ਇੱਕ ਸਮੇਂ, ਵੈਦਿਕ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉdgੀਥਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਅਤੇ ਸਮਝਣ ਲਈ ਗਹਿਰੀ ਧਿਆਨ-ਧਾਰਨਾ ਕੀਤੀ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਨੇ ਉdgੀਥਾ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਬੋਲੀ ‘ਬ੍ਰਿਹਤੀ’ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਲੋਕ ਇਸ ਉdgੀਥਾ ਨੂੰ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਆਯਸ੍ਯ ਨੇ ਵੀ ਉdgੀਥਾ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੂੰਹ ਰਾਹੀਂ ਖਾਣਾ ਖਾਧਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਲੋਕ ਇਸ ਨੂੰ ਆਯਸ੍ਯ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਬਕ ਦਲਭਿਆ ਨੇ ਉdgੀਥਾ ਦੀ ਸਮਝ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਨੈਮੀਸ਼ਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਉdgਾਤ੍ਰ ਬਣ ਗਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਲਈ ਗੀਤ ਗਾਇਆ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਸ ਅਟੱਲ ਉdgੀਥਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ—ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਹੈ। ਹੁਣ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰੀਏ: ਜੋ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਉdgੀਥਾ ਵਜੋਂ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਗੀਤ ਗਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਗਦਿਆਂ, ਉਹ ਹਨੇਰੇ ਤੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਿਹੜਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਡਰ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਥੇ ਅਤੇ ਉਹ ਉੱਥੇ ਇੱਕੋ ਹੀ ਹਨ; ਇਹ ਗਰਮ ਹੈ, ਉਹ ਗਰਮ ਹੈ; ਇਹ ਸਵਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਤਿਆਸਵਰਾ ਹੈ—ਇਸ ਲਈ ਇਸ, ਉਸ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਉdgੀਥਾ ਵਜੋਂ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਵਿਆਨ ਨੂੰ ਉdgੀਥਾ ਵਜੋਂ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਾਣ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਹ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਪਾਣ ਹੈ। ਪ੍ਰਾਣ ਅਤੇ ਅਪਾਣ ਦੇ ਮਿਲਣ ਦੀ ਜਗਾ ਵਿਆਨ ਹੈ; ਵਿਆਨ ਹੀ ਬੋਲੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਬਿਨਾ ਸਾਹ ਲੈਣ ਜਾਂ ਛੱਡਣ ਦੇ, ਬੋਲੀ ਨਹੀਂ ਉਚਾਰ ਸਕਦੇ। ਬੋਲੀ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਬਿਨਾ ਸਾਹ ਲੈਣ ਜਾਂ ਛੱਡਣ ਦੇ, ਰਿਕ ਨਹੀਂ ਉਚਾਰ ਸਕਦੇ; ਜੋ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਮਨ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਬਿਨਾ ਸਾਹ ਲੈਣ ਜਾਂ ਛੱਡਣ ਦੇ, ਸਾਮਨ ਨਹੀਂ ਗਾ ਸਕਦੇ; ਜੋ ਸਾਮਨ ਹੈ, ਉਹ ਉdgੀਥਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਬਿਨਾ ਸਾਹ ਲੈਣ ਜਾਂ ਛੱਡਣ ਦੇ, ਉdgੀਥਾ ਨਹੀਂ ਉਚਾਰ ਸਕਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੋਰ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਕੰਮ—ਅੱਗ ਰਗੜ ਕੇ ਜਲਾਉਣਾ, ਘੋੜਾ ਦੌੜਾਉਣਾ, ਤੀਰ ਚਲਾਉਣਾ—ਸਾਰੇ ਬਿਨਾ ਸਾਹ ਲੈਣ ਜਾਂ ਛੱਡਣ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਵਿਆਨ ਨੂੰ ਉdgੀਥਾ ਵਜੋਂ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਉdgੀਥਾ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰੀਏ: ‘ਉdgੀਥਾ’—‘ਉਦ’ ਪ੍ਰਾਣ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰਾਣ ਰਾਹੀਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ‘ਗੀ’ ਬੋਲੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ‘ਗੀਰ’ ਬੋਲੀ ਹੈ; ‘ਥ’ ਖਾਣਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾਣੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੈ। ਅਕਾਸ਼ ‘ਉਦ’ ਹੈ, ਮੱਧ-ਸਥਾਨ ‘ਗੀ’ ਹੈ, ਧਰਤੀ ‘ਥ’ ਹੈ; ਸੂਰਜ ‘ਉਦ’ ਹੈ, ਹਵਾ ‘ਗੀ’ ਹੈ, ਅੱਗ ‘ਥ’ ਹੈ; ਸਾਮਵੇਦ ‘ਉਦ’ ਹੈ, ਯਜੁਰਵੇਦ ‘ਗੀ’ ਹੈ, ਰਿਗਵੇਦ ‘ਥ’ ਹੈ। ਬੋਲੀ ਉਸ ਲਈ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਹੈ; ਜੋ ਬੋਲੀ ਦੇ ਦੁੱਧ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਖਾਣਾ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਖਾਣਾ ਪਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਅਤੇ ਪਹੁੰਚ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਸਾਮਨ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਉਸੀ ਸਾਮਨ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉ। ਜਿਸ ਰਿਕ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਉਸੀ ਰਿਕ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉ; ਜਿਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਉਸੀ ਨੂੰ; ਜਿਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਉਸੀ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉ। ਜਿਸ ਛੰਦ ਨਾਲ, ਉਸੀ ਛੰਦ ਨੂੰ; ਜਿਸ ਸਤੋਮ ਨਾਲ, ਉਸੀ ਨੂੰ; ਜਿਸ ਦਿਸ਼ਾ ਨੂੰ, ਉਸੀ ਦਿਸ਼ਾ ਨੂੰ। ਆਖ਼ਰ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਵਧਾਨ ਹੋ ਕੇ ਸਤਕਾਰ ਕਰੋ; ਜਦੋਂ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਇਸ ਲਈ ਹੋਈ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਇੱਛਾ ਲਈ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਹੁਣ, ‘ਓਮ’ ਅੱਖਰ ਨੂੰ ਉdgੀਥਾ ਵਜੋਂ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਗੀਤ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ‘ਓਮ’ ਹੀ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਤਿੰਨ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਏ; ਉਹ ਛੰਦਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਦਰ। ਛੰਦਾਂ ਦਾ ਜੋ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਮੌਤ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮੱਛੀ ਵਾਂਗ ਦੇਖਿਆ; ਰਿਕ, ਸਾਮਨ ਅਤੇ ਯਜੁਸ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰੀਖਿਆ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਰਿਕ, ਸਾਮਨ ਅਤੇ ਯਜੁਸ ਤੋਂ ਉਪਰ ਚੜ੍ਹ ਗਏ ਅਤੇ ਧੁਨ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਰਿਕ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ‘ਓਮ’ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਾਮਨ ਤੇ ਯਜੁਸ ਨਾਲ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ। ਇਹ ਧੁਨ, ਇਹ ਅੱਖਰ, ਅਮਰ ਅਤੇ ਨਿਰਭੈ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਅਮਰ ਤੇ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਗਏ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਇਹ ਅੱਖਰ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਅਮਰ, ਨਿਰਭੈ ਧੁਨ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਅਮਰ ਹੋਏ, ਉਹ ਵੀ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਉdgੀਥਾ ਪ੍ਰਣਵ ਹੈ; ਪ੍ਰਣਵ ਉdgੀਥਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੂਰਜ, ਉdgੀਥਾ ਹੈ; ਇਹ ਪ੍ਰਣਵ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ‘ਓਮ’ ਵਜੋਂ ਧੁਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕੌਸ਼ੀਤਕੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: “ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਅਪਣਾਇਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਹੈ; ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਪਸ ਲੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੋਰ ਹੋਣਗੀਆਂ।” ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਵਿਆਖਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ: ਮੁੱਖ ਪ੍ਰਾਣ ਨੂੰ ਉdgੀਥਾ ਵਜੋਂ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ‘ਓਮ’ ਵਜੋਂ ਧੁਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕੌਸ਼ੀਤਕੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: “ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਅਪਣਾਇਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਹੈ; ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੋਰ ਹੋਣਗੇ।” ਉdgੀਥਾ ਪ੍ਰਣਵ ਹੈ; ਪ੍ਰਣਵ ਉdgੀਥਾ ਹੈ। ਜੇ ਹੋਤ੍ਰ ਗਲਤ ਥਾਂ ਤੋਂ ਪਾਠ ਕਰੇ, ਉਹ ਉdgੀਥਾ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਾਮਨ, ਰਿਕ ਉੱਤੇ ਵਿਆਪਕ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਸਾਮਨ, ਰਿਕ ਉੱਤੇ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਗਨੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਮਨ ਹੈ। ਸਾਮਨ, ਰਿਕ ਉੱਤੇ ਵਿਆਪਕ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਸਾਮਨ, ਰਿਕ ਉੱਤੇ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਾਤਾਵਰਣ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਮਨ ਹੈ। ਸਾਮਨ, ਰਿਕ ਉੱਤੇ ਵਿਆਪਕ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਸਾਮਨ, ਰਿਕ ਉੱਤੇ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਕਾਸ਼ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਉਹ ਸਾਮਨ ਹੈ। ਸਿਤਾਰੇ, ਰਿਕ ਹਨ; ਚੰਦ, ਉਹ ਸਾਮਨ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਿੱਟੀ ਚਮਕ ਸਾਮਨ ਹੈ; ਜੋ ਨੀਲਾ ਜਾਂ ਗੂੜ੍ਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸਾਮਨ ਹੈ। ਉਹ ਸੋਨੇ ਦਾ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਸੋਨੇ ਦੀ ਦਾੜ੍ਹੀ, ਸੋਨੇ ਵਾਲ, ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਖ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਿਰ ਤੱਕ ਪੂਰਾ ਸੋਨੇ ਦਾ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਖੁਲੀਆਂ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਹਨ; ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਉਦਿਤੀ ਹੈ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਮੰਦ-ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਉਪਰ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਲਈ, ਰਿਕ ਅਤੇ ਸਾਮਨ, ਦੋ ਗੱਲ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਉdgੀਥਾ, ਇਸ ਲਈ ਗਾਇਕ ਉਸ ਲਈ ਗੀਤ ਗਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਵਿਆਖਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਗੱਲ: ਬੋਲੀ ਰਿਕ ਹੈ, ਪ੍ਰਾਣ ਸਾਮਨ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਮਨ, ਰਿਕ ਉੱਤੇ ਵਿਆਪਕ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਸਾਮਨ, ਰਿਕ ਉੱਤੇ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਬੋਲੀ ਉਹ ਹੈ, ਪ੍ਰਾਣ ਉਸ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ—ਇਹ ਸਾਮਨ ਹੈ। ਅੱਖ ਰਿਕ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਸਾਮਨ ਉਹ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਮਨ ਰਿਕ ਉੱਤੇ ਵਿਆਪਕ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਸਾਮਨ, ਰਿਕ ਉੱਤੇ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅੱਖ ਉਹ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਸਾਮਨ ਹੈ। ਸਾਮਨ, ਰਿਕ ਉੱਤੇ ਵਿਆਪਕ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਸਾਮਨ, ਰਿਕ ਉੱਤੇ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕੰਨ ਉਹ ਹੈ, ਮਨ ਉਸ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ—ਇਹ ਸਾਮਨ ਹੈ। ਅੱਖ ਵਿੱਚ ਚਿੱਟੀ ਚਮਕ ਰਿਕ ਹੈ; ਨੀਲਾ ਜਾਂ ਗੂੜ੍ਹਾ, ਸਾਮਨ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਮਨ ਰਿਕ ਉੱਤੇ ਵਿਆਪਕ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਸਾਮਨ, ਰਿਕ ਉੱਤੇ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਖ ਵਿੱਚ ਚਿੱਟੀ ਚਮਕ ਰਿਕ ਹੈ; ਨੀਲਾ ਜਾਂ ਗੂੜ੍ਹਾ, ਸਾਮਨ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ। ਅੱਖ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ, ਉਹ ਰਿਕ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਮਨ ਹੈ, ਉਹ ਉਕਥ ਹੈ, ਉਹ ਯਜੁਸ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ। ਉਹੀ ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਰੂਪ ਹੈ; ਜਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਛਾਂ, ਉਹੀ ਛਾਂ; ਜਿਹੜਾ ਨਾਮ, ਉਹੀ ਨਾਮ। ਉਹ, ਅਤੇ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਇਸ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦਾ ਵੀ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵੀਣਾ ਤੇ ਗੀਤ ਗਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਗੀਤ ਗਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਧਨ ਦੇ ਗਾਇਕ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉdgੀਥਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਧੁਨ, ਉਸ ਦੇ ਅੱਖਰ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਵੈਦਿਕ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਬੜੀ ਗਹਿਰਾਈ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਮਰ, ਨਿਰਭੈ, ਅਤੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।