ମଘବାନ ହାତରେ ଇଂଧନ ନେଇ ପୁନିଥରେ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ପାଖକୁ ଫେରିଲେ। ପ୍ରଜାପତି ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମଘବାନ, ତୁମେ ଶାନ୍ତ ହୃଦୟରେ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ହୋଇ ଆସିଛ। ତୁମେ କ’ଣ ଚାହୁଁଛ, ଯେଉଁଥିପାଇଁ ପୁନି ଫେରିଛ?” ତେବେ ମଘବାନ କହିଲେ, “ଭଗବନ, ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ସେ ନିଜକୁ ‘ମୁଁ ଏହି’ ବୋଲି ଜାଣିନଥାଏ; ଏବଂ ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ଏହି ପ୍ରାଣୀମାନେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ନଶ୍ଟ ହେଉନାହାନ୍ତି। ମୁଁ ଏଠାରେ କୌଣସି ଉପଭୋଗ ଦେଖୁନି।” ପ୍ରଜାପତି ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଏହିପରି ହେଉଛି, ମଘବାନ। କିନ୍ତୁ ଏହାକୁ ଆଉ ଭଲଭାବେ ବୁଝାଇବି, ଏଠି ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କେଉଁଠି ନୁହେଁ। ତୁମେ ଆଉ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ରୁହ।" ଏପରି ଭାବରେ ମଘବାନ ଆଉ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ରହିଲେ। ଏଭଳି ମୋଟ ଏକ ଶତାବ୍ଦୀ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଭାବେ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ସହିତ ରହିଲେ। ପ୍ରଜାପତି ତାଙ୍କୁ ଏହିପରି କହିଲେ— “ମଘବାନ, ଏହି ମରଣଶୀଳ ଦେହକୁ ମୃତ୍ୟୁ ଧରିଥାଏ। ଏହି ଦେହ ମଧ୍ୟରେ ଅମୃତ, ଶରୀରହୀନ ଆତ୍ମା ବସିଥାଏ। ଯେଉଁଠି ଦେହ ଅଛି, ମଧୁର ଦୁଃଖ ନିଶ୍ଚିତ; ଦେହଧାରୀ ପାଇଁ ସେଥିରୁ ମୁକ୍ତି ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁଠି ଦେହ ନାହିଁ, ସେଠି ଦୁଃଖ ଓ ସୁଖ ଛୁଁଇନଥାଏ। ବାୟୁ, ମେଘ, ବିଜୁଳି, ଗର୍ଜନ—ଏମାନେ ଶରୀରହୀନ। ଯେପରି ବାୟୁ ଓ ମେଘ ଆକାଶରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ ଆଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚି ନିଜ ରୂପରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ, ସେପରି ଏହି ଶାନ୍ତ ଆତ୍ମା ଦେହରୁ ଉଠି, ଉଚ୍ଚ ଆଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚି ନିଜ ରୂପରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ। ସେ ହେଉଛନ୍ତି ପରମ ପୁରୁଷ। ସେଠି ସେ ଆନନ୍ଦରେ ଚଳିଥାନ୍ତି, ଖାଉଥାନ୍ତି, ଖେଳୁଥାନ୍ତି, ମହିଳାମାନେ, ରଥ, ବା ପରିବାର ସହିତ ଆନନ୍ଦ କରୁଥାନ୍ତି, ଏହି ଦେହକୁ ମନେ ରଖୁନାହାନ୍ତି। ଯେପରି ଏକ ଘୋଡ଼ା ରଥକୁ ଟାଣିବା ପାଇଁ ଯୋଡ଼ାଯାଏ, ସେପରି ପ୍ରାଣବାୟୁ ଏହି ଦେହକୁ ଯୋଡ଼ାଯାଇଛି। ଏବେ, ଯେତେବେଳେ ଚକ୍ଷୁ ଏହି ଆକାଶରେ ଲୟ ହୁଏ, ଚକ୍ଷୁ ସହିତ ଯୋଡ଼ା ଥିବା ପୁରୁଷ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଅଛି। ଯିଏ ଜାଣେ ‘ମୁଁ ଏହି ଘ୍ରାଣ କରୁଛି’—ସେ ଆତ୍ମା ଘ୍ରାଣ ପାଇଁ, ନାକ ଘ୍ରାଣ ପାଇଁ। ଯିଏ ଜାଣେ ‘ମୁଁ କହୁଛି’—ସେ ଆତ୍ମା କଥା ପାଇଁ, ମୁଁହ କଥା ପାଇଁ। ଯିଏ ଜାଣେ ‘ମୁଁ ଶୁଣୁଛି’—ସେ ଆତ୍ମା ଶୁଣିବା ପାଇଁ, କାନ ଶୁଣିବା ପାଇଁ।