ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ 'ਓਮ' ਅੱਖਰ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਦਗੀਥ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ 'ਓਮ' ਨਾਲ ਹੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਅੱਖਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਹੁਣ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇਗੀ। ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸਾਰਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ: ਧਰਤੀ ਦੀ ਸਾਰਤਾ ਪਾਣੀ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਸਾਰਤਾ ਪੌਦੇ ਹਨ, ਪੌਦਿਆਂ ਦੀ ਸਾਰਤਾ ਮਨੁੱਖ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਸਾਰਤਾ ਬੋਲੀ ਹੈ, ਬੋਲੀ ਦੀ ਸਾਰਤਾ ਰਿਗਵੈਦ ਹੈ, ਰਿਗ ਦੀ ਸਾਰਤਾ ਸਾਮਵੈਦ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਮ ਦੀ ਸਾਰਤਾ ਉਦਗੀਥ ਹੈ। ਉਦਗੀਥ ਸਾਰਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਅੱਠਵਾਂ ਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ। ਇਹ ਕਿਹੜਾ ਰਿਗ, ਕਿਹੜਾ ਸਾਮ, ਕਿਹੜਾ ਉਦਗੀਥ ਹੈ? ਇਥੇ ਇਨਕੁਆਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। 'ਓਮ' ਅੱਖਰ ਹੀ ਸਾਮ ਹੈ, ਤੇ ਉਦਗੀਥ ਵੀ ਉਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਇਕ ਜੋੜਾ ਹੈ—ਬੋਲੀ ਤੇ ਸਾਹ, ਰਿਗ ਤੇ ਸਾਮ। 'ਓਮ' ਵਿੱਚ ਇਹ ਜੋੜ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਦੋ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ 'ਓਮ' ਨੂੰ ਉਦਗੀਥ ਵਾਂਗ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 'ਓਮ' ਅੱਖਰ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ 'ਓਮ' ਆਖਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪੂਰਨਤਾ ਹੈ, ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਹੀ ਪੂਰਨਤਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ 'ਓਮ' ਨੂੰ ਉਦਗੀਥ ਵਾਂਗ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ 'ਓਮ' ਰਾਹੀਂ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਕਾਇਮ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ: ਕੋਈ 'ਓਮ' ਪਾਠ ਕਰਦਾ, ਕੋਈ 'ਓਮ' ਉਚਾਰਦਾ, ਕੋਈ 'ਓਮ' ਨੂੰ ਉਦਗੀਥ ਵਾਂਗ ਗਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਤਿਕਾਰ, ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਸਾਰਤਾ ਲਈ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਗਿਆਨ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਉਪਨਿਸ਼ਦ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ 'ਓਮ' ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ, ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਦਗੀਥ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ: "ਅਸੀਂ ਇਸ ਨਾਲ ਅਸੁਰਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਾਂਗੇ।" ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਦਗੀਥ ਨੂੰ ਨੱਕ ਦੀ ਸਾਹ ਵਾਂਗ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ। ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਇਸ ਉੱਤੇ ਦੁਸ਼ਟਤਾ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਲਈ ਮਨੁੱਖ ਚੰਗੀਆਂ ਤੇ ਮਾੜੀਆਂ ਸੁਗੰਧਾਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੋਲੀ ਵਾਂਗ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ, ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਫਿਰ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਲਈ ਸੱਚ ਤੇ ਝੂਠ ਦੋਵੇਂ ਬੋਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਅੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਲਈ ਮਨੁੱਖ ਚੰਗਾ ਤੇ ਮਾੜਾ ਦੋਵੇਂ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਕੰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਹਮਲਾ ਹੋਇਆ, ਇਸ ਲਈ ਸੁਣਨ ਯੋਗ ਤੇ ਅਸੁਣਨਯੋਗ ਦੋਵੇਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਮਨ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ, ਦੁਸ਼ਟਤਾ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਹੋਇਆ, ਇਸ ਲਈ ਸੋਚਣਯੋਗ ਤੇ ਅਸੋਚਣਯੋਗ ਦੋਵੇਂ ਸੋਚਦਾ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਦਗੀਥ ਨੂੰ ਮੁੱਖ ਸਾਹ ਵਾਂਗ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ। ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਪਰ ਨਾਸ਼ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਦਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਦੁਸ਼ਟਤਾ ਅਸਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ। ਜਿਹੜਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਕੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਮਾਰਨ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨ ਸੁਗੰਧ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨ ਦੁੱਗੰਧ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜਿਸ ਨਾਲ ਖਾਂਦਾ-ਪੀੰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਹੋਰ ਸਾਹਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਾਣੀ ਜਗਤ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਇਹ ਸਾਹ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੰਗੀਰਸ ਨੇ ਇਸ ਉੱਤੇ ਉਦਗੀਥ ਵਾਂਗ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਸਾਰਤਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਨੇ ਵੀ ਇਸ ਉੱਤੇ ਉਦਗੀਥ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਬੋਲੀ 'ਬ੍ਰਿਹਤੀ' ਹੈ ਤੇ ਇਹ ਉਸਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ। ਆਯਸਯ ਨੇ ਵੀ ਇਸ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੂੰਹ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਭੋਜਨ ਖਾਧਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਕ ਦਲਭਯ ਨੇ ਵੀ ਇਹੀ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਨੈਮਿਸ਼ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਉਦਗਾਤਾ ਬਣਿਆ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਗਾ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਉਦਗੀਥ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਸੰਬੰਧੀ ਗਿਆਨ ਹੈ। ਹੁਣ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਸੰਬੰਧੀ: ਜਿਹੜਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਦਗੀਥ ਵਾਂਗ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਗ ਕੇ ਹਨੇਰੇ ਤੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਡਰ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਥੇ ਤੇ ਉੱਥੇ, ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਹਨ—ਇਹ ਗਰਮ, ਉਹ ਗਰਮ; ਇਹ ਸਵਰ, ਉਹ ਪ੍ਰਤਿਆਸਵਰ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ, ਉਹ ਤੇ ਹੋਰ, ਤਿੰਨੇ ਨੂੰ ਉਦਗੀਥ ਵਾਂਗ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਵਿਆਨਾ ਨੂੰ ਉਦਗੀਥ ਵਾਂਗ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਾਣ ਹੈ; ਜੋ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਪਾਨ ਹੈ; ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਮਿਲਾਪ ਵਿਆਨਾ ਹੈ, ਤੇ ਵਿਆਨਾ ਹੀ ਬੋਲੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਬਿਨਾਂ ਸਾਹ ਲਏ ਜਾਂ ਛੱਡੇ, ਬੋਲੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਬੋਲੀ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਬਿਨਾਂ ਸਾਹ, ਰਿਕ ਪਾਠ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ; ਜੋ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਮਨ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਬਿਨਾਂ ਸਾਹ, ਸਾਮਨ ਗਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਸਾਮਨ ਹੀ ਉਦਗੀਥ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ, ਉਦਗੀਥ ਵੀ ਬਿਨਾਂ ਸਾਹ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਅਤੇ ਹੋਰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕੰਮ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਰਗੜ ਕੇ ਸਲਗਾਉਣਾ, ਘੋੜਾ ਦੌੜਾਉਣਾ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਣਾ—ਇਹ ਵੀ ਸਾਹ ਲਏ ਜਾਂ ਛੱਡੇ ਬਿਨਾਂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਵਿਆਨਾ ਨੂੰ ਉਦਗੀਥ ਵਾਂਗ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਉਦਗੀਥ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: 'ਉਦਗੀਥ'—'ਉਦ' ਪ੍ਰਾਣ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰਾਣ ਨਾਲ ਉੱਠਦਾ ਹੈ; 'ਗੀ' ਬੋਲੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ 'ਗੀਰ' ਬੋਲੀ ਹੈ; 'ਥ' ਭੋਜਨ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਭੋਜਨ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੈ। ਅਕਾਸ਼ 'ਉਦ', ਅੰਤਰਿਕਸ਼ 'ਗੀ', ਧਰਤੀ 'ਥ' ਹੈ। ਸੂਰਜ 'ਉਦ', ਵਾਤਾਵਰਨ 'ਗੀ', ਅੱਗ 'ਥ' ਹੈ। ਸਾਮਵੈਦ 'ਉਦ', ਯਜੁਰਵੈਦ 'ਗੀ', ਰਿਗਵੈਦ 'ਥ' ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬੋਲੀ ਦੀ ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਦੀ ਕਲਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਭੋਜਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ, ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਸਾਮਨ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਉਸੀ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰੋ। ਜਿਸ ਰਿਕ ਨਾਲ, ਉਸੀ ਉੱਤੇ; ਜਿਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਸੀ ਉੱਤੇ; ਜਿਸ ਦੇਵਤਾ ਨਾਲ, ਉਸੀ ਉੱਤੇ। ਜਿਸ ਛੰਦ ਨਾਲ, ਉਸੀ ਉੱਤੇ; ਜਿਸ ਸਤੋਮ ਨਾਲ, ਉਸੀ ਉੱਤੇ। ਜਿਸ ਦਿਸਾ ਵੱਲ, ਉਸੀ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਕਰੋ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਸਾਵਧਾਨ ਹੋ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੋ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਮਝੋ ਕਿ ਉਸ ਇੱਛਾ ਲਈ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਫਿਰ 'ਓਮ' ਨੂੰ ਉਦਗੀਥ ਵਾਂਗ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, 'ਓਮ' ਹੀ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਇਸ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਸੁਣੋ। ਦੇਵਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ; ਉਹ ਮਾਪਿਆਂ (ਛੰਦਾਂ) ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਸਾਰਤਾ, ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਹੀ ਸਾਰਤਾ ਹੈ। ਮੌਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਰਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੱਛੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦੀ ਹੈ; ਰਿਗ, ਸਾਮ, ਤੇ ਯਜੁਸ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਰਹੀ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਰਿਗ, ਸਾਮ, ਤੇ ਯਜੁਸ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ ਤੇ ਧੁਨੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਰਿਗ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ 'ਓਮ' ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਉਂ ਹੀ ਸਾਮ ਤੇ ਯਜੁਸ ਨਾਲ। ਇਹ ਧੁਨੀ, ਇਹ ਅੱਖਰ ਅਮਰ ਤੇ ਨਿਰਭੈ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਅਮਰ ਤੇ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਓਮ' ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਸਾਰਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਸਮਝਾਈ।