ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸਤਿਆਕਾਮਾ ਆਪਣੇ ਅਗਲੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਪੰਛੀ, ਜਿਹੜਾ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਮੱਛੀਆਂ ਫੜਦਾ ਹੈ, ਕੋਲੋਂ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਇੱਕ ਪੈਰ ਦੱਸੋ।" ਪੰਛੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਪੁੱਤਰ, ਸੁਣ: ਸਾਹ, ਨਜ਼ਰ, ਸੁਣਨ ਅਤੇ ਮਨ—ਇਹ ਚਾਰ ਹਿੱਸੇ ਹਨ। ਇਹ ਚਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਇੱਕ ਪੈਰ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ 'ਆਸਰਾ' ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਜਿਸ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਚਾਰੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ 'ਆਸਰਾ' ਵਜੋਂ ਪੂਜਿਆ, ਉਹ ਆਪ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਆਸਰਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਤਿਆਕਾਮਾ ਆਪਣੇ ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਸਤਿਆਕਾਮਾ!" ਉਹ ਬੜੀ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਬੋਲੇ, "ਹਾਂ, ਆਦਰਨੀਯ ਜੀ।" ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ। ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਗਿਆਨ ਕਿਸ ਨੇ ਦਿੱਤਾ?" ਸਤਿਆਕਾਮਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਜਾਣਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੱਸੋ।" ਉਸ ਨੇ ਅੱਗੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਅਸਲ ਗਿਆਨ ਤਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਕੋਲੋਂ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਪੱਕਾ ਤੇ ਸਥਿਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਉੱਤੇ, ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਪੁੱਤਰ, ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।" ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਉਪਕੋਸਲ, ਕਮਲਾਯਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸਤਿਆਕਾਮਾ ਜਾਬਾਲਾ ਦਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਸੀ। ਉਹ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਲਈ ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਜਦ ਗੁਰੂ ਨੇ ਹੋਰ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ, ਉਪਕੋਸਲ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਭੇਜਿਆ। ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੇ ਕਾਫੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ, ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀਤੀ। ਅੱਗਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਪੂਰਾ ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੁਝ ਨਾ ਦੱਸਣ।" ਪਰ ਗੁਰੂ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ ਕਿਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਪਕੋਸਲ ਨੇ ਉਪਵਾਸ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੇ ਕੀਤਾ। ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਖਾਂਦਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ?" ਉਪਕੋਸਲ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕਈ ਇੱਛਾਵਾਂ ਹਨ, ਹਰ ਰਸਤੇ ਆਉਂਦੀਆਂ, ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ। ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਤੇ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਖਾਵਾਂਗਾ।" ਇਸ ਉੱਤੇ, ਅੱਗਾਂ ਆਪ ਬੋਲ ਪਈਆਂ: "ਇਸ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ, ਸਾਡੀ ਸੇਵਾ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀਤੀ। ਆ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦਈਏ।" ਅੱਗਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਸਾਹ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਗਗਨ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ।" ਉਪਕੋਸਲ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਹ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਪਰ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਗਗਨ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਪਤਾ।" ਅੱਗਾਂ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, "ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ, ਉਹੀ ਗਗਨ ਹੈ; ਜੋ ਗਗਨ ਹੈ, ਉਹੀ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਹ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਘਰੇਲੂ ਅੱਗ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, "ਧਰਤੀ, ਅੱਗ, ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਸੂਰਜ—ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੂਰਜ ਵਿਚ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਉਹੀ ਮੈਂ ਹਾਂ।" ਜਿਸ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪੂਰਾ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਅਸੀਂ, ਅੱਗਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਸ ਲੋਕ ਵਿਚ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹੋਮ ਦੀ ਅੱਗ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, "ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਤਾਰੇ, ਤੇ ਚੰਦ—ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚੰਦ ਵਿੱਚ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਉਹੀ ਮੈਂ ਹਾਂ।" ਜਿਸ ਕਿਸੇ ਨੇ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਵੀ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ, ਲੰਬਾ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਅਸੀਂ, ਅੱਗਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਾਣ ਦੀ ਅੱਗ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਸਾਹ, ਆਕਾਸ਼, ਸਵਰਗ, ਤੇ ਬਿਜਲੀ—ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬਿਜਲੀ ਵਿਚ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਉਹੀ ਮੈਂ ਹਾਂ।" ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਵੀ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ, ਲੰਬਾ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਅਸੀਂ, ਅੱਗਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅੱਗਾਂ ਨੇ ਉਪਕੋਸਲ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਸਾਡਾ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਆਤਮਾ ਦਾ ਗਿਆਨ। ਪਰ ਤੇਰਾ ਅਸਲ ਰਸਤਾ ਤੇਰਾ ਗੁਰੂ ਦੱਸੇਗਾ।" ਜਦ ਗੁਰੂ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਉਪਕੋਸਲ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਉਪਕੋਸਲ!" ਉਪਕੋਸਲ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਗੁਰੂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਤੈਨੂੰ ਕਿਸ ਨੇ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ?" ਉਪਕੋਸਲ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਕੌਣ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਸਰ? ਕੌਣ ਪੂਰਾ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਅੱਗਾਂ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ, "ਇਹ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਹੀ ਹੈ।" ਗੁਰੂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਦੱਸਿਆ, ਪੁੱਤਰ?" ਉਪਕੋਸਲ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਗੁਰੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। ਪਰ ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਸਲ ਰਸਤਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚੰਬੜਦਾ, ਤਿਵੇਂ, ਜੋ ਇਹ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੇ।" ਉਪਕੋਸਲ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।" ਗੁਰੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਅੱਖ ਵਿੱਚ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਆਤਮਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਮਰ ਹੈ, ਭੈ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਇਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ। ਜੇ ਇਸ ਉੱਤੇ ਘੀ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਪਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਹੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਨੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਪਿਆਰਿਆਂ ਦਾ ਇਕੱਠਾ ਹੋਣ ਦਾ ਸਥਾਨ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਰ ਪਿਆਰਾ ਇਸ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਿਆਰਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਚਮਕਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਇਥੇ ਹਵਨ ਵਜੋਂ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਅੱਗ ਦੇ, ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਅੱਗ ਤੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਦਿਨ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਵਧਦੀ ਪੱਖ, ਮਹੀਨੇ, ਸਾਲ, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਬਿਜਲੀ—ਇਹ ਰਸਤਾ ਪੂਰਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਅ-ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਸ ਰਸਤੇ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਇਸ ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ।" "ਇਹ ਯਜਨਾ ਹੈ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਇਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਦੋ ਰੇਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਦੋ ਮੂਲ ਹਨ: ਮਨ ਅਤੇ ਬੋਲ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਇੱਕ ਮਨ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਬ੍ਰਹਮਣ ਪੁਜਾਰੀ; ਦੂਜੀ ਬੋਲ ਨਾਲ—ਹੋਤ੍ਰ, ਅਧਵਰਯੁ, ਅਤੇ ਉਦਗਾਤ੍ਰ। ਜਦ ਸਵੇਰੇ ਦੀ ਪਾਠ ਵਿੱਚ, ਲੱਕੜੀਆਂ ਰੱਖਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਪੁਜਾਰੀ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ..." "ਜੇ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਰੇਲ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇ, ਦੂਜੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਯਜਨਾ ਡੋਲਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਪਹੀਏ ਵਾਲਾ ਰਥ ਲੜਖੜਾਂਦਾ ਹੈ। ਐਸਾ ਯਜਨ ਕਰਣ ਵਾਲਾ, ਯਜਨਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਪਰ ਜਦ ਦੋਵੇਂ ਰੇਲਾਂ ਤਿਆਰ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਯਜਨਾ ਸਥਿਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਕਰਤਾ ਨੂੰ ਲਾਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਇਆ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਰਵੋਤਮ ਤੱਤ ਲਿਆ: ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਅੱਗ, ਵਾਤਾਵਰਣ ਤੋਂ ਹਵਾ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਸੂਰਜ। ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਤਿੰਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਇਆ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਰਵੋਤਮ ਤੱਤ ਲਿਆ: ਅੱਗ ਤੋਂ ਰਿਕ ਮੰਤ੍ਰ, ਹਵਾ ਤੋਂ ਯਜੁਸ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਸਾਮਨ। ਫਿਰ, ਤਿੰਨ ਗਿਆਂਨਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਇਆ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਰਵੋਤਮ ਤੱਤ ਲਿਆ: ਰਿਕ ਤੋਂ 'ਭੂਃ', ਯਜੁਸ ਤੋਂ 'ਭੁਵਃ', ਤੇ ਸਾਮਨ ਤੋਂ 'ਸਵਃ'।" "ਜੇ ਰਿਕ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੁਸ਼ਟੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ 'ਭੂਃ, ਸ੍ਵਾਹਾ' ਨਾਲ ਗਾਰਹਪਤਯ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਕ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਦੀ ਘਾਟ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਯਜੁਸ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਟੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ 'ਭੁਵਃ, ਸ੍ਵਾਹਾ' ਨਾਲ; ਜੇ ਸਾਮਨ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਟੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ 'ਸਵਃ, ਸ੍ਵਾਹਾ' ਨਾਲ।" "ਜਿਵੇਂ ਨਮਕ ਨਾਲ ਸੋਨਾ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਚਾਂਦੀ, ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਰਾਂਗ, ਰਾਂਗ ਨਾਲ ਸੀਸਾ, ਸੀਸੇ ਨਾਲ ਲੋਹਾ, ਲੋਹੇ ਨਾਲ ਲੱਕੜ, ਤੇ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਚਮੜਾ ਸਹੀ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਗਿਆਂਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਦੀ ਘਾਟ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮਣ ਪੁਜਾਰੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਯਜਨਾ ਉੱਚੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" "ਇਹ ਯਜਨਾ ਪਾਣੀ ਵੱਲ ਝੁਕਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮਣ ਪੁਜਾਰੀ ਹੋਵੇ। ਬ੍ਰਹਮਣ ਪੁਜਾਰੀ ਹੀ, ਸਭ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਕੁਰੂਆਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਐਸਾ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮਣ ਪੁਜਾਰੀ ਯਜਨਾ, ਕਰਤਾ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸਿਰਫ ਉਹੀ ਬ੍ਰਹਮਣ ਪੁਜਾਰੀ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਹ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਕਿ ਜੋ ਨਾ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਪਨਿਸ਼ਦ ਦੇ ਇਹ ਮਹਾਨ ਉਪਦੇਸ਼, ਸਤਿਆਕਾਮਾ, ਉਪਕੋਸਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਜੋ ਆਤਮਾ, ਬ੍ਰਹਮ ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਦੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਾਲੇ ਬਣੇ।