ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਕੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਬ੍ਰਹਮ ਵਜੋਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਕੋਲ ਜੇਕਰ ਉੱਚੇ ਸ਼ਬਦ ਆਉਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਆ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਜਾਨਸ਼੍ਰੁਤੀ ਪੌਤ੍ਰਾਯਣ ਨਾਮਕ ਇਕ ਮਹਾਨ ਦਾਨੀ, ਨਮ੍ਰ ਅਤੇ ਅਤਿਥਿ-ਸੇਵੀ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਭੋਜਨ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਸੋਚਦਾ, "ਮੇਰੇ ਲਈ ਹਰ ਥਾਂ ਭੋਜਨ ਹੋਵੇ।" ਇੱਕ ਰਾਤ, ਹੰਸਾਂ ਦਾ ਇਕ ਝੁੰਡ ਉੱਡ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਹੰਸ ਨੇ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੋ, ਹੋ, ਭੱਲਾਕ੍ਸ਼! ਜਾਨਸ਼੍ਰੁਤੀ ਪੌਤ੍ਰਾਯਣ ਦੀ ਜੋਤੀ ਦਿਨ ਰਾਤ ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਨਾ ਅੱਗੇ ਨਿਕਲ, ਨਾ ਘੱਟ ਕਰ।" ਦੂਜੇ ਹੰਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਕਿਸ ਦੀ ਜੋਤੀ ਰਾਇਕਵਾ ਰਥਵਾਹਕ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਕਰ ਰਿਹਾ? ਆਖ, ਰਾਇਕਵਾ ਕੌਣ ਹੈ?" ਹੰਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਰਥ ਜਿੱਤਣ 'ਤੇ ਉਸਦੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਭਲੇ ਲੋਕ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਬਾਰੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।" ਜਾਨਸ਼੍ਰੁਤੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭੰਡਾਰੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਰਾਇਕਵਾ ਰਥਵਾਹਕ ਕੌਣ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਮੇਰੀ ਜੋਤੀ ਨਾਲ ਹੋ ਰਹੀ?" ਫਿਰ ਉਹੀ ਗੱਲ ਦੁਹਰਾਈ ਗਈ, "ਜਿਵੇਂ ਰਥ ਜਿੱਤਣ 'ਤੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।" ਭੰਡਾਰੀ ਨੇ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਪਰ ਰਾਇਕਵਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਿਆ। ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਖੋਜ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਉਸਦੀ ਆਦਰ ਕਰ।" ਭੰਡਾਰੀ ਨੇ ਜਾ ਕੇ ਰਥ ਹੇਠਾਂ ਦੇ ਕੋੜ੍ਹ ਵਾਲੇ ਜ਼ਖ਼ਮ ਕੋਲ ਬੈਠ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਰਾਇਕਵਾ ਹੋ, ਜਿਸਦਾ ਰਥ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।" ਰਾਇਕਵਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤਾਂ ਰਥ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹਾਂ।" ਨੌਕਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਜਾਨਸ਼੍ਰੁਤੀ ਪੌਤ੍ਰਾਯਣ ਨੇ ਛੇ ਸੌ ਗਾਂ, ਇਕ ਹਾਰ, ਤੇ ਖਚਰਾਂ ਵਾਲਾ ਰਥ ਲੈ ਕੇ ਰਾਇਕਵਾ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਰਾਇਕਵਾ, ਇਹ ਛੇ ਸੌ ਗਾਂ, ਇਹ ਹਾਰ, ਤੇ ਇਹ ਰਥ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹਨ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਜਿਸ ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਤੁਸੀਂ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਉਹ ਗਿਆਨ ਦਿਓ।" ਰਾਇਕਵਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਸਾਰੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰੱਖ, ਸ਼ੂਦਰ। ਇਹ ਤੇਰੇ ਤੇ ਤੇਰੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਰਹਿਣ।" ਫਿਰ ਜਾਨਸ਼੍ਰੁਤੀ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ—ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ, ਹਾਰ, ਰਥ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਸਮੇਤ—ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਰਾਇਕਵਾ, ਇਹ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ, ਹਾਰ, ਰਥ, ਧੀ ਅਤੇ ਇਹ ਪਿੰਡ, ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਵੱਸਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਹਨ। ਮੈਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦਿਓ।" ਰਾਇਕਵਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਵੀ ਲੈ ਜਾ, ਸ਼ੂਦਰ। ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਖਵਾਏਂ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ 'ਰਾਇਕਵਾ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ' ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਰਾਇਕਵਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਹਵਾ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਚ ਲੈ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਬੁਝ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਚੰਦਰਮਾ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਪਾਣੀਆਂ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਸਭ ਕੁਝ ਵੱਸ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ, ਆਪੇ ਵਿੱਚ: ਸਾਸ਼ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਚ ਲੈ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਸੁੱਤ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬੋਲ ਸਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਨਜ਼ਰ ਸਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਸੁਣਨ ਸਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਮਨ ਸਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਸ਼ ਹੀ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਚ ਲੈ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਦੋ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਚ ਲੈ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਹਨ: ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹਵਾ, ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਸ਼। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਸ਼ੌਣਕ ਕਾਪੇਯ ਅਤੇ ਅਭਿਪ੍ਰਤਾਰੀ ਕਾਕਸ਼ਸੇਨੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਇੱਕ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਭਿੱਖ ਲਈ ਆਇਆ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਵੱਡੇ ਆਤਮਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਹਨ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ। ਉਹ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ? ਕਾਪੇਯ, ਮਰਣ ਵਾਲੇ ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ। ਅਭਿਪ੍ਰਤਾਰੀ, ਉਹ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜਿਸਨੂੰ ਇਹ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੌਣ ਹੈ?" ਸ਼ੌਣਕ ਕਾਪੇਯ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਤੇ ਸਮਝਿਆ, "ਆਤਮਾ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾਰ, ਵੈਰੀ-ਰਹਿਤ। ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੁੱਲ ਹੈ। ਜੋ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਬਿਨਾ ਦਿੱਤੇ, ਅਸੀਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਭਿੱਖ ਦਿਓ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭਿੱਖ ਦਿੱਤੀ। ਪੰਜ ਅਤੇ ਪੰਜ ਹੋਰ, ਕੁੱਲ ਦਸ ਭਾਗ ਭੋਜਨ ਦੇ ਦਿੱਤੇ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦਸ ਭਾਗ ਭੋਜਨ ਦੇ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਹੀ ਵਿਰਾਜ ਹੈ, ਭੋਜਨ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ। ਜਿਸਨੂੰ ਇਹ ਗਿਆਨ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਭੋਜਨ ਦਾ ਭੋਗੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਤ੍ਯਕਾਮ ਜਾਬਾਲੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮਾਂ, ਮੈਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਬਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਕੀ ਹੈ?" ਮਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਪੁੱਤਰ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ। ਮੈਂ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਕਈ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤੂੰ ਹੋਇਆ। ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਜਾਬਾਲਾ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਸਤ੍ਯਕਾਮ। ਤੂੰ ਆਖੀਂ ਕਿ ਤੂੰ ਸਤ੍ਯਕਾਮ ਜਾਬਾਲੀ ਹੈਂ।" ਉਹ ਗਉਤਮ ਹਾਰਿਦ੍ਰੁਮਤ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਬਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਅਪਣ ਕਰੋ।" ਗਉਤਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੇਰੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ?" ਸਤ੍ਯਕਾਮ ਨੇ ਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਗਉਤਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਬਿਨਾ ਸੱਚ ਦੇ, ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਲੱਕੜ ਲਿਆ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।" ਫਿਰ, ਉਸਨੇ ਚਾਰ ਸੌ ਪਤਲੇ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਗਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ। ਜਦ ਤੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾ ਹੋ ਜਾਣ, ਵਾਪਸ ਨਾ ਆਈਂ।" ਸਤ੍ਯਕਾਮ ਕਈ ਸਾਲ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਜਦ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ— ਇਕ ਦਿਨ, ਇੱਕ ਬਲਦ ਨੇ ਆ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਸਤ੍ਯਕਾਮ!" "ਹਾਂ, ਮਹਿਲਾ," ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ। "ਪੁੱਤਰ, ਅਸੀਂ ਹਜ਼ਾਰ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ। ਸਾਨੂੰ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਚਲ।" ਬਲਦ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਇਕ ਪੈਰ ਦੱਸਾਂਗਾ।" "ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ," ਸਤ੍ਯਕਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਬਲਦ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਪੂਰਬ, ਪੱਛਮ, ਦੱਖਣ, ਉੱਤਰ—ਇਹ ਚਾਰ ਪਾਸੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਇੱਕ ਪੈਰ ਹਨ, ਜਿਸਨੂੰ 'ਤੇਜਸਵੀ' ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਤੇਜਸਵੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਤੇਜਸਵੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਬਲਦ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਅੱਗ ਤੈਨੂੰ ਦੂਜਾ ਪੈਰ ਦੱਸੇਗੀ।" ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਉਹ ਗਾਂ ਲੈ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਮੰਜ਼ਿਲ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਅੱਗ ਜਗਾਈ, ਗਾਂਵਾਂ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ, ਲੱਕੜ ਰੱਖੀ, ਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਅੱਗ ਨੇ ਆ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਸਤ੍ਯਕਾਮ!" "ਹਾਂ, ਮਹਿਲਾ," ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ। "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਪੈਰ ਦੱਸਾਂਗਾ।" "ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ," ਸਤ੍ਯਕਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਅੱਗ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼, ਸਵਰਗ, ਸਮੁੰਦਰ—ਇਹ ਚਾਰ ਪਾਸੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਇੱਕ ਪੈਰ ਹਨ, ਜਿਸਨੂੰ 'ਅਸੀਮ' ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸੀਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਅੱਗ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੰਸ ਤੈਨੂੰ ਤੀਜਾ ਪੈਰ ਦੱਸੇਗਾ।" ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਉਹ ਗਾਂ ਲੈ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਮੰਜ਼ਿਲ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਅੱਗ ਜਗਾਈ, ਗਾਂਵਾਂ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ, ਲੱਕੜ ਰੱਖੀ, ਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਹੰਸ ਨੇ ਆ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਸਤ੍ਯਕਾਮ!" "ਹਾਂ, ਮਹਿਲਾ," ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ। "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਪੈਰ ਦੱਸਾਂਗਾ।" "ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ," ਸਤ੍ਯਕਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਹੰਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਅੱਗ, ਸੂਰਜ, ਚੰਦਰਮਾ, ਬਿਜਲੀ—ਇਹ ਚਾਰ ਪਾਸੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਇੱਕ ਪੈਰ ਹਨ, ਜਿਸਨੂੰ 'ਚਮਕਦਾਰ' ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਹੰਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਡੁੱਬਣ ਵਾਲਾ ਪੰਛੀ ਤੈਨੂੰ ਚੌਥਾ ਪੈਰ ਦੱਸੇਗਾ।" ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਉਹ ਗਾਂ ਲੈ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਮੰਜ਼ਿਲ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਅੱਗ ਜਗਾਈ, ਗਾਂਵਾਂ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ, ਲੱਕੜ ਰੱਖੀ, ਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਡੁੱਬਣ ਵਾਲਾ ਪੰਛੀ ਆਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਸਤ੍ਯਕਾਮ!" "ਹਾਂ, ਮਹਿਲਾ," ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ। (ਇਥੇ ਕਥਾ ਅੱਗੇ ਵਧੇਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।