ਔਪਮਨ੍ਯਵ ਕਂ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਮੁਪਾਸ੍ਸ ਇਤਿ ਦਿਵਮੇਵ ਭਗਵੋ ਰਾਜਨ੍ਨਿਤਿ ਹੋਵਾਚੈष ਵੈ ਸੁਤੇਜਾ ਆਤ੍ਮਾ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰੋ ਯਂ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਮੁਪਾਸ੍ਸੇ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਵ ਸੁਤਂ ਪ੍ਰਸੁਤਮਾਸੁਤਂ ਕੁਲੇ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਉਹਨੇ ਔਪਮਨਯਵ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੂੰ ਕਿਸ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ?' ਔਪਮਨਯਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਹੀ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ।' ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਚਮਕਦਾਰ ਆਤਮਾ, ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਆਤਮਾ ਮੰਨਦਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਲਈ, ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।'
ਅਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਨਂ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਪ੍ਰਿਯਮਤ੍ਤ੍ਯਨ੍ਨਂ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਭਵਤ੍ਯਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਰ੍ਚਸਂ ਕੁਲੇ ਯ ਏਤਮੇਵਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਮੁਪਾਸ੍ਤੇ ਮੂਰ੍ਧਾ ਤ੍ਵੇष ਆਤ੍ਮਨ ਇਤਿ ਹੋਵਾਚ ਮੂਰ੍ਧਾ ਤੇ ਵ੍ਯਪਤਿष੍ਯਦ੍ਯਨ੍ਮਾਂ ਨਾਗਮਿष੍ਯ ਇਤਿ
ਉਹ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਪਿਆਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਚਮਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਜੋ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। 'ਸਿਰ ਇਹ ਆਤਮਾ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ,' ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ। 'ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਾ ਆਉਂਦਾ, ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਝੁਕ ਜਾਂਦਾ।'
ਅਥ ਹੋਵਾਚ ਸਤ੍ਯਯਜ੍ਞਂ ਪੌਲੁषਿਂ ਪ੍ਰਾਚੀਨਯੋਗ੍ਯਂ ਕਂ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਮੁਪਾਸ੍ਸ ਇਤ੍ਯਾਦਿਤ੍ਯਮੇਵ ਭਗਵੋ ਰਾਜਨ੍ਨਿਤਿ ਹੋਵਾਚੈष ਵੈ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪ ਆਤ੍ਮਾ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰੋ ਯਂ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਮੁਪਾਸ੍ਸੇ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਵ ਬਹੁ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਂ ਕੁਲੇ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਤਯਯਜਨ ਪੌਲੁਸ਼ੀ ਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨਯੋਗਿਆ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੂੰ ਕਿਸ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ?' ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਹੀ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ।' ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਆਤਮਾ, ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਆਤਮਾ ਮੰਨਦਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਲਈ, ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।'
ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੋऽਸ਼੍ਵਤਰੀਰਥੋ ਦਾਸੀਨਿष੍ਕੋऽਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਨਂ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਪ੍ਰਿਯਮਤ੍ਤ੍ਯਨ੍ਨਂ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਭਵਤ੍ਯਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਰ੍ਚਸਂ ਕੁਲੇ ਯ ਏਤਮੇਵਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਮੁਪਾਸ੍ਤੇ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੇਤਦਾਤ੍ਮਨ ਇਤਿ ਹੋਵਾਚਾਨ੍ਧੋऽਭਵਿष੍ਯੋ ਯਨ੍ਮਾਂ ਨਾਗਮਿष੍ਯ ਇਤਿ
ਅਥ ਹੋਵਾਚੇਨ੍ਦ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਭਾਲ੍ਲਵੇਯਂ ਵੈਯਾਘ੍ਰਪਦ੍ਯ ਕਂ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਮੁਪਾਸ੍ਸ ਇਤਿ ਵਾਯੁਮੇਵ ਭਗਵੋ ਰਾਜਨ੍ਨਿਤਿ ਹੋਵਾਚੈष ਵੈ ਪृਥਗ੍ਵਰ੍ਤ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰੋ ਯਂ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਮੁਪਾਸ੍ਸੇ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪृਥਗ੍ਬਲਯ ਆਯਨ੍ਤਿ ਪृਥਗ੍ਰਥਸ਼੍ਰੇਣਯੋऽਨੁਯਨ੍ਤਿ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੰਦਰਦੁਯਮਨ ਭਾਲਲੇਯ ਤੇ ਵੈਯਾਘਰਪਦਯ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੂੰ ਕਿਸ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ?' ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹਵਾ ਨੂੰ ਹੀ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ।' ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਆਤਮਾ, ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਆਤਮਾ ਮੰਨਦਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਲਈ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਾਕਤਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਥਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ।'
ਅਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਨਂ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਪ੍ਰਿਯਮਤ੍ਤ੍ਯਨ੍ਨਂ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਭਵਤ੍ਯਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਰ੍ਚਸਂ ਕੁਲੇ ਯ ਏਤਮੇਵਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਮੁਪਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਣਸ੍ਤ੍ਵੇष ਆਤ੍ਮਨ ਇਤਿ ਹੋਵਾਚ ਪ੍ਰਾਣਸ੍ਤ ਉਦਕ੍ਰਮਿष੍ਯਦ੍ਯਨ੍ਮਾਂ ਨਾਗਮਿष੍ਯ ਇਤਿ
ਉਹ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਪਿਆਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਚਮਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਜੋ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। 'ਸਾਸ ਇਹ ਆਤਮਾ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ,' ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ। 'ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਾ ਆਉਂਦਾ, ਤੇਰੀ ਸਾਸ ਚਲ ਜਾਂਦੀ।'
ਅਥ ਹੋਵਾਚ ਜਨਁਸ਼ਾਰ੍ਕਰਾਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕਂ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਮੁਪਾਸ੍ਸ ਇਤ੍ਯਾਕਾਸ਼ਮੇਵ ਭਗਵੋ ਰਾਜਨ੍ਨਿਤਿ ਹੋਵਾਚੈष ਵੈ ਬਹੁਲ ਆਤ੍ਮਾ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰੋ ਯਂ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਮੁਪਸ੍ਸੇ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਬਹੁਲੋऽਸਿ ਪ੍ਰਜਯਾ ਚ ਧਨੇਨ ਚ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਨ ਸ਼ਾਰਕਰਾਖਸ਼ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੂੰ ਕਿਸ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ?' ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਹੀ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ।' ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਵੱਧ ਆਤਮਾ, ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਆਤਮਾ ਮੰਨਦਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਦੌਲਤ ਵਿੱਚ ਵੱਧ ਹੈਂ।'
ਅਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਨਂ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਪ੍ਰਿਯਮਤ੍ਤ੍ਯਨ੍ਨਂ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਭਵਤ੍ਯਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਰ੍ਚਸਂ ਕੁਲੇ ਯ ਏਤਮੇਵਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਮੁਪਾਸ੍ਤੇ ਸਨ੍ਦੇਹਸ੍ਤ੍ਵੇष ਆਤ੍ਮਨ ਇਤਿ ਹੋਵਾਚ ਸਨ੍ਦੇਹਸ੍ਤੇ ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਦ੍ਯਨ੍ਮਾਂ ਨਾਗਮਿष੍ਯ ਇਤਿ
ਉਹ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਪਿਆਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਚਮਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਜੋ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। 'ਖੋਹ ਇਹ ਆਤਮਾ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ,' ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ। 'ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਾ ਆਉਂਦਾ, ਤੇਰੀ ਖੋਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ।'
ਅਥ ਹੋਵਾਚ ਬੁਡਿਲਮਾਸ਼੍ਵਤਰਾਸ਼੍ਵਿਂ ਵੈਯਾਘ੍ਰਪਦ੍ਯ ਕਂ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਮੁਪਾਸ੍ਸ ਇਤ੍ਯਪ ਏਵ ਭਗਵੋ ਰਾਜਨ੍ਨਿਤਿ ਹੋਵਾਚੈष ਵੈ ਰਯਿਰਾਤ੍ਮਾ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰੋ ਯਂ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਮੁਪਾਸ੍ਸੇ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਁਰਯਿਮਾਨ੍ਪੁष੍ਟਿਮਾਨਸਿ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਬੁਡਿਲਾ ਅਸ਼ਵਤਰਾ-ਅਸ਼ਵੀ ਵੈਯਾਘਰਪਦਯ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੂੰ ਕਿਸ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ?' ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਹੀ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ।' ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਦੌਲਤ ਵਾਲਾ ਆਤਮਾ, ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਆਤਮਾ ਮੰਨਦਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਦੌਲਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।'
ਅਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਨਂ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਪ੍ਰਿਯਮਤ੍ਤ੍ਯਨ੍ਨਂ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਭਵਤ੍ਯਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਰ੍ਚਸਂ ਕੁਲੇ ਯ ਏਤਮੇਵਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਮੁਪਾਸ੍ਤੇ ਬਸ੍ਤਿਸ੍ਤ੍ਵੇष ਆਤ੍ਮਨ ਇਤਿ ਹੋਵਾਚ ਬਸ੍ਤਿਸ੍ਤੇ ਵ੍ਯਭੇਤ੍ਸ੍ਯਦ੍ਯਨ੍ਮਾਂ ਨਾਗਮਿष੍ਯ ਇਤਿ
ਉਹ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਪਿਆਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਚਮਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਜੋ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। 'ਮੂਤਰ-ਥੈਲਾ ਇਹ ਆਤਮਾ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ,' ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ। 'ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਾ ਆਉਂਦਾ, ਤੇਰਾ ਮੂਤਰ-ਥੈਲਾ ਫਟ ਜਾਂਦਾ।'
ਅਥ ਹੋਵਾਚੋਦ੍ਦਾਲਕਮਾਰੁਣਿਂ ਗੌਤਮ ਕਂ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਮੁਪਸ੍ਸ ਇਤਿ ਪृਥਿਵੀਮੇਵ ਭਗਵੋ ਰਾਜਨ੍ਨਿਤਿ ਹੋਵਾਚੈष ਵੈ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਤ੍ਮਾ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰੋ ਯਂ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਮੁਪਾਸ੍ਸੇ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤੋऽਸਿ ਪ੍ਰਜਯਾ ਚ ਪਸ਼ੁਭਿਸ਼੍ਚ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉੱਦਾਲਕ ਆਰੁਣੀ ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੂੰ ਕਿਸ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ?' ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹੀ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ।' ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਆਧਾਰ ਆਤਮਾ, ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਆਤਮਾ ਮੰਨਦਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨਾਲ ਆਧਾਰਤ ਹੈਂ।'
ਅਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਨਂ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਪ੍ਰਿਯਮਤ੍ਤ੍ਯਨ੍ਨਂ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਭਵਤ੍ਯਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਰ੍ਚਸਂ ਕੁਲੇ ਯ ਏਤਮੇਵਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਮੁਪਾਸ੍ਤੇ ਪਾਦੌ ਤ੍ਵੇਤਾਵਾਤ੍ਮਨ ਇਤਿ ਹੋਵਾਚ ਪਾਦੌ ਤੇ ਵ੍ਯਮ੍ਲਾਸ੍ਯੇਤਾਂ ਯਨ੍ਮਾਂ ਨਾਗਮਿष੍ਯ ਇਤਿ
ਉਹ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਪਿਆਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਚਮਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਜੋ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। 'ਪੈਰ ਇਹ ਆਤਮਾ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹਨ,' ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ। 'ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਾ ਆਉਂਦਾ, ਤੇਰੇ ਪੈਰ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦੇ।'
ਤਾਨ੍ਹੋਵਾਚੈਤੇ ਵੈ ਖਲੁ ਯੂਯਂ ਪृਥਗਿਵੇਮਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਂ ਵਿਦ੍ਵਾਁਸੋऽਨ੍ਨਮਤ੍ਥ ਯਸ੍ਤ੍ਵੇਤਮੇਵਂ ਪ੍ਰਾਦੇਸ਼ਮਾਤ੍ਰਮਭਿਵਿਮਾਨਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਮੁਪਾਸ੍ਤੇ ਸ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਲੋਕੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਭੂਤੇषੁ ਸਰ੍ਵੇष੍ਵਾਤ੍ਮਸ੍ਵਨ੍ਨਮਤ੍ਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹੋ। ਪਰ ਜੇਹੜਾ ਇਹ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸੱਚਾ ਆਤਮਾ ਮੰਨ ਕੇ, ਹਥ ਦੇ ਪੱਬਰ ਦੇ ਜਿੰਨਾ ਮਾਪ ਕੇ, ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਜੀਵ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਹ ਵਾ ਏਤਸ੍ਯਾਤ੍ਮਨੋ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧੈਵ ਸੁਤੇਜਾਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਃ ਪ੍ਰਾਣਃ ਪृਥਗ੍ਵਰ੍ਤ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸਨ੍ਦੇਹੋ ਬਹੁਲੋ ਬਸ੍ਤਿਰੇਵ ਰਯਿਃ ਪृਥਿਵ੍ਯੇਵ ਪਾਦਾਵੁਰ ਏਵ ਵੇਦਿਰ੍ਲੋਮਾਨਿ ਬਰ੍ਹਿਰ੍ਹृਦਯਂ ਗਾਰ੍ਹਪਤ੍ਯੋ ਮਨੋऽਨ੍ਵਾਹਾਰ੍ਯਪਚਨ ਆਸ੍ਯਮਾਹਵਨੀਯਃ
ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਆਤਮਾ ਦੀ ਮੱਥਾ ਤਪਦੀ ਅੱਗ ਹੈ, ਅੱਖਾਂ ਹਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਸਾਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਸਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਪੇਸ਼ਾਬ ਦੀ ਥੈਲੀ ਦੌਲਤ ਹੈ, ਪੈਰ ਧਰਤੀ ਹਨ, ਪਾਸੇ ਵੇਦੀਆਂ ਹਨ, ਵਾਲ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਹਨ, ਦਿਲ ਘਰ ਦੀ ਅੱਗ ਹੈ, ਮਨ ਪਕਾਉਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਹੈ, ਮੂੰਹ ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ ਹੈ।
ਤਦ੍ਯਦ੍ਭਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਥਮਮਾਗਚ੍ਛੇਤ੍ਤਦ੍ਧੋਮੀਯਁ ਸ ਯਾਂ ਪ੍ਰਥਮਾਮਾਹੁਤਿਂ ਜੁਹੁਯਾਤ੍ਤਾਂ ਜੁਹੁਯਾਤ੍ਪ੍ਰਾਣਾਯ ਸ੍ਵਾਹੇਤਿ ਪ੍ਰਾਣਸ੍ਤृਪ੍ਯਤਿ
ਜਦੋਂ ਪਹਿਲਾ ਭਾਗ ਭੋਜਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਹਿਲੀ ਆਹੁਤੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਾਣ ਨੂੰ 'ਸਵਾਹਾ' ਆਖ ਕੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਾਣ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਣੇ ਤृਪ੍ਯਤਿ ਚਕ੍ਸ਼ੁਸ੍ਤृਪ੍ਯਤਿ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਿ ਤृਪ੍ਯਤ੍ਯਾਦਿਤ੍ਯਸ੍ਤृਪ੍ਯਤ੍ਯਾਦਿਤ੍ਯੇ ਤृਪ੍ਯਤਿ ਦ੍ਯੌਸ੍ਤृਪ੍ਯਤਿ ਦਿਵਿ ਤृਪ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਯਤ੍ਕਿਞ੍ਚ ਦ੍ਯੌਸ਼੍ਚਾਦਿਤ੍ਯਸ਼੍ਚਾਧਿਤਿष੍ਠਤਸ੍ਤਤ੍ਤृਪ੍ਯਤਿ ਤਸ੍ਯਾਨੁਤृਪ੍ਤਿਂ ਤृਪ੍ਯਤਿ ਪ੍ਰਜਯਾ ਪਸ਼ੁਭਿਰਨ੍ਨਾਦ੍ਯੇਨ ਤੇਜਸਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਰ੍ਚਸੇਨੇਤਿ
ਪ੍ਰਾਣ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਣ ਤੇ ਅੱਖ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਅੱਖ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਣ ਤੇ ਸੂਰਜ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੂਰਜ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਣ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਆਕਾਸ਼ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਣ ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪਸ਼ੂਆਂ, ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਜੋਸ਼ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਯਾਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਾਂ ਜੁਹੁਯਾਤ੍ਤਾਂ ਜੁਹੁਯਾਦ੍ਵ੍ਯਾਨਾਯ ਸ੍ਵਾਹੇਤਿ ਵ੍ਯਾਨਸ੍ਤृਪ੍ਯਤਿ
ਫਿਰ ਦੂਜੀ ਆਹੁਤੀ 'ਵਿਆਨ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ' ਆਖ ਕੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵਿਆਨ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਨੇ ਤृਪ੍ਯਤਿ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਂ ਤृਪ੍ਯਤਿ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰੇ ਤृਪ੍ਯਤਿ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਸ੍ਤृਪ੍ਯਤਿ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸਿ ਤृਪ੍ਯਤਿ ਦਿਸ਼ਸ੍ਤृਪ੍ਯਨ੍ਤਿ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਤृਪ੍ਯਨ੍ਤੀषੁ ਯਤ੍ਕਿਞ੍ਚ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਸ਼੍ਚਾਧਿਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਤਤ੍ਤृਪ੍ਯਤਿ ਤਸ੍ਯਾਨੁਤृਪ੍ਤਿਂ ਤृਪ੍ਯਤਿ ਪ੍ਰਜਯਾ ਪਸ਼ੁਭਿਰਨ੍ਨਾਦ੍ਯੇਨ ਤੇਜਸਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਰ੍ਚਸੇਨੇਤਿ
ਅਥ ਯਾਂ ਤृਤੀਯਾਂ ਜੁਹੁਯਾਤ੍ਤਾਂ ਜੁਹੁਯਾਦਪਾਨਾਯ ਸ੍ਵਾਹੇਤ੍ਯਪਾਨਸ੍ਤृਪ੍ਯਤਿ
ਫਿਰ ਤੀਜੀ ਆਹੁਤੀ 'ਅਪਾਨ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ' ਆਖ ਕੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅਪਾਨ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਪਾਨੇ ਤृਪ੍ਯਤਿ ਵਾਕ੍ਤृਪ੍ਯਤਿ ਵਾਚਿ ਤृਪ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਾਮਗ੍ਨਿਸ੍ਤृਪ੍ਯਤ੍ਯਗ੍ਨੌ ਤृਪ੍ਯਤਿ ਪृਥਿਵੀ ਤृਪ੍ਯਤਿ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਤृਪ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਯਤ੍ਕਿਞ੍ਚ ਪृਥਿਵੀ ਚਾਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚਾਧਿਤਿष੍ਠਤਸ੍ਤਤ੍ਤृਪ੍ਯਤਿ ਤਸ੍ਯਾਨੁ ਤृਪ੍ਤਿਂ ਤृਪ੍ਯਤਿ ਪ੍ਰਜਯਾ ਪਸ਼ੁਭਿਰਨ੍ਨਾਦ੍ਯੇਨ ਤੇਜਸਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਰ੍ਚਸੇਨੇਤਿ
ਅਪਾਨ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਣ ਤੇ ਬੋਲੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਬੋਲੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਣ ਤੇ ਅੱਗ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਅੱਗ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਣ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਧਰਤੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਣ ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪਸ਼ੂਆਂ, ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਜੋਸ਼ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਯਾਂ ਚਤੁਰ੍ਥੀਂ ਜੁਹੁਯਾਤ੍ਤਾਂ ਜੁਹੁਯਾਤ੍ਸਮਾਨਾਯ ਸ੍ਵਾਹੇਤਿ ਸਮਾਨਸ੍ਤृਪ੍ਯਤਿ
ਫਿਰ ਚੌਥੀ ਆਹੁਤੀ 'ਸਮਾਨ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ' ਆਖ ਕੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਮਾਨ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਮਾਨੇ ਤृਪ੍ਯਤਿ ਮਨਸ੍ਤृਪ੍ਯਤਿ ਮਨਸਿ ਤृਪ੍ਯਤਿ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਸ੍ਤृਪ੍ਯਤਿ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯੇ ਤृਪ੍ਯਤਿ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਤृਪ੍ਯਤਿ ਵਿਦ੍ਯੁਤਿ ਤृਪ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਯਤ੍ਕਿਞ੍ ਵਿਦ੍ਯੁਚ੍ਚ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਸ਼੍ਚਾਧਿਤਿष੍ਠਤਸ੍ਤਤ੍ਤृਪ੍ਯਤਿ ਤਸ੍ਯਾਨੁ ਤृਪ੍ਤਿਂ ਤृਪ੍ਯਤਿ ਪ੍ਰਜਯਾ ਪਸ਼ੁਭਿਰਨ੍ਨਾਦ੍ਯੇਨ ਤੇਜਸਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਰ੍ਚਸੇਨੇਤਿ
ਅਥ ਯਾਂ ਪਞ੍ਚਮੀਂ ਜੁਹੁਯਾਤ੍ਤਾਂ ਜੁਹੁਯਾਦੁਦਾਨਾਯ ਸ੍ਵਾਹੇਤ੍ਯੁਦਾਨਸ੍ਤृਪ੍ਯਤਿ
ਫਿਰ ਪੰਜਵੀਂ ਆਹੁਤੀ 'ਉਦਾਨ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ' ਆਖ ਕੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਦਾਨ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਦਾਨੇ ਤृਪ੍ਯਤਿ ਤ੍ਵਕ੍ਤृਪ੍ਯਤਿ ਤ੍ਵਚਿ ਤृਪ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਵਾਯੁਸ੍ਤृਪ੍ਯਤਿ ਵਾਯੌ ਤृਪ੍ਯਤ੍ਯਾਕਾਸ਼ਸ੍ਤृਪ੍ਯਤ੍ਯਾਕਾਸ਼ੇ ਤृਪ੍ਯਤਿ ਯਤ੍ਕਿਞ੍ਚ ਵਾਯੁਸ਼੍ਚਾਕਾਸ਼ਸ਼੍ਚਾਧਿਤਿष੍ਠਤਸ੍ਤਤ੍ਤृਪ੍ਯਤਿ ਤਸ੍ਯਾਨੁ ਤृਪ੍ਤਿਂ ਤृਪ੍ਯਤਿ ਪ੍ਰਜਯਾ ਪਸ਼ੁਭਿਰਨ੍ਨਾਦ੍ਯੇਨ ਤੇਜਸਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਰ੍ਚਸੇਨ
ਉਦਾਨ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਣ ਤੇ ਚਮੜੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਚਮੜੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਣ ਤੇ ਹਵਾ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਹਵਾ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਣ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਆਕਾਸ਼ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਣ ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹਵਾ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪਸ਼ੂਆਂ, ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਜੋਸ਼ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਯ ਇਦਮਵਿਦ੍ਵਾਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਂ ਜੁਹੋਤਿ ਯਥਾਙ੍ਗਾਰਾਨਪੋਹ੍ਯ ਭਸ੍ਮਨਿ ਜੁਹੁਯਾਤ੍ਤਾਦृਕ੍ਤਤ੍ਸ੍ਯਾਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਇਹ ਜਾਣੇ ਬਿਨਾਂ ਅਗਨਿਹੋਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਅੰਗਾਰਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ ਸੁਆਹ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਯ ਏਤਦੇਵਂ ਵਿਦ੍ਵਾਨਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਂ ਜੁਹੋਤਿ ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਲੋਕੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਭੂਤੇषੁ ਸਰ੍ਵੇष੍ਵਾਤ੍ਮਸੁ ਹੁਤਂ ਭਵਤਿ
ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਅਗਨਿਹੋਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਹਰ ਲੋਕ, ਹਰ ਜੀਵ, ਹਰ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ।
ਤਦ੍ਯਥੇषੀਕਾਤੂਲਮਗ੍ਨੌ ਪ੍ਰੋਤਂ ਪ੍ਰਦੂਯੇਤੈਵਁਹਾਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਪ੍ਮਾਨਃ ਪ੍ਰਦੂਯਨ੍ਤੇ ਯ ਏਤਦੇਵਂ ਵਿਦ੍ਵਾਨਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਂ ਜੁਹੋਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਰੂਈ ਦਾ ਗੁੱਚਾ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਅਗਨਿਹੋਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦੁ ਹੈਵਂਵਿਦ੍ਯਦ੍ਯਪਿ ਚਣ੍ਡਾਲਾਯੋਚ੍ਛਿष੍ਟਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛੇਦਾਤ੍ਮਨਿ ਹੈਵਾਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰੇ ਹੁਤਁ ਸ੍ਯਾਦਿਤਿ ਤਦੇष ਸ਼੍ਲੋਕਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੇ ਐਸਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਚੰਡਾਲ ਨੂੰ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆਹੁਤੀ ਪਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਯਥੇਹ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਾ ਬਾਲਾ ਮਾਤਰਂ ਪਰ੍ਯੁਪਾਸਤ ਏਵਁ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਭੂਤਾਨ੍ਯਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਮੁਪਾਸਤ ਇਤ੍ਯਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਮੁਪਾਸਤ ਇਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਭੁੱਖੇ ਬੱਚੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਅਗਨਿਹੋਤਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਅਗਨਿਹੋਤਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਵੇਤਕੇਤੁਰ੍ਹਾਰੁਣੇਯ ਆਸ ਤਁ ਹ ਪਿਤੋਵਾਚ ਸ਼੍ਵੇਤਕੇਤੋ ਵਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਂ ਨ ਵੈ ਸੋਮ੍ਯਾਸ੍ਮਤ੍ਕੁਲੀਨੋऽਨਨੂਚ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਬਨ੍ਧੁਰਿਵ ਭਵਤੀਤਿ
ਸ਼੍ਵੇਤਕੇਤੁ, ਅਰੁਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਸ਼੍ਵੇਤਕੇਤੁ, ਜਾ ਕੇ ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰ। ਪਿਆਰੇ, ਸਾਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਦਿਆ ਬਿਨਾਂ, ਸਿਰਫ ਜਨਮ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਹੀਂ ਕਹੀਦਾ।'
ਉਹ ਘੋੜੀਆਂ ਵਾਲੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਪਿਆਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਚਮਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਜੋ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। 'ਅੱਖਾਂ ਇਹ ਆਤਮਾ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹਨ,' ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ। 'ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਾ ਆਉਂਦਾ, ਤੂੰ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।'
ਵਿਆਨ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਣ ਤੇ ਕੰਨ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕੰਨ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਣ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਣ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਣ ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪਸ਼ੂਆਂ, ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਜੋਸ਼ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਮਾਨ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਣ ਤੇ ਮਨ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮਨ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਣ ਤੇ ਮੀਂਹ ਦਾ ਦੇਵਤਾ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮੀਂਹ ਦਾ ਦੇਵਤਾ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਣ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਬਿਜਲੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਣ ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਬਿਜਲੀ ਤੇ ਮੀਂਹ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪਸ਼ੂਆਂ, ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਜੋਸ਼ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।