ಉದ್ಧಾಲಕ ಆರೂಣಿ ತಮ್ಮ ಪುತ್ರ ಶಿವತೇಕೇತು ಅವರೊಡನೆ ಹೀಗೆ ಉಪದೇಶವನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸಿದರು: "ಪ್ರಿಯನೇ, ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ನಮಗೆ ಯಾವುದಾದರೂ ಅಜ್ಞಾನವಾಗಿದ್ದರೆ, ಅದನ್ನು ದೇವತೆಗಳ ಸಂಯೋಗವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಈ ಮೂರು ದೇವತೆಗಳು—ಅಗ್ನಿ, ಜಲ ಮತ್ತು ಅನ್ನ—ಮಾನವನೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ, ಅವುಗಳು ತಲಾ ಮೂರು ಭಾಗಗಳಾಗಿ ವಿಭಜನೆಯಾಗುತ್ತವೆ. ಇದರ ಅರ್ಥವನ್ನು ನನ್ನಿಂದ ತಿಳಿದುಕೋ. ನಾವು ತಿನ್ನುವ ಅನ್ನವು ಮೂರು ಭಾಗಗಳಾಗಿ ವಿಭಜನೆಯಾಗುತ್ತದೆ: ಅದರ ಭಾರವಾದ ಭಾಗವು ಮಲವಾಗುತ್ತದೆ, ಮಧ್ಯದ ಭಾಗವು ಮಾಂಸವಾಗುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ ಭಾಗವು ಮನಸ್ಸಾಗುತ್ತದೆ. ನಾವು ಕುಡಿಯುವ ನೀರಿನೂ ಹೌದು: ಅದರ ಭಾರವಾದ ಭಾಗವು ಮೂತ್ರವಾಗುತ್ತದೆ, ಮಧ್ಯದ ಭಾಗವು ರಕ್ತವಾಗುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ ಭಾಗವು ಉಸಿರಾಗುತ್ತದೆ. ನಾವು ಸೇವಿಸುವ ಅಗ್ನಿಯೂ ಹಾಗೆಯೇ: ಅದರ ಭಾರವಾದ ಭಾಗವು ಎಲುಬಾಗುತ್ತದೆ, ಮಧ್ಯದ ಭಾಗವು ಮಜ್ಜೆಯಾಗುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ ಭಾಗವು ಮಾತಾಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ, ಪ್ರಿಯನೇ, ಮನಸ್ಸು ಅನ್ನದಿಂದ, ಉಸಿರು ನೀರಿನಿಂದ, ಮಾತು ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ನೀನು ಇನ್ನಷ್ಟು ವಿವರಣೆಯನ್ನು ಕೇಳಲು ಬಯಸಿದರೆ, ನಾನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಅವರು ಮುಂದುವರೆದು, "ಮಜ್ಜಿಗೆ ತಯಾರಾಗುವಾಗ ಅದರ ಮಧ್ಯಭಾಗದ ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಭಾಗವು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಏರಿ ತುಪ್ಪವಾಗುತ್ತದೆ. ಇದೇ ರೀತಿ, ತಿನ್ನುವ ಅನ್ನದ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಭಾಗವು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಏರಿ ಮನಸ್ಸಾಗುತ್ತದೆ. ಕುಡಿಯುವ ನೀರಿನ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಭಾಗವು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಏರಿ ಉಸಿರಾಗುತ್ತದೆ. ಅನ್ನದ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಭಾಗವು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಏರಿ ಮಾತಾಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ, ಮನಸ್ಸು ಅನ್ನದಿಂದ, ಉಸಿರು ನೀರಿನಿಂದ, ಮಾತು ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ಉತ್ಪನ್ನವಾಗುತ್ತವೆ," ಎಂದು ಪುನಃ ಹೇಳಿದರು. ನಂತರ, ಅವರು ಶಿವತೇಕೇತುವನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಲು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: "ನೀನು ಹದಿನೈದು ದಿನ ಅನ್ನ ಸೇವಿಸದೆ ಇರಬೇಕು. ನೀನು ನೀರನ್ನು ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಕುಡಿಯಬಹುದು, ಏಕೆಂದರೆ ಉಸಿರು ನೀರಿನಿಂದ ಉತ್ಪನ್ನವಾಗುತ್ತದೆ. ನೀರು ಕುಡಿಯದೆ ಇದ್ದರೆ ಉಸಿರಾಟ itself ಕಡಿತವಾಗುತ್ತದೆ." ಶಿವತೇಕೇತು ಹದಿನೈದು ದಿನ ಅನ್ನ ಸೇವಿಸಲಿಲ್ಲ. ನಂತರ ತಂದೆಯ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು, "ನಾನು ಯಾವ ವೇದವನ್ನು ಪಠಿಸಲಿ?" ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ, "ಋಗ್ವೇದ, ಯಜುರ್ವೇದ, ಸಾಮವೇದವನ್ನು ಪಠಿಸು," ಎಂದರು. ಆದರೆ ಶಿವತೇಕೇತು, "ಓ ಗುರುದೇವ, ನನಗೆ ಯಾವುದು ಕೂಡ ನೆನಪಿಗೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ," ಎಂದನು. ಅದಕ್ಕೆ ಉದ್ಧಾಲಕ ಹೇಳಿದರು: "ಪ್ರಿಯನೇ, ದೊಡ್ಡ ಬೆಂಕಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ನುಣುಪು ಎಳೆ ಮಾತ್ರ ಉಳಿದರೆ ಅದು ಹೆಚ್ಚಿನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ. ಹದಿನಾರು ಭಾಗಗಳಿರುವ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಭಾಗ ಉಳಿದಿದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ವೇದಗಳನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುವ ಶಕ್ತಿಯಿಲ್ಲ. ನೀನು ಅನ್ನ ಸೇವಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಎಲ್ಲವೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ." ನಂತರ ಶಿವತೇಕೇತು ಅನ್ನ ಸೇವಿಸಿ ಬಂದನು; ಅವನಿಗೆ ಏನು ಕೇಳಿದರು, ಅವನು ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಉತ್ತರಿಸಿದನು. ಉದ್ಧಾಲಕ ಹೇಳಿದರು: "ಹಾಗೆಯೇ, ನುಣುಪು ಬೆಂಕಿಯನ್ನು ಹುಲ್ಲಿನಿಂದ ಪ್ರಜ್ವಲಿಸಿದರೆ ಅದು ಮತ್ತೆ ಭಾರಿ ಬೆಂಕಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ನಿನ್ನಲ್ಲೂ ಅನ್ನದಿಂದ ಶಕ್ತಿ ಉಂಟಾಗಿ ವೇದಗಳ ಜ್ಞಾನವು ಪುನಃ ಜಾಗೃತವಾಯಿತು. ಹೀಗಾಗಿ, ಮನಸ್ಸು ಅನ್ನದಿಂದ, ಉಸಿರು ನೀರಿನಿಂದ, ಮಾತು ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ." ಶಿವತೇಕೇತು ಈ ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡನು. ಉದ್ಧಾಲಕ ಮತ್ತೆ ಹೇಳಿದರು: "ಮಗನೇ, ನಿದ್ರೆಯ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತಿಳಿದುಕೋ. ವ್ಯಕ್ತಿ ನಿದ್ರೆ ಮಾಡುವಾಗ ಅವನು ಸತ್ತ್ವದೊಂದಿಗೆ ಏಕಮಯನಾಗುತ್ತಾನೆ, ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ 'ಅವನು ನಿದ್ರೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ' ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು ತನ್ನ ಆತ್ಮನಲ್ಲೇ ಲೀನನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಹಕ್ಕಿ ಒಂದು ದಾರದಿಂದ ಕಟ್ಟಲ್ಪಟ್ಟಂತೆ ಎಲ್ಲ ಕಡೆ ಹಾರಾಡಿ ಕೊನೆಗೆ ತನ್ನ ಬಂಧನದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹಿಂದಿರುಗುವಂತೆ, ಮನಸ್ಸೂ ಎಲ್ಲ ಕಡೆ ಸಂಚರಿಸಿ, ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯಲು ಉಸಿರಿನಲ್ಲೇ ಲೀನವಾಗುತ್ತದೆ. ಮನಸ್ಸು ಉಸಿರಿಗೆ ಕಟ್ಟಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಹಸಿವಿನ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನೂ ತಿಳಿದುಕೋ. ವ್ಯಕ್ತಿ ಆಹಾರ ಸೇವಿಸಿದಾಗ, ನೀರು ಆಹಾರವನ್ನು ದೇಹದ ವಿವಿಧ ಭಾಗಗಳಿಗೆ ಸಾಗಿಸುತ್ತದೆ. ಹೇಗೆ ಹಸು, ಕುದುರೆ, ಮಾನವರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಹೆಸರುಗಳಿಂದ ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ, ಹಾಗೆಯೇ ನೀರನ್ನು 'ಅನ್ನ' ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಅದರಿಂದ ಹೊಸ ಮೊಗ್ಗು ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಮೊಗ್ಗಿಲ್ಲದೆ ಬೇರು ಹುಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ. ಅದರ ಬೇರು ಅನ್ನದಲ್ಲೇ ಇದೆ. ಹೀಗಾಗಿ, ಮೊಗ್ಗನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಬೇರು ಅನ್ನದಲ್ಲಿ, ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ, ಸತ್ತ್ವದಲ್ಲಿ ಹುಡುಕು. ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳೂ ಸತ್ತ್ವವನ್ನು ಆಧಾರವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿವೆ. ತಂಪಿನ ಸ್ಥಿತಿಯೂ ಹೀಗೇ: ವ್ಯಕ್ತಿ ನೀರು ಕುಡಿಯುವಾಗ, ಅಗ್ನಿ ಅದನ್ನು ದೇಹದಲ್ಲಿ ಸರಿಯಾದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಸಾಗಿಸುತ್ತದೆ. ಅಗ್ನಿಯನ್ನು 'ಪಾನ' ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಅದರಿಂದ ಮೊಗ್ಗು ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಅದರ ಬೇರು ನೀರಿನಲ್ಲೇ ಇದೆ. ಹೀಗಾಗಿ, ಮೊಗ್ಗನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಬೇರು ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ, ಸತ್ತ್ವದಲ್ಲಿ ಹುಡುಕು. ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳೂ ಸತ್ತ್ವವನ್ನು ಆಧಾರವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿವೆ. ಈ ಮೂರು ತತ್ತ್ವಗಳು ಮಾನವನೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ತಲಾ ಮೂರು ಭಾಗಗಳಾಗಿ ವಿಭಜನೆಯಾಗುತ್ತವೆ. ವ್ಯಕ್ತಿ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವಾಗ ಮಾತು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ, ಮನಸ್ಸು ಉಸಿರಿನಲ್ಲಿ, ಉಸಿರು ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ, ಅಗ್ನಿ ಪರಮ ದೇವತೆಯಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ತತ್ತ್ವವೇ ಎಲ್ಲದರ ಆತ್ಮ. ಅದೇ ಸತ್ಯ. ಅದೇ ಆತ್ಮ. ನೀನೇ ಅದಾಗಿದ್ದೀಯ, ಶಿವತೇಕೇತು," ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. "ಗುರುದೇವ, ಇನ್ನಷ್ಟು ವಿವರಿಸಿ," ಎಂದಾಗ, "ಹೌದು, ಪ್ರಿಯನೇ," ಎಂದು ಮುಂದುವರೆಸಿದರು. "ಹೆಣೆಗಳು ವಿವಿಧ ಮರಗಳಿಂದ ರಸವನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ, ಅದನ್ನು ಒಂದು ರೂಪದಲ್ಲಿ ಮಧವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಆ ಮಧದಲ್ಲಿ, 'ನಾನು ಈ ಮರದ ರಸ, ನಾನು ಆ ಮರದ ರಸ' ಎಂದು ಪ್ರತ್ಯೇಕತೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ, ಪ್ರಿಯನೇ, ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳು ಸತ್ತ್ವದಲ್ಲಿ ಲೀನವಾದಾಗ, 'ನಾವು ಸತ್ತ್ವದಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಿದ್ದೇವೆ' ಎಂಬ ಅರಿವು ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಪುನಃ ಹುಟ್ಟಿದಾಗ, ಹುಲಿ, ಸಿಂಹ, ಕೋಣ, ಹಂದಿ, ಕೀಟ, ಪಟಂಗ, ಮಶಕ, ಎಂಥದೇ ರೂಪವನ್ನು ಹೊಂದಲಿ, ಆ ರೂಪವೇ ಆಗುತ್ತಾರೆ. ಈ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ತತ್ತ್ವವೇ ಎಲ್ಲದರ ಆತ್ಮ. ಅದೇ ಸತ್ಯ. ಅದೇ ಆತ್ಮ. ನೀನೇ ಅದಾಗಿದ್ದೀಯ, ಶಿವತೇಕೇತು," ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. "ಇನ್ನಷ್ಟು ವಿವರಿಸಿ," ಎಂದಾಗ, "ಹೌದು, ಪ್ರಿಯನೇ," ಎಂದರು. "ಪೂರ್ವದ ನದಿಗಳು ಪೂರ್ವದೆಡೆಗೆ ಹರಿದು, ಪಶ್ಚಿಮದ ನದಿಗಳು ಪಶ್ಚಿಮದೆಡೆಗೆ ಹರಿದು, ಎಲ್ಲವೂ ಸಾಗರದಿಂದ ಬಂದಂತೆ ಮತ್ತೆ ಸಾಗರದಲ್ಲೇ ಲೀನವಾಗುತ್ತವೆ. ಆಗ ಅವುಗಳಿಗೆ 'ನಾನು ಈ ನದಿ, ನಾನು ಆ ನದಿ' ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ, ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳು ಸತ್ತ್ವದಿಂದ ಬಂದರೂ, 'ನಾವು ಸತ್ತ್ವದಿಂದ ಬಂದೆವು' ಎಂಬ ಅರಿವು ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಪುನಃ ಹುಟ್ಟಿದಾಗ, ಯಾವ ರೂಪವನ್ನೇ ಹೊಂದಲಿ, ಅದೇ ಆಗುತ್ತಾರೆ. ಈ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ತತ್ತ್ವವೇ ಎಲ್ಲದರ ಆತ್ಮ. ಅದೇ ಸತ್ಯ. ಅದೇ ಆತ್ಮ. ನೀನೇ ಅದಾಗಿದ್ದೀಯ, ಶಿವತೇಕೇತು," ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. "ಇನ್ನಷ್ಟು ವಿವರಿಸಿ," ಎಂದಾಗ, "ಹೌದು, ಪ್ರಿಯನೇ," ಎಂದರು. "ಪ್ರಿಯನೇ, ಈ ದೊಡ್ಡ ಮರದ ಬೇರು ಹೊಡೆಯಲು ಅದು ಜೀವಂತವಾಗಿದ್ದರೆ ರಸ ಹೊರಹರಿಯುತ್ತದೆ; ಮಧ್ಯಭಾಗವನ್ನು ಹೊಡೆಯುವಾಗಲೂ ಹಾಗೆ; ಮೇಲ್ಭಾಗವನ್ನು ಹೊಡೆಯುವಾಗಲೂ ಹಾಗೆ. ದೇಹದಲ್ಲಿ ಜೀವಾತ್ಮ ತುಂಬಿರುವಾಗ ಅದು ಸಂತೋಷದಿಂದ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ, ಪೋಷಣೆಯನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಶಾಖೆಯಿಂದ ಜೀವ ಹೊರಟರೆ ಆ ಶಾಖೆ ಒಣಗುತ್ತದೆ; ಮತ್ತೊಂದರಿಂದ ಹೊರಟರೆ ಅದೂ ಒಣಗುತ್ತದೆ; ಎಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟರೆ, ಮರವೇ ಒಣಗುತ್ತದೆ. ಜೀವ ಹೊರಟಾಗ ಅದು ಸತ್ತುಹೋಗುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಜೀವ ಮಾತ್ರ ಸತ್ತುದಿಲ್ಲ. ಈ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ತತ್ತ್ವವೇ ಎಲ್ಲದರ ಆತ್ಮ. ಅದೇ ಸತ್ಯ. ಅದೇ ಆತ್ಮ. ನೀನೇ ಅದಾಗಿದ್ದೀಯ, ಶಿವತೇಕೇತು," ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. "ಇನ್ನಷ್ಟು ವಿವರಿಸಿ," ಎಂದಾಗ, "ಹೌದು, ಸೋಮ್ಯ," ಎಂದರು. "ಸೋಮ್ಯ, ಬೃಹದ್ವೃಕ್ಷದ ಹಣ್ಣು ತಂದುಕೊ. ಇದು ತಂದೆ. ಅದನ್ನು ಒಡೆ. ಒಡೆದೆನು. ಒಳಗೆ ಏನು ಕಾಣುತ್ತದೆ? ಸಣ್ಣ ಬೀಜಗಳು. ಒಂದು ಬೀಜವನ್ನು ಒಡೆ. ಒಡೆದೆನು. ಏನು ಕಾಣುತ್ತದೆ? ಏನೂ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಗುರುದೇವ." ಉದ್ಧಾಲಕ ಹೇಳಿದರು: "ಸೋಮ್ಯ, ನೀನು ಆ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಈ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ತತ್ತ್ವದಿಂದಲೇ ಈ ದೊಡ್ಡ ವೃಕ್ಷವು ನಿಂತಿದೆ. ಇದನ್ನು ನಂಬು, ಸೋಮ್ಯ." ಈ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ತತ್ತ್ವವೇ ಎಲ್ಲದರ ಆತ್ಮ. ಅದೇ ಸತ್ಯ. ಅದೇ ಆತ್ಮ. ನೀನೇ ಅದಾಗಿದ್ದೀಯ, ಶಿವತೇಕೇತು," ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. "ಇನ್ನಷ್ಟು ವಿವರಿಸಿ," ಎಂದಾಗ, "ಹೌದು, ಸೋಮ್ಯ," ಎಂದರು. "ಈ ಉಪ್ಪನ್ನು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಹಾಕಿ, ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬಾ." ಅವನು ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದನು. "ನೀನು ಹಾಕಿದ ಉಪ್ಪನ್ನು ತಂದುಕೊ." ಹುಡುಕಿದನು, ಆದರೆ ಉಪ್ಪ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. "ನೀರಿನ ಅಂಚಿನಿಂದ ರುಚಿಸು—ಹೇಗಿದೆ?" "ಉಪ್ಪು ರುಚಿ." "ಮಧ್ಯದಿಂದ ರುಚಿಸು?" "ಉಪ್ಪು ರುಚಿ." "ಇನ್ನೊಂದು ಅಂಚಿನಿಂದ?" "ಉಪ್ಪು ರುಚಿ." "ಇಗೋ, ನೀನು ಉಪ್ಪನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅದು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇದೆ." ಹೀಗೆ, ಸೂಕ್ಷ್ಮ ತತ್ತ್ವ ಎಲ್ಲೆಡೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿದೆ. ಈ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ತತ್ತ್ವವೇ ಎಲ್ಲದರ ಆತ್ಮ. ಅದೇ ಸತ್ಯ. ಅದೇ ಆತ್ಮ. ನೀನೇ ಅದಾಗಿದ್ದೀಯ, ಶಿವತೇಕೇತು," ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. "ಇನ್ನಷ್ಟು ವಿವರಿಸಿ," ಎಂದಾಗ, "ಹೌದು, ಸೋಮ್ಯ," ಎಂದರು. "ಸೋಮ್ಯ, ಒಬ್ಬನನ್ನು ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿಸಿ ಗಂಧಾರದಿಂದ ಕರೆದು, ಜನರ ನಡುವೆ ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟರೆ, ಅವನು ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕಿಗೂ ಓಡಾಡುತ್ತಾನೆ—ಪೂರ್ವ, ಪಶ್ಚಿಮ, ದಕ್ಷಿಣ, ಉತ್ತರ—ಅವನಿಗೆ ದಾರಿ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಇದೇ ರೀತಿ..." ಇಂತಿ ಉದ್ಧಾಲಕ ಮಹರ್ಷಿಯವರು ಶಿವತೇಕೇತುವಿಗೆ ಆತ್ಮ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಹೃದಯಂಗಮವಾಗುವಂತೆ ವಿವರಿಸುತ್ತಾ, 'ತತ್ತ್ವಮಸಿ, ಶಿವತೇಕೇತು'—'ನೀನೇ ಆ ಪರಮ ಸತ್ಯ' ಎಂದು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಬೋಧಿಸಿದರು.