ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਚਾਂਦੋਗਿਆ ਉਪਨਿਸ਼ਦ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਦੀ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਰੀਤਿ ਦਰਸਾਈ ਗਈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦ ਤਕ ਸੂਰਜ ਦੱਖਣ ਤੋਂ ਦੋ ਵਾਰੀ ਉਗਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਤੇ ਸਰਵਪ੍ਰਧਾਨ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਤੀਜੀ ਅਮਰ ਤੱਤ ਦੀ ਗੱਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਆਦਿਤਿਆ ਜੀਵਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਵਰੁਣ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮੂੰਹ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ ਨਾ ਤਾਂ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਸ ਅਮਰ ਤੱਤ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਉਹ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਇਸੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਇਥੋਂ ਹੀ ਉਭਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਨੇ ਇਸ ਅਮਰ ਤੱਤ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਉਹ ਆਦਿਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵਰੁਣ ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਇਸ ਅਮਰ ਤੱਤ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਇਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਇਥੋਂ ਹੀ ਉਭਰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਤਕ ਸੂਰਜ ਦੱਖਣ ਤੋਂ ਦੋ ਵਾਰੀ ਉਗਦਾ ਤੇ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦਾ, ਪੱਛਮ ਤੋਂ ਉਗਦਾ ਤੇ ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦਾ, ਉਹ ਆਦਿਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਤੇ ਸਰਵਪ੍ਰਧਾਨ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਚੌਥੀ ਅਮਰ ਤੱਤ ਦੀ ਗੱਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਮਾਰੁਤ ਜੀਵਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸੋਮ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮੂੰਹ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ ਨਾ ਤਾਂ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਸ ਅਮਰ ਤੱਤ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਇਥੋਂ ਹੀ ਉਭਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਨੇ ਇਸ ਅਮਰ ਤੱਤ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਉਹ ਮਾਰੁਤਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੋਮ ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਇਸ ਅਮਰ ਤੱਤ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਇਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਇਥੋਂ ਹੀ ਉਭਰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਤਕ ਸੂਰਜ ਪੱਛਮ ਤੋਂ ਉਗਦਾ ਤੇ ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦਾ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਉੱਤਰ ਤੋਂ ਉਗਦਾ ਤੇ ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦਾ, ਉਤਨਾ ਹੀ ਰਾਜ ਤੇ ਸਰਵਪ੍ਰਧਾਨ ਉਸ ਦੇ ਮਾਰੁਤਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪੰਜਵੀਂ ਅਮਰ ਤੱਤ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸਾਧਿਆ ਜੀਵਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਣ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮੂੰਹ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ ਨਾ ਤਾਂ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਸ ਅਮਰ ਤੱਤ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਇਥੋਂ ਹੀ ਉਭਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਨੇ ਇਸ ਅਮਰ ਤੱਤ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਉਹ ਸਾਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਇਸ ਅਮਰ ਤੱਤ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਇਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਇਥੋਂ ਹੀ ਉਭਰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਤਕ ਸੂਰਜ ਉੱਤਰ ਤੋਂ ਉਗਦਾ ਤੇ ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦਾ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਉਪਰ ਉਗਦਾ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਡੁੱਬਦਾ, ਉਤਨਾ ਹੀ ਰਾਜ ਤੇ ਸਰਵਪ੍ਰਧਾਨ ਸਾਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਸੂਰਜ ਉਪਰ ਉਗਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਾ ਉਗਦਾ, ਨਾ ਡੁੱਬਦਾ, ਸਿਰਫ਼ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਉਗਣ ਜਾਂ ਡੁੱਬਣ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਇਸ ਸੱਚ ਤੋਂ, ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਣ ਤੋਂ ਵੰਞਿਤ ਨਾ ਕਰਨਾ।" ਜਿਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਣ-ਉਪਨਿਸ਼ਦ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਿਆ, ਉਸ ਲਈ ਸੂਰਜ ਨਾ ਉਗਦਾ, ਨਾ ਡੁੱਬਦਾ; ਉਸ ਲਈ ਇੱਕ ਹੀ ਦਿਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ ਨੂੰ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ ਨੇ ਮਨੂ ਨੂੰ, ਮਨੂ ਨੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਉਦਾਲਕ ਆਰੁਣੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ। ਇਹ ਗਿਆਨ ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਭਗਤ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਹੀ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਸਾਰੀ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਦੇ ਦੇਵੇ; ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਗਾਯਤਰੀ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਜੋ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹੈ; ਬੋਲੀ ਗਾਯਤਰੀ ਹੈ, ਤੇ ਬੋਲੀ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਗਾਇਨ ਕਰਦੀ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਗਾਯਤਰੀ ਇਹ ਧਰਤੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ; ਇਹ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ। ਧਰਤੀ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਣ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇਹ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ। ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਹਿਰਦਾ ਹੈ; ਇਥੇ ਵੀ ਪ੍ਰਾਣ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇਹ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ। ਗਾਯਤਰੀ ਚਾਰ ਪੈਰ ਤੇ ਛੇ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਇਹ ਰਚਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਇਹਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੁੱਲ ਹੈ, ਪਰ ਪੁਰੁਸ਼ (ਮਹਾ-ਪੁਰੁਸ਼) ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡਾ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਸ ਦੇ ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਹਨ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸੇ ਅਮਰ ਹਨ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਣ ਹੈ; ਜੋ ਪੁਰੁਸ਼ ਦੇ ਬਾਹਰ ਦਾ ਅਕਾਸ਼ ਹੈ, ਉਹੀ ਇਹ ਹੈ; ਜੋ ਪੁਰੁਸ਼ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦਾ ਅਕਾਸ਼ ਹੈ, ਉਹੀ ਇਹ ਹੈ; ਜੋ ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਅਕਾਸ਼ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਨ ਹੈ, ਅਟੱਲ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਉਹ ਪੂਰਨ ਤੇ ਅਟੱਲ ਧਨ-ਸੰਪਦਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਦਿਵਿਆ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਹਨ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਦਾ ਪ੍ਰਾਣ, ਜੋ ਅੱਖ ਹੈ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਚਮਕ ਤੇ ਭੋਜਨ-ਭੋਜਨ ਵਾਲਾ ਸਮਝੋ—ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਜਾਣਿਆ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਭੋਜਨ-ਭੋਜਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਵਿਆਨ, ਜੋ ਸੁਣਨਾ ਹੈ, ਜੋ ਚੰਦ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਧਨ-ਸੰਪਦਾ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਵਜੋਂ ਧਿਆਨ ਕਰੋ—ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਜਾਣਿਆ, ਉਹ ਧਨ-ਸੰਪਦਾ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਅਪਾਨ, ਜੋ ਬੋਲੀ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਗ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੀ ਚਮਕ ਤੇ ਭੋਜਨ-ਭੋਜਨ ਵਾਲਾ ਸਮਝੋ—ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਜਾਣਿਆ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਭੋਜਨ-ਭੋਜਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਸਮਾਨ, ਜੋ ਮਨ ਹੈ, ਜੋ ਮੀਂਹ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਤੇ ਸਪਸ਼ਟਤਾ ਵਜੋਂ ਧਿਆਨ ਕਰੋ—ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਜਾਣਿਆ, ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਪਰ ਵੱਲ ਉਦਾਨ, ਜੋ ਹਵਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਤੇ ਮਹਾਨਤਾ ਵਜੋਂ ਧਿਆਨ ਕਰੋ—ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਜਾਣਿਆ, ਉਹ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਮਹਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪੰਜ ਬ੍ਰਹਮਣ-ਪੁਰੁਸ਼ ਹਨ, ਜੋ ਸਵਰਗ-ਲੋਕ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹਨ; ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਪੰਜ ਬ੍ਰਹਮਣ-ਪੁਰੁਸ਼ ਜਾਣ ਲਏ, ਉਸ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੀਰ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਸਵਰਗ-ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਜੋ ਚਾਨਣ ਇਸ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਹੀ ਉਹ ਚਾਨਣ ਹੈ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਉਹ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਗਰਮੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਸੁਣਨ ਉਹ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ, ਕੰਨ ਨੂੰ ਢੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਗਰਜ ਜਾਂ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਜਿਹਾ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਨੂੰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਤੇ ਸ੍ਰਵਣ ਵਜੋਂ ਧਿਆਨ ਕਰੋ; ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਜਾਣਿਆ, ਉਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਤੇ ਸ੍ਰਵਣ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਕੁਝ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਹੀ ਹੈ; ਇਸ ਤੋਂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਜੰਮਿਆ, ਇਸ ਨਾਲ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਟਿਕਿਆ, ਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰੋ। ਮਨੁੱਖ ਇਰਾਦੇ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਇਥੋਂ ਜਾਣ ਉਪਰੰਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਇਰਾਦਾ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪ੍ਰਾਣ ਹੈ, ਰੂਪ ਚਮਕਦਾਰ, ਇਰਾਦਾ ਸੱਚਾ, ਆਤਮਾ ਅਕਾਸ਼, ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਸਭ ਸੁਗੰਧਾਂ ਤੇ ਰਸਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਚੁੱਪ ਤੇ ਨਿਰਮਾਨ। ਮੇਰਾ ਇਹ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਚਾਵਲ, ਜੌ, ਰਾਈ, ਕਣਕ, ਜਾਂ ਕਣਕ ਦੇ ਦਾਣੇ ਤੋਂ ਵੀ ਛੋਟਾ ਹੈ; ਪਰ ਇਹ ਆਤਮਾ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ, ਵਾਤਾਵਰਣ, ਅਕਾਸ਼, ਤੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਸਭ ਸੁਗੰਧਾਂ ਤੇ ਰਸਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਚੁੱਪ ਤੇ ਨਿਰਮਾਨ। ਮੇਰਾ ਇਹ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਹੈ; ਇਥੋਂ ਜਾਣ ਉਪਰੰਤ, ਮੈਂ ਉਹ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗਾ—ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਲਈ, ਸ਼ਾਂਡਿਲਯ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਕੋਈ ਅਣਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਨਹੀਂ।