ତଦେଷ ଶ୍ଲୋକୋ ଯାନି ପଞ୍ଚଧା ତ୍ରୀଣୀ ତ୍ରୀଣି ତେଭ୍ଯୋ ନ ଜ୍ଯାଯଃ ପରମନ୍ଯଦସ୍ତି
ଏହି ଶ୍ଲୋକ ହେଉଛି: 'ଯେଉଁଠି ପାଞ୍ଚ ପ୍ରକାର, ତିନି ତିନି କରି, ସେମାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କିଛି ବଡ଼ କିମ୍ବା ଉଚ୍ଚ ନାହିଁ।'
ଯସ୍ତଦ୍ଵେଦ ସ ଵେଦ ସର୍ଵꣳସର୍ଵା ଦିଶୋ ବଲିମସ୍ମୈ ହରନ୍ତି ସର୍ଵମସ୍ମୀତ୍ଯୁପାସିତ ତଦ୍ଵ୍ରତଂ ତଦ୍ଵ୍ରତମ୍
ଯିଏ ଏହି ଜ୍ଞାନ ଜାଣେ, ସେ ସମସ୍ତ ଜାଣେ; ସମସ୍ତ ଦିଗ ତାଙ୍କୁ ଦାନ ଦେଉଛି; 'ମୁଁ ସମସ୍ତ' ବୋଲି ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ୍—ଏହା ହେଉଛି ନିୟମ, ଏହା ହେଉଛି ନିୟମ।
ଵିନର୍ଦି ସାମ୍ନୋ ଵୃଣେ ପଶଵ୍ଯମିତ୍ଯଗ୍ନେରୁଦ୍ଗୀଥୋଽନିରୁକ୍ତଃ ପ୍ରଜାପତେର୍ନିରୁକ୍ତଃ ସୋମସ୍ଯ ମୃଦୁ ଶ୍ଲକ୍ଷ୍ଣଂ ଵାଯୋଃ ଶ୍ଲକ୍ଷ୍ଣଂ ବଲଵଦିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ କ୍ରୌଞ୍ଚଂ ବୃହସ୍ପତେରପଧ୍ଵାନ୍ତଂ ଵରୁଣସ୍ଯ ତାନ୍ସର୍ଵାନେଵୋପସେଵେତ ଵାରୁଣଂ ତ୍ଵେଵ ଵର୍ଜଯେତ୍
ସାମଗାନର ଭିନାର୍ଦି ରୂପରେ ଗୋଧନ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରାଯାଏ । ଏଠାରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉଦ୍ଗୀଥ ଅଗ୍ନିଙ୍କ, ଅନିରୁକ୍ତ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ, ନିରୁକ୍ତ ସୋମଙ୍କ, ମୃଦୁ ଓ ନମ୍ର ଭାବ ବାୟୁଙ୍କ, ନମ୍ର ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ, କ୍ରଉଞ୍ଚ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ, ଅପଧ୍ୱାନ୍ତ ଭାବ ବରୁଣଙ୍କ । ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ, କିନ୍ତୁ ବାରୁଣ ଭାଗକୁ ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ ।
ଅମୃତତ୍ଵଂ ଦେଵେଭ୍ଯ ଆଗାଯାନୀତ୍ଯାଗାଯେତ୍ସ୍ଵଧାଂ ପିତୃଭ୍ଯ ଆଶାଂ ମନୁଷ୍ଯେଭ୍ଯସ୍ତୃଣୋଦକଂ ପଶୁଭ୍ଯଃ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଲୋକଂ ଯଜମାନାଯାନ୍ନମାତ୍ମନ ଆଗାଯାନୀତ୍ଯେତାନି ମନସା ଧ୍ଯାଯନ୍ନପ୍ରମତ୍ତଃ ସ୍ତୁଵୀତ
ସର୍ଵେ ସ୍ଵରା ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯାତ୍ମାନଃ ସର୍ଵ ଊଷ୍ମାଣଃ ପ୍ରଜାପତେରାତ୍ମାନଃ ସର୍ଵେ ସ୍ପର୍ଶା ମୃତ୍ଯୋରାତ୍ମାନସ୍ତଂ ଯଦି ସ୍ଵରେଷୂପାଲଭେତେନ୍ଦ୍ରꣳଶରଣଂ ପ୍ରପନ୍ନୋଽଭୂଵଂ ସ ତ୍ଵା ପ୍ରତି ଵକ୍ଷ୍ଯତୀତ୍ଯେନଂ ବ୍ରୂଯାତ୍
ସମସ୍ତ ସ୍ୱର ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରୂପ; ସମସ୍ତ ଉଷ୍ମା ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ରୂପ; ସମସ୍ତ ସ୍ପର୍ଶ ମୃତ୍ୟୁଙ୍କ ରୂପ । ଯଦି କେହି ସ୍ୱର ବିଷୟରେ ପଚାରେ, 'ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଛି, ସେ ତୁମକୁ ଉତ୍ତର ଦେବେ' ବୋଲି କହିବା ଉଚିତ ।
ଅଥ ଯଦ୍ଯେନମୂଷ୍ମସୂପାଲଭେତ ପ୍ରଜାପତିꣳଶରଣଂ ପ୍ରପନ୍ନୋଽଭୂଵଂ ସ ତ୍ଵା ପ୍ରତି ପେକ୍ଷ୍ଯତୀତ୍ଯେନଂ ବ୍ରୂଯାଦଥ ଯଦ୍ଯେନꣳ ସ୍ପର୍ଶେଷୂପାଲଭେତ ମୃତ୍ଯୁꣳ ଶରଣଂ ପ୍ରପନ୍ନୋଽଭୂଵଂ ସ ତ୍ଵା ପ୍ରତି ଧକ୍ଷ୍ଯତୀତ୍ଯେନଂ ବ୍ରୂଯାତ୍
ଯଦି କେହି ଉଷ୍ମା ବିଷୟରେ ପଚାରେ, 'ମୁଁ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଛି, ସେ ତୁମକୁ ଦେଖିବେ' ବୋଲି କହିବା ଉଚିତ । ଯଦି କେହି ସ୍ପର୍ଶ ବିଷୟରେ ପଚାରେ, 'ମୁଁ ମୃତ୍ୟୁଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଛି, ସେ ତୁମକୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେବେ' ବୋଲି କହିବା ଉଚିତ ।
ସର୍ଵେ ସ୍ଵରା ଘୋଷଵନ୍ତୋ ବଲଵନ୍ତୋ ଵକ୍ତଵ୍ଯା ଇନ୍ଦ୍ରେ ବଲଂ ଦଦାନୀତି ସର୍ଵ ଊଷ୍ମାଣୋଽଗ୍ରସ୍ତା ଅନିରସ୍ତା ଵିଵୃତା ଵକ୍ତଵ୍ଯାଃ ପ୍ରଜାପତେରାତ୍ମାନଂ ପରିଦଦାନୀତି ସର୍ଵେ ସ୍ପର୍ଶା ଲେଶେନାନଭିନିହିତା ଵକ୍ତଵ୍ଯା ମୃତ୍ଯୋରାତ୍ମାନଂ ପରିହରାଣୀତି
ସମସ୍ତ ସ୍ୱରକୁ ଗଞ୍ଜନ୍ତି ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୋଲି ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବା ଉଚିତ, 'ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଶକ୍ତି ଦେଉଛି' ବୋଲି । ସମସ୍ତ ଉଷ୍ମାକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅପରାଜିତ ଓ ପ୍ରକାଶିତ ବୋଲି ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବା ଉଚିତ, 'ମୁଁ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କୁ ଆତ୍ମା ଦେଉଛି' ବୋଲି । ସମସ୍ତ ସ୍ପର୍ଶକୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଓ ଅନିଶ୍ଚିତ ବୋଲି ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବା ଉଚିତ, 'ମୁଁ ମୃତ୍ୟୁଠାରୁ ଆତ୍ମାକୁ ହଟାଉଛି' ବୋଲି ।
ତ୍ରଯୋ ଧର୍ମସ୍କନ୍ଧା ଯଜ୍ଞୋଽଧ୍ଯଯନଂ ଦାନମିତି ପ୍ରଥମସ୍ତପ ଏଵ ଦ୍ଵିତୀଯୋ ବ୍ରହ୍ମଚାର୍ଯାଚାର୍ଯକୁଲଵାସୀ ତୃତୀଯୋଽତ୍ଯନ୍ତମାତ୍ମାନମାଚାର୍ଯକୁଲେଽଵସାଦଯନ୍ସର୍ଵ ଏତେ ପୁଣ୍ଯଲୋକା ଭଵନ୍ତି ବ୍ରହ୍ମସꣳସ୍ଥୋଽମୃତତ୍ଵମେତି
ଧର୍ମର ତିନି ମୂଳ ଅଛି: ଯଜ୍ଞ, ଅଧ୍ୟୟନ ଓ ଦାନ—ଏହା ପ୍ରଥମ; ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱିତୀୟ; ତୃତୀୟ ହେଉଛି ଗୁରୁଙ୍କ ଘରେ ନିଜକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଉତ୍ସର୍ଗ କରି ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଭାବେ ବସିବା । ଏହି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଶୁଭ ଲୋକକୁ ନେଇଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମରେ ଅବସ୍ଥିତ, ସେ ଅମୃତତ୍ୱକୁ ପାଏ ।
ପ୍ରଜାପତିର୍ଲୋକାନଭ୍ଯତପତ୍ତେଭ୍ଯୋଽଭିତପ୍ତେଭ୍ଯସ୍ତ୍ରଯୀ ଵିଦ୍ଯା ସଂପ୍ରାସ୍ରଵତ୍ତାମଭ୍ଯତପତ୍ତସ୍ଯା ଅଭିତପ୍ତାଯା ଏତାନ୍ଯକ୍ଷରାଣି ସଂପ୍ରାସ୍ର୍ଵନ୍ତ ଭୂର୍ଭୁଵଃ ସ୍ଵରିତି
ପ୍ରଜାପତି ଲୋକମାନଙ୍କୁ ତାପିଲେ, ଏହି ତାପରୁ ତିନି ପ୍ରକାରର ଜ୍ଞାନ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା । ସେ ଏହାକୁ ଆଉ ତାପିଲେ, ଏହି ତାପରୁ 'ଭୂଃ', 'ଭୁଵଃ', 'ସ୍ୱଃ' ଏହି ଅକ୍ଷରଗୁଡ଼ିକ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା ।
ତାନ୍ଯଭ୍ଯତପତ୍ତେଭ୍ଯୋଽଭିତପ୍ତେଭ୍ଯ ଓଁକାରଃ ସଂପ୍ରାସ୍ରଵତ୍ତଦ୍ଯଥା ଶଙ୍କୁନା ସର୍ଵାଣି ପର୍ଣାନି ସଂତୃଣ୍ଣାନ୍ଯେଵମୋଂକାରେଣ ସର୍ଵା ଵାକ୍ସଂତୃଣ୍ଣୋଂକାର ଏଵେଦꣳସର୍ଵମୋଂକାର ଏଵେଦꣳ ସର୍ଵମ୍
ସେ ଏହି ଅକ୍ଷରଗୁଡ଼ିକୁ ଆଉ ତାପିଲେ, ଏହି ତାପରୁ 'ଓଁ' ଧ୍ୱନି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା । ଯେପରି ଏକ ଖୁଟିରେ ସମସ୍ତ ପତ୍ର ଏକତ୍ର ରହେ, ସେପରି 'ଓଁ' ଧ୍ୱନିରେ ସମସ୍ତ କଥା ଏକତ୍ର ହୁଏ । 'ଓଁ' ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ; 'ଓଁ' ଏହି ସମସ୍ତ ।
ବ୍ରହ୍ମଵାଦିନୋ ଵଦନ୍ତି ଯଦ୍ଵସୂନାଂ ପ୍ରାତଃ ସଵନꣳରୁଦ୍ରାଣାଂ ମାଧ୍ଯନ୍ଦିନꣳସଵନମାଦିତ୍ଯାନାଂ ଚ ଵିଶ୍ଵେଷାଂ ଚ ଦେଵାନାଂ ତୃତୀଯସଵନମ୍
ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀମାନେ କହନ୍ତି: ପ୍ରଭାତ ସବନ ବସୁମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସବନ ରୁଦ୍ରମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ତୃତୀୟ ସବନ ଆଦିତ୍ୟ ଓ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ।
କ୍ଵ ତର୍ହି ଯଜମାନସ୍ଯ ଲୋକ ଇତି ସ ଯସ୍ତଂ ନ ଵିଦ୍ଯାତ୍କଥଂ କୁର୍ଯାଦଥ ଵିଦ୍ଵାନ୍କୁର୍ଯାତ୍
ତେବେ, ଯଜମାନଙ୍କର ଲୋକ କେଉଁଠି? ଯଦି କେହି ଏହା ଜାଣିନାହାନ୍ତି, ସେ କିପରି କରିବେ? କିନ୍ତୁ ଯଦି ଜାଣନ୍ତି, ସେଠିଏ ଅନୁସାରେ କରିବା ଉଚିତ ।
ପୁରା ପ୍ରାତରନୁଵାକସ୍ଯୋପାକରଣାଜ୍ଜଘନେନ ଗାର୍ହପତ୍ଯସ୍ଯୋଦାଙ୍ମୁଖ ଉପଵିଶ୍ଯ ସ ଵାସଵꣳସାମାଭିଗାଯତି
ପ୍ରଭାତ ଅନୁବାକ୍ୟ ପୂର୍ବରୁ, ଅଗ୍ନିକୁ ତିଆରି କରି, ଗାର୍ହପତ୍ୟ ଅଗ୍ନିର ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ପିଠି ଦେଇ ବସି, ସେ ବାସବ ସାମ ଗାଉଛନ୍ତି ।
ଲୋ3କଦ୍ଵାରମପାଵା3ର୍ଣୂ 33 ପଶ୍ଯେମ ତ୍ଵା ଵଯꣳରା 33333 ହୁ 3 ମ୍ ଆ 33 ଜ୍ଯା 3 ଯୋ 3 ଆ 32111 ଇତି
ହେ ଲୋକର ଦ୍ୱାର ଖୋଲିବାଳେ, ଆମେ ତୁମକୁ ଦେଖିପାରିବା । ହେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ହୁଁ ଆ ଜ୍ୟା ଯୋ ଆ ।
ଅଥ ଜୁହୋତି ନମୋଽଗ୍ନଯେ ପୃଥିଵୀକ୍ଷିତେ ଲୋକକ୍ଷିତେ ଲୋକଂ ମେ ଯଜମାନାଯ ଵିନ୍ଦୈଷ ଵୈ ଯଜମାନସ୍ଯ ଲୋକ ଏତାସ୍ମି
ତାପରେ ସେ ଅର୍ପଣ କରି କହନ୍ତି: 'ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ପୃଥିବୀକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା, ଲୋକକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା । ମୁଁ ଯଜମାନ ପାଇଁ ଏହି ଲୋକ ପାଉ । ଏହା ଯଜମାନଙ୍କର ଲୋକ; ମୁଁ ଏହି ହେଉଛି ।'
ଅତ୍ର ଯଜମାନଃ ପରସ୍ତାଦାଯୁଷଃ ସ୍ଵାହାପଜହି ପରିଘମିତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵୋତ୍ତିଷ୍ଠତି ତସ୍ମୈ ଵସଵଃ ପ୍ରାତଃସଵନꣳସଂପ୍ରଯଚ୍ଛନ୍ତି
ଏଠାରେ ଯଜମାନ, ଆୟୁଷ୍ୟ ସୀମା ଛାଡ଼ି ଯାଇ, 'ସ୍ୱାହା, ପ୍ରତିବନ୍ଧକୁ ହଟା' ବୋଲି କହି ଉଠନ୍ତି । ବସୁମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଭାତ ସବନ ଦେଇଥାନ୍ତି ।
ପୁରା ମାଧ୍ଯନ୍ଦିନସ୍ଯ ସଵନସ୍ଯୋପାକରଣାଜ୍ଜଘନେନାଗ୍ନୀଧ୍ରୀଯସ୍ଯୋଦଙ୍ମୁଖ ଉପଵିଶ୍ଯ ସ ରୌଦ୍ରꣳସାମାଭିଗାଯତି
ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସବନ ପୂର୍ବରୁ, ଅଗ୍ନିକୁ ତିଆରି କରି, ଅଗ୍ନୀଧ୍ର ଅଗ୍ନିର ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ପିଠି ଦେଇ ବସି, ସେ ରୌଦ୍ର ସାମ ଗାଉଛନ୍ତି ।
ଲୋ3କଦ୍ଵାରମପାଵା3ର୍ଣୂ33 ପଶ୍ଯେମ ତ୍ଵା ଵଯଂ ଵୈରା33333 ହୁ3ମ୍ ଆ33ଜ୍ଯା 3ଯୋ3ଆ32111ଇତି
ହେ ଲୋକର ଦ୍ୱାର ଖୋଲିବାଳେ, ଆମେ ତୁମକୁ ଦେଖିପାରିବା । ହେ ବୀର, ହୁଁ ଆ ଜ୍ୟା ଯୋ ଆ ।
ଅଥ ଜୁହୋତି ନମୋ ଵାଯଵେଽନ୍ତରିକ୍ଷକ୍ଷିତେ ଲୋକକ୍ଷିତେ ଲୋକଂ ମେ ଯଜମାନାଯ ଵିନ୍ଦୈଷ ଵୈ ଯଜମାନସ୍ଯ ଲୋକ ଏତାସ୍ମି
ତାପରେ ସେ ଅର୍ପଣ କରି କହନ୍ତି: 'ବାୟୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ମଧ୍ୟଲୋକକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା, ଲୋକକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା । ମୁଁ ଯଜମାନ ପାଇଁ ଏହି ଲୋକ ପାଉ । ଏହା ଯଜମାନଙ୍କର ଲୋକ; ମୁଁ ଏହି ହେଉଛି ।'
ଅତ୍ର ଯଜମାନଃ ପରସ୍ତାଦାଯୁଷଃ ସ୍ଵାହାପଜହି ପରିଘମିତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵୋତ୍ତିଷ୍ଠତି ତସ୍ମୈ ରୁଦ୍ରା ମାଧ୍ଯଂଦିନꣳସଵନꣳସଂପ୍ରଯଚ୍ଛନ୍ତି
ଏଠାରେ ଯଜମାନ, ଆୟୁଷ୍ୟ ସୀମା ଛାଡ଼ି ଯାଇ, 'ସ୍ୱାହା, ପ୍ରତିବନ୍ଧକୁ ହଟା' ବୋଲି କହି ଉଠନ୍ତି । ରୁଦ୍ରମାନେ ତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସବନ ଦେଇଥାନ୍ତି ।
ପୁରା ତୃତୀଯସଵନସ୍ଯୋପାକରଣାଜ୍ଜଘନେନାହଵନୀଯସ୍ଯୋଦଙ୍ମୁଖ ଉପଵିଶ୍ଯ ସ ଆଦିତ୍ଯꣳସ ଵୈଶ୍ଵଦେଵꣳ ସାମାଭିଗାଯତି
ତୃତୀୟ ସବନ ପାଇଁ ଉପକରଣ ଆଣିବା ପୂର୍ବରୁ, ଅଗ୍ନିର ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ପଛ ଦେଇ ବସି, ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ବୈଶ୍ୱଦେବ ସାମ ଗାୟନ କରେ।
ଲୋ3କଦ୍ଵାରମପାଵା3ର୍ଣୂ33ପଶ୍ଯେମ ତ୍ଵା ଵଯꣳ ସ୍ଵାରା 33333 ହୁ3ମ୍ ଆ33 ଜ୍ଯା3 ଯୋ3ଆ 32111 ଇତି
ହେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଆମେ ତୁମକୁ ଏହି ସଂସାରର ଅବରୋଧ ନଥିବା ଦ୍ୱାର ଭାବେ ଦେଖିପାରିବା—ସ୍ୱାରା—ହୁମ୍ ଆ ଜ୍ୟା ଯୋଆ।
ଆଦିତ୍ଯମଥ ଵୈଶ୍ଵଦେଵଂ ଲୋ3କଦ୍ଵାରମପାଵା3ର୍ଣୂ33 ପଶ୍ଯେମ ତ୍ଵା ଵଯꣳସାମ୍ରା33333 ହୁ3ମ୍ ଆ33 ଜ୍ଯା3ଯୋ3ଆ 32111 ଇତି
ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ, ବୈଶ୍ୱଦେବ ଭାବେ, ସେ ଏହିପରି ଗାୟନ କରେ: 'ହେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଆମେ ତୁମକୁ ଏହି ସଂସାରର ଅବରୋଧ ନଥିବା ଦ୍ୱାର ଭାବେ ଦେଖିପାରିବା—ସାମ୍ରା—ହୁମ୍ ଆ ଜ୍ୟା ଯୋଆ।'
ଅଥ ଜୁହୋତି ନମ ଆଦିତ୍ଯେଭ୍ଯଶ୍ଚ ଵିଶ୍ଵେଭ୍ଯଶ୍ଚ ଦେଵେଭ୍ଯୋ ଦିଵିକ୍ଷିଦ୍ଭ୍ଯୋ ଲୋକକ୍ଷିଦ୍ଭ୍ଯୋ ଲୋକଂ ମେ ଯଜମାନାଯ ଵିନ୍ଦତ
ତାପରେ ସେ ଆହୁତି ଦେଇ କହେ: 'ସୂର୍ଯ୍ୟମାନେ ଓ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ, ଦିବ ଓ ଭୂମିରେ ବସୁଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ଲୋକ ପାଇଁ ତାଙ୍କର ଲୋକ ଦେଖ।'
ଏଷ ଵୈ ଯଜମାନସ୍ଯ ଲୋକ ଏତାସ୍ମ୍ଯତ୍ର ଯଜମାନଃ ପରସ୍ତାଦାଯୁଷଃ ସ୍ଵାହାପହତ ପରିଘମିତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵୋତ୍ତିଷ୍ଠତି
ଏହିଠାରେ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କର ଲୋକ ଅଛି। ଏଠି ମୁଁ ଯଜ୍ଞ କରୁଛି; ଏହି ଜୀବନ ପରେ, 'ସ୍ୱାହା, ବାଧା ଭଙ୍ଗ ହେଲା' ବୋଲି କହି, ସେ ଉଠିଯାଏ।
ତସ୍ମା ଆଦିତ୍ଯାଶ୍ଚ ଵିଶ୍ଵେ ଚ ଦେଵାସ୍ତୃତୀଯସଵନꣳସଂପ୍ରଯଚ୍ଛନ୍ତ୍ଯେଷ ହ ଵୈ ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ମାତ୍ରାଂ ଵେଦ ଯ ଏଵଂ ଵେଦ ଯ ଏଵଂ ଵେଦ
ଏହିକାରଣରୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟମାନେ ଓ ସମସ୍ତ ଦେବତା ତୃତୀୟ ସବନ ଦେଇଥାନ୍ତି। ଯିଏ ଏହିପରି ଜାଣେ, ସେଠି ଯଜ୍ଞର ମାପ ଜାଣେ।
ଅସୌ ଵା ଆଦିତ୍ଯୋ ଦେଵମଧୁ ତସ୍ଯ ଦ୍ଯୌରେଵ ତିରଶ୍ଚୀନଵꣳଶୋଽନ୍ତରିକ୍ଷମପୂପୋ ମରୀଚଯଃ ପୁତ୍ରାଃ
ଏହି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କର ମଧୁ। ତାଙ୍କର ଆଡ଼ା ରେଖା ହେଉଛି ଉପର ଚାପଟି, ମଧ୍ୟ ଆକାଶ ହେଉଛି ପିଠା, ତାଙ୍କର କିରଣମାନେ ହେଉଛନ୍ତି ସନ୍ତାନ।
ତସ୍ଯ ଯେ ପ୍ରାଞ୍ଚୋ ରଶ୍ମଯସ୍ତା ଏଵାସ୍ଯ ପ୍ରାଚ୍ଯୋ ମଧୁନାଡ୍ଯଃ । ଋଚ ଏଵ ମଧୁକୃତ ଋଗ୍ଵେଦ ଏଵ ପୁଷ୍ପଂ ତା ଅମୃତା ଆପସ୍ତା ଵା ଏତା ଋଚଃ
ଏହି କିରଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ଯାଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ପୂର୍ବ ମଧୁ ନଳୀ। ଋକ୍ ହେଉଛି ମଧୁ ତିଆରି କରୁଥିବା, ଋଗ୍ବେଦ ହେଉଛି ପୁଷ୍ପ, ଏହି ଅମୃତ ଜଳ ହେଉଛି ସେଇ ଋକ୍।
ଏତମୃଗ୍ଵେଦମଭ୍ଯତପꣳସ୍ତସ୍ଯାଭିତପ୍ତସ୍ଯ ଯଶସ୍ତେଜ ଇନ୍ଦ୍ରିଯଂ ଵୀର୍ଯମନ୍ନାଦ୍ଯꣳରସୋଽଜାଯତ
ସେ ଏହି ଋଗ୍ବେଦକୁ ଉତ୍ତାପିତ କଲେ; ଏହା ଉତ୍ତାପିତ ହେବା ପରେ, ଯଶ, ତେଜ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ପ୍ରଭାବ, ଖାଦ୍ୟ ଓ ସାର ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ତଦ୍ଵ୍ଯକ୍ଷରତ୍ତଦାଦିତ୍ଯମଭିତୋଽଶ୍ରଯତ୍ତଦ୍ଵା ଏତଦ୍ଯଦେତଦାଦିତ୍ଯସ୍ଯ ରୋହିତꣳରୂପମ୍
ସେ ଏହାର ସ୍ୱାଦ ନେଲେ; ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ନିକଟରେ ଅବସ୍ଥାନ କଲେ; ଏହି ହେଉଛି ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଲାଲ ଆକୃତି।
ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଗାଉଥିବା ବେଳେ, 'ମୁଁ ଅମୃତତ୍ୱ ପାଉ' ବୋଲି ଭାବିବା ଉଚିତ; ପିତୃମାନଙ୍କ ପାଇଁ, 'ମୁଁ ସ୍ୱଧା ପାଉ' ବୋଲି; ମଣିଷମାନଙ୍କ ପାଇଁ, 'ମୁଁ ଆଶା ପାଉ' ବୋଲି; ପଶୁମାନଙ୍କ ପାଇଁ, 'ମୁଁ ଘାସ ଓ ପାଣି ପାଉ' ବୋଲି; ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ପାଇଁ, 'ମୁଁ ସ୍ୱର୍ଗ ଲୋକ ପାଉ' ବୋଲି; ନିଜ ପାଇଁ, 'ମୁଁ ଖାଦ୍ୟ ପାଉ' ବୋଲି ଭାବିବା ଉଚିତ । ଏହି ସବୁକୁ ମନେ ଧରି, ଏକାଗ୍ର ମନେ ଅବିରତ ଭାବେ ସ୍ତୁତି କରିବା ଉଚିତ ।