അസ്യ സോമ്യ മഹതോ വൃക്ഷസ്യ യോ മൂലേഽഭ്യാഹന്യാജ്ജീവന്സ്രവേദ്യോ മധ്യേഽഭ്യാഹന്യാജ്ജീവന്സ്രവേദ്യോഽഗ്രേഽഭ്യാഹന്യാജ്ജീവന്സ്രവേത്സ ഏഷ ജീവേനാത്മനാനുപ്രഭൂതഃ പേപീയമാനോ മോദമാനസ്തിഷ്ഠതി
സോമ്യ, ഈ വലിയ വൃക്ഷത്തിന്റെ വേരിൽ അടിച്ചാൽ, അതിൽ ജീവൻ ഉള്ളപ്പോൾ രസം പുറത്ത് വരും; നടുവിൽ അടിച്ചാലും, മുകളിൽ അടിച്ചാലും അതേപോലെ രസം വരും. ജീവൻ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നതിനാൽ, വൃക്ഷം ആനന്ദത്തോടെ നിലകൊള്ളുന്നു.
അസ്യ യദേകാഁ ശാഖാം ജീവോ ജഹാത്യഥ സാ ശുഷ്യതി ദ്വിതീയാം ജഹാത്യഥ സാ ശുഷ്യതി തൃതീയാം ജഹാത്യഥ സാ ശുഷ്യതി സര്വം ജഹാതി സര്വഃ ശുഷ്യത്യേവമേവ ഖലു സോമ്യ വിദ്ധീതി ഹോവാച
ഈ വൃക്ഷത്തിന്റെ ഒരു ശാഖയിൽ നിന്ന് ജീവൻ വിട്ടുപോകുമ്പോൾ, ആ ശാഖ ഉണങ്ങും; രണ്ടാമത്തേത് വിട്ടാൽ അതും ഉണങ്ങും; മൂന്നാമത്തേത് വിട്ടാൽ അതും ഉണങ്ങും; എല്ലാം വിട്ടാൽ, മുഴുവൻ ഉണങ്ങും. സോമ്യ, ഇതുപോലെ തന്നെ നീ മനസ്സിലാക്കണം, എന്നു ഉദ്ദാലകൻ പറഞ്ഞു.
ജീവാപേതം വാവ കിലേദം മ്രിയതേ ന ജീവോ മ്രിയതേ ഇതി സ യ ഏഷോഽണിമൈതദാത്മ്യമിദഁ സര്വം തത്സത്യഁ സ ആത്മാ തത്ത്വമസി ശ്വേതകേതോ ഇതി ഭൂയ ഏവ മാ ഭഗവാന്വിജ്ഞാപയത്വിതി തഥാ സോമ്യേതി ഹോവാച
ജീവൻ വിട്ടുപോയാൽ, അത് മരിക്കും; ജീവൻ തന്നെയോ, അതു മരിക്കില്ല. സോമ്യ, ഈ സൂക്ഷ്മമായത് തന്നെയാണ് ഈ എല്ലാറ്റിനും ആത്മാവ്. അതാണ് സത്യം. അതാണ് ആത്മാവ്. അതാണ് നീ, ശ്വേതകേതു. ഭഗവൻ, ദയവായി കൂടുതൽ വിശദീകരിക്കണമെന്നു ശ്വേതകേതു പറഞ്ഞു. അതിനാൽ, സോമ്യ, ഞാൻ വീണ്ടും പറയുന്നു എന്നു ഉദ്ദാലകൻ പറഞ്ഞു.
ന്യഗ്രോധഫലമത ആഹരേതീദം ഭഗവ ഇതി ഭിന്ദ്ധീതി ഭിന്നം ഭഗവ ഇതി കിമത്ര പശ്യസീത്യണ്വ്യ ഇവേമാ ധാനാ ഭഗവ ഇത്യാസാമങ്ഗൈകാം ഭിന്ദ്ധീതി ഭിന്നാ ഭഗവ ഇതി കിമത്ര പശ്യസീതി ന കിഞ്ചന ഭഗവ ഇതി
സോമ്യ, നീ ഒരു ആൽമരം പഴം കൊണ്ടുവരിക്കൂ. ഇതാ, ഭഗവൻ. അതു പൊട്ടിക്കൂ. പൊട്ടിച്ചു, ഭഗവൻ. അതിൽ എന്താണ് കാണുന്നത്? വളരെ ചെറിയ വിത്തുകൾ, ഭഗവൻ. അതിൽ ഒന്ന് പൊട്ടിക്കൂ. പൊട്ടിച്ചു, ഭഗവൻ. അതിൽ എന്താണ് കാണുന്നത്? ഒന്നും കാണുന്നില്ല, ഭഗവൻ.
തഁ ഹോവാച യം വൈ സോമ്യൈതമണിമാനം ന നിഭാലയസ ഏതസ്യ വൈ സോമ്യൈഷോഽണിമ്ന ഏവം മഹാന്യഗ്രോധസ്തിഷ്ഠതി ശ്രദ്ധത്സ്വ സോമ്യേതി
അവൻ പറഞ്ഞു: സോമ്യ, നീ ഈ സൂക്ഷ്മമായ സാരത്തെ കാണുന്നില്ല. എന്നാൽ സത്യമായും, ഈ സൂക്ഷ്മതയിൽ നിന്നാണ് ഈ വലിയ ആൽമരം നിലകൊള്ളുന്നത്. ഇതു വിശ്വസിക്കണം, സോമ്യ.
സ യ ഏഷോഽണിമൈതദാത്മ്യമിദദ്ഁ സര്വം തത്സത്യഁ സ ആത്മാ തത്ത്വമസി ശ്വേതകേതോ ഇതി ഭൂയ ഏവ മാ ഭഗവാന്വിജ്ഞാപയത്വിതി തഥാ സോമ്യേതി ഹോവാച
ഈ സൂക്ഷ്മമായ സാരമാണ് ഈ എല്ലാറ്റിനും ഉള്ളിൽ ഉള്ളത്. അതാണ് സത്യം, അതാണ് ആത്മാവ്. അതാണ് നീയെന്ന സത്യം, ശ്വേതകേതു. പിന്നെയും ദയവായി വിശദീകരിക്കണമെന്നു ശിഷ്യൻ പറഞ്ഞു. അതിനായി, സോമ്യ, എന്നു ഗുരു സമ്മതിച്ചു.
ലവണമേതദുദകേഽവധായാഥ മാ പ്രാതരുപസീദഥാ ഇതി സ ഹ തഥാ ചകാര തഁ ഹോവാച യദ്ദോഷാ ലവണമുദകേഽവാധാ അങ്ഗ തദാഹരേതി തദ്ധാവമൃശ്യ ന വിവേദ
ഈ ഉപ്പിനെ വെള്ളത്തിൽ ഇടൂ, രാവിലെ എന്നെ കാണാൻ വരൂ എന്നു പറഞ്ഞു. അവൻ അങ്ങനെ ചെയ്തു. 'നീ വെള്ളത്തിൽ ഇട്ട ഉപ്പ് കൊണ്ടുവരൂ,' എന്നു പറഞ്ഞു. അവൻ തിരഞ്ഞു, ഉപ്പ് കണ്ടില്ല.
യഥാ വിലീനമേവാങ്ഗാസ്യാന്താദാചാമേതി കഥമിതി ലവണമിതി മധ്യാദാചാമേതി കഥമിതി ലവണമിത്യന്താദാചാമേതി കഥമിതി ലവണമിത്യഭിപ്രാസ്യൈതദഥ മോപസീദഥാ ഇതി തദ്ധ തഥാ ചകാര തച്ഛശ്വത്സംവര്തതേ തഁ ഹോവാചാത്ര വാവ കില തത്സോമ്യ ന നിഭാലയസേഽത്രൈവ കിലേതി
സ യ ഏഷോഽണിമൈതദാത്മ്യമിദഁ സര്വം തത്സത്യഁ സ ആത്മാ തത്ത്വമസി ശ്വേതകേതോ ഇതി ഭൂയ ഏവ മാ ഭഗവാന്വിജ്ഞാപയത്വിതി തഥാ സോമ്യേതി ഹോവാച
ഈ സൂക്ഷ്മമായ സാരമാണ് ഈ എല്ലാറ്റിനും ഉള്ളിൽ ഉള്ളത്. അതാണ് സത്യം, അതാണ് ആത്മാവ്. അതാണ് നീയെന്ന സത്യം, ശ്വേതകേതു. പിന്നെയും ദയവായി വിശദീകരിക്കണമെന്നു ശിഷ്യൻ പറഞ്ഞു. അതിനായി, സോമ്യ, എന്നു ഗുരു സമ്മതിച്ചു.
യഥാ സോമ്യ പുരുഷം ഗന്ധാരേഭ്യോഽഭിനദ്ധാക്ഷമാനീയ തം തതോഽതിജനേ വിസൃജേത്സ യഥാ തത്ര പ്രാങ്വോദങ്വാധരാങ്വാ പ്രത്യങ്വാ പ്രധ്മായീതാഭിനദ്ധാക്ഷ ആനീതോഽഭിനദ്ധാക്ഷോ വിസൃഷ്ടഃ
സോമ്യ, ഒരു മനുഷ്യനെ കണ്ണടയിട്ട് ഗന്ധാര ദേശത്തിൽ നിന്ന് കൊണ്ടുവന്ന്, അന്യജനങ്ങളിൽ വിട്ടാൽ, അവൻ കിഴക്ക്, പടിഞ്ഞാറ്, തെക്ക്, വടക്ക് എന്നിങ്ങനെ എല്ലാ ദിശകളിലേക്കും വഴിതേടി അലയും. കണ്ണടയിട്ട് കൊണ്ടുവന്നവനെയും, കണ്ണടയിട്ട് വിട്ടവനെയും പോലെ.
തസ്യ യഥാഭിനഹനം പ്രമുച്യ പ്രബ്രൂയാദേതാം ദിശം ഗന്ധാരാ ഏതാം ദിശം വ്രജേതി സ ഗ്രാമാദ്ഗ്രാമം പൃച്ഛന്പണ്ഡിതോ മേധാവീ ഗന്ധാരാനേവോപസമ്പദ്യേതൈവമേവേഹാചാര്യവാന്പുരുഷോ വേദ തസ്യ താവദേവ ചിരം യാവന്ന വിമോക്ഷ്യേഽഥ സമ്പത്സ്യ ഇതി
അവന്റെ കണ്ണട അഴിച്ച്, 'ഇവിടെയാണ് ഗന്ധാര, ഈ ദിശയിലേക്കു പോവൂ' എന്നു ആരെങ്കിലും പറഞ്ഞാൽ, അവൻ ഗ്രാമം ഗ്രാമമായി ചോദിച്ചുകൊണ്ട്, ബുദ്ധിയുള്ളവനും വിവേകമുള്ളവനും ഗന്ധാരയിൽ എത്തും. അതുപോലെ, ഗുരുവുള്ള മനുഷ്യൻ അറിവ് നേടുന്നു; പക്ഷേ, മോചിതനാകുന്നതുവരെ മാത്രമേ അതു നിലനിൽക്കൂ. പിന്നെ അവൻ ലക്ഷ്യത്തിൽ എത്തും.
സ യ ഏഷോഽണിമൈതദാത്മ്യമിദഁ സര്വം തത്സത്യഁ സ ആത്മാ തത്ത്വമസി ശ്വേതകേതോ ഇതി ഭൂയ ഏവ മാ ഭഗവാന്വിജ്ഞാപയത്വിതി തഥാ സോമ്യേതി ഹോവാച
ഈ സൂക്ഷ്മമായ സാരമാണ് ഈ എല്ലാറ്റിനും ഉള്ളിൽ ഉള്ളത്. അതാണ് സത്യം, അതാണ് ആത്മാവ്. അതാണ് നീയെന്ന സത്യം, ശ്വേതകേതു. പിന്നെയും ദയവായി വിശദീകരിക്കണമെന്നു ശിഷ്യൻ പറഞ്ഞു. അതിനായി, സോമ്യ, എന്നു ഗുരു സമ്മതിച്ചു.
പുരുഷഁ സോമ്യോതോപതാപിനം ജ്ഞാതയഃ പര്യുപാസതേ ജാനാസി മാം ജാനാസി മാമിതി । തസ്യ യാവന്ന വാങ്മനസി സമ്പദ്യതേ മനഃ പ്രാണേ പ്രാണസ്തേജസി തേജഃ പരസ്യാം ദേവതായാം താവജ്ജാനാതി
സോമ്യ, ഒരു മനുഷ്യൻ രോഗാവസ്ഥയിൽ ആയാൽ, അവന്റെ ബന്ധുക്കൾ ചുറ്റി നിന്നു ചോദിക്കും: 'നീ എന്നെ അറിയുന്നുവോ? എന്നെ അറിയുന്നുവോ?' അവന്റെ വാക്ക് മനസ്സിൽ ലയിക്കാതെ, മനസ്സ് ശ്വാസത്തിൽ ലയിക്കാതെ, ശ്വാസം അഗ്നിയിൽ ലയിക്കാതെ, അഗ്നി പരമ ദൈവത്തിൽ ലയിക്കാതെ, അവൻ അവരെ അറിയുന്നു.
അഥ യദാസ്യ വാങ്മനസി സമ്പദ്യതേ മനഃ പ്രാണേ പ്രാണസ്തേജസി തേജഃ പരസ്യാം ദേവതായാമഥ ന ജാനാതി
പക്ഷേ, അവന്റെ വാക്ക് മനസ്സിൽ ലയിച്ചാൽ, മനസ്സ് ശ്വാസത്തിൽ ലയിച്ചാൽ, ശ്വാസം അഗ്നിയിൽ ലയിച്ചാൽ, അഗ്നി പരമ ദൈവത്തിൽ ലയിച്ചാൽ, അവൻ അവരെ അറിയുന്നില്ല.
സ യ ഏഷോഽണിമൈതദാത്മ്യമിദഁ സര്വം തത് സത്യഁ സ ആത്മാ തത്ത്വമസി ശ്വേതകേതോ ഇതി ഭൂയ ഏവ മാ ഭഗവാന്വിജ്ഞാപയത്വിതി തഥാ സോമ്യേതി ഹോവാച
ഈ സൂക്ഷ്മമായ സാരമാണ് ഈ എല്ലാറ്റിനും ഉള്ളിൽ ഉള്ളത്. അതാണ് സത്യം, അതാണ് ആത്മാവ്. അതാണ് നീയെന്ന സത്യം, ശ്വേതകേതു. പിന്നെയും ദയവായി വിശദീകരിക്കണമെന്നു ശിഷ്യൻ പറഞ്ഞു. അതിനായി, സോമ്യ, എന്നു ഗുരു സമ്മതിച്ചു.
അഥ യദി തസ്യാകര്താ ഭവതി തതേവ സത്യമാത്മാനം കുരുതേ സ സത്യാഭിസന്ധഃ സത്യേനാത്മാനമന്തര്ധായ പരശും തപ്തം പ്രതിഗൃഹ്ണാതി സന ദഹ്യതേഽഥ മുച്യതേ
പക്ഷേ, അവൻ കുറ്റക്കാരനല്ലെങ്കിൽ, അവൻ തന്നെ സത്യമായി നിലനിർത്തുന്നു. സത്യത്തിൽ മനസ്സോടെ, സത്യത്തിൽ മറഞ്ഞ്, ഉരുകിയ കുരുവടി സ്വീകരിക്കുമ്പോൾ, അവൻ ദഹിക്കപ്പെടുന്നില്ല, പിന്നീട് മോചിതനാകും.
സ യഥാ തത്ര നാദാഹ്യേതൈതദാത്മ്യമിദഁ സര്വം തത്സത്യഁ സ ആത്മാ തത്ത്വമസി ശ്വേതകേതോ ഇതി തദ്ധാസ്യ വിജജ്ഞാവിതി വിജജ്ഞാവിതി
അവിടെ അവൻ ദഹിക്കപ്പെടാത്തതുപോലെ, ഈ എല്ലാറ്റിനും അതേ ആത്മാവാണ് ഉള്ളത്. അതാണ് സത്യം, അതാണ് ആത്മാവ്. അതാണ് നീയെന്ന സത്യം, ശ്വേതകേതു. അങ്ങനെ അവൻ മനസ്സിലാക്കി, മനസ്സിലാക്കി.
അധീഹി ഭഗവ ഇതി ഹോപസസാദ സനത്കുമാരം നാരദസ്തഁ ഹോവാച യദ്വേത്ഥ തേന മോപസീദ തതസ്ത ഊര്ധ്വം വക്ഷ്യാമീതി സ ഹോവാച
നാരദൻ സന്ത്കുമാരന്റെ അടുക്കൽ ചെന്നു പറഞ്ഞു: 'ഭഗവൻ, എന്നെ പഠിപ്പിക്കണമേ.' ഗുരു പറഞ്ഞു: 'നിനക്ക് അറിയാവുന്നതുമായി വന്നു നിൽക്കൂ; അതിന് ശേഷം ഞാൻ കൂടുതൽ പറഞ്ഞുതരാം.' അങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ഋഗ്വേദം ഭഗവോഽധ്യേമി യജുര്വേദഁ സാമവേദമാഥര്വണം ചതുര്ഥമിതിഹാസപുരാണം പഞ്ചമം വേദാനാം വേദം പിത്ര്യഁ രാശിം ദൈവം നിധിം വാകോവാക്യമേകായനം ദേവവിദ്യാം ബ്രഹ്മവിദ്യാം ഭൂതവിദ്യാം ക്ഷത്രവിദ്യാം നക്ഷത്രവിദ്യാഁ സര്പദേവജനവിദ്യാമേതദ്ഭഗവോഽധ്യേമി
'ഭഗവൻ, ഞാൻ ഋഗ്വേദം, യജുര്വേദം, സാമവേദം, നാലാമത്തേതായി അതർവണവേദം, അഞ്ചാമത്തേതായി ഇതിഹാസപുരാണങ്ങൾ, വേദങ്ങളിൽ വേദം, പിതൃവിദ്യ, ഗണിതം, ദൈവവിദ്യ, നിധി, വാക്ക്, ഏകായനം, ദേവവിദ്യ, ബ്രഹ്മവിദ്യ, ഭൂതവിദ്യ, ക്ഷത്രവിദ്യ, നക്ഷത്രവിദ്യ, പാമ്പുകളും ദേവജനങ്ങളും സംബന്ധിച്ച വിദ്യ—ഇവയെല്ലാം ഞാൻ പഠിക്കുന്നു.'
സോഽഹം ഭഗവോ മന്ത്രവിദേവാസ്മി നാത്മവിച്ഛ്രുതഁ ഹ്യേവ മേ ഭഗവദ്ദൃശേഭ്യസ്തരതി ശോകമാത്മവിദിതി സോഽഹം ഭഗവഃ ശോചാമി തം മാ ഭഗവാഞ്ഛോകസ്യ പാരം താരയത്വിതി തഁ ഹോവാച യദ്വൈ കിഞ്ചൈതദധ്യഗീഷ്ഠാ നാമൈവൈതത്
'ഭഗവൻ, ഞാൻ മന്ത്രങ്ങൾ അറിയുന്നവനാണ്, ആത്മാവിനെ അറിയുന്നവനല്ല. ആത്മാവിനെ അറിയുന്നവൻ മാത്രമാണ് ദുഃഖം കടന്ന് പോകുന്നതെന്ന് ഞാൻ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. ഭഗവൻ, ഞാൻ ദുഃഖത്തിലാണ്. ദയവായി എന്നെ ദുഃഖത്തിന്റെ അപ്പുറം എത്തിക്കണമേ.' ഗുരു പറഞ്ഞു: 'നീ പഠിച്ചതെല്ലാം പേരാണ്.'
നാമ വാ ഋഗ്വേദോ യജുര്വേദഃ സാമവേദ ആഥര്വണശ്ചതുര്ഥ ഇതിഹാസപുരാണഃ പഞ്ചമോ വേദാനാം വേദഃ പിത്ര്യോ രാശിര്ദൈവോ നിധിര്വാകോവാക്യമേകായനം ദേവവിദ്യാ ബ്രഹ്മവിദ്യാ ഭൂതവിദ്യാ ക്ഷത്രവിദ്യാ നക്ഷത്രവിദ്യാ സര്പദേവജനവിദ്യാ നാമൈവൈതന്നാമോപാസ്സ്വേതി
'പേര് തന്നെയാണ് ഋഗ്വേദം, യജുര്വേദം, സാമവേദം, അതർവണവേദം നാലാമത്തേതായി, ഇതിഹാസപുരാണങ്ങൾ അഞ്ചാമത്തേതായി, വേദങ്ങളിൽ വേദം, പിതൃവിദ്യ, ഗണിതം, ദൈവവിദ്യ, നിധി, വാക്ക്, ഏകായനം, ദേവവിദ്യ, ബ്രഹ്മവിദ്യ, ഭൂതവിദ്യ, ക്ഷത്രവിദ്യ, നക്ഷത്രവിദ്യ, പാമ്പ്-ദേവജനവിദ്യ—ഇവയെല്ലാം പേരാണ്. പേരിൽ തന്നെ ധ്യാനം ചെയ്യണം.'
സ യോ നാമ ബ്രഹ്മേത്യുപാസ്തേ യാവന്നാമ്നോ ഗതം തത്രാസ്യ യഥാകാമചാരോ ഭവതി യോ നാമ ബ്രഹ്മേത്യുപാസ്തേഽസ്തി ഭഗവോ നാമ്നോ ഭൂയ ഇതി നാമ്നോ വാവ ഭൂയോഽസ്തീതി തന്മേ ഭഗവാന്ബ്രവീത്വിതി
ആർ ആരെങ്കിലും നാമം ബ്രഹ്മം എന്നാണ് ധ്യാനിച്ചാൽ, നാമം എത്തുന്നിടത്തോളം അവൻ ഇഷ്ടം പോലെ സഞ്ചരിക്കും. നാമം ബ്രഹ്മം എന്നാണ് ധ്യാനിക്കുന്നവൻ ചോദിക്കും: 'ഭഗവൻ, നാമത്തേക്കാൾ വലിയതൊന്നുണ്ടോ?' 'ഉണ്ട്, നാമത്തേക്കാൾ വലിയതുണ്ട്,' എന്നാണ് ഉത്തരം. 'ദയവായി, ഭഗവൻ, അത് എനിക്ക് പറഞ്ഞുതരേണം.'
സ യോ വാചം ബ്രഹ്മേത്യുപാസ്തേ യാവദ്വാചോ ഗതം തത്രാസ്യ യഥാകാമചാരോ ഭവതി യോ വാചം ബ്രഹ്മേത്യുപാസ്തേഽസ്തി ഭഗവോ വാചോ ഭൂയ ഇതി വാചോ വാവ ഭൂയോഽസ്തീതി തന്മേ ഭഗവാന്ബ്രവീത്വിതി
ആർ ആരെങ്കിലും വാക്ക് ബ്രഹ്മം എന്നാണ് ധ്യാനിച്ചാൽ, വാക്ക് എത്തുന്നിടത്തോളം അവൻ ഇഷ്ടം പോലെ സഞ്ചരിക്കും. വാക്ക് ബ്രഹ്മം എന്നാണ് ധ്യാനിക്കുന്നവൻ ചോദിക്കും: 'ഭഗവൻ, വാക്കിനേക്കാൾ വലിയതൊന്നുണ്ടോ?' 'ഉണ്ട്, വാക്കിനേക്കാൾ വലിയതുണ്ട്,' എന്നാണ് ഉത്തരം. 'ദയവായി, ഭഗവൻ, അത് എനിക്ക് പറഞ്ഞുതരേണം.'
സ യോ മനോ ബ്രഹ്മേത്യുപാസ്തേ യാവന്മനസോ ഗതം തത്രാസ്യ യഥാകാമചാരോ ഭവതി യോ മനോ ബ്രഹ്മേത്യുപാസ്തേഽസ്തി ഭഗവോ മനസോ ഭൂയ ഇതി മനസോ വാവ ഭൂയോഽസ്തീതി തന്മേ ഭഗവാന്ബ്രവീത്വിതി
ആർ ആരെങ്കിലും മനസ്സ് ബ്രഹ്മം എന്നാണ് ധ്യാനിച്ചാൽ, മനസ്സ് എത്തുന്നിടത്തോളം അവൻ ഇഷ്ടം പോലെ സഞ്ചരിക്കും. മനസ്സ് ബ്രഹ്മം എന്നാണ് ധ്യാനിക്കുന്നവൻ ചോദിക്കും: 'ഭഗവൻ, മനസ്സിനേക്കാൾ വലിയതൊന്നുണ്ടോ?' 'ഉണ്ട്, മനസ്സിനേക്കാൾ വലിയതുണ്ട്,' എന്നാണ് ഉത്തരം. 'ദയവായി, ഭഗവൻ, അത് എനിക്ക് പറഞ്ഞുതരേണം.'
സങ്കല്പോ വാവ മനസോ ഭൂയാന്യദാ വൈ സങ്കല്പയതേഽഥ മനസ്യത്യഥ വാചമീരയതി താമു നാമ്നീരയതി നാമ്നി മന്ത്രാ ഏകം ഭവന്തി മന്ത്രേഷു കര്മാണി
സങ്കൽപ്പം മനസ്സിനേക്കാൾ വലിയതാണ്. ഒരാൾ സങ്കൽപ്പിക്കുമ്പോൾ, പിന്നെ ചിന്തിക്കുന്നു; പിന്നെ സംസാരിക്കുന്നു; പിന്നെ നാമം ഉച്ചരിക്കുന്നു; നാമത്തിൽ മന്ത്രങ്ങൾ ഒന്നാകുന്നു; മന്ത്രങ്ങളിൽ പ്രവർത്തികൾ ഒന്നാകുന്നു.
'വെള്ളത്തിന്റെ അരികിൽ നിന്ന് രുചിക്കൂ—എങ്ങനെയാണ്?' 'ഉപ്പു രുചിയാണു.' 'നടുവിൽ നിന്ന് രുചിക്കൂ—എങ്ങനെയാണ്?' 'ഉപ്പു രുചിയാണു.' 'മറ്റൊരു അരികിൽ നിന്ന് രുചിക്കൂ—എങ്ങനെയാണ്?' 'ഉപ്പു രുചിയാണു.' 'ഇപ്പോൾ തിരിച്ചു വരൂ.' അവൻ അങ്ങനെ ചെയ്തു. ഉപ്പ് പൂർണ്ണമായി കലർന്നിരുന്നു. ഗുരു പറഞ്ഞു: 'സോമ്യ, നീ ഇതു കാണുന്നില്ലെങ്കിലും, ഇതിൽ ഉപ്പ് ഉണ്ട്.'
പുരുഷഁ സോമ്യോത ഹസ്തഗൃഹീതമാനയന്ത്യപഹാര്ഷീത്സ്തേയമകാര്ഷീത്പരശുമസ്മൈ തപതേതി സ യദി തസ്യ കര്താ ഭവതി തത ഏവാനൃതമാത്മാനം കുരുതേ സോഽനൃതാഭിസന്ധോഽനൃതേനാത്മാനമന്തര്ധായ പരശും തപ്തം പ്രതിഗൃഹ്ണാതി സ ദഹ്യതേഽഥ ഹന്യതേ
സോമ്യ, ഒരു മനുഷ്യനെ മോഷ്ടിച്ച വസ്തു കൈവശം പിടിച്ചു കൊണ്ടു വരുമ്പോൾ, ജനങ്ങൾ പറയുന്നു: 'ഇവൻ മോഷണം ചെയ്തു, അവൻ കുറ്റം ചെയ്തു, ഉരുകിയ കുരുവടി അവനെ ദഹിപ്പിക്കുന്നു.' അവൻ കുറ്റക്കാരനായാൽ, അവൻ തന്നെ അസത്യമാക്കി മാറ്റുന്നു. അസത്യത്തിൽ മനസ്സോടെ, അസത്യത്തിൽ മറഞ്ഞ്, ഉരുകിയ കുരുവടി സ്വീകരിക്കുമ്പോൾ, അവൻ ദഹിക്കപ്പെടുന്നു, പിന്നീട് ശിക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു.
വാഗ്വാവ നാമ്നോ ഭൂയസീ വാഗ്വാ ഋഗ്വേദം വിജ്ഞാപയതി യജുര്വേദഁ സാമവേദമാഥര്വണം ചതുര്ഥമിതിഹാസപുരാണം പഞ്ചമം വേദാനാം വേദം പിത്ര്യഁരാശിം ദൈവം നിധിം വാകോവാക്യമേകായനം ദേവവിദ്യാം ബ്രഹ്മവിദ്യാം ഭൂതവിദ്യാം ക്ഷത്രവിദ്യാഁ സര്പദേവജനവിദ്യാം ദിവം ച പൃഥിവീം ച വായും ചാകാശം ചാപശ്ച തേജശ്ച ദേവാഁശ്ച മനുഷ്യാഁശ്ച പശൂഁശ്ച വയാഁസി ച തൃണവനസ്പതീഞ്ഛ്വാപദാന്യാകീടപതങ്ഗപിപീലകം ധര്മം ചാധര്മം ച സത്യം ചാനൃതം ച സാധു ചാസാധു ച ഹൃദയജ്ഞം ചാഹൃദയജ്ഞം ച യദ്വൈ വാങ്നാഭവിഷ്യന്ന ധര്മോ നാധര്മോ വ്യജ്ഞാപയിഷ്യന്ന സത്യം നാനൃതം ന സാധു നാസാധു ന ഹൃദയജ്ഞോ നാഹൃദയജ്ഞോ വാഗേവൈതത്സര്വം വിജ്ഞാപയതി വാചമുപാസ്സ്വേതി
വാക്ക് നാമത്തേക്കാൾ വലിയതാണ്. വാക്ക് ഋഗ്വേദം, യജുര്വേദം, സാമവേദം, അതർവ്വണം നാലാമത്തേത്, ഇതിഹാസവും പുരാണവും അഞ്ചാമത്തേത്, വേദങ്ങളിൽ വേദം, പിതൃകർമ്മങ്ങൾ, ദൈവകാര്യങ്ങൾ, നിധി, വാക്കിന്റെ വാക്യങ്ങൾ, ഏകപഥം, ദൈവവിദ്യ, ബ്രഹ്മവിദ്യ, ഭൂതവിദ്യ, രാജവിദ്യ, നക്ഷത്രവിദ്യ, പാമ്പ്-ദൈവവിദ്യ, ആകാശവും ഭൂമിയും വായുവും ആകാശവും വെള്ളവും തീയും ദേവന്മാരും മനുഷ്യരും മൃഗങ്ങളും പക്ഷികളും പുല്ലും വൃക്ഷങ്ങളും കാട്ടുമൃഗങ്ങളും കീടങ്ങളും പറക്കുന്ന ജീവികളും പുഴുക്കളും, ധർമ്മവും അധർമ്മവും സത്യവും അസത്യവും നല്ലതും ചീത്തയും ഹൃദയത്തിന് ഇഷ്ടമുള്ളതും ഇഷ്ടമില്ലാത്തതും—ഇവയെല്ലാം വാക്ക് അറിയിക്കുന്നു. വാക്ക് ഇല്ലെങ്കിൽ ഇവയെല്ലാം അറിയപ്പെടില്ല. അതുകൊണ്ട് വാക്ക് ധ്യാനിക്കണം.
മനോ വാവ വാചോ ഭൂയോ യഥാ വൈ ദ്വേ വാമലകേ ദ്വേ വാ കോലേ ദ്വൌ വാക്ഷൌ മുഷ്ടിരനുഭവത്യേവം വാചം ച നാമ ച മനോഽനുഭവതി സ യദാ മനസാ മനസ്യതി മന്ത്രാനധീയീയേത്യഥാധീതേ കര്മാണി കുര്വീയേത്യഥ കുരുതേ പുത്രാഁശ്ച പശൂഁശ്ചേച്ഛേയേത്യഥേച്ഛത ഇമം ച ലോകമമും ചേച്ഛേയേത്യഥേച്ഛതേ മനോ ഹ്യാത്മാ മനോ ഹി ലോകോ മനോ ഹി ബ്രഹ്മ മന ഉപാസ്സ്വേതി
മനസ്സ് വാക്കിനേക്കാൾ വലിയതാണ്. രണ്ട് ആമലകഫലങ്ങൾ പോലെ, രണ്ട് കോലഫലങ്ങൾ പോലെ, രണ്ട് ബില്വഫലങ്ങൾ പോലെ, ഒരു മുഷ്ടിയിൽ പിടിക്കാൻ കഴിയുന്നതുപോലെ, വാക്കിനെയും നാമത്തെയും മനസ്സ് പിടിക്കുന്നു. മനസ്സ് ഉപയോഗിച്ച് ചിന്തിക്കുമ്പോൾ, മന്ത്രങ്ങൾ പഠിക്കുന്നു; ആഗ്രഹിക്കുമ്പോൾ, പ്രവർത്തിക്കുന്നു; മക്കളെയും പശുക്കളെയും ആഗ്രഹിക്കുമ്പോൾ, ആഗ്രഹിക്കുന്നു; ഈ ലോകത്തെയും അപ്പുറ ലോകത്തെയും ആഗ്രഹിക്കുമ്പോൾ, ആഗ്രഹിക്കുന്നു. മനസ്സ് തന്നെയാണ് ആത്മാവ്; മനസ്സ് തന്നെയാണ് ലോകം; മനസ്സ് തന്നെയാണ് ബ്രഹ്മം. മനസ്സ് ധ്യാനിക്കണം.
താനി ഹ വാ ഏതാനി സങ്കല്പൈകായനാനി സങ്കല്പാത്മകാനി സങ്കല്പേ പ്രതിഷ്ഠിതാനി സമകൢപതാം ദ്യാവാപൃഥിവീ സമകല്പേതാം വായുശ്ചാകാശം ച സമകല്പന്താപശ്ച തേജശ്ച തേഷാഁ സങ്കൢപ്ത്യൈ വര്ഷഁ സങ്കല്പതേ വര്ഷസ്യ സങ്കൢപ്ത്യാ അന്നഁ സങ്കല്പതേഽന്നസ്യ സങ്കൢപ്ത്യൈ പ്രാണാഃ സങ്കല്പന്തേ പ്രാണാനാഁ സങ്കൢപ്ത്യൈ മന്ത്രാഃ സങ്കല്പന്തേ മന്ത്രാണാഁ സങ്കൢപ്ത്യൈ കര്മാണി സങ്കല്പന്തേ കര്മണാം സങ്കൢപ്ത്യൈ ലോകഃ സങ്കല്പതേ ലോകസ്യ സങ്കൢപ്ത്യൈ സര്വഁ സങ്കല്പതേ സ ഏഷ സങ്കല്പഃ സങ്കല്പമുപാസ്സ്വേതി
ഇവയെല്ലാം സങ്കൽപ്പത്തിലൂടെ നടക്കുന്നു, സങ്കൽപ്പമാണ് ഇവയുടെ സ്വഭാവം, സങ്കൽപ്പത്തിലാണ് ഇവ നിലകൊള്ളുന്നത്. ആകാശവും ഭൂമിയും സങ്കൽപ്പത്തിലൂടെ നിലനിൽക്കുന്നു; വായുവും ആകാശവും സങ്കൽപ്പത്തിലൂടെ നിലനിൽക്കുന്നു; വെള്ളവും തീയും സങ്കൽപ്പത്തിലൂടെ നിലനിൽക്കുന്നു. മഴക്കായി സങ്കൽപ്പിക്കുന്നു; മഴക്കായി അന്നം സങ്കൽപ്പിക്കുന്നു; അന്നത്തിനായി പ്രാണൻ സങ്കൽപ്പിക്കുന്നു; പ്രാണത്തിനായി മന്ത്രങ്ങൾ സങ്കൽപ്പിക്കുന്നു; മന്ത്രങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി പ്രവർത്തികൾ സങ്കൽപ്പിക്കുന്നു; പ്രവർത്തികൾക്കായി ലോകം സങ്കൽപ്പിക്കുന്നു; ലോകത്തിനായി എല്ലാം സങ്കൽപ്പിക്കുന്നു. ഇതാണ് സങ്കൽപ്പം. സങ്കൽപ്പം ധ്യാനിക്കണം.
സ യഃ സങ്കല്പം ബ്രഹ്മേത്യുപാസ്തേ സങ്കൢപ്താന്വൈ സ ലോകാന്ധ്രുവാന്ധ്രുവഃ പ്രതിഷ്ഠിതാന് പ്രതിഷ്ഠിതോഽവ്യഥമാനാനവ്യഥമാനോഽഭിസിധ്യതി യാവത്സങ്കല്പസ്യ ഗതം തത്രാസ്യ യഥാകാമചാരോ ഭവതി യഃ സങ്കല്പം ബ്രഹ്മേത്യുപാസ്തേഽസ്തി ഭഗവഃ സങ്കല്പാദ്ഭൂയ ഇതി സങ്കല്പാദ്വാവ ഭൂയോഽസ്തീതി തന്മേ ഭഗവാന്ബ്രവീത്വിതി
ആർ ആരെങ്കിലും സങ്കൽപ്പം ബ്രഹ്മം എന്നാണ് ധ്യാനിച്ചാൽ, സങ്കൽപ്പത്തിൽ ഉറപ്പുള്ള ലോകങ്ങൾ അവൻ നേടും; അവൻ തന്നെ ഉറപ്പോടെ നിലകൊള്ളും, അചഞ്ചലനാകും. സങ്കൽപ്പം എത്തുന്നിടത്തോളം അവൻ ഇഷ്ടം പോലെ സഞ്ചരിക്കും. സങ്കൽപ്പം ബ്രഹ്മം എന്നാണ് ധ്യാനിക്കുന്നവൻ ചോദിക്കും: 'ഭഗവൻ, സങ്കൽപ്പത്തേക്കാൾ വലിയതൊന്നുണ്ടോ?' 'ഉണ്ട്, സങ്കൽപ്പത്തേക്കാൾ വലിയതുണ്ട്,' എന്നാണ് ഉത്തരം. 'ദയവായി, ഭഗവൻ, അത് എനിക്ക് പറഞ്ഞുതരേണം.'