ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਸ਼ੌਣਕ ਕਾਫੇਯਾ ਨੇ ਗਹਿਰਾਈ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਿਆਂ ਇਹ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਆਤਮਾ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ। ਉਹ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਈਰਖਾ ਦੇ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਬੇਅੰਤ ਅਤੇ ਅਣਮਾਪਣਯੋਗ ਦੱਸੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਪਰ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਅਸੀਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ, ਉਸਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਸ ਹਿੱਸੇ (ਪੰਜ ਅਤੇ ਪੰਜ ਹੋਰ) ਦਾਨ ਕੀਤੇ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਿੱਸੇ ਖਾਣੇ ਦੇ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਇਹੀ ਹੀ ਵਿਰਾਜ਼ ਹੈ, ਜੋ ਭੋਜਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਜਿਸਨੂੰ ਇਹ ਗਿਆਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸਦੇ ਵਾਸਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸਤ੍ਯਕਾਮਾ ਜਾਬਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮਾਂ, ਮੈਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵਜੋਂ ਜੀਵਨ ਜਿਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰਾ ਗੋਤ੍ਰ ਕੀ ਹੈ?" ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਸਨੇਹ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਪੁੱਤਰ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰਾ ਗੋਤ੍ਰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ। ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕਈਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਤੂੰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਜਾਬਾਲਾ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਸਤ੍ਯਕਾਮਾ। ਤੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦੇਵੀਂ ਕਿ ਤੂੰ ਜਾਬਾਲਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸਤ੍ਯਕਾਮਾ ਹੈਂ।" ਫਿਰ, ਸਤ੍ਯਕਾਮਾ ਗੌਤਮ ਹਾਰਿਦ੍ਰੁਮਤ ਪੁੱਤਰ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵਜੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਗੁਰੂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰਾ ਗੋਤ੍ਰ ਕੀ ਹੈ?" ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ। ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਸਤ੍ਯਕਾਮਾ, ਮਾਂ ਦਾ ਜਾਬਾਲਾ।" ਗੁਰੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਗੱਲ ਨਾ-ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਸਕਦਾ। ਲੱਕੜ ਲਿਆ, ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਿੱਖਾਵਾਂਗਾ। ਤੂੰ ਸਚ ਬੋਲਿਆ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਗੁਰੂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚਾਰ ਸੌ ਪਤਲੇ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਗਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰ, ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾ ਹੋ ਜਾਣ, ਵਾਪਸ ਨਾ ਆਈਂ।" ਸਾਲਾਂ ਲੰਘ ਗਏ। ਜਦ ਗਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਇਕ ਬਲਦ ਆਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਸਤ੍ਯਕਾਮਾ!" "ਹਾਂ, ਮਹਾਰਾਜ," ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ। "ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਹਜ਼ਾਰ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ। ਸਾਨੂੰ ਗੁਰੂ-ਘਰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਚਲ।" ਬਲਦ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਇਕ ਪੱਖ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਪੂਰਬ, ਪੱਛਮ, ਦੱਖਣ, ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ—ਇਹ ਚਾਰ ਪੱਖ ਹਨ, ਜੋ 'ਤੇਜਸਵੀ' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।" ਜਿਸਨੇ ਇਹ ਗਿਆਨ ਲੈ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਚਾਰ ਪੱਖਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਤੇਜਸਵੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਬਲਦ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਅੱਗ ਤੈਨੂੰ ਦੂਜਾ ਪੱਖ ਦੱਸੇਗੀ।" ਦੂਜੇ ਦਿਨ, ਸਤ੍ਯਕਾਮਾ ਨੇ ਗਾਂ ਚਲਾਈਆਂ। ਮੰਜ਼ਿਲ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਅੱਗ ਜਗਾਈ, ਗਾਂ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ, ਲੱਕੜ ਰੱਖੀ, ਅਤੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਅੱਗ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਸਤ੍ਯਕਾਮਾ!" "ਹਾਂ, ਮਹਾਰਾਜ।" "ਧਰਤੀ, ਵਾਯੁ ਮੰਡਲ, ਆਕਾਸ਼, ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ—ਇਹ ਚਾਰ ਪੱਖ ਹਨ, ਜੋ 'ਅਨੰਤ' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।" ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਅਨੰਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਗ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੰਸ ਤੈਨੂੰ ਤੀਜਾ ਪੱਖ ਦੱਸੇਗਾ।" ਤੀਜੇ ਦਿਨ, ਉਹ ਗਾਂ ਚਲਾਈਆਂ, ਅੱਗ ਜਗਾਈ, ਅਤੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਹੰਸ ਆਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਅੱਗ, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਬਿਜਲੀ—ਇਹ ਚਾਰ ਪੱਖ ਹਨ, ਜੋ 'ਜ੍ਯੋਤਿਸ਼ਮਾਨ' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।" ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਚਮਕਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, "ਡੁਬਕੀ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਪੰਛੀ (ਮਦਗੁ) ਤੈਨੂੰ ਚੌਥਾ ਪੱਖ ਦੱਸੇਗਾ।" ਚੌਥੇ ਦਿਨ, ਉਹ ਗਾਂ ਚਲਾਈਆਂ, ਅੱਗ ਜਗਾਈ, ਅਤੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਮਦਗੁ ਆਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਸਾਂਸ, ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਸੁਣਨ, ਮਨ—ਇਹ ਚਾਰ ਪੱਖ ਹਨ, ਜੋ 'ਆਸ੍ਰਯ' (ਆਧਾਰ) ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।" ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਗੁਰੂ-ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਸਤ੍ਯਕਾਮਾ!" "ਹਾਂ, ਮਹਾਰਾਜ।" "ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮ-ਗਿਆਨੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ?" ਸਤ੍ਯਕਾਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮਹਾਰਾਜ, ਜਿਹੜਾ ਮੈਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਦੱਸੋ।" ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਅਸਲ ਗਿਆਨ ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।" ਗੁਰੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਪਕੋਸਲਾ ਕਮਲਾਯਣ ਪੁੱਤਰ, ਸਤ੍ਯਕਾਮਾ ਜਾਬਾਲਾ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵਜੋਂ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤਕ ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਗੁਰੂ ਨੇ ਹੋਰ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਉਪਕੋਸਲਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੇ ਸਖਤ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ, ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਅੱਗਾਂ ਇਸਨੂੰ ਸਿੱਖਾ ਨਾ ਦੇਣ, ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਸਿਖਾਓ।" ਪਰ ਗੁਰੂ ਯਾਤਰਾ ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਪਕੋਸਲਾ ਨੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕੀਤਾ। ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਖਾਂਦਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ?" ਉਨ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕਈ ਇੱਛਾਵਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਸਤੇ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹਨ। ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ।" ਫਿਰ, ਅੱਗਾਂ ਨੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ, "ਇਸ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ, ਸਾਡੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਸਿਖਾਈਏ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਸਾਂਸ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਹਨ।" ਉਪਕੋਸਲਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਂਸ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਪਰ ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ, ਉਹੀ ਦਿਸ਼ਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਾਂਸ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਬਾਰੇ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ। ਘਰੇਲੂ ਅੱਗ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਧਰਤੀ, ਅੱਗ, ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਸੂਰਜ—ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਹਾਂ।" ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਲੰਮਾ ਜੀਵਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਲੋਕ ਕਦੇ ਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਯਜਨ-ਅੱਗ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਤਾਰੇ, ਚੰਦ—ਜੋ ਚੰਦ ਵਿੱਚ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਹਾਂ।" ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਲੰਮਾ ਜੀਵਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਲੋਕ ਕਦੇ ਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਸਾਂਸ ਦੀ ਅੱਗ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਸਾਂਸ, ਆਕਾਸ਼, ਸਵਰਗ, ਬਿਜਲੀ—ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਿੱਚ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਹਾਂ।" ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਲੰਮਾ ਜੀਵਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਲੋਕ ਕਦੇ ਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਫਿਰ, ਅੱਗਾਂ ਨੇ ਉਪਕੋਸਲਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਪਿਆਰੇ, ਇਹ ਸਾਡਾ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਆਤਮਾ ਦਾ ਗਿਆਨ। ਪਰ ਗੁਰੂ ਤੈਨੂੰ ਰਾਹ ਦੱਸੇਗਾ।" ਗੁਰੂ ਵਾਪਸ ਆਏ ਤੇ ਉਪਕੋਸਲਾ ਨੂੰ ਸੱਦਿਆ, "ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮ-ਗਿਆਨੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ਕਿਸਨੇ ਤੈਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ?" ਉਪਕੋਸਲਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਕੌਣ ਮੈਨੂੰ ਸਿਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ?" ਪਰ ਅੱਗਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਆਖ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, "ਇਹ ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਹਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਜਿਹੇ।" ਫਿਰ, ਗੁਰੂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਦੱਸਿਆ?" ਉਪਕੋਸਲਾ ਨੇ ਸਭ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਗੁਰੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। ਪਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਪਾਪ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦੇ ਜਿਸਨੂੰ ਇਹ ਗਿਆਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਉਪਕੋਸਲਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਨੂੰ ਸਿਖਾਓ।" ਗੁਰੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅੱਖ ਵਿੱਚ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਆਤਮਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਅਮਰ, ਨਿਰਭੈ, ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ। ਜੇ ਇਸ ਤੇ ਘੀ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਪਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਇਹ ਆਪਣੀ ਹੀ ਰਾਹੀਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਇਹ ਮਹਾਨ ਪਰੰਪਰਾ, ਸਤ੍ਯਕਾਮਾ, ਉਪਕੋਸਲਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂਵਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਅਸਲ ਸਵਰੂਪ ਨੂੰ ਵਿਅਕਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।