ਤੇ ਵਾ ਏਤੇ ਗੁਹ੍ਯਾ ਆਦੇਸ਼ਾ ਏਤਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਭ੍ਯਤਪꣳਸ੍ਤਸ੍ਯਾਭਿਤਪ੍ਤਸ੍ਯ ਯਸ਼ਸ੍ਤੇਜ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਂ ਵੀਰ੍ਯਮਨ੍ਨਾਦ੍ਯꣳਰਸੋऽਜਾਯਤ
ਇਹੀ ਲੁਕੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ ਹਨ; ਇਹ ਬ੍ਰਹਮ ਤਪਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਤਪੇ ਹੋਏ ਵਿਚੋਂ ਯਸ਼, ਚਮਕ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਤਾਕਤ, ਖੁਰਾਕ ਤੇ ਰਸ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।
ਤਦ੍ਵ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਤ੍ਤਦਾਦਿਤ੍ਯਮਭਿਤੋऽਸ਼੍ਰਯਤ੍ਤਦ੍ਵਾ ਏਤਦ੍ਯਦੇਤਦਾਦਿਤ੍ਯਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇ ਕ੍ਸ਼ੋਭਤ ਇਵ
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਅੱਖਰ ਉਚਾਰਿਆ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਗਿਆ; ਇਹ ਹੀ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਥਰਥਰਾਉਂਦਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈ।
ਤੇ ਵਾ ਏਤੇ ਰਸਾਨਾꣳਰਸਾ ਵੇਦਾ ਹਿ ਰਸਾਸ੍ਤੇषਾਮੇਤੇ ਰਸਾਸ੍ਤਾਨਿ ਵਾ ਏਤਾਨ੍ਯਮृਤਾਨਾਮਮृਤਾਨਿ ਵੇਦਾ ਹ੍ਯਮृਤਾਸ੍ਤੇषਾਮੇਤਾਨ੍ਯਮृਤਾਨਿ
ਇਹੀ ਰਸਾਂ ਦੇ ਰਸ ਹਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਵੇਦ ਰਸ ਹਨ, ਤੇ ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਸ ਹਨ। ਇਹੀ ਅਮਰਤਾਂ ਵਿਚ ਅਮਰਤ ਹਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਵੇਦ ਅਮਰਤ ਹਨ, ਤੇ ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਮਰਤ ਹਨ।
ਤਦ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਥਮਮਮृਤਂ ਤਦ੍ਵਸਵ ਉਪਜੀਵਨ੍ਤ੍ਯਗ੍ਨਿਨਾ ਮੁਖੇਨ ਨ ਵੈ ਦੇਵਾ ਅਸ਼੍ਨਨ੍ਤਿ ਨ ਪਿਬਨ੍ਤ੍ਯੇਤਦੇਵਾਮृਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤृਪ੍ਯਨ੍ਤਿ
ਜੋ ਪਹਿਲਾ ਅਮਰਤ ਹੈ, ਵਸੂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਜੀਵਦੇ ਹਨ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਬਣਾਕੇ; ਦੇਵਤਾ ਨਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਅਮਰਤ ਵੇਖ ਕੇ ਹੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤ ਏਤਦੇਵ ਰੂਪਮਭਿਸਂਵਿਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯੇਤਸ੍ਮਾਦ੍ਰੂਪਾਦੁਦ੍ਯਨ੍ਤਿ
ਉਹ ਇਸੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪਰਵੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇਸ ਰੂਪ ਵਿਚੋਂ ਉਭਰਦੇ ਹਨ।
ਸ ਯ ਏਤਦੇਵਮਮृਤਂ ਵੇਦ ਵਸੂਨਾਮੇਵੈਕੋ ਭੂਤ੍ਵਾਗ੍ਨਿਨੈਵ ਮੁਖੇਨੈਤਦੇਵਾਮृਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤृਪ੍ਯਤਿ ਸ ਯ ਏਤਦੇਵ ਰੂਪਮਭਿਸਂਵਿਸ਼ਤ੍ਯੇਤਸ੍ਮਾਦ੍ਰੂਪਾਦੁਦੇਤਿ
ਜੋ ਇਹ ਅਮਰਤ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਵਸੂਆਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਬਣਾਕੇ, ਇਹ ਅਮਰਤ ਵੇਖ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਇਸੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪਰਵੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਇਸ ਰੂਪ ਵਿਚੋਂ ਉਭਰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਯਾਵਦਾਦਿਤ੍ਯਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦੁਦੇਤਾ ਪਸ਼੍ਚਾਦਸ੍ਤਮੇਤਾ ਵਸੂਨਾਮੇਵ ਤਾਵਦਾਧਿਪਤ੍ਯꣳਸ੍ਵਾਰਾਜ੍ਯਂ ਪਰ੍ਯੇਤਾ
ਜਦ ਤਕ ਸੂਰਜ ਪੂਰਬੋਂ ਚੜ੍ਹਦਾ ਤੇ ਪੱਛਮੋਂ ਡੁੱਬਦਾ ਹੈ, ਉਦੋਂ ਤਕ ਉਹ ਵਸੂਆਂ ਵਿਚ ਰਾਜ ਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਯਦ੍ਦ੍ਵਿਤੀਯਮਮृਤਂ ਤਦ੍ਰੁਦ੍ਰਾ ਉਪਜੀਵਨ੍ਤੀਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਮੁਖੇਨ ਨ ਵੈ ਦੇਵਾ ਅਸ਼੍ਨਨ੍ਤਿ ਨ ਪਿਬਨ੍ਤ੍ਯੇਤਦੇਵਾਮृਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤृਪ੍ਯਨ੍ਤਿ
ਹੁਣ ਜੋ ਦੂਜਾ ਅਮਰਤ ਹੈ, ਰੁਦ੍ਰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਜੀਵਦੇ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਬਣਾਕੇ; ਦੇਵਤਾ ਨਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਅਮਰਤ ਵੇਖ ਕੇ ਹੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤ ਏਤਦੇਵ ਰੂਪਮਭਿਸਂਵਿਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯੇਤਸ੍ਮਾਦ੍ਰੂਪਾਦੁਦ੍ਯਨ੍ਤਿ
ਉਹ ਇਸੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪਰਵੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇਸ ਰੂਪ ਵਿਚੋਂ ਉਭਰਦੇ ਹਨ।
ਸ ਯ ਏਤਦੇਵਮਮृਤਂ ਵੇਦ ਰੁਦ੍ਰਾਣਾਮੇਵੈਕੋ ਭੂਤ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣੈਵ ਮੁਖੇਨੈਤਦੇਵਾਮृਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤृਪ੍ਯਤਿ ਸ ਏਤਦੇਵ ਰੂਪਮਭਿਸਂਵਿਸ਼ਤ੍ਯੇਤਸ੍ਮਾਦ੍ਰੂਪਾਦੁਦੇਤਿ
ਜੋ ਇਹ ਅਮਰਤ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਬਣਾਕੇ, ਇਹ ਅਮਰਤ ਵੇਖ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਇਸੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪਰਵੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਇਸ ਰੂਪ ਵਿਚੋਂ ਉਭਰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਯਾਵਦਾਦਿਤ੍ਯਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦੁਦੇਤਾ ਪਸ਼੍ਚਾਦਸ੍ਤਮੇਤਾ ਦ੍ਵਿਸ੍ਤਾਵਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤ ਉਦੇਤੋਤ੍ਤਰਤੋऽਸ੍ਤਮੇਤਾ ਰੁਦ੍ਰਾਣਾਮੇਵ ਤਾਵਦਾਧਿਪਤ੍ਯꣳਸ੍ਵਾਰਾਜ੍ਯਂ ਪਰ੍ਯੇਤਾ
ਜਦ ਤਕ ਸੂਰਜ ਦੱਖਣੋਂ ਦੋ ਵਾਰੀ ਚੜ੍ਹਦਾ ਤੇ ਉੱਤਰੋਂ ਡੁੱਬਦਾ ਹੈ, ਉਦੋਂ ਤਕ ਉਹ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਵਿਚ ਰਾਜ ਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਯਤ੍ਤृਤੀਯਮਮृਤਂ ਤਦਾਦਿਤ੍ਯਾ ਉਪਜੀਵਨ੍ਤਿ ਵਰੁਣੇਨ ਮੁਖੇਨ ਨ ਵੈ ਦੇਵਾ ਅਸ਼੍ਨਨ੍ਤਿ ਨ ਪਿਬਨ੍ਤ੍ਯੇਤਦੇਵਾਮृਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤृਪ੍ਯਨ੍ਤਿ
ਹੁਣ ਜੋ ਤੀਜਾ ਅਮਰਤ ਹੈ, ਆਦਿਤਿਆ ਉਸ ਉੱਤੇ ਜੀਵਦੇ ਹਨ, ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਬਣਾਕੇ; ਦੇਵਤਾ ਨਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਅਮਰਤ ਵੇਖ ਕੇ ਹੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤ ਏਤਦੇਵ ਰੂਪਮਭਿਸਂਵਿਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯੇਤਸ੍ਮਾਦ੍ਰੂਪਾਦੁਦ੍ਯਨ੍ਤਿ
ਉਹ ਇਸੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪਰਵੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇਸ ਰੂਪ ਵਿਚੋਂ ਉਭਰਦੇ ਹਨ।
ਸ ਯ ਏਤਦੇਵਮਮृਤਂ ਵੇਦਾਦਿਤ੍ਯਾਨਾਮੇਵੈਕੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਰੁਣੇਨੈਵ ਮੁਖੇਨੈਤਦੇਵਾਮृਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤृਪ੍ਯਤਿ ਸ ਏਤਦੇਵ ਰੂਪਮਭਿਸਂਵਿਸ਼ਤ੍ਯੇਤਸ੍ਮਾਦ੍ਰੂਪਾਦੁਦੇਤਿ
ਜੋ ਇਹ ਅਮਰਤ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਹੋ ਕੇ, ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਬਣਾਕੇ, ਇਹ ਅਮਰਤ ਵੇਖ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਇਸੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪਰਵੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਇਸ ਰੂਪ ਵਿਚੋਂ ਉਭਰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਯਾਵਦਾਦਿਤ੍ਯੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤ ਉਦੇਤੋਤ੍ਤਰਤੋऽਸ੍ਤਮੇਤਾ ਦ੍ਵਿਸ੍ਤਾਵਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਦੁਦੇਤਾ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦਸ੍ਤਮੇਤਾਦਿਤ੍ਯਾਨਾਮੇਵ ਤਾਵਦਾਧਿਪਤ੍ਯꣳਸ੍ਵਾਰਾਜ੍ਯਂ ਪਰ੍ਯੇਤਾ
ਜਦ ਤਕ ਸੂਰਜ ਦੱਖਣੋਂ ਚੜ੍ਹਦਾ ਤੇ ਉੱਤਰੋਂ ਡੁੱਬਦਾ ਹੈ ਦੋ ਵਾਰੀ, ਤੇ ਪੱਛਮੋਂ ਚੜ੍ਹਦਾ ਤੇ ਪੂਰਬੋਂ ਡੁੱਬਦਾ ਹੈ, ਉਦੋਂ ਤਕ ਉਹ ਆਦਿਤਿਆਂ ਵਿਚ ਰਾਜ ਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਯਚ੍ਚਤੁਰ੍ਥਮਮृਤਂ ਤਨ੍ਮਰੁਤ ਉਪਜੀਵਨ੍ਤਿ ਸੋਮੇਨ ਮੁਖੇਨ ਨ ਵੈ ਦੇਵਾ ਅਸ਼੍ਨਨ੍ਤਿ ਨ ਪਿਬਨ੍ਤ੍ਯੇਤਦੇਵਾਮृਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤृਪ੍ਯਨ੍ਤਿ
ਹੁਣ ਜੋ ਚੌਥਾ ਅਮਰਤ ਹੈ, ਮਰੁਤ ਉਸ ਉੱਤੇ ਜੀਵਦੇ ਹਨ, ਸੋਮ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਬਣਾਕੇ; ਦੇਵਤਾ ਨਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਅਮਰਤ ਵੇਖ ਕੇ ਹੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤ ਏਤਦੇਵ ਰੂਪਮਭਿਸਂਵਿਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯੇਤਸ੍ਮਾਦ੍ਰੂਪਾਦੁਦ੍ਯਨ੍ਤਿ
ਉਹ ਇਸੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਰੂਪ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਸ ਯ ਏਤਦੇਵਮਮृਤਂ ਵੇਦ ਮਰੁਤਾਮੇਵੈਕੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸੋਮੇਨੈਵ ਮੁਖੇਨੈਤਦੇਵਾਮृਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤृਪ੍ਯਤਿ ਸ ਏਤਦੇਵ ਰੂਪਮਭਿਸਂਵਿਸ਼ਤ੍ਯੇਤਸ੍ਮਾਦ੍ਰੂਪਾਦੁਦੇਤਿ
ਜੋ ਇਸ ਅਮਰ ਤੱਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਮਰੁਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਮ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਬਣਾਕੇ, ਇਸ ਅਮਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਇਸੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਰੂਪ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਯਾਵਦਾਦਿਤ੍ਯਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦੁਦੇਤਾ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦਸ੍ਤਮੇਤਾ ਦ੍ਵਿਸ੍ਤਾਵਦੁਤ੍ਤਰਤ ਉਦੇਤਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤੋऽਸ੍ਤਮੇਤਾ ਮਰੁਤਾਮੇਵ ਤਾਵਦਾਧਿਪਤ੍ਯ੍ꣳਸ੍ਵਾਰਾਜ੍ਯਂ ਪਰ੍ਯੇਤਾ
ਜਦ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਡੁੱਬਦਾ ਹੈ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਦਾ ਤੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਡੁੱਬਦਾ ਹੈ; ਮਰੁਤਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹਦੀ ਇਤਨੀ ਹੀ ਹਾਕਮੀ ਤੇ ਸਰਤਾਜੀ ਹੈ, ਜਿੰਨੀ ਉਹ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਯਤ੍ਪਞ੍ਚਮਮਮृਤਂ ਤਤ੍ਸਾਧ੍ਯਾ ਉਪਜੀਵਨ੍ਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਮੁਖੇਨ ਨ ਵੈ ਦੇਵਾ ਅਸ਼੍ਨਨ੍ਤਿ ਨ ਪਿਬਨ੍ਤ੍ਯੇਤਦੇਵਾਮृਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤृਪ੍ਯਨ੍ਤਿ
ਹੁਣ, ਪੰਜਵਾਂ ਅਮਰ ਤੱਤ ਉਹ ਹੈ ਜਿਸ ਤੇ ਸਾਧਿਆ ਜੀਊਂਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਬਣਾਕੇ; ਦੇਵਤੇ ਨਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ ਨਾ ਪੀਂਦੇ, ਪਰ ਇਸ ਅਮਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤ ਏਤਦੇਵ ਰੂਪਮਭਿਸਂਵਿਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯੇਤਸ੍ਮਾਦ੍ਰੂਪਾਦੁਦ੍ਯਨ੍ਤਿ
ਉਹ ਇਸੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਰੂਪ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਸ ਯ ਏਤਦੇਵਮਮृਤਂ ਵੇਦ ਸਾਧ੍ਯਾਨਾਮੇਵੈਕੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੈਵ ਮੁਖੇਨੈਤਦੇਵਾਮृਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤृਪ੍ਯਤਿ ਸ ਏਤਦੇਵ ਰੂਪਮਭਿਸਂਵਿਸ਼ਤ੍ਯੇਤਸ੍ਮਾਦ੍ਰੂਪਾਦੁਦੇਤਿ
ਜੋ ਇਸ ਅਮਰ ਤੱਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਸਾਧਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਬਣਾਕੇ, ਇਸ ਅਮਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਇਸੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਰੂਪ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਯਾਵਦਾਦਿਤ੍ਯ ਉਤ੍ਤਰਤ ਉਦੇਤਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤੋऽਸ੍ਤਮੇਤਾ ਦ੍ਵਿਸ੍ਤਾਵਦੂਰ੍ਧ੍ਵਮੁਦੇਤਾਰ੍ਵਾਗਸ੍ਤਮੇਤਾ ਸਾਧ੍ਯਾਨਾਮੇਵ ਤਾਵਦਾਧਿਪਤ੍ਯꣳਸ੍ਵਾਰਾਜ੍ਯਂ ਪਰ੍ਯੇਤਾ
ਜਦ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਦਾ ਤੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਡੁੱਬਦਾ ਹੈ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹਦਾ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਡੁੱਬਦਾ ਹੈ; ਸਾਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਹਦੀ ਇਤਨੀ ਹੀ ਹਾਕਮੀ ਤੇ ਸਰਤਾਜੀ ਹੈ, ਜਿੰਨੀ ਉਹ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਤਤ ਊਰ੍ਧ੍ਵ ਉਦੇਤ੍ਯ ਨੈਵੋਦੇਤਾ ਨਾਸ੍ਤਮੇਤੈਕਲ ਏਵ ਮਧ੍ਯੇ ਸ੍ਥਾਤਾ ਤਦੇष ਸ਼੍ਲੋਕਃ
ਫਿਰ, ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਨਾ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ ਨਾ ਡੁੱਬਦਾ, ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਵਿਚਕਾਰ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਹੈ ਉਹ ਸ਼ਲੋਕ।
ਨ ਵੈ ਤਤ੍ਰ ਨ ਨਿਮ੍ਲੋਚ ਨੋਦਿਯਾਯ ਕਦਾਚਨ । ਦੇਵਾਸ੍ਤੇਨਾਹꣳਸਤ੍ਯੇਨ ਮਾ ਵਿਰਾਧਿषਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇਤਿ
ਉਥੇ ਕਦੇ ਵੀ ਨਾ ਡੁੱਬਦਾ ਹੈ ਨਾ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ; ਦੇਵਤਿਆਂ, ਇਸ ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਨਾ ਕਰੋ।
ਨ ਹ ਵਾ ਅਸ੍ਮਾ ਉਦੇਤਿ ਨ ਨਿਮ੍ਲੋਚਤਿ ਸਕृਦ੍ਦਿਵਾ ਹੈਵਾਸ੍ਮੈ ਭਵਤਿ ਯ ਏਤਾਮੇਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਪਨਿषਦਂ ਵੇਦ
ਉਹਦੇ ਲਈ ਨਾ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ ਨਾ ਡੁੱਬਦਾ; ਜਿਸ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮ ਉਪਨਿਸ਼ਦ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਉਸ ਲਈ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਹੀ ਦਿਨ ਹੈ।
ਤਦ੍ਧੈਤਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤਯ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਰ੍ਮਨਵੇ ਮਨੁਃ ਪ੍ਰਜਾਭ੍ਯਸ੍ਤਦ੍ਧੈਤਦੁਦ੍ਦਾਲਕਾਯਾਰੁਣਯੇ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਯ ਪੁਤ੍ਰਾਯ ਪਿਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪ੍ਰੋਵਾਚ
ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਮਨੂ ਨੂੰ, ਮਨੂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸੰਤਾਨਾਂ ਨੂੰ; ਉੱਦਾਲਕ ਆਰੁਣੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਇਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦੱਸਿਆ।
ਇਦਂ ਵਾਵ ਤਜ੍ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਯ ਪੁਤ੍ਰਾਯ ਪਿਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪ੍ਰਬ੍ਰੂਯਾਤ੍ਪ੍ਰਣਾਯ੍ਯਾਯ ਵਾਨ੍ਤੇਵਾਸਿਨੇ
ਇਹ ਬ੍ਰਹਮ ਪਿਤਾ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਾਂ ਨਿੱਘਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਹੀ ਦੱਸੇ।
ਨਾਨ੍ਯਸ੍ਮੈ ਕਸ੍ਮੈਚਨ ਯਦ੍ਯਪ੍ਯਸ੍ਮਾ ਇਮਾਮਦ੍ਭਿਃ ਪਰਿਗृਹੀਤਾਂ ਧਨਸ੍ਯ ਪੂਰ੍ਣਾਂ ਦਦ੍ਯਾਦੇਤਦੇਵ ਤਤੋ ਭੂਯ ਇਤ੍ਯੇਤਦੇਵ ਤਤੋ ਭੂਯ ਇਤਿ
ਇਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਾ ਦੱਸੋ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪੂਰੀ ਦੌਲਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਦੇਵੇ; ਇਹ ਹੀ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ, ਇਹ ਹੀ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।
ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਵਾ ਈਦꣳ ਸਰ੍ਵਂ ਭੂਤਂ ਯਦਿਦਂ ਕਿਂ ਚ ਵਾਗ੍ਵੈ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਵਾਗ੍ਵਾ ਇਦꣳ ਸਰ੍ਵਂ ਭੂਤਂ ਗਾਯਤਿ ਚ ਤ੍ਰਾਯਤੇ ਚ
ਗਾਯਤਰੀ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੈ; ਗਾਯਤਰੀ ਹੀ ਬੋਲੀ ਹੈ, ਬੋਲੀ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਗਾਉਂਦੀ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ।