ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਧੋ ਕੇ, ਮਥਿਆ ਹੋਇਆ ਮਿਸ਼ਰਣ ਆਪਣੇ ਹਥੇਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ। ਉਹ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਉਚਾਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ: “ਹੇ ਅਮੁ, ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਅਮੁ ਹੀ ਹੈ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਤੇਰਾ ਹੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਕ ਹੈਂ। ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਵਡਿਆਈ, ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟਤਾ, ਰਾਜ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਨ ਮਿਲਣ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਿਰਫ਼ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇ।” ਇਸ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਪਿੱਛੋਂ, ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪੀਉਂਦਾ ਹੈ: “ਅਸੀਂ ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਦੀ ਜੋਤ ਚੁਣਦੇ ਹਾਂ,” ਫਿਰ ਪੀਉਂਦਾ ਹੈ; “ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਭੋਜਨ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ,” ਫਿਰ ਪੀਉਂਦਾ ਹੈ; “ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਾਰ-ਰੂਪ,” ਫਿਰ ਪੀਉਂਦਾ ਹੈ; “ਜਲਦੀ, ਸਾਨੂੰ ਭਾਗ ਮਿਲੇ,” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਸਾਰਾ ਪਾਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੱਦ ਪਿੱਛੋਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰ ਕੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂ ਤਾਂ ਲੱਕੜ ਦੀ ਥਾਲੀ ਉੱਤੇ, ਜਾਂ ਚਮੜੇ ਉੱਤੇ, ਜਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਔਰਤ ਨਜ਼ਰ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰਿਵਾਜ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਵੀ ਹੈ: ਜਦੋਂ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀਆਂ ਰਿਵਾਜਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਸੰਪੱਤਾ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਾਣ ਲਵੋ ਕਿ ਉਸ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ, ਸਫਲਤਾ ਮਿਲੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੰਚਾਲਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਵਾਹਣ ਜੈਵਿਲੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕੀ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵਾਂਗ ਸਿੱਖਾਇਆ ਸੀ?” ਉਸ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ।” ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਜੀਵ ਇੱਥੋਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ?” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਨਹੀਂ, ਪ੍ਰਭੂ।” “ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮੁੜ ਕਿਵੇਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ?” “ਨਹੀਂ, ਪ੍ਰਭੂ।” “ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਦੋ ਰਾਹਾਂ ਦੇ ਵੱਖਰੇ ਹੋਣ ਬਾਰੇ—ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਰਗ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਮਾਰਗ?” “ਨਹੀਂ, ਪ੍ਰਭੂ।” ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਲੋਕ ਕਦੇ ਭਰਦੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ?” “ਨਹੀਂ, ਪ੍ਰਭੂ।” “ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਪੰਜਵੇਂ ਹਵਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਕਿਵੇਂ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ?” “ਨਹੀਂ, ਪ੍ਰਭੂ।” ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਜਦੋਂ ਤੈਨੂੰ ਸਿੱਖਾਇਆ ਗਿਆ, ਤੂੰ ਕੀ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ?” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜੋ ਇਹ ਸਭ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਉਹ, ਚਾਹੇ ਸਿੱਖਿਆ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਬਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।” ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਿਖਾਇਆ, ਪ੍ਰਭੂ, ਪਰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਸਿਖਾ ਦਿੱਤਾ।” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇੱਕ ਰਾਜਕੁਲ ਦੇ ਸਬੰਧੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪੰਜ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛੇ; ਮੈਂ ਇੱਕ ਦਾ ਵੀ ਉੱਤਰ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਿਆ।” ਪਿਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਉੱਤਰ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਿਆ, ਮੈਂ ਵੀ ਇੱਕ ਦਾ ਵੀ ਉੱਤਰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਜੇ ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ, ਤਾਂ ਕਿਵੇਂ ਨਾ ਦੱਸਦਾ?” ਗੌਤਮ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਆਦਰ ਪਾਇਆ। ਸਵੇਰੇ, ਭੋਜਨ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਉਦਯ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਗੌਤਮ, ਮਨੁੱਖੀ ਧਨ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ।” ਗੌਤਮ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਰਾਜਨ, ਮਨੁੱਖੀ ਧਨ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਹੀ ਰਹਿਣ ਦਿਓ। ਮੈਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਉਹ ਦੱਸੋ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ।” ਇਹ ਸੁਣਕੇ ਰਾਜਾ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, “ਇਹ ਇੱਥੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਰਹੇ।” ਅਤੇ ਆਖਿਆ, “ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਉੱਤਰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਗੌਤਮ, ਮੈਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿਆਂਗਾ। ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਗਿਆਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਗਿਆ ਸੀ; ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਕੋਲ ਸੀ।” ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਦਗਾਓ ਕਰਕੇ ਇਹ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਗੌਤਮ, ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਅਸਲ ਵਿਚ ਅੱਗ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਇੰਦਣ ਸੂਰਜ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਧੂੰਆਂ ਹਨ, ਦਿਨ ਉਸ ਦੀ ਲੌ ਹੈ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅੰਗਾਰੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਤਾਰੇ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਅੱਗ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਆਹੁਤੀ ਤੋਂ ਰਾਜਾ ਸੋਮ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਗੌਤਮ, ਬੱਦਲ ਵੀ ਅੱਗ ਹੀ ਹੈ; ਪਵਨ ਉਸ ਦਾ ਇੰਦਣ ਹੈ, ਬੱਦਲ ਧੂੰਆ, ਬਿਜਲੀ ਲੌ, ਗੜਗੜਾਹਟ ਅੰਗਾਰੇ, ਅਤੇ ਮੀਂਹ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਅੱਗ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤੇ ਰਾਜਾ ਸੋਮ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਆਹੁਤੀ ਤੋਂ ਮੀਂਹ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਵੀ ਅੱਗ ਹੈ; ਸਾਲ ਉਸ ਦਾ ਇੰਦਣ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਧੂੰਆ, ਰਾਤ ਲੌ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅੰਗਾਰੇ, ਅਤੇ ਮੱਧ-ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਅੱਗ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤੇ ਮੀਂਹ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਆਹੁਤੀ ਤੋਂ ਅਨਾਜ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਅੱਗ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਇੰਦਣ ਹੈ, ਸਾਹ ਧੂੰਆ, ਜੀਭ ਲੌ, ਅੱਖਾਂ ਅੰਗਾਰੇ, ਕੰਨ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਅੱਗ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਆਹੁਤੀ ਤੋਂ ਵੀਰਜ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸਤਰੀ ਵੀ ਅੱਗ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਗਰਭ-ਕੋਸ਼ ਈੰਦਣ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਗੱਲ ਧੂੰਆ, ਯੋਨੀ ਲੌ, ਜੋ ਕੁਝ ਅੰਦਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਉਹ ਅੰਗਾਰੇ, ਆਨੰਦ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਅੱਗ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤੇ ਵੀਰਜ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਆਹੁਤੀ ਤੋਂ ਗਰਭ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੰਜਵੀਂ ਆਹੁਤੀ ਤੇ, ਬੋਲੀ ਮਨੁੱਖ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਗਰਭ, ਝਿੱਲੀ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟਿਆ, ਦਸ ਜਾਂ ਨੌ ਮਹੀਨੇ ਜਾਂ ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਹੋਵੇ, ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਆਯੁ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ; ਮਰਨ ਪਿੱਛੋਂ, ਨਿਯਤ ਅੱਗਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਥੇ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਥੋਂ ਉਹ ਆਇਆ ਸੀ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਅੱਗ ਤੋਂ ਦਿਨ, ਦਿਨ ਤੋਂ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ, ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਤੋਂ ਉੱਤਰੀ ਚੜ੍ਹਦੇ ਮਹੀਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸਾਲ, ਸਾਲ ਤੋਂ ਸੂਰਜ, ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੋਂ ਬਿਜਲੀ; ਉੱਥੇ, ਇਕ ਅਮਾਨਵ ਵਿਅਕਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਰਗ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਯਜ, ਦਾਨ ਆਦਿਕ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧੂੰਏਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਧੂੰਏਂ ਤੋਂ ਰਾਤ, ਰਾਤ ਤੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਪੱਖ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਪੱਖ ਤੋਂ ਦੱਖਣੀ ਚੜ੍ਹਦੇ ਮਹੀਨੇ; ਉਹ ਸਾਲ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੇ। ਫਿਰ ਪਿਤਰ ਲੋਕ, ਉਥੋਂ ਆਕਾਸ਼, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ; ਇਹ ਰਾਜਾ ਸੋਮ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਹੈ; ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਪੂਰਵ ਸੰਚਿਤ ਫਲ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਇਸੇ ਰਸਤੇ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਵਾਯੁ, ਵਾਯੁ ਤੋਂ ਧੂੰਆ, ਧੂੰਆ ਤੋਂ ਬੱਦਲ। ਬੱਦਲ ਤੋਂ ਮੀਂਹ, ਮੀਂਹ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ—ਚੌਲ, ਜੌ, ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ, ਰੁੱਖ, ਤਿਲ, ਮਸੂਰ ਵਜੋਂ। ਇਸ ਲਈ, ਬਚਣਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਜੋ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ, ਜੋ ਵੀਰਜ ਦਿੰਦਾ, ਉਹੀ ਮੁੜ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਜਨਮ ਮਿਲਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਜਾਂ ਵੈਸ਼ ਹੋਣ; ਪਰ ਜੋ ਮਾੜੇ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾੜਾ ਜਨਮ ਮਿਲਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਹੈ—ਕੁੱਤਾ, ਸੂਰ ਜਾਂ ਚੰਡਾਲ ਵਜੋਂ। ਇਹਨਾਂ ਦੋਹਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਮਾਰਗ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਛੋਟੇ ਜੀਵ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ, ਮਰਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਤੀਜਾ ਥਾਂ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਲੋਕ ਕਦੇ ਭਰਦੇ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਮਾਰਗ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਹੈ: ਸੋਨੇ ਦਾ ਚੋਰ, ਮਦਿਰਾ ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਗੁਰੂ-ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆਰਾ—ਇਹ ਚਾਰ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ; ਪੰਜਵਾਂ ਉਹ ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਇਹ ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ—even ਜੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰੇ—ਪਾਪ ਨਾਲ ਲਿਪਟਦਾ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਪੁੰਨ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਸਮੇਂ, ਪ੍ਰਾਚੀਨਸ਼ਾਲਾ ਔਪਮਨਯਵ, ਸਤਯਯਜ್ಞ ਪੌਲੁਸ਼, ਇੰਦਰਦਿਉਮਨ ਭਾਲਲੇਵਿਆ, ਜਨਾ ਸ਼ਾਰਕਰਾਖ੍ਯ, ਬੁਡਿਲਾ ਆਸ਼ਵਤਰਾਸ਼ਵੀ—ਇਹ ਵੱਡੇ ਗ੍ਰਹਸਥ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਸ਼੍ਰੋਤਾ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ: “ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਆਤਮਾ ਕੌਣ ਹੈ? ਬ੍ਰਹਮ ਕੀ ਹੈ?” ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਿਰਣਯ ਕੀਤਾ: “ਮਹਾਨ ਉੱਦਾਲਕ, ਅਰੁਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਇੱਥੇ ਹੈ; ਉਹ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਆਓ, ਉਸ ਕੋਲ ਚੱਲੀਏ।” ਉਹ ਉਸ ਕੋਲ ਗਏ। ਉੱਦਾਲਕ ਨੇ ਸੋਚਿਆ: “ਇਹ ਵੱਡੇ ਗ੍ਰਹਸਥ ਅਤੇ ਪੰਡਿਤ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਣਗੇ, ਤੇ ਮੈਂ ਹਰ ਗੱਲ ਦਾ ਉੱਤਰ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇਣ ਲਈ ਕਹਾਂਗਾ।” ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: “ਮਹਾਨੋ, ਇਹ ਅਸ਼ਵਪਤੀ, ਕੇਕਯਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਆਓ, ਉਸ ਕੋਲ ਚੱਲੀਏ।” ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਿਵਾਸ ਬਣਾਏ। ਸਵੇਰੇ, ਜਦ ਉਹ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਲੱਗਾ, ਕਿਹਾ: “ਮੇਰੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਨਾ ਕੋਈ ਚੋਰ, ਨਾ ਲਾਲਚੀ, ਨਾ ਮਦਿਰਾਪਾਨੀ, ਨਾ ਅਗਨਿਹੋਤਰੀ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਅਗਿਆਨੀ, ਨਾ ਪਰ-ਇਸਤਰੀਗਾਮੀ, ਨਾ ਪਰ-ਇਸਤਰੀ—ਫਿਰ ਗਲਤ ਯਜਮਾਨ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਮੈਂ ਹਰ ਪੁਜਾਰੀ ਨੂੰ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੀ ਦਿਆਂਗਾ। ਰਹੋ, ਮਹਾਨੋ।” ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: “ਜਿਸ ਕਾਰਜ ਲਈ ਮਨੁੱਖ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਬੋਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਤੁਸੀਂ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋ; ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਬਾਰੇ ਹੀ ਦੱਸੋ।” ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: “ਸਵੇਰੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿਆਂਗਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸਮਿੱਧ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਸਵੇਰੇ ਉਸ ਕੋਲ ਗਏ। ਰਾਜਾ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਤਰੱਕੀਬ ਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਲੱਗਾ।