ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਗ੍ਨੌ ਦੇਵਾ ਰੇਤੋ ਜੁਹ੍ਵਤਿ ਤਸ੍ਯਾ ਆਹੁਤੇਰ੍ਗਰ੍ਭਃ ਸਮ੍ਭਵਤਿ
ਇਸ ਅੱਗ ਵਿਚ ਦੇਵਤੇ ਬੀਜ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਭੇਟ ਤੋਂ ਗਰਭ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਤੁ ਪਞ੍ਚਮ੍ਯਾਮਾਹੁਤਾਵਾਪਃ ਪੁਰੁषਵਚਸੋ ਭਵਨ੍ਤੀਤਿ ਸ ਉਲ੍ਬਾਵृਤੋ ਗਰ੍ਭੋ ਦਸ਼ ਵਾ ਨਵ ਵਾ ਮਾਸਾਨਨ੍ਤਃ ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਯਾਵਦ੍ਵਾਥ ਜਾਯਤੇ
ਪੰਜਵੀਂ ਭੇਟ 'ਤੇ ਬੋਲੀ ਮਨੁੱਖ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਗਰਭ, ਝਿਲੀ ਵਿਚ ਲਪੇਟਿਆ, ਦਸ ਜਾਂ ਨੌ ਮਹੀਨੇ ਜਾਂ ਜਿੰਨਾ ਚਾਹੇ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਜਾਤੋ ਯਾਵਦਾਯੁषਂ ਜੀਵਤਿ ਤਂ ਪ੍ਰੇਤਂ ਦਿष੍ਟਮਿਤੋऽਗ੍ਨਯ ਏਵ ਹਰਨ੍ਤਿ ਯਤ ਏਵੇਤੋ ਯਤਃ ਸਮ੍ਭੂਤੋ ਭਵਤਿ
ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਤੱਕ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ; ਮਰਨ 'ਤੇ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ, ਅੱਗਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇਥੋਂ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਥੋਂ ਉਹ ਆਇਆ ਸੀ।
ਤਦ੍ਯ ਇਤ੍ਥਂ ਵਿਦੁਃ । ਯੇ ਚੇਮੇऽਰਣ੍ਯੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਤਪ ਇਤ੍ਯੁਪਾਸਤੇ ਤੇऽਰ੍ਚਿषਮਭਿਸਮ੍ਭਵਨ੍ਤ੍ਯਰ੍ਚਿषੋऽਹਰਹ੍ਨ ਆਪੂਰ੍ਯਮਾਣਪਕ੍ਸ਼ਮਾਪੂਰ੍ਯਮਾਣਪਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਯਾਨ੍षਡੁਦਙ੍ਙੇਤਿ ਮਾਸਾਁਸ੍ਤਾਨ੍
ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੇ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੌ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ; ਲੌ ਤੋਂ ਦਿਨ, ਦਿਨ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਪੱਖ, ਚੰਗੇ ਪੱਖ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਚੱਲਦੇ ਮਹੀਨੇ।
ਸਂਵਤ੍ਸਰਁ ਸਂਵਤ੍ਸਰਾਦਾਦਿਤ੍ਯਮਾਦਿਤ੍ਯਾਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸੋ ਵਿਦ੍ਯੁਤਂ ਤਤ੍ਪੁਰੁषੋऽਮਾਨਵਃ ਸ ਏਨਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਗਮਯਤ੍ਯੇष ਦੇਵਯਾਨਃ ਪਨ੍ਥਾ ਇਤਿ
ਸਾਲ; ਸਾਲ ਤੋਂ ਸੂਰਜ, ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਚੰਦ, ਚੰਦ ਤੋਂ ਬਿਜਲੀ; ਉਥੇ, ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ, ਪਰ ਆਮ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਹ ਹੈ।
ਅਥ ਯ ਇਮੇ ਗ੍ਰਾਮ ਇष੍ਟਾਪੂਰ੍ਤੇ ਦਤ੍ਤਮਿਤ੍ਯੁਪਾਸਤੇ ਤੇ ਧੂਮਮਭਿਸਮ੍ਭਵਨ੍ਤਿ ਧੂਮਾਦ੍ਰਾਤ੍ਰਿਁ ਰਾਤ੍ਰੇਰਪਰਪਕ੍ਸ਼ਮਪਰਪਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਯਾਨ੍षਡ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਤਿ ਮਾਸਾਁਸ੍ਤਾਨ੍ਨੈਤੇ ਸਂਵਤ੍ਸਰਮਭਿਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ
ਪਰ ਜੋ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਯਜਨਾ, ਦਾਨ ਆਦਿ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧੂੰਆਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ; ਧੂੰਆਂ ਤੋਂ ਰਾਤ, ਰਾਤ ਤੋਂ ਮਾੜਾ ਪੱਖ, ਮਾੜੇ ਪੱਖ ਤੋਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਚੱਲਦੇ ਮਹੀਨੇ; ਉਹ ਸਾਲ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੇ।
ਪਿਤृਲੋਕਂ ਪਿਤृਲੋਕਾਦਾਕਾਸ਼ਮਾਕਾਸ਼ਾਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸਮੇष ਸੋਮੋ ਰਾਜਾ ਤਦ੍ਦੇਵਾਨਾਮਨ੍ਨਂ ਤਂ ਦੇਵਾ ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਿ
ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਲੋਕ; ਪਿਤਰ ਲੋਕ ਤੋਂ ਆਕਾਸ਼, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਚੰਦ; ਇਹ ਸੋਮ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਖਾਣਾ; ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯਵਾਤ੍ਸਂਪਾਤਮੁषਿਤ੍ਵਾਥੈਤਮੇਵਾਧ੍ਵਾਨਂ ਪੁਨਰ੍ਨਿਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਯਥੇਤਮਾਕਾਸ਼ਮਾਕਾਸ਼ਾਦ੍ਵਾਯੁਂ ਵਾਯੁਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਧੂਮੋ ਭਵਤਿ ਧੂਮੋ ਭੂਤ੍ਵਾਭ੍ਰਂ ਭਵਤਿ
ਉਥੇ ਜਦ ਤੱਕ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਫਲ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਇਸੇ ਰਾਹ ਦੁਬਾਰਾ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਹਵਾ, ਹਵਾ ਬਣ ਕੇ ਧੂੰਆਂ, ਧੂੰਆਂ ਬਣ ਕੇ ਬੱਦਲ।
ਅਭ੍ਰਂ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮੇਘੋ ਭਵਤਿ ਮੇਘੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵਰ੍षਤਿ ਤ ਇਹ ਵ੍ਰੀਹਿਯਵਾ ਓषਧਿਵਨਸ੍ਪਤਯਸ੍ਤਿਲਮਾषਾ ਇਤਿ ਜਾਯਨ੍ਤੇऽਤੋ ਵੈ ਖਲੁ ਦੁਰ੍ਨਿष੍ਪ੍ਰਪਤਰਂ ਯੋ ਯੋ ਹ੍ਯਨ੍ਨਮਤ੍ਤਿ ਯੋ ਰੇਤਃ ਸਿਞ੍ਚਤਿ ਤਦ੍ਭੂਯ ਏਵ ਭਵਤਿ
ਬੱਦਲ ਬਣ ਕੇ ਮੀਂਹ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਮੀਂਹ ਬਣ ਕੇ ਇਥੇ ਚੌਲ, ਜੌ, ਜੜੀਆਂ, ਰੁੱਖ, ਤਿਲ, ਮਾਸ਼ ਆਦਿ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਇਥੋਂ ਬਚਣਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਜੋ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬੀਜ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਿਰ ਉਹੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ਯ ਇਹ ਰਮਣੀਯਚਰਣਾ ਅਭ੍ਯਾਸ਼ੋ ਹ ਯਤ੍ਤੇ ਰਮਣੀਯਾਂ ਯੋਨਿਮਾਪਦ੍ਯੇਰਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਯੋਨਿਂ ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਯੋਨਿਂ ਵਾ ਵੈਸ਼੍ਯਯੋਨਿਂ ਵਾਥ ਯ ਇਹ ਕਪੂਯਚਰਣਾ ਅਭ੍ਯਾਸ਼ੋ ਹ ਯਤ੍ਤੇ ਕਪੂਯਾਂ ਯੋਨਿਮਾਪਦ੍ਯੇਰਨ੍ ਸ਼੍ਵਯੋਨਿਂ ਵਾ ਸੂਕਰਯੋਨਿਂ ਵਾ ਚਣ੍ਡਾਲਯੋਨਿਂ ਵਾ
ਜੋ ਇਥੇ ਚੰਗਾ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਜਾਤੀ ਮਿਲਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਹੈ—ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖ਼ਤਰੀ ਜਾਂ ਵੈਸ਼; ਪਰ ਜੋ ਮਾੜਾ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾੜੀ ਜਾਤੀ ਮਿਲਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਹੈ—ਕੁੱਤਾ, ਸੂਅਰ ਜਾਂ ਚੰਡਾਲ।
ਪਥੋਰ੍ਨ ਕਤਰੇਣ ਚ ਨ ਤਾਨੀਮਾਨਿ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਾਣ੍ਯਸਕृਦਾਵਰ੍ਤੀਨਿ ਭੂਤਾਨਿ ਭਵਨ੍ਤਿ ਜਾਯਸ੍ਵ ਮ੍ਰਿਯਸ੍ਵੇਤ੍ਯੇਤਤ੍ਤृਤੀਯਁਸ੍ਥਾਨਂ ਤੇਨਾਸੌ ਲੋਕੋ ਨ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਯਤੇ ਤਸ੍ਮਾਜ੍ਜੁਗੁਪ੍ਸੇਤ ਤਦੇष ਸ਼੍ਲੋਕਃ
ਕਿਸੇ ਰਾਹ ਤੋਂ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਛੋਟੇ ਜੀਵ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਉਂਦੇ-ਜਾਂਦੇ, ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਤੇ ਮਰਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਤੀਜਾ ਥਾਂ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਲੋਕ ਭਰਦਾ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ਲੋਕ ਹੈ।
ਸ੍ਤੇਨੋ ਹਿਰਣ੍ਯਸ੍ਯ ਸੁਰਾਂ ਪਿਬਁਸ਼੍ਚ ਗੁਰੋਸ੍ਤਲ੍ਪਮਾਵਸਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਚੈਤੇ ਪਤਨ੍ਤਿ ਚਤ੍ਵਾਰਃ ਪਞ੍ਚਮਸ਼੍ਚਾਚਰਁਸ੍ਤੈਰਿਤਿ
ਸੋਨੇ ਦਾ ਚੋਰ, ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਸੌਣ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਹੱਤਿਆਰਾ—ਇਹ ਚਾਰ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ; ਪੰਜਵਾਂ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਹ ਯ ਏਤਾਨੇਵਂ ਪਞ੍ਚਾਗ੍ਨੀਨ੍ਵੇਦ ਨ ਸਹ ਤੈਰਪ੍ਯਾਚਰਨ੍ਪਾਪ੍ਮਨਾ ਲਿਪ੍ਯਤੇ ਸ਼ੁਦ੍ਧਃ ਪੂਤਃ ਪੁਣ੍ਯਲੋਕੋ ਭਵਤਿ ਯ ਏਵਂ ਵੇਦ ਯ ਏਵਂ ਵੇਦ
ਪਰ ਜੋ ਇਹ ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ ਵੀ ਪਾਪ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ; ਪਵਿੱਤਰ, ਸੁੱਚਾ, ਉਹ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਲੋਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਚੀਨਸ਼ਾਲ ਔਪਮਨ੍ਯਵਃ ਸਤ੍ਯਯਜ੍ਞਃ ਪੌਲੁषਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋ ਭਾਲ੍ਲਵੇਯੋ ਜਨਃ ਸ਼ਾਰ੍ਕਰਾਕ੍ਸ਼੍ਯੋ ਬੁਡਿਲ ਆਸ਼੍ਵਤਰਾਸ਼੍ਵਿਸ੍ਤੇ ਹੈਤੇ ਮਹਾਸ਼ਾਲਾ ਮਹਾਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਾਃ ਸਮੇਤ੍ਯ ਮੀਮਾਁਸਾਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਕੋ ਨੁ ਆਤ੍ਮਾ ਕਿਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਤਿ
ਪ੍ਰਾਚੀਨਸ਼ਾਲਾ ਔਪਮਨਯਵ, ਸਤਯਯਜ੍ਞ ਪੌਲੁਸ਼ੀ, ਇੰਦਰਦ੍ਯੁਮਨ ਭਾਲਾਵੇਯ, ਜਨਾ ਸ਼ਾਰਕਰਾਖ੍ਯ, ਬੁਡਿਲਾ ਆਸ਼ਵਤਰਾ ਆਸ਼ਵਿ—ਇਹ ਵੱਡੇ ਘਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੇ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ: 'ਆਤਮਾ ਕੌਣ ਹੈ? ਬ੍ਰਹਮ ਕੀ ਹੈ?'
ਤੇ ਹ ਸਮ੍ਪਾਦਯਾਞ੍ਚਕ੍ਰੁਰੁਦ੍ਦਾਲਕੋ ਵੈ ਭਗਵਨ੍ਤੋऽਯਮਾਰੁਣਿਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਤੀਮਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਮਧ੍ਯੇਤਿ ਤਁ ਹਨ੍ਤਾਭ੍ਯਾਗਚ੍ਛਾਮੇਤਿ ਤਁ ਹਾਭ੍ਯਾਜਗ੍ਮੁਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਲਈ, ਕਹਿੰਦੇ: 'ਆਰੁਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਉੱਦਾਲਕ ਜੀ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹਨ; ਇਹ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਆਤਮਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਹਨ। ਚਲੋ, ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਜਾਈਏ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸ ਹ ਸਮ੍ਪਾਦਯਾਞ੍ਚਕਾਰ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਮਿਮੇ ਮਹਾਸ਼ਾਲਾ ਮਹਾਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਾਸ੍ਤੇਭ੍ਯੋ ਨ ਸਰ੍ਵਮਿਵ ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਸ੍ਯੇ ਹਨ੍ਤਾਹਮਨ੍ਯਮਭ੍ਯਨੁਸ਼ਾਸਾਨੀਤਿ
ਉੱਦਾਲਕ ਨੇ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਲਈ, ਸੋਚਿਆ: 'ਇਹ ਵੱਡੇ ਘਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਣਗੇ, ਤੇ ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾਉਣ ਲਈ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹਾਂ।'
ਤਾਨ੍ਹੋਵਾਚਾਸ਼੍ਵਪਤਿਰ੍ਵੈ ਭਗਵਨ੍ਤੋऽਯਂ ਕੈਕੇਯਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਤੀਮਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਮਧ੍ਯੇਤਿ ਤਁਹਨ੍ਤਾਭ੍ਯਾਗਚ੍ਛਾਮੇਤਿ ਤਁਹਾਭ੍ਯਾਜਗ੍ਮੁਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮਹਾਨ ਜਨੋ, ਕੇਕਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਸ਼ਵਪਤੀ ਜੀ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਆਤਮਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਹਨ। ਚਲੋ, ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਜਾਈਏ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤੇਭ੍ਯੋ ਹ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇਭ੍ਯਃ ਪृਥਗਰ੍ਹਾਣਿ ਕਾਰਯਾਞ੍ਚਕਾਰ ਸ ਹ ਪ੍ਰਾਤਃ ਸਞ੍ਜਿਹਾਨ ਉਵਾਚ ਨ ਮੇ ਸ੍ਤੇਨੋ ਜਨਪਦੇ ਨ ਕਰ੍ਦਰ੍ਯੋ ਨ ਮਦ੍ਯਪੋ ਨਾਨਾਹਿਤਾਗ੍ਨਿਰ੍ਨਾਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਨ ਸ੍ਵੈਰੀ ਸ੍ਵੈਰਿਣੀ ਕੁਤੋ ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣੋ ਵੈ ਭਗਵਨ੍ਤੋऽਹਮਸ੍ਮਿ ਯਾਵਦੇਕੈਕਸ੍ਮਾ ऋਤ੍ਵਿਜੇ ਧਨਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਾਵਦ੍ਭਗਵਦ੍ਭ੍ਯੋ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਵਸਨ੍ਤੁ ਭਗਵਨ੍ਤ ਇਤਿ
ਤੇ ਹੋਚੁਰ੍ਯੇਨ ਹੈਵਾਰ੍ਥੇਨ ਪੁਰੁषਸ਼੍ਚਰੇਤ੍ਤਁਹੈਵ ਵਦੇਦਾਤ੍ਮਾਨਮੇਵੇਮਂ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਁ ਸਮ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਧ੍ਯੇषਿ ਤਮੇਵ ਨੋ ਬ੍ਰੂਹੀਤਿ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਜਿਸ ਮਕਸਦ ਲਈ ਮਨੁੱਖ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੇ। ਤੁਸੀਂ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਆਤਮਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚੇ ਹੋ; ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਬਾਰੇ ਹੀ ਦੱਸੋ।'
ਤਾਨ੍ਹੋਵਾਚ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਵਃ ਪ੍ਰਤਿਵਕ੍ਤਾਸ੍ਮੀਤਿ ਤੇ ਹ ਸਮਿਤ੍ਪਾਣਯਃ ਪੂਰ੍ਵਾਹ੍ਣੇ ਪ੍ਰਤਿਚਕ੍ਰਮਿਰੇ ਤਾਨ੍ਹਾਨੁਪਨੀਯੈ ਵੈਤਦੁਵਾਚ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਸਵੇਰੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਦਿਆਂਗਾ।' ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਯਜਨ ਦੀ ਲੱਕੜ ਲੈ ਕੇ ਪੂਰੇ ਦਿਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਏ ਬਿਨਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਔਪਮਨ੍ਯਵ ਕਂ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਮੁਪਾਸ੍ਸ ਇਤਿ ਦਿਵਮੇਵ ਭਗਵੋ ਰਾਜਨ੍ਨਿਤਿ ਹੋਵਾਚੈष ਵੈ ਸੁਤੇਜਾ ਆਤ੍ਮਾ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰੋ ਯਂ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਮੁਪਾਸ੍ਸੇ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਵ ਸੁਤਂ ਪ੍ਰਸੁਤਮਾਸੁਤਂ ਕੁਲੇ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਉਹਨੇ ਔਪਮਨਯਵ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੂੰ ਕਿਸ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ?' ਔਪਮਨਯਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਹੀ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ।' ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਚਮਕਦਾਰ ਆਤਮਾ, ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਆਤਮਾ ਮੰਨਦਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਲਈ, ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।'
ਅਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਨਂ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਪ੍ਰਿਯਮਤ੍ਤ੍ਯਨ੍ਨਂ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਭਵਤ੍ਯਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਰ੍ਚਸਂ ਕੁਲੇ ਯ ਏਤਮੇਵਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਮੁਪਾਸ੍ਤੇ ਮੂਰ੍ਧਾ ਤ੍ਵੇष ਆਤ੍ਮਨ ਇਤਿ ਹੋਵਾਚ ਮੂਰ੍ਧਾ ਤੇ ਵ੍ਯਪਤਿष੍ਯਦ੍ਯਨ੍ਮਾਂ ਨਾਗਮਿष੍ਯ ਇਤਿ
ਉਹ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਪਿਆਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਚਮਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਜੋ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। 'ਸਿਰ ਇਹ ਆਤਮਾ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ,' ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ। 'ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਾ ਆਉਂਦਾ, ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਝੁਕ ਜਾਂਦਾ।'
ਅਥ ਹੋਵਾਚ ਸਤ੍ਯਯਜ੍ਞਂ ਪੌਲੁषਿਂ ਪ੍ਰਾਚੀਨਯੋਗ੍ਯਂ ਕਂ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਮੁਪਾਸ੍ਸ ਇਤ੍ਯਾਦਿਤ੍ਯਮੇਵ ਭਗਵੋ ਰਾਜਨ੍ਨਿਤਿ ਹੋਵਾਚੈष ਵੈ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪ ਆਤ੍ਮਾ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰੋ ਯਂ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਮੁਪਾਸ੍ਸੇ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਵ ਬਹੁ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਂ ਕੁਲੇ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਤਯਯਜਨ ਪੌਲੁਸ਼ੀ ਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨਯੋਗਿਆ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੂੰ ਕਿਸ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ?' ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਹੀ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ।' ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਆਤਮਾ, ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਆਤਮਾ ਮੰਨਦਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਲਈ, ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।'
ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੋऽਸ਼੍ਵਤਰੀਰਥੋ ਦਾਸੀਨਿष੍ਕੋऽਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਨਂ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਪ੍ਰਿਯਮਤ੍ਤ੍ਯਨ੍ਨਂ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਭਵਤ੍ਯਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਰ੍ਚਸਂ ਕੁਲੇ ਯ ਏਤਮੇਵਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਮੁਪਾਸ੍ਤੇ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੇਤਦਾਤ੍ਮਨ ਇਤਿ ਹੋਵਾਚਾਨ੍ਧੋऽਭਵਿष੍ਯੋ ਯਨ੍ਮਾਂ ਨਾਗਮਿष੍ਯ ਇਤਿ
ਅਥ ਹੋਵਾਚੇਨ੍ਦ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਭਾਲ੍ਲਵੇਯਂ ਵੈਯਾਘ੍ਰਪਦ੍ਯ ਕਂ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਮੁਪਾਸ੍ਸ ਇਤਿ ਵਾਯੁਮੇਵ ਭਗਵੋ ਰਾਜਨ੍ਨਿਤਿ ਹੋਵਾਚੈष ਵੈ ਪृਥਗ੍ਵਰ੍ਤ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰੋ ਯਂ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਮੁਪਾਸ੍ਸੇ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪृਥਗ੍ਬਲਯ ਆਯਨ੍ਤਿ ਪृਥਗ੍ਰਥਸ਼੍ਰੇਣਯੋऽਨੁਯਨ੍ਤਿ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੰਦਰਦੁਯਮਨ ਭਾਲਲੇਯ ਤੇ ਵੈਯਾਘਰਪਦਯ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੂੰ ਕਿਸ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ?' ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹਵਾ ਨੂੰ ਹੀ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ।' ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਆਤਮਾ, ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਆਤਮਾ ਮੰਨਦਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਲਈ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਾਕਤਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਥਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ।'
ਅਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਨਂ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਪ੍ਰਿਯਮਤ੍ਤ੍ਯਨ੍ਨਂ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਭਵਤ੍ਯਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਰ੍ਚਸਂ ਕੁਲੇ ਯ ਏਤਮੇਵਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਮੁਪਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਣਸ੍ਤ੍ਵੇष ਆਤ੍ਮਨ ਇਤਿ ਹੋਵਾਚ ਪ੍ਰਾਣਸ੍ਤ ਉਦਕ੍ਰਮਿष੍ਯਦ੍ਯਨ੍ਮਾਂ ਨਾਗਮਿष੍ਯ ਇਤਿ
ਉਹ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਪਿਆਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਚਮਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਜੋ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। 'ਸਾਸ ਇਹ ਆਤਮਾ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ,' ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ। 'ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਾ ਆਉਂਦਾ, ਤੇਰੀ ਸਾਸ ਚਲ ਜਾਂਦੀ।'
ਅਥ ਹੋਵਾਚ ਜਨਁਸ਼ਾਰ੍ਕਰਾਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕਂ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਮੁਪਾਸ੍ਸ ਇਤ੍ਯਾਕਾਸ਼ਮੇਵ ਭਗਵੋ ਰਾਜਨ੍ਨਿਤਿ ਹੋਵਾਚੈष ਵੈ ਬਹੁਲ ਆਤ੍ਮਾ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰੋ ਯਂ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਮੁਪਸ੍ਸੇ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਬਹੁਲੋऽਸਿ ਪ੍ਰਜਯਾ ਚ ਧਨੇਨ ਚ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਨ ਸ਼ਾਰਕਰਾਖਸ਼ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੂੰ ਕਿਸ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ?' ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਹੀ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ।' ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਵੱਧ ਆਤਮਾ, ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਆਤਮਾ ਮੰਨਦਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਦੌਲਤ ਵਿੱਚ ਵੱਧ ਹੈਂ।'
ਅਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਨਂ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਪ੍ਰਿਯਮਤ੍ਤ੍ਯਨ੍ਨਂ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਭਵਤ੍ਯਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਰ੍ਚਸਂ ਕੁਲੇ ਯ ਏਤਮੇਵਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਮੁਪਾਸ੍ਤੇ ਸਨ੍ਦੇਹਸ੍ਤ੍ਵੇष ਆਤ੍ਮਨ ਇਤਿ ਹੋਵਾਚ ਸਨ੍ਦੇਹਸ੍ਤੇ ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਦ੍ਯਨ੍ਮਾਂ ਨਾਗਮਿष੍ਯ ਇਤਿ
ਉਹ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਪਿਆਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਚਮਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਜੋ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। 'ਖੋਹ ਇਹ ਆਤਮਾ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ,' ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ। 'ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਾ ਆਉਂਦਾ, ਤੇਰੀ ਖੋਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ।'
ਅਥ ਹੋਵਾਚ ਬੁਡਿਲਮਾਸ਼੍ਵਤਰਾਸ਼੍ਵਿਂ ਵੈਯਾਘ੍ਰਪਦ੍ਯ ਕਂ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਮੁਪਾਸ੍ਸ ਇਤ੍ਯਪ ਏਵ ਭਗਵੋ ਰਾਜਨ੍ਨਿਤਿ ਹੋਵਾਚੈष ਵੈ ਰਯਿਰਾਤ੍ਮਾ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰੋ ਯਂ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਮੁਪਾਸ੍ਸੇ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਁਰਯਿਮਾਨ੍ਪੁष੍ਟਿਮਾਨਸਿ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਬੁਡਿਲਾ ਅਸ਼ਵਤਰਾ-ਅਸ਼ਵੀ ਵੈਯਾਘਰਪਦਯ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੂੰ ਕਿਸ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ?' ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਹੀ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ।' ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਦੌਲਤ ਵਾਲਾ ਆਤਮਾ, ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਆਤਮਾ ਮੰਨਦਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਦੌਲਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।'
ਅਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਨਂ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਪ੍ਰਿਯਮਤ੍ਤ੍ਯਨ੍ਨਂ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਭਵਤ੍ਯਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਰ੍ਚਸਂ ਕੁਲੇ ਯ ਏਤਮੇਵਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਮੁਪਾਸ੍ਤੇ ਬਸ੍ਤਿਸ੍ਤ੍ਵੇष ਆਤ੍ਮਨ ਇਤਿ ਹੋਵਾਚ ਬਸ੍ਤਿਸ੍ਤੇ ਵ੍ਯਭੇਤ੍ਸ੍ਯਦ੍ਯਨ੍ਮਾਂ ਨਾਗਮਿष੍ਯ ਇਤਿ
ਉਹ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਪਿਆਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਚਮਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਜੋ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। 'ਮੂਤਰ-ਥੈਲਾ ਇਹ ਆਤਮਾ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ,' ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ। 'ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਾ ਆਉਂਦਾ, ਤੇਰਾ ਮੂਤਰ-ਥੈਲਾ ਫਟ ਜਾਂਦਾ।'
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਘਰ ਬਣਵਾਏ। ਸਵੇਰੇ, ਜਦ ਉਹ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਲੱਗਾ, ਆਖਿਆ: 'ਮੇਰੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਾ ਕੋਈ ਚੋਰ ਹੈ, ਨਾ ਕੰਜੂਸ, ਨਾ ਸ਼ਰਾਬੀ, ਨਾ ਕੋਈ ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਛੱਡਣ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਅਣਜਾਣ, ਨਾ ਪਰ-ਸਤਰੀ ਜਾਂ ਪਰ-ਪੁਰਸ਼। ਫਿਰ ਕਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਹਰ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੀ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦਾ ਰਹਾਂਗਾ। ਮਹਾਨ ਜਨੋ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਰਹੋ।'
ਉਹ ਘੋੜੀਆਂ ਵਾਲੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਪਿਆਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਚਮਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਜੋ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। 'ਅੱਖਾਂ ਇਹ ਆਤਮਾ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹਨ,' ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ। 'ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਾ ਆਉਂਦਾ, ਤੂੰ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।'