ਇਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅੰਤ ਸਮੇਤ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠੇ ਲੋਕ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਕੀ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ? ਕੀ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ?" ਉਹ ਜਦ ਤੱਕ ਇਸ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੱਡਦਾ ਨਹੀਂ, ਤਦ ਤੱਕ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਰੋਸ਼ਣੀਆਂ ਰਾਹੀਂ। ਉਸ ਨੂੰ "ਓਮ" ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੰਨਾ ਤੇਜ਼ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਤਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਸੂਰਜ ਦਾ ਰਾਹ ਸਿਆਣਿਆਂ ਲਈ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਵਾਟਾਂ ਦਾ ਦਰਵਾਜਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੂਰਖਾਂ ਲਈ ਇਹ ਰਾਹ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਸ਼ਲੋਕ ਹੈ: "ਦਿਲ ਦੀਆਂ ਇਕ ਸੌ ਇਕ ਨਲੀਆਂ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਕ ਸਿਰ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਇਸ ਰਾਹ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਨਲੀਆਂ ਸਿਰਫ ਵਿਦਾ ਲਈ ਹਨ।" ਹੁਣ, ਉਹ ਆਤਮਾ ਜੋ ਮੰਦ-ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਜੁਆਨ, ਅਮਰ, ਦੁਖ-ਰਹਿਤ, ਭੁੱਖ-ਪਿਆਸ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੇ ਮਨਸਾ ਸੱਚੀਆਂ ਹਨ—ਉਹੀ ਲੱਭਣ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਮਝਣ ਯੋਗ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਆਓ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਆਤਮਾ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰੀਏ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।" ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਤੇ ਵਿਰੋਚਨ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਕੋਲ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੱਕੜ ਲੈ ਕੇ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵਾਂਗ ਆਏ। ਉਹ ਦੋਵਾਂ 32 ਸਾਲ ਤੱਕ ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਲੱਭ ਰਹੇ ਹੋ?" ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਬੋਲੇ, "ਉਹ ਆਤਮਾ ਜੋ ਮੰਦ-ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਜੁਆਨ, ਅਮਰ, ਦੁਖ-ਰਹਿਤ, ਭੁੱਖ-ਪਿਆਸ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੇ ਮਨਸਾ ਸੱਚੀਆਂ ਹਨ—ਉਹੀ ਲੱਭਣ ਯੋਗ ਤੇ ਸਮਝਣ ਯੋਗ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਇਹੀ ਲੱਭ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ।" ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਅੱਖ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਆਤਮਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਮਰ ਹੈ, ਨਿਡਰ ਹੈ, ਇਹ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ।" ਉਹ ਬੋਲੇ, "ਮਹਾਨ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਆਇਨੇ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਹੜਾ ਹੈ?" ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਸਭ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਹੀ ਹੈ; ਸਭ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਜੇ ਅਸੀਂ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਤਾਂ ਦੱਸੋ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕੀ ਵੇਖਦੇ ਹੋ?" ਉਹ ਬੋਲੇ, "ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ, ਵਾਲਾਂ ਤੋਂ ਨਖਾਂ ਤੱਕ, ਪਰਛਾਂਵ ਵਾਂਗ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ।" ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਬਣਾਓ, ਚੰਗੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੋ, ਸਜਾਓ, ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੇਖੋ।" ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਐਸਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਵੇਖਿਆ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੁਣ ਕੀ ਵੇਖਦੇ ਹੋ?" ਉਹ ਬੋਲੇ, "ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਸਜੇ-ਸਵਾਰੇ ਹਾਂ, ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਸਜਾਏ, ਉਹੀ ਪਰਛਾਂਵ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ।" ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹੀ ਆਤਮਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਮਰ, ਨਿਡਰ, ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ।" ਦੋਵਾਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਉਹ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਸਮਝੇ ਬਿਨਾ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਦਾਨਵ ਇਹ ਸਿੱਖਿਆ ਲਵੇਗਾ, ਉਹ ਹਾਰ ਜਾਵੇਗਾ।" ਵਿਰੋਚਨ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ, ਦਾਨਵਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ: "ਇਥੇ, ਆਤਮਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੇ ਆਦਰ ਕਰੋ। ਆਤਮਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੇ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਦੋਵਾਂ ਲੋਕ—ਇਹ ਤੇ ਉਹ—ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਲਈ, ਅੱਜ ਵੀ, ਜਿਹੜਾ ਦਾਨਵੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਯਜਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ "ਦਾਨਵ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਇਹ ਹੈ: ਉਹ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਖਾਣ-ਪਹਿਨ, ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਗਹਣੇ ਪਾ ਕੇ ਸਜਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਪਰਲੋਕ ਜਿੱਤ ਲੈਣਗੇ। ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੱਕ ਨਾ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਇਹ ਖਤਰਾ ਵੇਖਿਆ: ਜਿਵੇਂ, ਜਦ ਸਰੀਰ ਸੁੰਦਰ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਸੁੰਦਰ ਦਿਖਦਾ; ਜਦ ਵਸਤ੍ਰ ਚੰਗੇ ਹਨ, ਉਹ ਚੰਗਾ ਦਿਖਦਾ; ਜਦ ਸਰੀਰ ਸ਼ੁੱਧ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੁੱਧ ਹੈ—ਪਰ ਜਦ ਸਰੀਰ ਅੰਨ੍ਹਾ, ਥੱਕਾ, ਜਖਮੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਅੰਨ੍ਹਾ, ਥੱਕਾ, ਜਖਮੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਰੀਰ ਦੇ ਨਾਸ ਨਾਲ, ਉਹ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਅਨੰਦ ਨਹੀਂ ਹੈ।" ਇੰਦਰ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੱਕੜ ਲੈ ਕੇ, ਮੁੜ ਆਇਆ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮਘਵਨ, ਤੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਮੁੜ ਆਇਆ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵਾਂਗ ਵਿਰੋਚਨ ਨਾਲ ਰਹਿ ਚੁੱਕਾ। ਕੀ ਲੱਭਣ ਆਇਆ ਹੈਂ?" ਇੰਦਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜਿਵੇਂ, ਜਦ ਸਰੀਰ ਸੁੰਦਰ, ਮਨੁੱਖ ਸੁੰਦਰ; ਜਦ ਵਸਤ੍ਰ ਚੰਗਾ, ਮਨੁੱਖ ਚੰਗਾ; ਜਦ ਸ਼ੁੱਧ, ਮਨੁੱਖ ਸ਼ੁੱਧ। ਪਰ ਜਦ ਸਰੀਰ ਅੰਨ੍ਹਾ, ਥੱਕਾ, ਜਖਮੀ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਵੀ। ਸਰੀਰ ਦੇ ਨਾਸ ਨਾਲ, ਉਹ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਅਨੰਦ ਨਹੀਂ ਹੈ।" ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹੀ ਸੱਚ ਹੈ, ਮਘਵਨ। ਪਰ ਮੈਂ ਹੋਰ ਵੀ ਦੱਸਾਂਗਾ। 32 ਹੋਰ ਸਾਲ ਰਹੋ।" ਇੰਦਰ 32 ਹੋਰ ਸਾਲ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ। "ਜੋ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਗੌਰਵਮਈ ਹੈ, ਉਹ ਆਤਮਾ ਹੈ; ਇਹ ਅਮਰ, ਨਿਡਰ, ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ।" ਇੰਦਰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਪਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੱਕ ਨਾ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਖਤਰਾ ਵੇਖਿਆ: ਜੇ ਸਰੀਰ ਅੰਨ੍ਹਾ, ਆਤਮਾ ਅੰਨ੍ਹਾ ਨਹੀਂ; ਜੇ ਥੱਕਾ, ਆਤਮਾ ਥੱਕਾ ਨਹੀਂ; ਆਤਮਾ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਸਰੀਰ ਦੀ ਮੌਤ ਨਾਲ ਆਤਮਾ ਮਰਦਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਥੱਕਦਾ ਹੈ; ਸਿਰਫ਼ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪਰਤ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਅਸੁਖ ਜਾਣਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਰੋਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਅਨੰਦ ਨਹੀਂ ਹੈ।" ਇੰਦਰ, ਲੱਕੜ ਲੈ ਕੇ, ਮੁੜ ਆਇਆ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮਘਵਨ, ਤੂੰ ਮੁੜ ਆਇਆ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵਾਂਗ। ਕੀ ਲੱਭਣ ਆਇਆ?" ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੇ ਸਰੀਰ ਅੰਨ੍ਹਾ, ਆਤਮਾ ਅੰਨ੍ਹਾ ਨਹੀਂ; ਜੇ ਥੱਕਾ, ਆਤਮਾ ਥੱਕਾ ਨਹੀਂ; ਆਤਮਾ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।" ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹੀ ਸੱਚ ਹੈ, ਮਘਵਨ। ਪਰ ਹੋਰ ਦੱਸਾਂਗਾ। 32 ਹੋਰ ਸਾਲ ਰਹੋ।" ਇੰਦਰ 32 ਹੋਰ ਸਾਲ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ। "ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਸੁਪਨਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ—ਇਹ ਆਤਮਾ ਹੈ; ਇਹ ਅਮਰ, ਨਿਡਰ, ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ।" ਇੰਦਰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਪਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੱਕ ਨਾ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਖਤਰਾ ਵੇਖਿਆ: ਇਸ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ "ਮੈਂ ਇਹ ਹਾਂ" ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਨਾ ਹੀ ਹੋਰ ਜੀਵ ਉਸ ਲਈ ਨਾਸ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਅਨੰਦ ਨਹੀਂ ਹੈ।" ਇੰਦਰ, ਲੱਕੜ ਲੈ ਕੇ, ਮੁੜ ਆਇਆ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮਘਵਨ, ਤੂੰ ਮੁੜ ਆਇਆ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵਾਂਗ। ਕੀ ਲੱਭਣ ਆਇਆ?" ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਸ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ 'ਮੈਂ ਇਹ ਹਾਂ' ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਨਾ ਹੀ ਹੋਰ ਜੀਵ ਉਸ ਲਈ ਨਾਸ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਅਨੰਦ ਨਹੀਂ ਹੈ।" ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹੀ ਸੱਚ ਹੈ, ਮਘਵਨ। ਪਰ ਹੋਰ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਨਹੀਂ, ਇੱਥੇ ਹੀ। 5 ਹੋਰ ਸਾਲ ਰਹੋ।" ਇੰਦਰ 5 ਹੋਰ ਸਾਲ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ 100 ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ। ਜਿਵੇਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਘਵਨ ਨੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਕੋਲ 100 ਸਾਲ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵਾਂਗ ਰਹਿ ਕੇ ਵਿਦਿਆ ਲੈ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮਘਵਨ, ਇਹ ਮਰਣ ਵਾਲਾ ਸਰੀਰ ਮੌਤ ਵਲ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਮਰ, ਅਸਰੀਰ ਆਤਮਾ ਦਾ ਆਸਨ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁਖ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਲਈ, ਸੁਖ-ਦੁਖ ਤੋਂ ਬਚਾਵ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਅਸਰੀਰ ਲਈ, ਸੁਖ-ਦੁਖ ਨਹੀਂ।" "ਹਵਾ, ਬੱਦਲ, ਬਿਜਲੀ, ਗਰਜਨਾ—all bodiless—ਇਹ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸਵਭਾਵਿਕ ਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸ਼ਾਂਤ ਆਤਮਾ, ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸਵਭਾਵਿਕ ਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਖ ਹੈ। ਉਥੇ, ਉਹ ਖਾਂਦਾ, ਖੇਡਦਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਕਰਦਾ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਰਥਾਂ, ਸਤਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਇਸ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਘੋੜਾ ਰਥ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ ਪ੍ਰਾਣ ਇਸ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਜਦ ਅੱਖ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਅੱਖ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਵਿਅਕਤੀ ਵੇਖਣ ਲਈ ਹੈ। ਜੋ 'ਮੈਂ ਇਹ ਸੁੰਘਦਾ ਹਾਂ'—ਉਹ ਆਤਮਾ ਸੁੰਘਣ ਲਈ, ਤੇ ਨੱਕ ਸੁੰਘਣ ਲਈ। ਜੋ 'ਮੈਂ ਇਹ ਬੋਲਦਾ ਹਾਂ'—ਉਹ ਆਤਮਾ ਬੋਲਣ ਲਈ, ਤੇ ਬੋਲੀ ਬੋਲਣ ਲਈ। ਜੋ 'ਮੈਂ ਇਹ ਸੁਣਦਾ ਹਾਂ'—ਉਹ ਆਤਮਾ ਸੁਣਣ ਲਈ, ਤੇ ਕੰਨ ਸੁਣਣ ਲਈ।" "ਜੋ 'ਮੈਂ ਇਹ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ'—ਉਹ ਆਤਮਾ ਸੋਚਣ ਲਈ, ਤੇ ਮਨ ਉਸ ਦੀ ਦਿਵਿਆ ਅੱਖ ਹੈ। ਇਸ ਦਿਵਿਆ ਅੱਖ ਨਾਲ, ਮਨ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਲੋਕ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੇ ਅਨੰਦਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਤੇ ਅਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਦੇਵਤੇ ਇਸ ਆਤਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਇਹ ਆਤਮਾ ਜਾਣਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।" "ਮੈਂ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀ ਤੋਂ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ। ਪਾਪ ਨੂੰ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਝਾੜ ਕੇ, ਚੰਦ ਨੂੰ ਰਹੂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਣ ਵਾਂਗ, ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਕਰਤਾ ਆਪਣੀ ਸੱਚੀ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਅਕਾਸ਼, ਨਾਂ ਤੇ ਰੂਪ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਹੈ।