ਉਸ ਸਮੇਂ ਗੌਤਮ ਨੇ ਅਰੁਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉਦਾਲਕਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ?" ਉਦਾਲਕਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਜੋਂ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਗੌਤਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਲਈ ਹੀ ਤੂੰ ਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਧਨ-ਧਾਨ ਨਾਲ ਸਥਿਰ ਹੈਂ।" ਉਸ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀਆਂ ਚਾਹਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। "ਇਹ ਆਤਮਾ ਦੇ ਪੈਰ ਹਨ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਾ ਆਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਪੈਰ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦੇ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਸਮਝ ਕੇ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਜੋ ਇਸ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਮਾਪੀ ਹੋਈ ਲੰਬਾਈ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਆਤਮਾ ਵਜੋਂ ਪੂਜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਆਤਮਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।" ਉਸ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਆਤਮਾ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਵਾਲੀ ਅੱਗ, ਅੱਖ ਨੂੰ ਅਨੇਕ ਰੂਪ, ਸਾਹ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਾਹਾਂ, ਧੜ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਭੰਡਾਰ, ਮੂਤਰਾਸ਼ੇ ਨੂੰ ਧਨ, ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ, ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਦੀ, ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ, ਦਿਲ ਨੂੰ ਘਰ ਦੀ ਅੱਗ, ਮਨ ਨੂੰ ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ, ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਹਵਨਕੁੰਡ ਦੀ ਅੱਗ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪਹਿਲਾ ਭੋਜਨ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਪਹਿਲੀ ਆਹੁਤੀ "ਪ੍ਰਾਣਾ ਸੁਵਾਹਾ" ਕਹਿ ਕੇ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਣ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਾਣ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅੱਖ, ਫਿਰ ਸੂਰਜ, ਫਿਰ ਆਕਾਸ਼, ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੰਤਾਨ, ਧਨ, ਭੋਜਨ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਜੋਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਦੂਜੀ ਆਹੁਤੀ "ਵਿਆਨ ਸੁਵਾਹਾ" ਕਹਿ ਕੇ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਵਿਆਨ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਕੰਨ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਸੰਤਾਨ, ਧਨ, ਭੋਜਨ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਜੋਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਤੀਜੀ ਆਹੁਤੀ "ਅਪਾਨ ਸੁਵਾਹਾ" ਕਹਿ ਕੇ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਅਪਾਨ, ਫਿਰ ਬੋਲੀ, ਅੱਗ, ਧਰਤੀ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਹ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਵੀ ਉਹੀ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਚੌਥੀ ਆਹੁਤੀ "ਸਮਾਨ ਸੁਵਾਹਾ" ਕਹਿ ਕੇ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਸਮਾਨ, ਮਨ, ਵਰਖਾ ਦੇਵਤਾ, ਬਿਜਲੀ, ਅਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਹ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਲ ਉਹੀ ਹਨ। ਪੰਜਵੀਂ ਆਹੁਤੀ "ਉਦਾਨ ਸੁਵਾਹਾ" ਕਹਿ ਕੇ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਉਦਾਨ, ਚਮੜੀ, ਹਵਾ, ਆਕਾਸ਼, ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਹ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਲ ਉਹੀ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਹ ਗਿਆਨ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਐਸਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅੱਗ ਦੀ ਥਾਂ ਰਾਖ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀ ਪਾਵੇ। ਪਰ ਜੋ ਇਹ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹਦੀ ਆਹੁਤੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਆਤਮਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਰੂਈ ਦੀ ਗੰਢ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦਿਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮਲਿਨਤਾਵਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਜੇ ਉਹ ਆਪਣਾ ਬਚਿਆ ਭੋਜਨ ਚੰਡਾਲ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਹੀ ਦਿੱਤਾ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਭੁੱਖੇ ਬੱਚੇ ਮਾਂ ਦੇ ਗੇੜ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਦੇ ਗੇੜ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਰੁਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼੍ਵੈਤਕੇਤੁ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਸ਼੍ਵੈਤਕੇਤੁ, ਤੂੰ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦਾ ਜੀਵਨ ਜੀ। ਸਾਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਦਿਆ ਵਿਹੂਣੇ ਕੇਵਲ ਜਨਮ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ।" ਸ਼੍ਵੈਤਕੇਤੁ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਵਿਦਿਆ ਲੈਣ ਗਿਆ ਅਤੇ ਚੌਵੀ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਘਰ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਤੇ ਆਤਮ-ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਸਮਝਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਬੇਟਾ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸਮਝ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਕੀ ਤੂੰ ਉਹ ਗਿਆਨ ਵੀ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ ਜਿਸ ਨਾਲ ਜੋ ਨਾ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਸੁਣਿਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਨਾ ਸੋਚਿਆ, ਉਹ ਸੋਚਿਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਨਾ ਜਾਣਿਆ, ਉਹ ਜਾਣਿਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?" ਸ਼੍ਵੈਤਕੇਤੁ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਪਿਤਾ ਜੀ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, "ਜਿਵੇਂ, ਬੇਟਾ, ਇੱਕ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਟੋਲੇ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਸਾਰੀ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਬਣੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਰੂਪ-ਬਦਲਣਾ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਮ ਹੈ, ਅਸਲੀਅਤ ਮਿੱਟੀ ਹੀ ਹੈ।" ਫਿਰ ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਸਾਰੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਲੋਹੇ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਸਾਰੇ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ। ਇਹੀ ਉਹ ਗਿਆਨ ਹੈ।" ਸ਼੍ਵੈਤਕੇਤੁ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੇਰੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਸੀ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਦੇ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗਿਆਨ ਦਿਓ।" ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਠੀਕ ਹੈ, ਬੇਟਾ।" ਫਿਰ ਪਿਤਾ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, "ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਬੇਟਾ, ਇਹ ਜਗਤ ਸਿਰਫ਼ ਸਤ (ਅਸਤੀਤਵ) ਸੀ, ਇਕੋ ਇਕ, ਦੂਜਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਗਤ ਪਹਿਲਾਂ ਅਸਤਿ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਅਸਤਿ ਤੋਂ ਸਤ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।" ਪਰ ਪਿਤਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਬੇਟਾ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸਤਿ ਤੋਂ ਸਤ ਉਤਪੰਨ ਹੋਵੇ? ਸੱਚ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜਗਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਸਤ' ਤੋਂ ਹੋਈ।" ਉਸ ਸਤ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਮੈਂ ਅਨੇਕ ਹੋ ਜਾਵਾਂ, ਜਨਮ ਲਵਾਂ।" ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ (ਅਗਨੀ) ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਅੱਗ ਨੇ ਵੀ ਸੋਚਿਆ, "ਮੈਂ ਅਨੇਕ ਹੋ ਜਾਵਾਂ," ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦਰਦ ਜਾਂ ਪਸੀਨਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਅੱਗ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਨੇ ਵੀ ਸੋਚਿਆ, "ਅਸੀਂ ਅਨੇਕ ਹੋਈਏ," ਅਤੇ ਭੋਜਨ (ਅੰਨ) ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਵਰਖਾ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਭੋਜਨ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਹੀ ਭੋਜਨ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ: ਅੰਡੇ ਤੋਂ, ਜੀਵ ਤੋਂ, ਅਤੇ ਅੰਕੁਰ ਤੋਂ। ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਜੀਵ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਾਂ ਅਤੇ ਨਾਂ ਅਤੇ ਰੂਪ ਵੱਖਰੇ ਕਰਾਂ।" ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਇਕ ਨੂੰ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਭਾਗ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। "ਹੁਣ, ਬੇਟਾ, ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਤਿੰਨ ਦੇਵਤੇ ਕਿਵੇਂ ਹਰੇਕ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਲਾਲ ਰੰਗ ਅੱਗ ਦਾ, ਚਿੱਟਾ ਪਾਣੀ ਦਾ, ਤੇ ਕਾਲਾ ਭੋਜਨ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ। ਅੱਗ ਦੀ "ਅੱਗਤਾ" ਸਿਰਫ਼ ਨਾਮ ਹੈ, ਅਸਲੀਅਤ ਤਿੰਨ ਰੂਪ ਹਨ। ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਵੀ ਲਾਲ ਰੰਗ ਅੱਗ ਦਾ, ਚਿੱਟਾ ਪਾਣੀ ਦਾ, ਤੇ ਕਾਲਾ ਭੋਜਨ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹੀ ਤਿੰਨ ਰੂਪ ਹਨ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਅਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ, "ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ ਜੋ ਅਸੀਂ ਨਾ ਸੁਣਿਆ, ਨਾ ਸੋਚਿਆ, ਨਾ ਜਾਣਿਆ ਹੋਵੇ," ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਲਾਲ ਦਿੱਸਦਾ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, "ਇਹ ਅੱਗ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ"; ਜਦੋਂ ਚਿੱਟਾ, ਤਾਂ "ਪਾਣੀ ਦਾ"; ਜਦੋਂ ਕਾਲਾ, ਤਾਂ "ਭੋਜਨ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦੇ ਸਨ।