ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਡੋਲ ਪਾਤਰ ਵਜੋਂ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਪਾਤਰ ਦੀ ਨੀਂਹ ਧਰਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਹਨ, ਅਕਾਸ਼ ਉਸ ਦਾ ਉਪਰਲਾ ਮੂੰਹ ਹੈ। ਇਹ ਪਾਤਰ ਹੀ ਧਰਤੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਸਮਾਈ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਸ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਪੂਰਬੀ ਦਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਚਮਚਾ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਦੱਖਣੀ ਨੂੰ ਸਾਹਮਾਨਾ, ਪੱਛਮੀ ਨੂੰ ਰਾਜ਼ਨੀ, ਉੱਤਰੀ ਨੂੰ ਸੁਭੂਤਾ, ਤੇ ਉਪਰ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਉਦੀਚੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਵਾ ਬਛੜਾ ਹੈ। ਜੋ ਹਵਾ ਨੂੰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦਾ ਬਛੜਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਕਦੇ ਰੋਦਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਵਾ ਨੂੰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦਾ ਬਛੜਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਰੋਵਾਂ ਨਾ। ਇਸ ਪਾਤਰ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ, ਮੈਂ ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ; ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ, ਮੈਂ ਭੂਹ ਵਿੱਚ; ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ, ਮੈਂ ਭੁਵਹ ਵਿੱਚ; ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ, ਮੈਂ ਸਵਹ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਜਦ ਮੈਂ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ," ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਸਾਹ ਹੀ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਤੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਮੈਂ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਭੂਹ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ," ਤਾਂ ਇਹ ਧਰਤੀ, ਵਾਤਾਵਰਨ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ। "ਮੈਂ ਭੁਵਹ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ," ਤਾਂ ਇਹ ਅੱਗ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ। "ਮੈਂ ਸਵਹ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ," ਤਾਂ ਇਹ ਰਿਗਵੇਦ, ਯਜੁਰਵੇਦ ਅਤੇ ਸਾਮਵੇਦ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਸੱਚਮੁੱਚ, ਮਨੁੱਖ ਹੀ ਯਜਨ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਚਵੀ (24) ਸਾਲਾਂ ਸਵੇਰ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾਈ ਹਨ; ਗਾਇਤਰੀ ਛੰਦ ਵਿੱਚ 24 ਅੱਖਰ ਹਨ, ਤੇ ਗਾਇਤਰੀ ਹੀ ਸਵੇਰ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾਈ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਵਾਸੂ ਜੁੜੇ ਹਨ; ਵਾਸੂ ਸਾਹ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਵਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਇਸ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੋਗ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਹੇ: "ਸਾਹ, ਵਾਸੂ, ਇਹ ਸਵੇਰ ਦੀ, ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾਈ ਮੇਰੇ ਲਈ ਚਲਦੀ ਰਹੇ; ਮੈਂ, ਸਾਹ ਤੇ ਵਾਸੂਆਂ ਵਿਚ, ਯਜਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਕਰਾਂ।" ਫਿਰ ਉਹ ਉੱਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਚਵਾਲੀ (44) ਸਾਲਾਂ ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾਈ ਹਨ; ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ ਛੰਦ ਵਿੱਚ 44 ਅੱਖਰ ਹਨ, ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭੀ ਹੀ ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾਈ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਰੁਦ੍ਰ ਜੁੜੇ ਹਨ; ਰੁਦ੍ਰ ਸਾਹ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਰੋਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਇਸ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੋਗ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਹੇ: "ਸਾਹ, ਰੁਦ੍ਰ, ਇਹ ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ, ਤੀਜੀ ਪੀੜ੍ਹਾਈ ਮੇਰੇ ਲਈ ਚਲਦੀ ਰਹੇ; ਮੈਂ, ਸਾਹ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਵਿਚ, ਯਜਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਕਰਾਂ।" ਫਿਰ ਉਹ ਉੱਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅਠਤਾਲੀ (48) ਸਾਲਾਂ ਤੀਜੀ ਪੀੜ੍ਹਾਈ ਹਨ; ਜਗਤੀ ਛੰਦ ਵਿੱਚ 48 ਅੱਖਰ ਹਨ, ਤੇ ਜਾਗਤੀ ਹੀ ਤੀਜੀ ਪੀੜ੍ਹਾਈ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਆਦਿਤਯ ਜੁੜੇ ਹਨ; ਆਦਿਤਯ ਸਾਹ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਉਠਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਇਸ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੋਗ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਹੇ: "ਸਾਹ, ਆਦਿਤਯ, ਇਹ ਤੀਜੀ ਪੀੜ੍ਹਾਈ, ਇਹ ਜੀਵਨ ਮੇਰੇ ਲਈ ਚਲਦੀ ਰਹੇ; ਮੈਂ, ਸਾਹ ਤੇ ਆਦਿਤਯਾਂ ਵਿਚ, ਯਜਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਕਰਾਂ।" ਫਿਰ ਉਹ ਉੱਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਹੀ ਮਹਿਦਾਸ ਆਇਤਰੇਯ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਕਿਹੜਾ ਰੋਗ ਮੈਨੂੰ ਛੂਹ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਸ ਦੇ ਆਗਿਆ ਵਿਚ ਨਹੀਂ?" ਉਹ 116 ਸਾਲ ਜੀਵਿਆ; ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ 116 ਸਾਲ ਜੀਵਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਨਾ ਖਾਂਦਾ, ਨਾ ਪੀਂਦਾ, ਨਾ ਰਸ ਲੈਂਦਾ—ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਖਾਂਦਾ, ਪੀਂਦਾ, ਰਸ ਲੈਂਦਾ—ਇਸ ਨਾਲ ਉਹ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਹੱਸਦਾ, ਖੇਡਦਾ, ਸੰਭੋਗ ਕਰਦਾ—ਇਸ ਨਾਲ ਉਹ ਸੂਤਰ ਤੇ ਰਾਗਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। austerity, ਦਾਨ, ਸਿੱਧਾ, ਅਹਿੰਸਾ, ਸੱਚ—ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਦਾਨ ਹਨ। ਖਾਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਖਾਵੇ, ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਨਵੀਂ ਜਨਮ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ, ਆਖਰੀ ਸਨਾਨ ਹੈ। ਇਹ ਘੋਰਾ ਆੰਗਿਰਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਪਿਆਸ ਹੀ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਈ।" ਆਖਰੀ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਗੱਲਾਂ ਲਵੇ: "ਤੂੰ ਨਾਸ ਰਹਿਤ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਡਿੱਗਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਸਾਹ ਵਿਚ ਸਥਿਤ ਹੈਂ।" ਉੱਥੇ ਦੋ ਸੂਤਰ ਪੜ੍ਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪੁਰਾਣੇ ਬੀਜ ਤੋਂ, ਜਦ ਉਹ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਉਪਰ ਉਠਦਾ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਚਾਨਣ ਵੇਖਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਆਕਾਸ਼, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦੇਵਤਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ, ਅਸੀਂ ਸੂਰਜ, ਉੱਚਾ ਚਾਨਣ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਇਹ ਹੈ—ਉੱਚਾ ਚਾਨਣ। ਮਨ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਵਜੋਂ ਧਿਆਨ ਕਰੋ—ਇਹ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ। ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ: ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਵਜੋਂ ਧਿਆਨ ਕਰੋ। ਦੋਵੇਂ ਤਰੀਕੇ, ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ, ਨਿਰਧਾਰਤ ਹਨ। ਇਹ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮ: ਬੋਲੀ ਇੱਕ ਪੈਰ, ਸਾਹ ਇੱਕ ਪੈਰ, ਅੱਖ ਇੱਕ ਪੈਰ, ਕੰਨ ਇੱਕ ਪੈਰ—ਇਹ ਆਤਮਾ ਲਈ। ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ: ਅੱਗ ਇੱਕ ਪੈਰ, ਹਵਾ ਇੱਕ ਪੈਰ, ਸੂਰਜ ਇੱਕ ਪੈਰ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਇੱਕ ਪੈਰ। ਦੋਵੇਂ ਤਰੀਕੇ, ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ, ਨਿਰਧਾਰਤ ਹਨ। ਬੋਲੀ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਚੌਥਾ ਪੈਰ ਹੈ। ਇਹ ਅੱਗ ਦੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਤੇ ਸੜਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਚਮਕਦੀ ਤੇ ਸੜਦੀ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਮਹਿਮਾ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ—ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਸਾਹ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਚੌਥਾ ਪੈਰ ਹੈ। ਇਹ ਹਵਾ ਦੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਤੇ ਸੜਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਚਮਕਦੀ ਤੇ ਸੜਦੀ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਮਹਿਮਾ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ—ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਅੱਖ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਚੌਥਾ ਪੈਰ ਹੈ। ਇਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਤੇ ਸੜਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਚਮਕਦੀ ਤੇ ਸੜਦੀ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਮਹਿਮਾ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ—ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਕੰਨ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਚੌਥਾ ਪੈਰ ਹੈ। ਇਹ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਸੜਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਸੜਦਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਮਹਿਮਾ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ—ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ: ਸੂਰਜ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ: ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਅਸਤਿਤਵ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਫਿਰ ਇਹ ਅਸਤਿਤਵ ਵਿੱਚ ਆਇਆ; ਇੱਕ ਅੰਡਾ ਬਣਿਆ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੇ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਉਹ ਅੰਡਾ ਟਿਕਿਆ। ਫਿਰ ਅੰਡਾ ਫਟਿਆ। ਅੰਡੇ ਦੇ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਤੋਂ ਚਾਂਦੀ ਤੇ ਸੋਨਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਚਾਂਦੀ—ਇਹ ਧਰਤੀ ਹੈ; ਸੋਨਾ—ਇਹ ਅਕਾਸ਼ ਹੈ। ਬੁਢਾਪਾ—ਪਹਾੜ ਹਨ; ਉਨ—ਬੱਦਲ ਤੇ ਧੁੰਦ ਹਨ। ਜੋ ਵਗਦਾ—ਨਦੀਆਂ ਹਨ; ਜੋ ਨਮੀ—ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ। ਫਿਰ ਜੋ ਜਨਮ ਲਿਆ—ਉਹ ਸੂਰਜ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਜਨਮ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਤੇ ਰੋਣ ਉਠੇ; ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੀਆਂ। ਇਸ ਲਈ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਚੜ੍ਹਨ ਤੇ ਡੁੱਬਣ ਵੇਲੇ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਤੇ ਰੋਣ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਵਜੋਂ ਪੂਜਦਾ ਹੈ—ਜੇ ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਉਣ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਜਾਨਸ਼੍ਰੁਤੀ ਪੌਤ੍ਰਾਯਣ, ਭਰੋਸਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਦਾਨੀ ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਥਾਂ ਖਾਣਾ ਲਗਾਇਆ, ਸੋਚਿਆ, "ਮੇਰੇ ਲਈ ਹਰ ਥਾਂ ਖਾਣਾ ਹੋਵੇ।" ਇਕ ਰਾਤ, ਹੰਸ ਉੱਡਦੇ ਹੋਏ ਗਏ। ਇੱਕ ਹੰਸ ਨੇ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਹੋ, ਹੋ, ਭੱਲਾਕਸ਼ਾ! ਜਾਨਸ਼੍ਰੁਤੀ ਪੌਤ੍ਰਾਯਣ ਦੀ ਚਾਨਣ ਦਿਨ ਰਾਤ ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਨਾ ਵਧਾ, ਨਾ ਘਟਾ।" ਦੂਜੇ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਾਨਣ ਤੂੰ ਰੈਕਵਾ, ਰਥ-ਵਾਸੀ, ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਕਰ ਰਿਹਾ?" ਰੈਕਵਾ, ਰਥ-ਵਾਸੀ, ਕੌਣ ਹੈ? ਜਿਵੇਂ ਰਥ ਜਿੱਤਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੇ, ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਕਰਦੇ, ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ, ਜੋ ਉਹ ਜਾਣਦਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਜਾਨਸ਼੍ਰੁਤੀ ਪੌਤ੍ਰਾਯਣ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣਿਆ। ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਇਹ ਰੈਕਵਾ, ਰਥ-ਵਾਸੀ, ਕੌਣ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਾਨਣ ਤੁਲਨਾ ਕਰੀ?" ਰੈਕਵਾ, ਰਥ-ਵਾਸੀ, ਕੌਣ ਹੈ? ਜਿਵੇਂ ਰਥ ਜਿੱਤਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੇ, ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਕਰਦੇ, ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ, ਜੋ ਉਹ ਜਾਣਦਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਸੇਵਕ ਨੇ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਨਹੀਂ ਲੱਭਿਆ। ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਕਿਹਾ: "ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਖੋਜ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿਓ।" ਉਹ ਰਥ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਕੋੜ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: "ਤੁਸੀਂ, ਆਦਰਨੀਯ, ਰੈਕਵਾ ਹੋ, ਰਥ-ਵਾਸੀ।" ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਰਥ-ਵਿਨਾ ਹਾਂ।" ਸੇਵਕ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਜਾਨਸ਼੍ਰੁਤੀ ਪੌਤ੍ਰਾਯਣ ਨੇ ਛੇ ਸੌ ਗਾਂ, ਮਾਲਾ ਤੇ ਖਚਰਾਂ ਵਾਲਾ ਰਥ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ...