ਇਹ ਉਹ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿਥੇ ਸਾਰਾ ਪਿਆਰਾ ਇਕੱਠਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਇਥੇ ਆ ਕੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਕੋਲ ਸਾਰੀ ਪਿਆਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਆਪ ਹੀ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹੀ ਸਭ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਇਕੱਠੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਲ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਹ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹੀ ਪਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਇਥੇ ਕੁਝ ਭੀ ਹੋਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਅੱਗ ਦੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਅੱਗ ਤੱਕ ਹੀ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਅੱਗ ਤੋਂ ਦਿਨ ਤੱਕ, ਦਿਨ ਤੋਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਪੱਖ ਤੱਕ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਪੱਖ ਤੋਂ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੱਕ, ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੋਂ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਸਾਲ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਤੱਕ, ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਚੰਦ ਤੱਕ, ਚੰਦ ਤੋਂ ਬਿਜਲੀ ਤੱਕ—ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਜੀਵ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਣ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਰਗ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦਾ ਰਸਤਾ। ਜਿਹੜੇ ਇਸ ਰਸਤੇ ਤੇ ਤੁਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਇਹ ਯਜਨਾ ਹੈ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹੀ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਯਜਨਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਦੋ ਪੱਟੇ ਹਨ—ਮਨ ਅਤੇ ਬੋਲੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਮਨ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਉਹ ਹੈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਪੁਰੋਹਿਤ; ਦੂਜੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ—ਜਿਵੇਂ ਹੋਤ੍ਰ, ਅਧਵਰਯੁ ਅਤੇ ਉਦਗਾਤਾ। ਜਦੋਂ ਸਵੇਰੇ ਦੀ ਪਾਠ ਵਿਚ, ਲੱਕੜੀਆਂ ਰੱਖਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਸੰਕੇਤ ਦੇਂਦਾ ਹੈ— ਜੇ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਪੱਟਾ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇ, ਦੂਜਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਪਹੀਏ ਵਾਲੀ ਰਥ ਹਿੱਲਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਯਜਨਾ ਡੋਲਦੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਯਜਕ ਐਸੇ ਡੋਲਦੀ ਯਜਨਾ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੋਰ ਵੀ ਮਾੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਪੱਟੇ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਕੋਈ ਘਾਟ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਪਹੀਏ ਵਾਲੀ ਰਥ ਥਿਰ ਖੜੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਯਜਨਾ ਥਿਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਯਜਕ, ਜੋ ਥਿਰ ਯਜਨਾ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੋਰ ਚੰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤਪ ਕੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ; ਇਹਨਾਂ ਤੋਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੂਲ ਤੱਤ ਕੱਢੇ: ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਅੱਗ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਹਵਾ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਸੂਰਜ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਤੱਤ ਕੱਢੇ: ਅੱਗ ਤੋਂ ਰਿਗ ਵੇਦ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ, ਹਵਾ ਤੋਂ ਯਜੁਰ ਵੇਦ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ, ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਸਾਮ ਵੇਦ ਦੇ ਗੀਤ। ਫਿਰ ਤਿੰਨਵੇਂ ਗਿਆਨਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਤੱਤ ਕੱਢੇ: ਰਿਗ ਤੋਂ 'ਭੂਃ', ਯਜੁਰ ਤੋਂ 'ਭੁਵਃ', ਸਾਮ ਤੋਂ 'ਸਵਃ'। ਜੇ ਰਿਗ ਵਿਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ 'ਭੂਃ, ਸ੍ਵਾਹਾ' ਆਖ ਕੇ ਗਾਰਹਪਤਯ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀ ਦਿਓ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਗ ਦੇ ਤੱਤ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਗੁਆਚੁਕਾ ਸੀ, ਉਹ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਯਜੁਰ ਵਿਚ ਦੋਸ਼ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ 'ਭੁਵਃ, ਸ੍ਵਾਹਾ' ਆਖ ਕੇ ਆਹੁਤੀ ਦਿਓ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਜੁਰ ਦੇ ਤੱਤ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਗੁਆਚੁਕਾ ਮੁੜ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਸਾਮ ਵਿਚ ਦੋਸ਼ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ 'ਸਵਃ, ਸ੍ਵਾਹਾ' ਆਖ ਕੇ ਆਹੁਤੀ ਦਿਓ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਮ ਦੇ ਤੱਤ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਗੁਆਚੁਕਾ ਮੁੜ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਲੂਣ ਨਾਲ ਸੋਨਾ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਚਾਂਦੀ, ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਰਾਂਗ, ਰਾਂਗ ਨਾਲ ਸੀਸਾ, ਸੀਸੇ ਨਾਲ ਲੋਹਾ, ਲੋਹੇ ਨਾਲ ਲੱਕੜ, ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਚਮੜਾ ਮੁੜ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਤਿੰਨਵੇਂ ਗਿਆਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਗੁਆਚੁਕਾ ਮੁੜ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਯਜਨਾ, ਜਦੋਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਪਚਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਯਜਨਾ ਪਾਣੀ ਵੱਲ ਝੁਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਹੋਵੇ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਲਈ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ: ਜਿਥੋਂ ਵੀ ਉਹ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਓਥੇ ਹੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ, ਕੇਵਲ ਉਹੀ ਕੁਰੂਆਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਯਜਨਾ, ਯਜਕ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸਿਰਫ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਹੀ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਉਹ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣਾ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਵਧੀਆ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਾਹ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਬੋਲੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ। ਜੋ ਆਧਾਰ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੁਨੀਆਂ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਥਿਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਅੱਖੀ ਆਧਾਰ ਹਨ। ਜੋ ਲਾਭ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਕੋਲ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ—ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ; ਕੰਨ ਲਾਭ ਹਨ। ਜੋ ਨਿਵਾਸ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਲਈ ਨਿਵਾਸ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮਨ ਨਿਵਾਸ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਾਰੇ ਸਾਹ ਆਪ ਆਪ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਸਮਝਣ ਲੱਗ ਪਏ, 'ਮੈਂ ਵਧੀਆ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਵਧੀਆ ਹਾਂ।' ਉਹ ਸਾਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਸਾਡਾ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੌਣ ਹੈ?' ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਸ ਦੇ ਜਾ ਚਲਣ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।' ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬੋਲੀ ਚਲੀ ਗਈ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਕਿਵੇਂ ਰਹੇ?' ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਲੋਕ ਗੂੰਗੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਸੋਚਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਸੀ।' ਫਿਰ ਬੋਲੀ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ। ਫਿਰ ਅੱਖੀ ਚਲੀ ਗਈ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਆ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਕਿਵੇਂ ਰਹੇ?' ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਲੋਕ ਅੰਨੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਸੋਚਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਸੀ।' ਫਿਰ ਅੱਖੀ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ। ਫਿਰ ਕੰਨ ਚਲੇ ਗਏ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਆ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਕਿਵੇਂ ਰਹੇ?' ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਲੋਕ ਬਹਿਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਸੋਚਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਸੀ।' ਫਿਰ ਕੰਨ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ। ਫਿਰ ਮਨ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਆ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਕਿਵੇਂ ਰਹੇ?' ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਬੱਚਿਆਂ ਕੋਲ ਮਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਪਰ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਸੀ।' ਫਿਰ ਮਨ ਵੀ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਸਾਹ ਚਲਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ। ਜਿਵੇਂ ਚੰਗਾ ਘੋੜਾ ਖੂਟੇ ਉਖਾੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਸਾਹ ਨੇ ਹੋਰ ਸਾਹਾਂ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਲਿਆ। ਉਹ ਆ ਕੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, 'ਪ੍ਰਭੋ, ਰੁਕ ਜਾਓ! ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਨਾ ਜਾਓ।' ਫਿਰ ਬੋਲੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੂੰ ਹੈਂ।' ਅੱਖੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਆਧਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੂੰ ਹੈਂ।' ਕੰਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਲਾਭ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੂੰ ਹੈਂ।' ਮਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਨਿਵਾਸ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੂੰ ਹੈਂ।' ਅਸਲ ਵਿਚ, ਲੋਕ 'ਬੋਲੀ', 'ਅੱਖੀ', 'ਕੰਨ', 'ਮਨ' ਨਹੀਂ ਆਖਦੇ; ਉਹ ਸਿਰਫ 'ਸਾਹ' ਆਖਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਹ ਹੀ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮੇਰਾ ਭੋਜਨ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ?' ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇੱਥੋਂ ਕੁੱਤੇ ਤੋਂ ਪੰਛੀਆਂ ਤੱਕ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡਾ ਭੋਜਨ ਹੈ।' ਇਹ ਸਾਹ ਦਾ ਭੋਜਨ ਹੈ। 'ਮਨ' ਨਾਮ ਸਿੱਧਾ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਗਿਆਨ ਵਿਚ, ਕੋਈ ਵੀ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮੇਰਾ ਵਸਤ੍ਰ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ?' ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਪਾਣੀ।' ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਭੁੱਖੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਢੱਕਦੇ ਹਨ, ਅੱਗੇ ਵੀ ਤੇ ਉੱਤੇ ਵੀ; ਪਾਣੀ ਹੀ ਵਸਤ੍ਰ ਹੈ, ਤੇ ਬਿਨਾ ਪਾਣੀ ਦੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਤ੍ਯਕਾਮ ਜਾਬਾਲ ਨੇ ਗੋਸ਼ਰੁਤੀ ਵੈਗ੍ਰਪਾਦਯਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਜੇ ਇਹ ਗੱਲ ਇੱਕ ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ ਨੂੰ ਵੀ ਆਖੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਸ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਉੱਗ ਆਉਂਦੀਆਂ।' ਜੇ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਸਿੱਧੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਅਮਾਵੱਸ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵਰਤ ਰੱਖ ਕੇ, ਪੂਰਨਮਾਸ਼ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਦਹੀਂ ਤੇ ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਮਥਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ 'ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸ੍ਵਾਹਾ' ਆਖ ਕੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਮਥਣ ਤੋਂ ਬਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ 'ਵਸੀਸ਼ਠ, ਸ੍ਵਾਹਾ' ਆਖ ਕੇ ਆਹੁਤੀ, 'ਆਧਾਰ, ਸ੍ਵਾਹਾ' ਆਖ ਕੇ ਆਹੁਤੀ, 'ਲਾਭ, ਸ੍ਵਾਹਾ' ਆਖ ਕੇ ਆਹੁਤੀ, 'ਨਿਵਾਸ, ਸ੍ਵਾਹਾ' ਆਖ ਕੇ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਕੇ, ਬਚਿਆ ਮਿਸ਼ਰਣ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਰਾਹੀਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਪਿਆਰਾ, ਉੱਤਮ, ਆਧਾਰ, ਲਾਭ ਤੇ ਨਿਵਾਸ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਥਿਰਤਾ, ਚਮਕ ਤੇ ਪੂਰਨਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।