स य आशां ब्रह्मेत्युपास्त आशयास्य सर्वे कामाः समृध्यन्त्यमोघा हास्याशिषो भवन्ति यावदाशाया गतं तत्रास्य यथाकामचारो भवति य आशां ब्रह्मेत्युपास्तेऽस्ति भगव आशाया भूय इत्याशाया वाव भूयोऽस्तीति तन्मे भगवान्ब्रवीत्विति
जो आशेला ब्रह्म मानून ध्यान करतो, त्याच्या सर्व इच्छा आशेमुळे पूर्ण होतात आणि त्याच्या शुभेच्छा व्यर्थ जात नाहीत. जिथे जिथे आशा असते तिथे तो आपल्या इच्छेनुसार वावरू शकतो. जो आशेला ब्रह्म मानतो—'भगवन्, आशेपेक्षा मोठे काही आहे का?' 'हो, आशेपेक्षा मोठे काहीतरी आहे.' 'ते मला कृपया सांगा.'
प्राणो वा आशाया भूयान्यथा वा अरा नाभौ समर्पिता एवमस्मिन्प्राणे सर्वँ समर्पितं प्राणः प्राणेन याति प्राणः प्राणं ददाति प्राणाय ददाति प्राणो ह पिता प्राणो माता प्राणो भ्राता प्राणः स्वसा प्राण आचार्यः प्राणो ब्राह्मणः
श्वास हा आशेपेक्षा मोठा आहे. जसे चाकाच्या कडा मध्यावर बसतात, तसे सर्व काही श्वासावर टिकून आहे. श्वासानेच सर्व हालचाल होते, श्वास श्वासाला देतो, श्वासासाठी देतो. श्वासच वडील आहे, श्वासच आई आहे, श्वास भाऊ आहे, श्वास बहीण आहे, श्वास गुरु आहे, श्वास ब्राह्मण आहे.
स यदि पितरं वा मातरं वा भ्रातरं वा स्वसारं वाचार्यं वा ब्राह्मणं वा किञ्चिद्भृशमिव प्रत्याह धिक्त्वास्त्वित्येवैनमाहुः पितृहा वै त्वमसि मातृहा वै त्वमसि भ्रातृहा वै त्वमसि स्वसृहा वै त्वमस्याचार्यहा वै त्वमसि ब्राह्मणहा वै त्वमसीति
जर कोणी वडिलांना, आईला, भावाला, बहिणीला, गुरुला किंवा ब्राह्मणाला कठोर बोलला, तर लोक म्हणतात, 'अरेरे, तू वडिलांचा, आईचा, भावाचा, बहिणीचा, गुरूचा, ब्राह्मणाचा घात केला आहेस.'
अथ यद्यप्येनानुत्क्रान्तप्राणाञ्छूलेन समासं व्यतिषंदहेन्नैवैनं ब्रूयुः पितृहासीति न मातृहासीति न भ्रातृहासीति न स्वसृहासीति नाचार्यहासीति न ब्राह्मणहासीति
पण जरी त्यांना भाला मारला, तरी जोपर्यंत त्यांचा श्वास गेलेला नाही, तोपर्यंत लोक त्याला वडिलांचा, आईचा, भावाचा, बहिणीचा, गुरूचा किंवा ब्राह्मणाचा घात करणारा म्हणत नाहीत.
प्राणो ह्येवैतानि सर्वाणि भवति स वा एष एवं पश्यन्नेवं मन्वान एवं विजानन्नतिवादी भवति तं चेद्ब्रूयुरतिवाद्यसीत्यतिवाद्यस्मीति ब्रूयान्नापह्नुवीत
कारण श्वासच हे सर्व आहे. म्हणून जो असे पाहतो, विचार करतो आणि ओळखतो, तो इतरांपेक्षा मोठे बोलणारा होतो. जर कोणी त्याला म्हणाले, 'तू इतरांपेक्षा मोठे बोलतोस,' तर त्याने म्हणावे, 'हो, मी मोठे बोलतो,' आणि नाकारू नये.
एष तु वा अतिवदति यः सत्येनातिवदति सोऽहं भगवः सत्येनातिवदानीति सत्यं त्वेव विजिज्ञासितव्यमिति सत्यं भगवो विजिज्ञास इति
पण खरे तर, जो सत्याने मोठे बोलतो तोच खरोखर मोठे बोलतो. 'भगवन्, मी सत्याने मोठे बोलावे अशी माझी इच्छा आहे.' 'सत्य जाणण्याची इच्छा ठेवावी.' 'भगवन्, मला सत्य जाणायचे आहे.'
यदा वै विजानात्यथ सत्यं वदति नाविजानन्सत्यं वदति विजानन्नेव सत्यं वदति विज्ञानं त्वेव विजिज्ञासितव्यमिति विज्ञानं भगवो विजिज्ञास इति
जेव्हा एखाद्याला ज्ञान होते, तेव्हा तो सत्य बोलतो; न कळल्यावर सत्य बोलता येत नाही. फक्त जाणूनच सत्य बोलता येते. ज्ञान जाणण्याची इच्छा ठेवावी. 'भगवन्, मला ज्ञान जाणायचे आहे.'
यदा वै मनुतेऽथ विजानाति नामत्वा विजानाति मत्वैव विजानाति मतिस्त्वेव विजिज्ञासितव्येति । मतिं भगवो विजिज्ञास इति
जेव्हा एखादा विचार करतो, तेव्हा तो जाणतो; केवळ नावाने ओळखत नाही, तर विचारानेच ओळखतो. बुद्धी जाणण्याची इच्छा ठेवावी. 'भगवन्, मला बुद्धी जाणायची आहे.'
यदा वै श्रद्दधात्यथ मनुते नाश्रद्दधन्मनुते श्रद्दधदेव मनुते श्रद्धा त्वेव विजिज्ञासितव्येति श्रद्धां भगवो विजिज्ञास इति
जेव्हा माणसाच्या मनात श्रद्धा असते, तेव्हाच तो विचार करतो; श्रद्धा नसली, तर विचार होत नाही. श्रद्धेमुळेच विचार येतो. म्हणून श्रद्धाच जाणून घ्यायला हवी. 'भगवन्, मला श्रद्धा जाणून घ्यायची आहे.'
यदा वै निस्तिष्ठत्यथ श्रद्दधाति नानिस्तिष्ठञ्छ्रद्दधाति निस्तिष्ठन्नेव श्रद्दधाति निष्ठा त्वेव विजिज्ञासितव्येति निष्ठां भगवो विजिज्ञास इति
जेव्हा माणूस ठाम असतो, तेव्हाच त्याच्या मनात श्रद्धा येते; ठामपणा नसला, तर श्रद्धा येत नाही. ठाम राहिल्यावरच श्रद्धा मिळते. म्हणून ठामपणाच जाणून घ्यायला हवा. 'भगवन्, मला ठामपणा जाणून घ्यायचा आहे.'
यदा वै करोत्यथ निस्तिष्ठति नाकृत्वा निस्तिष्ठति कृत्वैव निस्तिष्ठति कृतिस्त्वेव विजिज्ञासितव्येति । कृतिं भगवो विजिज्ञास इति
जेव्हा माणूस काही करतो, तेव्हाच तो ठाम राहतो; काही न करता ठामपणा येत नाही. कृती केल्यावरच ठामपणा मिळतो. म्हणून कृतीच जाणून घ्यायला हवी. 'भगवन्, मला कृती जाणून घ्यायची आहे.'
यदा वै सुखं लभतेऽथ करोति नासुखं लब्ध्वा करोति सुखमेव लब्ध्वा करोति सुखं त्वेव विजिज्ञासितव्यमिति । सुखं भगवो विजिज्ञास इति
जेव्हा माणसाला आनंद मिळतो, तेव्हाच तो काही करतो; दुःखात तो काही करत नाही. आनंद मिळाल्यावरच कृती होते. म्हणून आनंदच जाणून घ्यायला हवा. 'भगवन्, मला आनंद जाणून घ्यायचा आहे.'
यो वै भूमा तत्सुखं नाल्पे सुखमस्ति भूमैव सुखं भूमा त्वेव विजिज्ञासितव्य इति भूमानं भगवो विजिज्ञास इति
जे मोठं आहे, तेच खरं सुख आहे; लहानसहान गोष्टींमध्ये सुख नसतं. मोठेपणातच सुख आहे. म्हणून मोठेपणच जाणून घ्यायला हवं. 'भगवन्, मला मोठेपण जाणून घ्यायचं आहे.'
यत्र नान्यत्पश्यति नान्यच्छृणोति नान्यद्विजानाति स भूमाथ यत्रान्यत्पश्यत्यन्यच्छृणोत्यन्यद्विजानाति तदल्पं यो वै भूमा तदमृतमथ यदल्पं तन्मर्त्य्ँ स भगवः कस्मिन्प्रतिष्ठित इति स्वे महिम्नि यदि वा न महिम्नीति
जिथे दुसरं काही दिसत नाही, ऐकू येत नाही, किंवा ओळखता येत नाही, तिथेच मोठेपण असतं. पण जिथे दुसरं काही दिसतं, ऐकू येतं, ओळखता येतं, ते लहानपण आहे. मोठेपण अमर असतं; लहानपण नश्वर असतं. 'भगवन्, हे कोणावर आधारलेलं आहे?' 'ते स्वतःच्या महिमेत, किंवा कदाचित महिमेतही नाही.'
गो-अश्वमिह महिमेत्याचक्षते हस्तिहिरण्यं दासभार्यं क्षेत्राण्यायतनानीति नाहमेवं ब्रवीमि ब्रवीमीति होवाचान्योह्यन्यस्मिन्प्रतिष्ठित इति
इथे लोक म्हणतात, मोठेपण म्हणजे गायी, घोडे, हत्ती, सोने, नोकर, बायका, शेतजमीन, घरं—पण मी तसं मानत नाही. 'मग तुम्ही काय म्हणता?' 'एक गोष्ट दुसऱ्यावर आधारलेली असते.'
स एवाधस्तात्स उपरिष्टात्स पश्चात्स पुरस्तात्स दक्षिणतः स उत्तरतः स एवेदँ सर्वमित्यथातोऽहङ्कारादेश एवाहमेवाधस्तादहमुपरिष्टादहं पश्चादहं पुरस्तादहं दक्षिणतोऽहमुत्तरतोऽहमेवेदँ सर्वमिति
तोच खाली आहे, तोच वर आहे, तोच मागे आहे, तोच पुढे आहे, तोच उजवीकडे आहे, तोच डावीकडे आहे; तोच सर्वत्र आहे. म्हणून आत्म्याबद्दलची शिकवण अशी—'मी खाली आहे, मी वर आहे, मी मागे आहे, मी पुढे आहे, मी उजवीकडे आहे, मी डावीकडे आहे; मीच सर्व आहे.'
तस्य ह वा एतस्यैवं पश्यत एवं मन्वानस्यैवं विजानत आत्मतः प्राण आत्मत आशात्मतः स्मर आत्मत आकाश आत्मतस्तेज आत्मत आप आत्मत आविर्भावतिरोभावावात्मतोऽन्नमात्मतो बलमात्मतो विज्ञानमात्मतो ध्यानमात्मतश्चित्तमात्मतः सङ्कल्प आत्मतो मन आत्मतो वागात्मतो नामात्मतो मन्त्रा आत्मतः कर्माण्यात्मत एवेदँसर्वमिति
जो असं पाहतो, विचार करतो, जाणतो, त्याच्यापासूनच प्राण, आशा, स्मरण, आकाश, तेज, पाणी, प्रकट आणि लय, अन्न, बळ, ज्ञान, ध्यान, चित्त, संकल्प, मन, वाणी, नाव, मंत्र, कर्म—हे सर्व आत्म्यातूनच येतात; हे सर्व काही आत्माच आहे.
अथ यदिदमस्मिन्ब्रह्मपुरे दहरं पुण्डरीकं वेश्म दहरोऽस्मिन्नन्तराकाशस्तस्मिन्यदन्तस्तदन्वेष्टव्यं तद्वाव विजिज्ञासितव्यमिति
आता या ब्रह्मपुरात एक लहान कमळासारखं घर आहे, आणि त्यात एक लहान आकाश आहे. त्यात जे आहे, ते शोधायला हवं; तेच खरं जाणून घ्यायला हवं.
तं चेद्ब्रूयुर्यदिदमस्मिन्ब्रह्मपुरे दहरं पुण्डरीकं वेश्म दहरोऽस्मिन्नन्तराकाशः किं तदत्र विद्यते यदन्वेष्टव्यं यद्वाव विजिज्ञासितव्यमिति स ब्रूयात्
जर कोणी विचारलं, 'या ब्रह्मपुरात हे लहान कमळासारखं घर, आणि त्यात हे लहान आकाश—त्यात असं काय आहे जे शोधायला हवं, किंवा जाणून घ्यायला हवं?'—तर असं उत्तर द्यावं.
यावान्वा अयमाकाशस्तावानेषोऽन्तर्हृदय आकाश उभे अस्मिन्द्यावापृथिवी अन्तरेव समाहिते उभावग्निश्च वायुश्च सूर्याचन्द्रमसावुभौ विद्युन्नक्षत्राणि यच्चास्येहास्ति यच्च नास्ति सर्वं तदस्मिन्समाहितमिति
जितकं हे बाहेरचं आकाश मोठं आहे, तितकंच हे हृदयातलं आकाशही मोठं आहे. त्यातच स्वर्ग आणि पृथ्वी, अग्नी आणि वायू, सूर्य आणि चंद्र, वीज आणि तारे, जे काही इथे आहे आणि जे नाही, ते सगळं त्यात सामावलेलं आहे.
तं चेद्ब्रूयुरस्मिꣳश्चेदिदं ब्रह्मपुरे सर्वꣳ समाहितꣳ सर्वाणि च भूतानि सर्वे च कामा यदैतज्जरामाप्नोति प्रध्वꣳसते वा किं ततोऽतिशिष्यत इति
जर कोणी विचारलं, 'या ब्रह्मपुरात सगळं, सर्व जीव आणि सर्व इच्छा सामावलेल्या आहेत, तर म्हातारपण आलं किंवा हे नष्ट झालं, तर काय उरतं?'
तद्यथेह कर्मजितो लोकः क्षीयत एवमेवामुत्र पुण्यजितो लोकः क्षीयते तद्य इहात्मानमनुविद्य व्रजन्त्येताꣳश्च सत्यान्कामाꣳस्तेषाꣳ सर्वेषु लोकेष्वकामचारो भवत्यथ य इहात्मानमनुविद्य व्रजन्त्येताꣳश्च सत्यान्कामाꣳस्तेषाꣳ सर्वेषु लोकेषु कामचारो भवति
इथे जसं कर्माने मिळवलेलं जग शेवटी संपतं, तसंच तिथे पुण्याने मिळवलेलं जगही संपतं. पण जे इथून आत्म्याला आणि या खऱ्या इच्छा जाणून जातात, त्यांना सर्व जगात हवी तशी मुभा मिळते. पण जे आत्म्याला आणि या खऱ्या इच्छा न जाणता जातात, त्यांना सर्व जगात मुभा मिळत नाही.
स यदि पितृलोककामो भवति सङ्कल्पादेवास्य पितरः समुत्तिष्ठन्ति तेन पितृलोकेन सम्पन्नो महीयते
जर त्याला पितृलोकाची इच्छा असेल, तर त्याच्या इच्छेनेच त्याचे पूर्वज उभे राहतात; त्या पितृलोकाने तो तृप्त आणि मोठा होतो.
अथ यदि मातृलोककामो भवति सङ्कल्पादेवास्य मातरः समुत्तिष्ठन्ति तेन मातृलोकेन सम्पन्नो महीयते
जर कोणाला मातांचा लोक मिळवायची इच्छा असेल, तर त्याच्या मनातील इच्छेनेच त्याच्या मातांचा उदय होतो. अशा प्रकारे तो मातांच्या लोकाने समृद्ध होतो आणि मोठेपण मिळवतो.
अथ यदि भ्रातृलोककामो भवति सङ्कल्पादेवास्य भ्रातरः समुत्तिष्ठन्ति तेन भ्रातृलोकेन सम्पन्नो महीयते
जर कोणाला भावांचा लोक मिळवायची इच्छा असेल, तर त्याच्या मनातील इच्छेनेच त्याचे भाऊ समोर येतात. त्या भावांच्या लोकाने तो समृद्ध होतो आणि मोठेपण मिळवतो.
अथ यदि स्वसृलोककामो भवति सङ्कल्पादेवास्य स्वसारः समुत्तिष्ठन्ति तेन स्वसृलोकेन सम्पन्नो महीयते
जर कोणाला बहिणींच्या लोकाची इच्छा असेल, तर त्याच्या मनातील इच्छेनेच त्याच्या बहिणी समोर येतात. त्या बहिणींच्या लोकाने तो समृद्ध होतो आणि मोठेपण मिळवतो.
अथ यदि सखिलोककामो भवति सङ्कल्पादेवास्य सखायः समुत्तिष्ठन्ति तेन सखिलोकेन सम्पन्नो महीयते
जर कोणाला मित्रांच्या लोकाची इच्छा असेल, तर त्याच्या मनातील इच्छेनेच त्याचे मित्र समोर येतात. त्या मित्रांच्या लोकाने तो समृद्ध होतो आणि मोठेपण मिळवतो.
अथात आत्मादेश एवात्मैवाधस्तादात्मोपरिष्टादात्मा पश्चादात्मा पुरस्तादात्मा दक्षिणत आत्मोत्तरत आत्मैवेदँ सर्वमिति । स वा एष एवं पश्यन्नेवं मन्वान एवं विजानन्नात्मरतिरात्मक्रीड आत्ममिथुन आत्मानन्दः स स्वराड् भवति तस्य सर्वेषु लोकेषु कामचारो भवति । अथ येऽन्यथातो विदुरन्यराजानस्ते क्षय्यलोका भवन्ति तेषाँ सर्वेषु लोकेष्वकामचारो भवति
म्हणून आत्म्याबद्दलची शिकवण अशी—'आत्मा खाली आहे, आत्मा वर आहे, आत्मा मागे आहे, आत्मा पुढे आहे, आत्मा उजवीकडे आहे, आत्मा डावीकडे आहे; आत्माच सर्व आहे.' जो माणूस असं पाहतो, विचार करतो, जाणतो—तो आत्म्यातच रमतो, आत्म्यातच खेळतो, आत्म्यातच संग करतो, आत्म्यातच आनंद घेतो—तो स्वतःचा राजा होतो. त्याला सर्व जगांत हवी तशी वागायची मुभा मिळते. पण जे वेगळं समजतात, त्यांच्यावर दुसरे राज्य करतात; त्यांचे जग नाशवंत असतात, आणि त्यांना सर्वत्र हवी तशी मुभा मिळत नाही.
तदेष श्लोको न पश्यो मृत्युं पश्यति न रोगं नोत दुःखताँ सर्वँ ह पश्यः पश्यति सर्वमाप्नोति सर्वश इति । स एकधा भवति त्रिधा भवति पञ्चधा सप्तधा नवधा चैव पुनश्चैकादशः स्मृतः शतं च दश चैकश्च सहस्राणि च विँशतिराहारशुद्धौ सत्त्वशुद्धौ ध्रुवा स्मृतिः स्मृतिलम्भे सर्वग्रन्थीनां विप्रमोक्षस्तस्मै मृदितकषायाय तमसस्पारं दर्शयति भगवान्सनत्कुमारस्तँ स्कन्द इत्याचक्षते तँ स्कन्द इत्याचक्षते
त्यावर एक श्लोक आहे—'तो मृत्यू पाहत नाही, रोग पाहत नाही, दुःख पाहत नाही; जो पाहतो, तो सर्व पाहतो, सर्व मिळवतो.' तो एकरूप होतो, त्रिरूप, पाचरूप, सातारूप, नवरूप, पुन्हा अकरा, शंभर, दहा, एक, आणि वीस हजार असा सांगितला जातो. अन्न शुद्ध झालं की मन शुद्ध होतं; मन शुद्ध झालं की स्मरण ठाम राहतं; स्मरण ठाम राहिलं की हृदयातील सर्व गाठी सुटतात. ज्याचे दोष नाहीसे झाले, त्याला भगवंत सनत्कुमार अज्ञानाच्या पारचा मार्ग दाखवतो. त्याला 'स्कंद' असं म्हणतात, 'स्कंद' असं म्हणतात.
स ब्रूयान्नास्य जरयैतज्जीर्यति न वधेनास्य हन्यत एतत्सत्यं ब्रह्मपुरमस्मिन्कामाः समाहिताः एष आत्मापहतपाप्मा विजरो विमृत्युर्विशोको विजिघत्सोऽपिपासः सत्यकामः सत्यसङ्कल्पो यथा ह्येवेह प्रजा अन्वाविशन्ति यथानुशासनं यं यमन्तमभिकामा भवन्ति यं जनपदं यं क्षेत्रभागं तं तमेवोपजीवन्ति
उत्तर असं द्यावं—'म्हातारपणाने हे वयस्कर होत नाही; मृत्यूने हे मरत नाही. हेच खरं ब्रह्मपुर आहे, यात सर्व इच्छा सामावलेल्या आहेत. हा आत्मा पापरहित, वृद्धत्वरहित, अमर, दुःखरहित, भूक आणि तहान नसलेला, ज्याच्या इच्छा खरी, संकल्पही खरे. जसं इथे लोक आपल्या वर्तनानुसार येतात, तसंच तिथेही, ज्याला ज्या गोष्टीची इच्छा असते—ज्या देशाची, ज्या शेताची—ती त्याला मिळते.'