ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਾਣ ਕੇ ਇਸ ਉੱਚਾਰਣ ਨੂੰ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਅਮਰ, ਨਿਰਭਯ ਧੁਨੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਮਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਐਸਾ ਹੀ ਉਹ ਵੀ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਉਦਗੀਥ ਹੀ ਪ੍ਰਣਵ ਹੈ ਅਤੇ ਪ੍ਰਣਵ ਹੀ ਉਦਗੀਥ ਹੈ। ਉਹ ਸੂਰਜ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਉਦਗੀਥ ਹੈ; ਇਹ ਹੀ ਪ੍ਰਣਵ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ 'ਓਮ' ਵਾਂਗ ਉੱਚਾਰਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕੌਸ਼ੀਤਕੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਇਸੇ ਨੂੰ ਅਪਣਾਇਆ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਹੀ ਹੈ।" ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ, ਕੌਸ਼ੀਤਕੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਆਪਣੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਪਸ ਮੋੜ ਲਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਹੋਣਗੀਆਂ।" ਆਤਮਾ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ, ਮੁੱਖ ਪ੍ਰਾਣ ਨੂੰ ਉਦਗੀਥ ਵਜੋਂ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ 'ਓਮ' ਵਾਂਗ ਉੱਚਾਰਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕੌਸ਼ੀਤਕੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਇਸੇ ਨੂੰ ਅਪਣਾਇਆ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਹੀ ਹੈ।" "ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨੂੰ ਵੱਧ-ਵੱਧ ਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗਾ।" ਉਦਗੀਥ ਹੀ ਪ੍ਰਣਵ ਹੈ, ਪ੍ਰਣਵ ਹੀ ਉਦਗੀਥ ਹੈ। ਜੇ ਹੋਤ੍ਰ ਗਲਤ ਥਾਂ ਤੋਂ ਪਾਠ ਕਰੇ, ਉਹ ਉਦਗੀਥ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਾਮਨ, ਰਿਕ ਉੱਤੇ ਹੀ ਵਿਆਇਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਸਾਮਨ ਰਿਕ ਉੱਤੇ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਗਨੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਮਨ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਮਨ ਰਿਕ ਉੱਤੇ ਵਿਆਇਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਵਾਤਾਵਰਣ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਮਨ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਮਨ ਰਿਕ ਉੱਤੇ ਵਿਆਇਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਅਕਾਸ਼ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਉਹ ਸਾਮਨ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਮਨ ਰਿਕ ਉੱਤੇ ਵਿਆਇਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਤਾਰੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਚੰਦ ਉਹ ਸਾਮਨ ਹੈ। ਹੁਣ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਿੱਟੀ ਚਮਕ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਮਨ ਹੈ; ਜੋ ਨੀਲਾ ਜਾਂ ਕਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸਾਮਨ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਮਨ ਰਿਕ ਉੱਤੇ ਵਿਆਇਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਸਾਮਨ ਰਿਕ ਉੱਤੇ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਚਿੱਟੀ ਚਮਕ ਅਤੇ ਨੀਲੇ/ਕਾਲੇ ਸਾਮਨ ਵਿਚ, ਸੂਰਜ ਵਿਚ ਜੋ ਸੋਨੇ ਦਾ ਮਨੁੱਖ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਸੋਨੇ ਦੀ ਦਾਢੀ, ਸੋਨੇ ਵਾਲ, ਪੈਰ ਦੀ ਨੌਂਹ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਿਰ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੱਕ ਪੂਰਾ ਸੋਨੇ ਦਾ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸੂਰਜ ਦੁਆਰਾ ਖੁਲ੍ਹੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਹਨ; ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਉਦਿਤੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੁਖਾਂ ਉੱਤੇ ਉੱਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸਾਰੇ ਦੁਖਾਂ ਉੱਤੇ ਉੱਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਲਈ, ਰਿਕ ਅਤੇ ਸਾਮਨ, ਦੋ ਗੱਲਾਂ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਗਲ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਉਦਗੀਥ, ਇਸ ਲਈ ਗਾਇਕ ਉਸ ਲਈ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਹੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਹੈ। ਆਤਮਾ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿਚ: ਬੋਲੀ ਰਿਕ ਹੈ, ਪ੍ਰਾਣ ਸਾਮਨ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਮਨ, ਉਸ ਰਿਕ ਉੱਤੇ ਵਿਆਇਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਸਾਮਨ ਰਿਕ ਉੱਤੇ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਬੋਲੀ ਹੀ ਉਹ ਹੈ, ਪ੍ਰਾਣ ਉਸ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ—ਇਹੀ ਸਾਮਨ ਹੈ। ਅੱਖ ਰਿਕ ਦੀ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਸਾਮਨ ਉਹ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਮਨ, ਉਸ ਰਿਕ ਉੱਤੇ ਵਿਆਇਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਸਾਮਨ ਰਿਕ ਉੱਤੇ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅੱਖ ਹੀ ਉਹ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੂਪ ਸਾਮਨ ਹੈ। ਸਾਮਨ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਰਿਕ ਉੱਤੇ ਵਿਆਇਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਸਾਮਨ ਰਿਕ ਉੱਤੇ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕੰਨ ਹੀ ਉਹ ਹੈ, ਮਨ ਉਸ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ—ਇਹੀ ਸਾਮਨ ਹੈ। ਹੁਣ, ਜੋ ਅੱਖ ਵਿਚ ਚਿੱਟੀ ਚਮਕ ਹੈ, ਉਹ ਰਿਕ ਹੈ; ਜੋ ਨੀਲਾ ਜਾਂ ਕਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਮਨ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਮਨ ਉਸ ਰਿਕ ਉੱਤੇ ਵਿਆਇਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਸਾਮਨ ਰਿਕ ਉੱਤੇ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਜੋ ਅੱਖ ਵਿਚ ਚਿੱਟੀ ਚਮਕ ਹੈ, ਉਹ ਰਿਕ ਹੈ; ਜੋ ਨੀਲਾ ਜਾਂ ਕਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਮਨ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ। ਅੱਖ ਵਿਚ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਉਹ ਰਿਕ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਮਨ ਹੈ, ਉਹ ਉਕਥ ਹੈ, ਉਹ ਯਜੁਸ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ। ਉਹਦਾ ਸਰੂਪ, ਜੋ ਵੀ ਹੈ, ਜਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਪਰਛਾਂਵਾਂ, ਉਹਦੀ ਪਰਛਾਂਵਾਂ; ਜੋ ਵੀ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ, ਉਹੀ ਨਾਮ। ਉਹ, ਅਤੇ ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਇਸ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ। ਜੋ ਵੀਣਾ ਤੇ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਮਾਹਤਾ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਧਨ ਦੇ ਗਾਇਕ ਕਹਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਸਾਮਨ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ, ਉਸ ਨਾਲ, ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਉੱਤੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਮਨ ਗਾਉਣ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। "ਕਿਹੜੀ ਇੱਛਾ ਲਈ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਗਾਵਾਂ?" ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਲਈ ਕੋਈ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਾਣ ਕੇ ਸਾਮਨ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਉਦਗੀਥ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ ਉਠੇ: ਸ਼ਿਲਕਾ ਸ਼ਾਲਾਵਤਿਆ, ਚੈਕਿਤਾਯਨ ਦਾਲਭਿਆ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਵਾਹਣ ਜੈਵਲਿ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਅਸੀਂ ਉਦਗੀਥ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ ਹਾਂ; ਆਓ, ਉਦਗੀਥ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰੀਏ।" "ਠੀਕ ਹੈ," ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠੇ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਵਾਹਣ ਜੈਵਲਿ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੋ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾਣਯੋਗ ਪਹਿਲਾਂ ਬੋਲੋ; ਮੈਂ ਦੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਾਂਗਾ।" ਫਿਰ ਸ਼ਿਲਕਾ ਸ਼ਾਲਾਵਤਿਆ ਨੇ ਚੈਕਿਤਾਯਨ ਦਾਲਭਿਆ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਆਓ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਾਂਗਾ।" ਉਹ ਬੋਲੇ, "ਪੁੱਛੋ।" "ਸਾਮਨ ਦਾ ਲਕੜੀ ਕੀ ਹੈ?" "ਸਵਰ," ਉਹ ਬੋਲੇ। "ਸਵਰ ਦਾ ਲਕੜੀ ਕੀ ਹੈ?" "ਪ੍ਰਾਣ," ਉਹ ਬੋਲੇ। "ਪ੍ਰਾਣ ਦਾ ਲਕੜੀ ਕੀ ਹੈ?" "ਭੋਜਨ," ਉਹ ਬੋਲੇ। "ਭੋਜਨ ਦਾ ਲਕੜੀ ਕੀ ਹੈ?" "ਪਾਣੀ," ਉਹ ਬੋਲੇ। "ਪਾਣੀ ਦਾ ਲਕੜੀ ਕੀ ਹੈ?" "ਉਹ ਲੋਕ," ਉਹ ਬੋਲੇ। "ਉਹ ਲੋਕ ਦਾ ਲਕੜੀ ਕੀ ਹੈ?" "ਉਸਨੂੰ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵੱਲ ਨਾ ਲੈ ਜਾਵੋ," ਉਹ ਬੋਲੇ। "ਅਸੀਂ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਨੂੰ ਸਾਮਨ ਰਾਹੀਂ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਵਰਗ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਹੈ।" ਫਿਰ ਸ਼ਿਲਕਾ ਸ਼ਾਲਾਵਤਿਆ ਨੇ ਚੈਕਿਤਾਯਨ ਦਾਲਭਿਆ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਤੁਾਡਾ ਸਾਮਨ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਬਿਨਾ ਆਧਾਰ ਦੇ ਹੈ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਹੁਣ ਕਹੋਗੇ, ਤੁਹਾਡਾ ਸਿਰ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ," ਉਹ ਬੋਲੇ। "ਠੀਕ, ਮੈਂ ਇਹ ਮਾਣਯੋਗ ਦੀ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ," ਉਹ ਬੋਲੇ। "ਜਾਣੋ," ਉਹ ਬੋਲੇ। "ਉਹ ਲੋਕ ਦਾ ਲਕੜੀ ਕੀ ਹੈ?" "ਇਹ ਲੋਕ," ਉਹ ਬੋਲੇ। "ਇਹ ਲੋਕ ਦਾ ਲਕੜੀ ਕੀ ਹੈ?" "ਉਸਨੂੰ ਆਧਾਰ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਨਾ ਲੈ ਜਾਵੋ," ਉਹ ਬੋਲੇ। "ਅਸੀਂ ਆਧਾਰ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਸਾਮਨ ਰਾਹੀਂ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਧਾਰ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਹੈ।" ਫਿਰ ਪ੍ਰਵਾਹਣ ਜੈਵਲਿ ਨੇ ਸ਼ਾਲਾਵਤਿਆ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਤੁਾਡਾ ਸਾਮਨ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸੀਮਤ ਹੈ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਹੁਣ ਕਹੋਗੇ, ਤੁਹਾਡਾ ਸਿਰ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ," ਉਹ ਬੋਲੇ। "ਠੀਕ, ਮੈਂ ਇਹ ਮਾਣਯੋਗ ਦੀ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ," ਉਹ ਬੋਲੇ। "ਜਾਣੋ," ਉਹ ਬੋਲੇ। "ਇਹ ਲੋਕ ਦਾ ਲਕੜੀ ਕੀ ਹੈ?" "ਅਕਾਸ਼," ਉਹ ਬੋਲੇ। "ਇਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਹਨ ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਕਾਸ਼ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਆਖਰੀ ਆਸਰਾ ਹੈ।" ਇਹ ਹੈ ਉੱਚਾ, ਵਧੀਆ ਉਦਗੀਥ; ਇਹ ਹੀ ਅਨੰਤ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਾਣ ਕੇ ਇਸ ਉੱਚੇ ਉਦਗੀਥ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਉੱਚੇ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ, ਅਤਿਧਨਵਨ ਸ਼ੌਣਕ ਨੇ ਉਦਾਰ ਸ਼ਾਂਡਿਲਯਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਜਦ ਤੱਕ ਲੋਕ ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਇਹ ਉਦਗੀਥ ਜਾਣਦੇ ਰਹਿਣਗੇ, ਤਦ ਤੱਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਹੋਵੇਗਾ।" ਇਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਦੂਜੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਲੋਕ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜੋ ਕੋਈ ਜਾਣ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਉੱਚੇ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਹੈ; ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਲੋਕ ਤੋਂ ਲੋਕ ਹੈ। ਕੁਰੂ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਵਾਟਿਕਾ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ, ਇਭਿਆ ਜਾਤੀ ਦੇ ਚੱਕਰਾਯਨ ਨਾਮਕ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਵਸਦਾ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਪੱਕੀਆਂ ਫਲੀਆਂ ਮੰਗੀਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਕ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇੱਥੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਰੱਖੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਹਨ।" ਉਹ ਬੋਲੇ, "ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦੋ।" ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਹ ਬੋਲੇ, "ਬਚੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਦੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਮੁੱਖ ਹਿੱਸਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਖਾ ਲਿਆ ਹੋਵੇ।" ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਵੀ ਬਚੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹਨ।" ਉਹ ਬੋਲੇ, "ਜੇ ਮੈਂ ਇਹ ਨਾ ਖਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਬਚਦਾ ਨਹੀਂ।" ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਪਾਣੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇ।" ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਬਚੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਹ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਚਾਂਦ, ਸੂਰਜ, ਅਕਾਸ਼, ਪ੍ਰਾਣ, ਬੋਲੀ, ਰਿਕ, ਸਾਮਨ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ, ਸਭ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਇਹ ਸਾਰ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਮਰਤਾ, ਨਿਰਭਯਤਾ, ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।