ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਦੋ ਵੰਸ਼ਜ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅਸੁਰ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਅਜ਼ਮਾਉਣੀ ਚਾਹੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਡਗੀਥ (ਸਾਮ ਗਾਨ ਦਾ ਮੁੱਖ ਹਿੱਸਾ) ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਚੁਣਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਅਸੀਂ ਇਸ ਨਾਲ ਅਸੁਰਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਾਂਗੇ।" ਪਹਿਲਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਡਗੀਥ ਨੂੰ ਨੱਕ ਵਿਚ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਸਾਹ ਵਜੋਂ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਇਸ ਉੱਤੇ ਵਿਕਾਰ ਦਾ ਆਘਾਤ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਦੁਰਗੰਧ ਦੋਵੇਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਇੰਦ੍ਰੀ ਵਿਕਾਰ ਨਾਲ ਛੁਹੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਡਗੀਥ ਨੂੰ ਬੋਲੀ ਵਜੋਂ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਇਸ ਉੱਤੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਅਸਰ ਛੱਡਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਸੱਚ ਵੀ ਬੋਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਝੂਠ ਵੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਬੋਲੀ 'ਵਿਕਾਰ' ਨਾਲ ਲੱਗ ਗਈ। ਅਗਲੇ ਪੜਾਅ 'ਚ, ਉਡਗੀਥ ਨੂੰ ਅੱਖ ਵਜੋਂ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਵੀ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਇਸ ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲੀ ਤੇ ਅਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲੀ ਦੋਵੇਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਡਗੀਥ ਨੂੰ ਕੰਨ ਵਜੋਂ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਕਾਰ ਨਾਲ ਛੁਹਿਆ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਸੁਣਨ ਯੋਗ ਤੇ ਨਾ-ਸੁਣਨ ਯੋਗ ਦੋਵੇਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਦੇ ਹਾਂ। ਫਿਰ, ਉਡਗੀਥ ਨੂੰ ਮਨ ਵਜੋਂ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਮਨ ਉੱਤੇ ਵੀ ਅਸਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਚੰਗੀਆਂ ਤੇ ਮਾੜੀਆਂ ਦੋਵੇਂ ਸੋਚਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਡਗੀਥ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਣ (ਮੁੱਖ ਸਾਹ) ਵਜੋਂ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਇਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ, ਬਿਲਕੁਲ ਐਸਾ ਜਿਵੇਂ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਟੁੱਟਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਪ੍ਰਾਣ ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਡੋਲ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਗਿਆਨ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਵਿਕਾਰ ਜਾਂ ਦੁਸ਼ਟਤਾ ਅਸਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ ਲਏ ਹਨ, ਉਹ ਫਿਰ ਸੁਗੰਧ ਜਾਂ ਦੁਰਗੰਧ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣ ਰਾਹੀਂ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਵਾਯੂਆਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਇਹ ਗਿਆਨ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਪ੍ਰਾਣ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੰਗੀਰਸ ਨੇ ਵੀ ਉਡਗੀਥ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਤੱਤ ਮੰਨਿਆ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਨੇ ਵੀ ਇਸ ਉਡਗੀਥ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਬੋਲੀ 'ਬ੍ਰਿਹਤੀ' ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਭੁਤਾ ਹੈ। ਆਯਸਯ ਨੇ ਇਸ ਉਡਗੀਥ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੂੰਹ ਰਾਹੀਂ ਆਹਾਰ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਕ ਦਲਭਯਾ ਨੇ ਵੀ ਇਸ ਉਡਗੀਥ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ ਅਤੇ ਨੈਮਿਸ਼ਾਰਣਿਆ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਉਡਗਾਤਾ ਬਣਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਲਈ ਗਾਨ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਅਟੱਲ ਉਡਗੀਥ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ—ਇਹ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਗਿਆਨ ਹੈ। ਹੁਣ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿਚ: ਜੋ ਚੀਜ਼ ਉੱਥੇ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਡਗੀਥ ਵਜੋਂ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਗਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਜਦ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਨੇਰੇ ਤੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਇਹ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਹਨੇਰੇ ਤੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਡਗੀਥ ਇੱਥੇ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਉੱਥੇ ਵੀ; ਇਹ ਗਰਮ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਗਰਮ ਹੈ; ਇਹ 'ਸ੍ਵਰਾ' ਹੈ, ਉਹ 'ਪ੍ਰਤਿਆਸ੍ਵਰਾ' ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ, ਉਹ, ਤੇ ਹੋਰ-ਹੋਰ ਸਭ ਨੂੰ ਉਡਗੀਥ ਵਜੋਂ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਵਿਆਨਾ (ਜੋ ਪ੍ਰਾਣ ਤੇ ਅਪਾਨ ਦੇ ਮਿਲਣ ਦੀ ਵਾਯੂ ਹੈ) ਨੂੰ ਵੀ ਉਡਗੀਥ ਵਜੋਂ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਾਣ ਸਾਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਵਾਯੂ ਹੈ, ਅਪਾਨ ਸਾਹ ਛੱਡਣ ਵਾਲੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨੂੰ ਵਿਆਨਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਬੋਲੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਬਿਨਾ ਸਾਹ ਲੈਣ ਜਾਂ ਛੱਡਣ, ਕੋਈ ਬੋਲੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਬੋਲੀ ਸਦਾ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਬਿਨਾ ਸਾਹ ਲੈਣ ਜਾਂ ਛੱਡਣ, ਕੋਈ ਰਿਕ, ਸਾਮਨ ਜਾਂ ਉਡਗੀਥ ਗਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਤਾਕਤਾਂ—ਅੱਗ ਦੀ ਰਗੜ, ਘੋੜੇ ਦੀ ਦੌੜ, ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਦਾ ਖਿੱਚਣਾ—ਵੀ ਸਾਹ ਲੈਣ ਜਾਂ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਵਿਆਨਾ ਨੂੰ ਉਡਗੀਥ ਵਜੋਂ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਉਡਗੀਥ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: 'ਉਦ' ਪ੍ਰਾਣ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰਾਣ ਰਾਹੀਂ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਾਂ; 'ਗੀ' ਬੋਲੀ ਹੈ; 'ਥ' ਭੋਜਨ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੀ ਰਚਨਾ ਭੋਜਨ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਹੈ। ਅਸਮਾਨ 'ਉਦ' ਹੈ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼ 'ਗੀ' ਹੈ, ਧਰਤੀ 'ਥ' ਹੈ। ਸੂਰਜ 'ਉਦ' ਹੈ, ਵਾਯੂ 'ਗੀ' ਹੈ, ਅੱਗ 'ਥ' ਹੈ। ਸਾਮਵੇਦ 'ਉਦ' ਹੈ, ਯਜੁਰਵੇਦ 'ਗੀ' ਹੈ, ਰਿਗਵੇਦ 'ਥ' ਹੈ। ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਾਂ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਬੋਲੀ ਦੁਆਰਾ ਇਹ ਤੱਤ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਉਡਗੀਥ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭੋਜਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦਾ ਭੋਗੀ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ, ਸਮਧੀ ਅਤੇ ਲੱਭਣ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਜਿਸ ਵੀ ਸਾਮਨ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਸੀ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਰਿਕ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਮਾਪ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਸੇਅਰ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਦਿਸਾ ਵਿੱਚ ਆਰਾਧਨਾ ਕਰਨੀ ਹੋਵੇ, ਉਸੀ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਸਾਵਧਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਖ਼ਰੀ 'ਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਿਰਿਆ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ, 'ਓਮ' ਅੱਖਰ ਨੂੰ ਉਡਗੀਥ ਵਜੋਂ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਗਾਉਂਦੇ ਸਮੇਂ 'ਓਮ' ਹੀ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਵਿਅਖਿਆ ਇਹ ਹੈ: ਦੇਵਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ (ਰਿਕ, ਸਾਮਨ, ਯਜੁਸ) ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਛੰਦਾਂ (ਛੰਦ) ਨੂੰ ਚਾਦਰ ਵਾਂਗ ਓੜ ਲਿਆ। ਛੰਦਾਂ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਤੱਤ, ਉਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਬਣਿਆ। ਮੌਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮੱਛੀ ਵਾਂਗ ਤੱਕਦੀ ਰਹੀ। ਰਿਕ, ਸਾਮਨ, ਯਜੁਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਰਿਕ, ਸਾਮਨ, ਯਜੁਸ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ ਤੇ ਧੁਨੀ (ਨਾਦ) ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਜਦ ਵੀ ਕੋਈ ਰਿਕ, ਸਾਮਨ ਜਾਂ ਯਜੁਸ ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ 'ਓਮ' ਨਾਲ ਉਸ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅੱਖਰ, ਇਹ ਧੁਨੀ ਅਮਰ ਤੇ ਨਿਰਭੈ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਅਮਰ ਤੇ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਗਏ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਗਿਆਨ ਰੱਖ ਕੇ 'ਓਮ' ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਅਮਰ ਤੇ ਨਿਰਭੈ ਨਾਦ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਉਡਗੀਥ ਹੀ ਪ੍ਰਣਵ (ਓਮ) ਹੈ, ਤੇ ਪ੍ਰਣਵ ਹੀ ਉਡਗੀਥ ਹੈ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਹੀ ਉਡਗੀਥ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ 'ਓਮ' ਵਾਂਗ ਧੁਨੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕਉਸ਼ੀਤਕੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਇਸੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਸਿਰਫ ਮੇਰਾ ਹੈਂ। ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੇ ਅਨੇਕ ਹੋਣਗੇ।" ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਵਿਅਖਿਆ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਧਾਨ ਪ੍ਰਾਣ ਨੂੰ ਉਡਗੀਥ ਵਜੋਂ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵੀ 'ਓਮ' ਵਾਂਗ ਧੁਨੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕਉਸ਼ੀਤਕੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਇਸੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਸਿਰਫ ਮੇਰਾ ਹੈਂ। ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦਾ ਵਾਧਾ ਕਰ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੇਰੇ ਅਨੇਕ ਹੋਣ।" ਜੇ ਹੋਤ੍ਰੀ (ਯਜਮਾਨ) ਗਲਤ ਥਾਂ ਤੋਂ ਉਚਾਰਣ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਡਗੀਥ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਾਮਨ, ਰਿਕ ਉੱਤੇ ਵਿਅਪਤ (ਬੁਣਿਆ) ਹੋਇਆ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਸਾਮਨ ਰਿਕ ਉੱਤੇ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅੱਗ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਸਾਮਨ ਹੈ। ਇਹ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਸਾਮਨ ਹੈ। ਇਹ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਉਹ ਸਾਮਨ ਹੈ। ਇਹ ਤਾਰੇ ਹਨ, ਤੇ ਚੰਦ ਉਹ ਸਾਮਨ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚਾਂਦ, ਸੂਰਜ, ਅੱਗ, ਹਵਾ, ਧਰਤੀ, ਅਸਮਾਨ, ਸਾਰੇ ਤੱਤ, ਉਡਗੀਥ, ਪ੍ਰਣਵ ਅਤੇ ਸਾਮਨ ਰਿਕ ਉੱਤੇ ਵਿਅਪਤ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨ, ਉਚਾਰਣ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਦੁਆਰਾ ਪੂਰਨਤਾ ਤੇ ਅਮਰਤਾ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।