ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਇਆ। ਜਦ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਤਪੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਰਵੋਤਮ ਤੱਤਾਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਕੱਢ ਲਿਆ: ਧਰਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਗ, ਵਾਤਾਵਰਨ ਵਿੱਚੋਂ ਹਵਾ, ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਸੂਰਜ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਇਹ ਤਿੰਨ ਦੇਵਤਾਵਾਂ—ਅੱਗ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਸੂਰਜ—ਤਪਾਏ। ਜਦ ਇਹ ਤਿੰਨ ਤਪੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਰਵੋਤਮ ਤੱਤਾਂ ਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈਆਂ: ਅੱਗ ਵਿੱਚੋਂ ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ, ਹਵਾ ਵਿੱਚੋਂ ਯਜੁਰਵੇਦ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚੋਂ ਸਾਮਵੇਦ ਦੇ ਗੀਤ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਇਹ ਤਿੰਨ ਵੈਦਿਕ ਗਿਆਨ ਤਪਾਇਆ। ਜਦ ਉਹ ਤਪਿਆ, ਉਸ ਵਿਚੋਂ ਤਿੰਨ ਸਰਵੋਤਮ ਤੱਤ ਨਿਕਲੇ: ਰਿਗਵੇਦ ਵਿੱਚੋਂ "ਭੂਃ", ਯਜੁਰਵੇਦ ਵਿੱਚੋਂ "ਭੁਵਃ", ਅਤੇ ਸਾਮਵੇਦ ਵਿੱਚੋਂ "ਸਵਃ"। ਜੇ ਕਦੇ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਤ੍ਰੁੱਟੀ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ "ਭੂਃ, ਸ੍ਵਾਹਾ" ਉਚਾਰ ਕੇ ਗਾਰਹਪਤਯ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਗਵੇਦ ਦੀ ਸਰਵੋਤਮ ਤੱਤ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਜੋ ਘਾਟ ਆਈ ਸੀ, ਉਹ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਵੀਂ, ਜੇ ਯਜੁਰਵੇਦ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰੁੱਟੀ ਆਵੇ, "ਭੁਵਃ, ਸ੍ਵਾਹਾ" ਨਾਲ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇ ਸਾਮਵੇਦ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰੁੱਟੀ ਆਵੇ, "ਸਵਃ, ਸ੍ਵਾਹਾ" ਨਾਲ। ਇਹ ਯਜਨਾ ਇੰਝੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਨੂੰ ਲੂਣ ਨਾਲ, ਚਾਂਦੀ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਨਾਲ, ਰੰਗ ਨਾਲ ਟਿਨ, ਟਿਨ ਨਾਲ ਸੀਸਾ, ਸੀਸਾ ਨਾਲ ਲੋਹਾ, ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਨਾਲ ਲੱਕੜ, ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਚਮੜਾ ਦੁਬਾਰਾ ਵਾਪਸ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਸੰਸਾਰਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਘਾਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਜੇ ਐਸਾ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਯਜਨਾ ਘਾਟ ਦੀ ਔਖਧੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਐਸਾ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਯਜਨਾ ਜਲ ਵੱਲ ਝੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ: ਉਹ ਜਿੱਥੋਂ ਵੀ ਆਉਂਦਾ ਜਾਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਹੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੀ ਕੁਰੂਆਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਐਸਾ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਯਜਨਾ, ਯਜਮਾਨ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਤਵਿਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸਿਰਫ਼ ਐਸੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਹੀ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਜੋ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਉਪਦੇਸ਼ ਆਉਂਦਾ ਹੈ: ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੇ ਅਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਤੱਤ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਖੁਦ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਹ (ਸ਼ਵਾਸ) ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ। ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਬੋਲੀ (ਵਾਣੀ) ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ। ਜੋ ਆਧਾਰ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੁਨੀਆਂ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਅੱਖ (ਨੇਤਰ) ਹੀ ਆਧਾਰ ਹੈ। ਜੋ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਕੋਲ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ; ਕੰਨ (ਸ੍ਰਵਣ) ਹੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਹੈ। ਜੋ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਨਿਵਾਸ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮਨ (ਚਿੱਤ) ਹੀ ਨਿਵਾਸ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ (ਸਾਹ, ਬੋਲੀ, ਅੱਖ, ਕੰਨ, ਮਨ) ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵਧਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ, ਕਹਿੰਦੇ, "ਮੈਂ ਵਧੀਆ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਵਧੀਆ ਹਾਂ।" ਇਹ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਗਏ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੌਣ ਹੈ?" ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਜਿਸ ਦੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।" ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਬੋਲੀ ਚਲੀ ਗਈ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿ ਲਏ?" ਲੋਕ ਗੂੰਗੇ ਵਰਗੇ ਹੋ ਗਏ, ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਪਰ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ, ਵੇਖਦੇ, ਸੁਣਦੇ, ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਬੋਲੀ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ। ਫਿਰ ਅੱਖ ਚਲੀ ਗਈ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਆ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿ ਲਏ?" ਲੋਕ ਅੰਨੇ ਵਰਗੇ ਹੋ ਗਏ, ਵੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਪਰ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ, ਬੋਲਦੇ, ਸੁਣਦੇ, ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਅੱਖ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ। ਫਿਰ ਕੰਨ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਆ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿ ਲਏ?" ਲੋਕ ਬਹਿਰੇ ਵਰਗੇ ਹੋ ਗਏ, ਸੁਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਪਰ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ, ਬੋਲਦੇ, ਵੇਖਦੇ, ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਕੰਨ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਮਨ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਆ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿ ਲਏ?" ਲੋਕ ਬੇ-ਮਨ ਵਰਗੇ ਹੋ ਗਏ, ਪਰ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ, ਬੋਲਦੇ, ਵੇਖਦੇ, ਸੁਣਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਮਨ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਸਾਹ ਚਲਣ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਖਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਘੋੜਾ ਖੂਟੀਆਂ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ, "ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਨਾ ਜਾ। ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈਂ।" ਫਿਰ ਬੋਲੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਉੱਤਮ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ।" ਅੱਖ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਆਧਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ।" ਕੰਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ।" ਮਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਨਿਵਾਸ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ।" ਇਸ ਲਈ, ਲੋਕ ਕਦੇ ਬੋਲੀ, ਅੱਖ, ਕੰਨ ਜਾਂ ਮਨ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦੇ, ਸਿਰਫ "ਸਾਹ" ਹੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਹ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੱਤ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਸਾਹ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੇਰਾ ਭੋਜਨ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ?" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇੱਥੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੈ, ਕੁੱਤਿਆਂ ਤੋਂ ਪੰਛੀਆਂ ਤੱਕ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਤੇਰਾ ਭੋਜਨ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਹ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੇਰੇ ਵਸਤ੍ਰ ਕੀ ਹੋਣਗੇ?" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਲ।" ਇਸ ਲਈ, ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਭੁੱਖ ਲੱਗੇ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਢੱਕਦਾ ਹੈ; ਜਲ ਹੀ ਵਸਤ੍ਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਲ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਨੰਗ-ਧੜੰਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਤਿਆਕਾਮ ਜਾਬਾਲ ਨੇ ਗੋਸ਼੍ਰੁਤੀ ਵੈਗ੍ਰਪਾਦਯਾ ਨੂੰ ਇਹ ਆਖਿਆ: "ਜੇ ਇਹ ਗਿਆਨ ਇੱਕ ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜੀ ਨੂੰ ਵੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪੱਤੇ ਆ ਜਾਣਗੇ।" ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੋਰਥ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੇ, ਤਾਂ ਨਵੇਂ ਚੰਦ ਦੀ ਰਾਤ ਉੱਤੇ ਵਰਤ ਰੱਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪੂਰਨਮਾਸ਼ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਸਾਰੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਦਹੀਂ ਤੇ ਸ਼ਹਿਦ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਕੇ ਮਥੇ, ਅਤੇ ਘਿਉ ਦੀ ਆਹੁਤੀ "ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸ੍ਵਾਹਾ" ਉਚਾਰ ਕੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵੇ, ਬਾਕੀ ਮਥਣ ਦਾ ਰਸ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਏ। ਫਿਰ "ਵਸੀਸ਼ਠ, ਸ੍ਵਾਹਾ", "ਸਥਾਪਨਾ, ਸ੍ਵਾਹਾ", "ਸੰਪੱਤਾ, ਸ੍ਵਾਹਾ", "ਨਿਵਾਸ, ਸ੍ਵਾਹਾ" ਉਚਾਰ ਕੇ ਵੀ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਵੇ। ਫਿਰ, ਹੱਥ ਧੋ ਕੇ, ਮਥਿਆ ਹੋਇਆ ਰਸ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਆਖੇ: "ਹੇ ਅਮੁ, ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਅਮੁ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਰਾਜਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਚੀਨਤਾ, ਵਧਿਆਈ, ਰਾਜ ਅਤੇ ਸਰਵਸੱਤਾ ਦੇ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਮਿਲੇ।" ਫਿਰ ਇਹ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਰਸ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਚੁੰਘੇ: "ਅਸੀਂ ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਚੁਣਦੇ ਹਾਂ," "ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ," "ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਭ ਤੱਤ ਦਾ ਸਾਰ," "ਤੁਰੰਤ, ਅਸੀਂ ਸੰਪੱਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ," ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਰਸ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹੱਥ ਧੋ ਕੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਕੜ ਦੀ ਥਾਲੀ, ਚਮੜੇ ਜਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਸਨੂੰ ਔਰਤ ਦਿਸ਼ਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਮਝੋ ਕਿ ਇਹ ਕ੍ਰਿਆਫਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ: ਜਦ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀਆਂ ਕ੍ਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਆਉਣ, ਜਾਂ ਸੰਪੱਤਾ ਦਿੱਸੇ, ਤਾਂ ਜਾਣ ਲਵੋ ਕਿ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ ਹੋਈ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦ ਉਹ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਵਾਹਣ ਜੈਵਲੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕੀ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵਾਂਗ ਸਿੱਖਾਇਆ?" ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹਾਂ, ਮਿਹਰਬਾਨ ਜੀ।" ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਜੀਵ ਇੱਥੋਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ?" ਉੱਤਰ ਆਇਆ, "ਨਹੀਂ, ਮਿਹਰਬਾਨ ਜੀ।" "ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮੁੜ ਕਿਵੇਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ?" "ਨਹੀਂ, ਮਿਹਰਬਾਨ ਜੀ।" "ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਦੇਵਯਾਣੀ ਤੇ ਪਿਤਰਯਾਣੀ ਮਾਰਗ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੁੰਦੇ ਹਨ?" "ਨਹੀਂ, ਮਿਹਰਬਾਨ ਜੀ।" "ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਲੋਕ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਭਰਦੇ?" "ਨਹੀਂ, ਮਿਹਰਬਾਨ ਜੀ।" "ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਪੰਜਵੀਂ ਆਹੁਤੀ ਵਿੱਚ ਜਲ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਰੂਪ ਕਿਵੇਂ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ?" "ਨਹੀਂ, ਮਿਹਰਬਾਨ ਜੀ।" ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੈਨੂੰ ਸਿੱਖਾ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਕੀ ਆਖਿਆ?" ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੋ ਇਹ ਸਭ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਉਹ ਚਾਹੇ ਸਿੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਿਵੇਂ ਦੱਸ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਿੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।" "ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪੰਜ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛੇ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਦਾ ਵੀ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਿਆ।" ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਿਆ, ਮੈਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਜੇ ਜਾਣਦਾ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਕਿਵੇਂ ਨਾ ਦੱਸਦਾ?" ਗੌਤਮ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਜਦ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਸਵੇਰੇ, ਭੋਜਨ ਬਾਅਦ ਉਦਯ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਗੌਤਮ, ਮਨੁੱਖੀ ਧਨ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੁੱਛ ਲੈ।" ਗੌਤਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮਨੁੱਖੀ ਧਨ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੀ ਰਹੇ, ਰਾਜਨ। ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਦੱਸ, ਜੋ ਤੂੰ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਸੀ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ।