ਪਿਆਰੇ ਬੱਚੇ, ਸੁਣ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਕੇਵਲ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕੇ ਦੇ ਜਨਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ—ਕੁਝ ਅੰਡੇ ਵਿੱਚੋਂ, ਕੁਝ ਜਿੰਦੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਤੇ ਕੁਝ ਅੰਕੁਰਾਂ (ਬੀਜਾਂ) ਵਿੱਚੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਰਚਨਾ ਦੇ ਮੂਲ ਵਿੱਚ ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਆਉਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜੀਵਾਤਮਾ ਲੈ ਕੇ ਇਹ ਤਿੰਨ ਤੱਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਾਂ ਤੇ ਨਾਮ ਤੇ ਰੂਪ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰ ਦਿਆਂ।" ਇਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਜੀਵਾਤਮਾ ਨਾਲ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਅਨਾਜ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਤੱਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ, ਬੇਟਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਤਿੰਨ ਤੱਤ ਕਿਵੇਂ ਹਰ ਇੱਕ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜਾ ਲਾਲ ਰੰਗ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਗ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ; ਜਿਹੜਾ ਚਿੱਟਾ ਰੰਗ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ; ਤੇ ਕਾਲਾ ਰੰਗ ਅਨਾਜ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ। ਅੱਗ ਦੀ "ਅੱਗਤਾ" (ਅੱਗ-ਹੋਣ) ਸਿਰਫ਼ ਨਾਮ ਹੈ, ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਰੂਪ ਹੀ ਅਸਲੀ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਲਾਲ ਰੰਗ ਅੱਗ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਚਿੱਟਾ ਪਾਣੀ ਦਾ, ਤੇ ਕਾਲਾ ਅਨਾਜ ਦਾ। "ਸੂਰਜਤਾ" ਸਿਰਫ਼ ਨਾਮ ਹੈ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਰੂਪ ਹੀ ਹਨ। ਚੰਦ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹੀ ਤਰੀਕਾ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਲਾਲ ਰੰਗ ਅੱਗ, ਚਿੱਟਾ ਪਾਣੀ, ਤੇ ਕਾਲਾ ਅਨਾਜ। ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਦੀ "ਚੰਦਤਾ" ਜਾਂ "ਬਿਜਲੀਤਾ" ਸਿਰਫ਼ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਨਾਮ ਹੈ, ਅਸਲੀਅਤ ਵਿੱਚ ਇਹ ਤਿੰਨ ਰੂਪ ਹੀ ਹਨ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਆਖਦੇ ਸਨ, "ਅੱਜ ਕੋਈ ਵੀ ਐਹੋ ਜਿਹਾ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ ਜੋ ਅਸੀਂ ਨਾ ਸੁਣੀ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਸੋਚੀ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਨਾ ਜਾਣੀ ਹੋਵੇ," ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੁਝ ਲਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਆਖਦੇ, "ਇਹ ਅੱਗ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ"; ਚਿੱਟਾ ਵੇਖਿਆ, "ਇਹ ਪਾਣੀ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ"; ਕਾਲਾ ਵੇਖਿਆ, "ਇਹ ਅਨਾਜ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ।" ਜੇ ਕੁਝ ਅਣਜਾਣਾ ਲੱਗਦਾ, ਉਹ ਆਖਦੇ, "ਇਹ ਤਿੰਨ ਤੱਤਾਂ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਹੈ।" ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਤਿੰਨ ਤੱਤ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਸਮਝ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਸਭੋਂ ਭਾਰੀ ਭਾਗ ਮਲ (ਵਿਸ਼ਠਾ) ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੱਧ ਭਾਗ ਮਾਸ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਕਸ਼ਮ ਭਾਗ ਮਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੀਤਾ ਪਾਣੀ ਵੀ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਭਾਰੀ ਭਾਗ ਪੇਸ਼ਾਬ, ਮੱਧ ਭਾਗ ਖੂਨ, ਤੇ ਸੁਕਸ਼ਮ ਭਾਗ ਸਾਹ (ਪ੍ਰਾਣ) ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਗ, ਜੋ ਅਸੀਂ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਭਾਰੀ ਭਾਗ ਹੱਡੀ, ਮੱਧ ਭਾਗ ਮੱਜ, ਤੇ ਸੁਕਸ਼ਮ ਭਾਗ ਬੋਲੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬੇਟਾ, ਮਨ ਖਾਣੇ ਨਾਲ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਸਾਹ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਤੇ ਬੋਲੀ ਅੱਗ ਨਾਲ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੋ, ਤਾਂ ਪੁੱਛੋ। "ਜੀ, ਪਿਤਾ ਜੀ," ਬੇਟਾ ਆਖਿਆ। ਬੇਟਾ, ਜਿਵੇਂ ਦਹੀਂ ਦੇ ਮੱਧ ਭਾਗ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਕਸ਼ਮ ਹਿੱਸਾ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਘਿਉ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਾਧਾ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਦਾ ਸੁਕਸ਼ਮ ਹਿੱਸਾ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਮਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੀਤਾ ਪਾਣੀ ਦਾ ਸੁਕਸ਼ਮ ਹਿੱਸਾ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸਾਹ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਖਾਣੇ ਦਾ ਸੁਕਸ਼ਮ ਹਿੱਸਾ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਬੋਲੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨ ਖਾਣੇ ਤੋਂ, ਸਾਹ ਪਾਣੀ ਤੋਂ, ਤੇ ਬੋਲੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਣੀ ਹੈ। ਹੋਰ ਵੀ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੋ, ਪੁੱਛੋ। "ਜੀ, ਪਿਤਾ ਜੀ," ਬੇਟਾ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਫਿਰ ਉੱਦਾਲਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼੍ਵੈਤਕੇਤੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਪਿਆਰੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਪੰਦਰਾਂ ਦਿਨ ਤੱਕ ਖਾਣਾ ਨਾ ਖਾਵੇ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਸਾਹ (ਪ੍ਰਾਣ) ਚੱਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਹ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਪਾਣੀ ਵੀ ਨਾ ਪੀਵੇ, ਤਾਂ ਸਾਹ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਸ਼੍ਵੈਤਕੇਤੂ ਨੇ ਪੰਦਰਾਂ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, "ਬੇਟਾ, ਹੁਣ ਰਿਗ, ਯਜੁਰ, ਸਾਮ ਵੇਦ ਸੂਣ।" ਬੇਟਾ ਆਖਿਆ, "ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਆ ਰਿਹਾ।" ਉੱਦਾਲਕ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, "ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਛੋਟੀ ਚਿੰਗਾਰੀ ਰਹਿ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ, ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਹੀ ਬਚਿਆ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੈਨੂੰ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਆ ਰਿਹਾ। ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਖਾਵੇਂਗਾ, ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਯਾਦ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।" ਜਦੋਂ ਸ਼੍ਵੈਤਕੇਤੂ ਨੇ ਖਾਣਾ ਖਾਇਆ, ਉਹ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਜੋ ਵੀ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਉੱਦਾਲਕ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਛੋਟੀ ਚਿੰਗਾਰੀ ਨੂੰ ਘਾਸ ਪਾ ਕੇ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਏਸੇ ਹੀ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਇਕ ਹਿੱਸਾ ਸੀ, ਜੋ ਖਾਣੇ ਨਾਲ ਵਧ ਗਿਆ ਤੇ ਗਿਆਨ ਆ ਗਿਆ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨ ਖਾਣੇ ਨਾਲ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਸਾਹ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਤੇ ਬੋਲੀ ਅੱਗ ਨਾਲ। ਸ਼੍ਵੈਤਕੇਤੂ ਨੇ ਇਹ ਸਮਝ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਉੱਦਾਲਕ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੌਣ ਦੀ ਹਾਲਤ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ, "ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਸੌਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਸਰੂਪ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ 'ਸੌਂ ਗਿਆ'—ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ।" ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਉੱਡਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਆਖਰਕਾਰ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭਟਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਆਖਰਕਾਰ ਪ੍ਰਾਣ ਵਿੱਚ ਆ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਨ ਪ੍ਰਾਣ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉੱਦਾਲਕ ਨੇ ਭੁੱਖ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਹਾਲਤ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ, "ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਜੋ ਖਾਧਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ, ਘੋੜੇ, ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਨੂੰ 'ਅਨਾਜ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਅੰਕੁਰ ਉੱਗਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਬੇਟਾ, ਇਹ ਅੰਕੁਰ ਬਿਨਾਂ ਜੜ੍ਹ ਦੇ ਨਹੀਂ ਉੱਗ ਸਕਦਾ।" "ਇਸ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਕਿੱਥੇ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜੇ ਨਾ 'ਅਨਾਜ' ਵਿੱਚ? ਇਸ ਲਈ, ਅੰਕੁਰ ਰਾਹੀਂ ਜੜ੍ਹ ਨੂੰ ਅਨਾਜ ਵਿੱਚ ਲੱਭ, ਅੰਕੁਰ ਰਾਹੀਂ ਜੜ੍ਹ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਲੱਭ, ਤੇ ਅੰਕੁਰ ਰਾਹੀਂ ਜੜ੍ਹ ਨੂੰ 'ਸਤ' ਵਿੱਚ ਲੱਭ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮੂਲ 'ਸਤ' ਹੈ, ਉਹੀ ਆਸਰਾ, ਉਹੀ ਆਧਾਰ।" "ਜਦ ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਪਿਆਸਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਪੀਤਾ ਗਿਆ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ ਠੀਕ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ, ਘੋੜੇ, ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਅੱਗ ਨੂੰ 'ਪਾਨੀ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਅੰਕੁਰ ਉੱਗਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਵੀ ਬਿਨਾਂ ਜੜ੍ਹ ਦੇ ਨਹੀਂ।" "ਇਸ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਕਿੱਥੇ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜੇ ਨਾ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ? ਇਸ ਲਈ, ਅੰਕੁਰ ਰਾਹੀਂ ਜੜ੍ਹ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਲੱਭ, ਤੇ ਅੰਕੁਰ ਰਾਹੀਂ ਜੜ੍ਹ ਨੂੰ 'ਸਤ' ਵਿੱਚ ਲੱਭ। ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮੂਲ, ਆਸਰਾ ਤੇ ਆਧਾਰ 'ਸਤ' ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਤਿੰਨ ਤੱਤ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਭਾਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਮਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਮਨ ਵਿੱਚ, ਮਨ ਸਾਹ ਵਿੱਚ, ਸਾਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਅੱਗ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਦੇਵਤਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" "ਜੋ ਇਹ ਸੁਕਸ਼ਮ ਤੱਤ ਹੈ, ਇਹੀ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਹੈ। ਇਹੀ ਸੱਚ ਹੈ। ਇਹੀ ਆਤਮਾ ਹੈ। 'ਤੂੰ ਇਹੀ ਹੈਂ, ਸ਼੍ਵੈਤਕੇਤੂ।' " "ਪਿਤਾ ਜੀ, ਹੋਰ ਸਮਝਾਓ।" "ਠੀਕ ਹੈ, ਬੇਟਾ।" "ਬੇਟਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਰਸ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ ਮਿਠਾਸ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਥੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦੀਆਂ ਕਿ 'ਮੈਂ ਇਸ ਦਰੱਖਤ ਦਾ ਰਸ ਹਾਂ ਜਾਂ ਉਸ ਦਾ,' ਉਵੇਂ ਹੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ, 'ਸਤ' ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਅਸੀਂ 'ਸਤ' ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ।" "ਇਥੇ, ਜੇ ਉਹ ਸ਼ੇਰ, ਬੱਘ, ਭੇਡ, ਸੂਰ, ਕੀੜਾ, ਮੱਖੀ, ਮੱਛਰ ਜਾਂ ਜੋ ਵੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਜੋ ਇਹ ਸੁਕਸ਼ਮ ਤੱਤ ਹੈ, ਇਹੀ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਹੈ। ਇਹੀ ਸੱਚ ਹੈ। ਇਹੀ ਆਤਮਾ ਹੈ। 'ਤੂੰ ਇਹੀ ਹੈਂ, ਸ਼੍ਵੈਤਕੇਤੂ।' " "ਪਿਤਾ ਜੀ, ਹੋਰ ਸਮਝਾਓ।" "ਠੀਕ ਹੈ, ਬੇਟਾ।" "ਜਿਵੇਂ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਵਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪੱਛਮ ਵਾਲੀਆਂ ਪੱਛਮ ਵੱਲ, ਪਰ ਸਾਰੀਆਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ ਉਹੀ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਥੇ ਉਹ ਨਹੀਂ ਆਖਦੀਆਂ ਕਿ 'ਮੈਂ ਇਹ ਨਦੀ ਹਾਂ ਜਾਂ ਉਹ,' ਉਵੇਂ ਹੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ 'ਸਤ' ਤੋਂ ਆ ਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਅਸੀਂ 'ਸਤ' ਤੋਂ ਆਏ ਹਾਂ। ਇਥੇ, ਜੇ ਉਹ ਸ਼ੇਰ, ਬੱਘ, ਭੇਡ, ਸੂਰ, ਕੀੜਾ, ਮੱਖੀ, ਮੱਛਰ ਜਾਂ ਜੋ ਵੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਜੋ ਇਹ ਸੁਕਸ਼ਮ ਤੱਤ ਹੈ, ਇਹੀ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਹੈ। ਇਹੀ ਸੱਚ ਹੈ। ਇਹੀ ਆਤਮਾ ਹੈ। 'ਤੂੰ ਇਹੀ ਹੈਂ, ਸ਼੍ਵੈਤਕੇਤੂ।' " ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉੱਦਾਲਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪਰਮ ਸਤ ਦੀ ਮਹਾਂ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ।