ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਇਹ ਰਾਜ਼ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਕਿ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਪੰਜ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਕਰਕੇ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਜਾਂ ਉੱਚਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਹ ਗਿਆਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਉਸਦੇ ਅੱਗੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਮੈਂ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਹਾਂ"—ਇਹੀ ਉਸਦੀ ਸਾਧਨਾ ਹੈ, ਇਹੀ ਉਸਦੀ ਨਿਯਮ ਨਿਭਾਉਣੀ ਹੈ। ਸਾਮਨ ਦੇ ਵਿਨਰਦੀ ਗੀਤ ਵਿੱਚ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਦਗੀਥਾ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਅਨਿਰੁਕਤਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੂੰ, ਨਿਰੁਕਤਾ ਸੋਮ ਨੂੰ, ਨਰਮ ਅਤੇ ਮਲਾਇਮ ਵਾਯੂ ਨੂੰ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਅਤੇ ਮਲਾਇਮ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਕ੍ਰੌਂਚਾ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਅਪਧਵਾਂਤ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਵਰੁਣ ਦੇ ਭਾਗ ਨੂੰ ਵਿਅਸਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਕਲਪਨਾ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—"ਮੈਂ ਅਮਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂ।" ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ—"ਮੈਨੂੰ ਸਵਧਾ ਮਿਲੇ।" ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ—"ਮੈਨੂੰ ਆਸ ਮਿਲੇ।" ਪਸ਼ੂਆਂ ਲਈ—"ਮੈਨੂੰ ਘਾਹ ਤੇ ਪਾਣੀ ਮਿਲੇ।" ਯਜਮਾਨ ਲਈ—"ਮੈਨੂੰ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਮਿਲੇ।" ਆਪਣੇ ਲਈ—"ਮੈਨੂੰ ਭੋਜਨ ਮਿਲੇ।" ਇਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਇੱਕਾਗ੍ਰ ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ ਆਰਾਧਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਦੇ ਵੀ ਅਲਸ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ। ਸਾਰੇ ਸੁਰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ, ਸਾਰੀ ਤਪਸ਼ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਸਪਰਸ਼ ਮੌਤ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਸੁਰਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛੇ, ਤਾਂ ਕਹੋ—"ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਈ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦੇਵੇਗਾ।" ਜੇ ਤਪਸ਼ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛੇ, ਤਾਂ ਕਹੋ—"ਮੈਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਈ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰੇਗਾ।" ਜੇ ਸਪਰਸ਼ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛੇ, ਤਾਂ ਕਹੋ—"ਮੈਂ ਮੌਤ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਈ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।" ਸਾਰੇ ਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਗੂੰਜਦਾਰ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਦੱਸੋ, ਕਹੋ—"ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਸਾਰੀ ਤਪਸ਼ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਅਟੱਲ ਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਦੱਸੋ, ਕਹੋ—"ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਆਪ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਸਾਰੇ ਸਪਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸੁਕਸ਼ਮ ਤੇ ਅਡੋਲ ਦੱਸੋ, ਕਹੋ—"ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਆਪ ਮੌਤ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।" ਧਰਮ ਦੇ ਤਿੰਨ ਮੂਲ ਸਤੰਭ ਹਨ—ਪਹਿਲਾ ਯਜ, ਪਾਠ ਤੇ ਦਾਨ; ਦੂਜਾ ਤਪ; ਤੇ ਤੀਜਾ, ਗੁਰੂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵਾਂਗ ਪੂਰੀ ਨਿਭਾਵ ਨਾਲ ਰਹਿਣਾ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਤਪ ਕਰਕੇ ਗਰਮ ਕੀਤਾ। ਇਹਨਾਂ ਗਰਮ ਹੋਏ ਸੰਸਾਰਾਂ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦਾ ਗਿਆਨ ਨਿਕਲਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਤਪ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਰ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤੇ: ਭੂਃ, ਭੁਵਃ, ਸਵਃ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਪ ਕੇ, ਓਂਕਾਰ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਖੂੰਟੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪੱਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਓਂਕਾਰ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਵਾਣੀ ਇਕੱਠੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਓਂਕਾਰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਓਂਕਾਰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਸਵੇਰੇ ਦਾ ਸੋਮਰਸ ਵਸੂਆਂ ਲਈ ਹੈ, ਦੁਪਹਿਰ ਦਾ ਰੁਦਰਾਂ ਲਈ, ਤੇ ਤੀਜਾ ਸੋਮਰਸ ਆਦਿਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ। ਪਰ ਯਜਮਾਨ ਦਾ ਲੋਕ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਜੇ ਉਹ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਕਰਮ ਕਰੇ? ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਜਾਣ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰੇ। ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਪਾਠ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਵੇਦੀ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਗਾਰਹਪਤਯ ਅੱਗ ਦੇ ਉੱਤਰ ਬੈਠ ਕੇ, ਪਿੱਠ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਾਸਵ ਸਾਮਨ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ—"ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਖੋਲ੍ਹਣ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖੀਏ, ਹੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ! ਹੂੰ ਆ ਜਿਆ ਯੋ ਆ।" ਫਿਰ ਉਹ ਆਹੁਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ: "ਅੱਗੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ। ਮੈਂ ਯਜਮਾਨ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਲੱਭਾਂ। ਇਹੀ ਯਜਮਾਨ ਦਾ ਸੰਸਾਰ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਹ ਹਾਂ।" ਇੱਥੇ ਯਜਮਾਨ, ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, "ਸਵਾਹਾ, ਰੁਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋਵੇ" ਆਖ ਕੇ ਉੱਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਸੂ ਉਸਨੂੰ ਸਵੇਰੇ ਦਾ ਸੋਮਰਸ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਪਾਠ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਅੱਗੀਧ੍ਰ ਅੱਗ ਦੇ ਉੱਤਰ ਬੈਠ ਕੇ, ਪਿੱਠ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਰੌਦਰ ਸਾਮਨ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ—"ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਖੋਲ੍ਹਣ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖੀਏ, ਹੇ ਵੀਰ! ਹੂੰ ਆ ਜਿਆ ਯੋ ਆ।" ਫਿਰ ਉਹ ਆਹੁਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ: "ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ। ਮੈਂ ਯਜਮਾਨ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਲੱਭਾਂ। ਇਹੀ ਯਜਮਾਨ ਦਾ ਸੰਸਾਰ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਹ ਹਾਂ।" ਇੱਥੇ ਯਜਮਾਨ, "ਸਵਾਹਾ, ਰੁਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋਵੇ" ਆਖ ਕੇ ਉੱਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰੁਦਰ ਉਸਨੂੰ ਦੁਪਹਿਰ ਦਾ ਸੋਮਰਸ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਤੀਜੇ ਸੋਮਰਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਅਗਨਿ ਦੇ ਉੱਤਰ ਬੈਠ ਕੇ, ਪਿੱਠ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਸਾਮਨ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ—"ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖੀਏ, ਹੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰੁਕਾਵਟ ਰਹਿਤ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਾਂਗ—ਸਵਾਰਾ—ਹੂੰ ਆ ਜਿਆ ਯੋਆ।" ਫਿਰ ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ: "ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖੀਏ, ਹੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰੁਕਾਵਟ ਰਹਿਤ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਾਂਗ—ਸਾਮਰਾ—ਹੂੰ ਆ ਜਿਆ ਯੋਆ।" ਫਿਰ ਉਹ ਆਹੁਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ: "ਆਦਿਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਜਿਹੜੇ ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਨਮਸਕਾਰ। ਯਜਮਾਨ ਲਈ ਉਸਦਾ ਸੰਸਾਰ ਲੱਭੋ।" ਇਹੀ ਯਜਮਾਨ ਦਾ ਸੰਸਾਰ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਯਜਮਾਨ ਹਾਂ; ਇਸ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਕੇ, "ਸਵਾਹਾ, ਰੁਕਾਵਟ ਟੁੱਟ ਗਈ" ਆਖ ਕੇ ਉਹ ਉੱਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਆਦਿਤਿਆ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਤੀਜਾ ਸੋਮਰਸ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹੀ ਯਥਾਰਥ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰੂਪ ਹੈ। ਉਸਦੀ ਸਮਤਲ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਕਿਰਣ ਉੱਪਰਲੀ ਪਰਤ ਹੈ, ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਅੰਤਰਾਲ ਕੇਕ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਉਸਦੇ ਸੰਤਾਨ ਹਨ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਵਧਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਉਸਦੇ ਪੂਰਬੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਚੈਨਲ ਹਨ; ਰਿਚ ਉਸਦਾ ਸ਼ਹਦ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਰਿਗਵੇਦ ਫੁੱਲ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਅਮਰ ਜਲ ਇਹ ਰਿਚ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਰਿਗਵੇਦ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਣ ਭਰਿਆ; ਫਿਰ ਉਥੋਂ, ਜਦ ਉਹ ਭਰਿਆ ਗਿਆ, ਯਸ਼, ਪ੍ਰਕਾਸ਼, ਗਿਆਨ, ਤਾਕਤ, ਭੋਜਨ ਤੇ ਸਰਵੋਤਮਤਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਉਸ ਨੇ ਉਸਦਾ ਸਵਾਦ ਲਿਆ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਕੋਲ ਜਾ ਵੱਸਿਆ; ਇਹੀ ਸੂਰਜ ਦਾ ਲਾਲ ਰੂਪ ਹੈ। ਹੁਣ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਉਸਦੇ ਦੱਖਣੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਚੈਨਲ ਹਨ; ਯਜੁਸ ਉਸਦਾ ਸ਼ਹਦ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਯਜੁਰਵੇਦ ਫੁੱਲ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਅਮਰ ਜਲ ਇਹ ਹਨ। ਇਹ ਯਜੁਸ ਮੰਤਰ ਹਨ; ਉਸ ਨੇ ਯਜੁਰਵੇਦ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਣ ਭਰਿਆ; ਫਿਰ ਉਥੋਂ, ਜਦ ਉਹ ਭਰਿਆ ਗਿਆ, ਯਸ਼, ਪ੍ਰਕਾਸ਼, ਗਿਆਨ, ਤਾਕਤ, ਭੋਜਨ ਤੇ ਸਰਵੋਤਮਤਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਉਸ ਨੇ ਉਸਦਾ ਸਵਾਦ ਲਿਆ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਕੋਲ ਜਾ ਵੱਸਿਆ; ਇਹੀ ਸੂਰਜ ਦਾ ਚਿੱਟਾ ਰੂਪ ਹੈ। ਹੁਣ, ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਉਸਦੇ ਪੱਛਮੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਚੈਨਲ ਹਨ; ਸਾਮਨ ਉਸਦਾ ਸ਼ਹਦ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਾਮਵੇਦ ਫੁੱਲ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਅਮਰ ਜਲ ਇਹ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਮਨ ਗੀਤ ਹਨ; ਉਸ ਨੇ ਸਾਮਵੇਦ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਣ ਭਰਿਆ; ਫਿਰ ਉਥੋਂ, ਜਦ ਉਹ ਭਰਿਆ ਗਿਆ, ਯਸ਼, ਪ੍ਰਕਾਸ਼, ਗਿਆਨ, ਤਾਕਤ, ਭੋਜਨ ਤੇ ਸਰਵੋਤਮਤਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਉਸ ਨੇ ਉਸਦਾ ਸਵਾਦ ਲਿਆ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਕੋਲ ਜਾ ਵੱਸਿਆ; ਇਹੀ ਸੂਰਜ ਦਾ ਕਾਲਾ ਰੂਪ ਹੈ। ਹੁਣ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਉਸਦੇ ਉੱਤਰੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਚੈਨਲ ਹਨ; ਅਥਰਵਾਂਗਿਰਸ ਉਸਦਾ ਸ਼ਹਦ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਇਤਿਹਾਸ ਤੇ ਪੁਰਾਣ ਫੁੱਲ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਅਮਰ ਜਲ ਇਹ ਹਨ। ਇਹ ਅਥਰਵਾਂਗਿਰਸ ਮੰਤਰ ਹਨ; ਉਸ ਨੇ ਇਤਿਹਾਸ ਤੇ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਣ ਭਰਿਆ; ਫਿਰ ਉਥੋਂ, ਜਦ ਉਹ ਭਰਿਆ ਗਿਆ, ਯਸ਼, ਪ੍ਰਕਾਸ਼, ਗਿਆਨ, ਤਾਕਤ, ਭੋਜਨ ਤੇ ਸਰਵੋਤਮਤਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਅੱਖਰ ਉਚਾਰਿਆ ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਕੋਲ ਗਿਆ; ਇਹੀ ਸੂਰਜ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਕਾਲਾ ਰੂਪ ਹੈ। ਹੁਣ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਉੱਤਲੀ ਕਿਰਣਾਂ, ਉਸਦੇ ਉੱਚੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਚੈਨਲ ਹਨ, ਜੋ ਸ਼ਹਦ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਗੁਪਤ ਸਥਾਨ ਹਨ; ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ ਫੁੱਲ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਅਮਰ ਜਲ ਇਹ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਇਹ ਗਿਆਨ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਰਮ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।