ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਿੱਟੀ ਚਮਕ ਸਾਮਨ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਨੀਲਾ ਜਾਂ ਗੂੜ੍ਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸਾਮਨ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਮਨ ਰਿਕ ਉੱਤੇ ਵਿਆਹੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਸਾਮਨ ਰਿਕ ਉੱਤੇ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਵਿਚ ਜੋ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਮਨੁੱਖ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਾਲ, ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਨੌਂਗਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਿਰ ਤੱਕ ਸਾਰਾ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ—ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਖੁਲੀਆਂ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਉਦਿਤੀ ਹੈ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਬੁਰਾਈਆਂ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰਿਕ ਤੇ ਸਾਮਨ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਡੀਗੀਥਾ—ਗਾਇਕ—ਉਸ ਲਈ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਰਲੋਕਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ: ਬੋਲੀ ਰਿਕ ਹੈ, ਸਾਹ ਸਾਮਨ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਮਨ ਉਸ ਰਿਕ ਉੱਤੇ ਵਿਆਹੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਸਾਮਨ ਰਿਕ ਉੱਤੇ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਬੋਲੀ ਉਹ ਹੈ, ਸਾਹ ਉਸ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ—ਇਹੀ ਸਾਮਨ ਹੈ। ਅੱਖ ਰਿਕ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਸਾਮਨ ਉਹ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਮਨ ਉਸ ਰਿਕ ਉੱਤੇ ਵਿਆਹੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਸਾਮਨ ਰਿਕ ਉੱਤੇ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅੱਖ ਉਹ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੂਪ ਸਾਮਨ ਹੈ। ਸਾਮਨ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਰਿਕ ਉੱਤੇ ਵਿਆਹੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਸਾਮਨ ਰਿਕ ਉੱਤੇ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕੰਨ ਉਹ ਹੈ, ਮਨ ਉਸ ਦਾ ਸਰੂਪ—ਇਹੀ ਸਾਮਨ ਹੈ। ਅੱਖ ਵਿਚ ਜੋ ਚਿੱਟੀ ਚਮਕ ਹੈ, ਉਹ ਰਿਕ ਹੈ; ਜੋ ਨੀਲਾ ਜਾਂ ਗੂੜ੍ਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਮਨ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਮਨ ਉਸ ਰਿਕ ਉੱਤੇ ਵਿਆਹੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਸਾਮਨ ਰਿਕ ਉੱਤੇ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਖ ਵਿਚ ਜੋ ਚਿੱਟੀ ਚਮਕ ਹੈ, ਉਹ ਰਿਕ ਹੈ; ਜੋ ਨੀਲਾ ਜਾਂ ਗੂੜ੍ਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਮਨ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੂਪ। ਅੱਖ ਵਿਚ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਿਕ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਮਨ ਹੈ, ਉਹ ਉਕਥ ਹੈ, ਉਹ ਯਜੁਸ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ। ਉਹਦਾ ਸਰੂਪ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਛਾਂ, ਉਹਦੀ ਛਾਂ ਵੀ ਉਹਦੀ; ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ, ਉਹੀ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ। ਉਹ, ਅਤੇ ਉਹ ਤਲ ਦੇ ਲੋਕ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ। ਜੋ ਵੀ ਵੀਣਾ ਨਾਲ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਧਨ ਦੇ ਗਾਇਕ ਕਹਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਸਾਮਨ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਗਾਇਕੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਪਰਲੋਕ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਤੇ ਇਸੀ ਰਸਤੇ, ਉਹ ਤਲ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਮਨ ਗਾਉਣ ਲਈ ਬੁਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। "ਕਿਹੜੀ ਇੱਛਾ ਲਈ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਗਾਵਾਂ?" ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਸ ਲਈ ਇਹ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਸਾਮਨ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਤਿੰਨ ਉਡੀਗੀਥਾ ਦੇ ਗਿਆਨੀ—ਸ਼ਿਲਕਾ ਸ਼ਾਲਾਵਤਿਆ, ਚੈਕਿਤਾਯਨ ਦਾਲਭਿਆ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਭਾਹਣ ਜੈਵਲੀ—ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, "ਅਸੀਂ ਉਡੀਗੀਥਾ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਹਾਂ; ਆਓ, ਉਡੀਗੀਥਾ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰੀਏ।" "ਠੀਕ ਹੈ," ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਬੈਠ ਗਏ। ਪ੍ਰਭਾਹਣ ਜੈਵਲੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਦੋ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾਣਯੋਗ ਪਹਿਲਾਂ ਬੋਲੋ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਦੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਾਂਗਾ।" ਸ਼ਿਲਕਾ ਸ਼ਾਲਾਵਤਿਆ ਨੇ ਚੈਕਿਤਾਯਨ ਦਾਲਭਿਆ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਆਓ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ।" "ਪੁੱਛੋ," ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ। "ਸਾਮਨ ਦਾ ਲਕੜੀ ਕੀ ਹੈ?" "ਸਵਰਾ (ਸੁਰ)," ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ। "ਸਵਰਾ ਦਾ ਲਕੜੀ?" "ਸਾਹ," ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ। "ਸਾਹ ਦਾ?" "ਭੋਜਨ," ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ। "ਭੋਜਨ ਦਾ?" "ਪਾਣੀ," ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ। "ਪਾਣੀ ਦਾ?" "ਉਹ ਲੋਕ," ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ। "ਉਹ ਲੋਕ ਦਾ?" "ਉਹ ਲੋਕ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਨਾ ਦਿਓ," ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ। "ਅਸੀਂ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਨੂੰ ਸਾਮਨ ਰਾਹੀਂ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਵਰਗ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਹੈ।" ਸ਼ਿਲਕਾ ਸ਼ਾਲਾਵਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੇਰਾ ਸਾਮਨ ਨਿਸ਼ਚੇ ਹੀ ਅਧਾਰ-ਰਹਿਤ ਹੈ; ਜੇ ਤੂੰ ਹੁਣ ਇਹ ਕਹਿੰਦਾ, ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਢਿੱਗ ਪੈ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਢਿੱਗ ਪੈ ਜਾਵੇ," ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ। "ਮੈਂ ਇਹ ਮਾਣਯੋਗ ਦੀ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ," ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ। "ਜਾਣ ਲੈ," ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ। "ਉਹ ਲੋਕ ਦਾ ਲਕੜੀ?" "ਇਹ ਲੋਕ," ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ। "ਇਹ ਲੋਕ ਦਾ?" "ਉਹ ਲੋਕ ਨੂੰ ਅਧਾਰ-ਲੋਕ ਨਾ ਦਿਓ," ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ। "ਅਸੀਂ ਅਧਾਰ-ਲੋਕ ਨੂੰ ਸਾਮਨ ਰਾਹੀਂ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਅਧਾਰ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਹੈ।" ਪ੍ਰਭਾਹਣ ਜੈਵਲੀ ਨੇ ਸ਼ਾਲਾਵਤਿਆ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਤੇਰਾ ਸਾਮਨ ਨਿਸ਼ਚੇ ਹੀ ਸੀਮਤ ਹੈ; ਜੇ ਤੂੰ ਹੁਣ ਇਹ ਕਹਿੰਦਾ, ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਢਿੱਗ ਪੈ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਢਿੱਗ ਪੈ ਜਾਵੇ," ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ। "ਮੈਂ ਇਹ ਮਾਣਯੋਗ ਦੀ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ," ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ। "ਜਾਣ ਲੈ," ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ। "ਇਹ ਲੋਕ ਦਾ ਲਕੜੀ?" "ਆਕਾਸ਼," ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ। "ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਹਨ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਆਕਾਸ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਖਰੀ ਆਸਰਾ ਹੈ।" ਇਹ ਉਡੀਗੀਥਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਇਹ ਹੀ ਅਨੰਤ ਹੈ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਇਸ ਉੱਚੇ ਉਡੀਗੀਥਾ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਤੇ ਵਧੀਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਉੱਚੇ ਤੇ ਵਧੀਆ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਅਤਿਧਨਵਨ ਸ਼ੌਣਕ ਨੇ ਉਦਾਰਾ ਸ਼ਾਂਡਿਲਯਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਜਦ ਤਕ ਲੋਕ ਇਸ ਉਡੀਗੀਥਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਸੰਤਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਣਦੇ ਰਹਿਣਗੇ, ਤਦ ਤਕ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਜੀਵਨ ਹੋਵੇਗਾ।" ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇੱਕ ਲੋਕ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਇਸ ਉੱਚੇ ਤੇ ਵਧੀਆ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਹੈ; ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਤੋਂ ਲੋਕ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਕੁਰੂ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਾਟਿਕਾ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਇਭਿਆ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਚਕਰਾਯਨ ਨਾਮਕ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲੋਂ, ਜਦ ਉਹ ਰੋਟੀ ਖਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੁਝ ਪਕਾਈ ਹੋਈ ਫ਼ਸਲ ਮੰਗਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਕਹਿੰਦਾ, "ਸਾਡੇ ਲਈ ਰੱਖੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।" ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ, "ਇਹੀ ਦੇ ਦਿਓ।" ਉਹ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ, "ਬਚੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਵੀ ਦੇ ਦਿਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਸ਼ਾਇਦ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮੁੱਖ ਭਾਗ ਖਾ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ।" ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, "ਇਹ ਵੀ ਬਚੀਆਂ ਨਹੀਂ।" ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ, "ਜੇ ਮੈਂ ਇਹ ਨਾ ਖਾਓਂਦਾ, ਜੀਵ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।" ਉਹ ਸੋਚਦਾ, "ਕਾਸ਼ ਪਾਣੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇ।" ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਬਚੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਪਰੀਤ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੱਖ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ, ਜਦ ਉਹ ਜਾਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ, "ਕਾਸ਼ ਅਸੀਂ ਭੋਜਨ, ਜਾਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ। ਰਾਜਾ ਯਜਨ ਕਰਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਕਾਸ਼ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸਾਰੇ ਪੁਜਾਰੀ ਨਾਲ ਚੁਣ ਲਵੇ।" ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕਹਿੰਦੀ, "ਇਹੀ ਫ਼ਸਲ ਖਾ ਲੈ।" ਉਹ ਖਾ ਕੇ ਯਜਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਜਦ ਉਡੀਗਾਤਰ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸੀ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪ੍ਰਸਤੋਤਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ, "ਪ੍ਰਸਤਾਵਾ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਪ੍ਰਸਤਾਵਾ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਤੂੰ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਸਤਾਵਾ ਗਾਇਕ ਕਰੇਂ, ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਢਿੱਗ ਪੈ ਜਾਵੇਗਾ।" ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਉਡੀਗਾਤਰ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ: "ਉਡੀਗੀਥਾ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਉਡੀਗੀਥਾ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਤੂੰ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਡੀਗੀਥਾ ਗਾਇਕ ਕਰੇਂ, ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਢਿੱਗ ਪੈ ਜਾਵੇਗਾ।" ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਪ੍ਰਤਿਹਾਰਤਰ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ: "ਪ੍ਰਤਿਹਾਰਾ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਪ੍ਰਤਿਹਾਰਾ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਤੂੰ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਤਿਹਾਰਾ ਪੜ੍ਹੇਂ, ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਢਿੱਗ ਪੈ ਜਾਵੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਡਰ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਚੁੱਪ ਬੈਠ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਯਜਨ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਉਸ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਹਿੰਦਾ, "ਮੈਂ ਮਾਣਯੋਗ ਨੂੰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ, "ਮੈਂ ਉਸ਼ਾਸਤੀ, ਚਕਰਾਯਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ।" ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ, "ਮਾਣਯੋਗ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਪੁਜਾਰੀ ਵਿੱਚੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਾ ਲੱਭ ਕੇ, ਹੋਰ ਚੁਣ ਲਏ।" "ਮਾਣਯੋਗ, ਮੈਨੂੰ ਸਾਰੇ ਪੁਜਾਰੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰੋ।" "ਠੀਕ ਹੈ," ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ। "ਫਿਰ, ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਜੋ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਚੁਣੇ ਗਏ ਹਨ, ਸਤਕਾਰੀ ਗਾਉਣ। ਜਿੰਨਾ ਧਨ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਉਨਾ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਦਿਓ।" "ਠੀਕ ਹੈ," ਯਜਨ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਕਹਿੰਦਾ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਸਤੋਤਰ ਉਸ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਹਿੰਦਾ, "ਪ੍ਰਸਤਾਵਾ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਪ੍ਰਸਤਾਵਾ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਤੂੰ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਸਤਾਵਾ ਗਾਇਕ ਕਰੇਂ, ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਢਿੱਗ ਪੈ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਇਹ ਨਾ ਕਹੋ, ਮਾਣਯੋਗ। ਕਿਹੜੀ ਉਹ ਦੇਵੀ ਹੈ?