સ ય આશાં બ્રહ્મેત્યુપાસ્ત આશયાસ્ય સર્વે કામાઃ સમૃધ્યન્ત્યમોઘા હાસ્યાશિષો ભવન્તિ યાવદાશાયા ગતં તત્રાસ્ય યથાકામચારો ભવતિ ય આશાં બ્રહ્મેત્યુપાસ્તેઽસ્તિ ભગવ આશાયા ભૂય ઇત્યાશાયા વાવ ભૂયોઽસ્તીતિ તન્મે ભગવાન્બ્રવીત્વિતિ
જે વ્યક્તિ આશાને બ્રહ્મા તરીકે ધ્યાન કરે છે, તેની તમામ ઇચ્છાઓ આશાથી પૂર્ણ થાય છે અને તેની આશાઓ નિષ્ફળ નથી થતી. જ્યાં પણ આશા હોય, ત્યાં તે પોતાની ઇચ્છા પ્રમાણે ફરવા શકે છે. જે આશાને બ્રહ્મા તરીકે ધ્યાન કરે છે—'ભગવાન, આશાથી વધુ કંઈ છે?' 'હા, આશાથી વધુ કંઈક છે.' 'મહેરબાની કરીને, એ મને કહો.'
પ્રાણો વા આશાયા ભૂયાન્યથા વા અરા નાભૌ સમર્પિતા એવમસ્મિન્પ્રાણે સર્વઁ સમર્પિતં પ્રાણઃ પ્રાણેન યાતિ પ્રાણઃ પ્રાણં દદાતિ પ્રાણાય દદાતિ પ્રાણો હ પિતા પ્રાણો માતા પ્રાણો ભ્રાતા પ્રાણઃ સ્વસા પ્રાણ આચાર્યઃ પ્રાણો બ્રાહ્મણઃ
પ્રાણ આશાથી વધુ છે. જેમ રાડા નાભીમાં જોડાય છે, તેમ બધું પ્રાણમાં જોડાયેલું છે. પ્રાણ પ્રાણથી ચાલે છે, પ્રાણ પ્રાણને આપે છે, પ્રાણ માટે આપે છે. પ્રાણ પિતા છે, પ્રાણ માતા છે, પ્રાણ ભાઈ છે, પ્રાણ બહેન છે, પ્રાણ ગુરુ છે, પ્રાણ બ્રાહ્મણ છે.
સ યદિ પિતરં વા માતરં વા ભ્રાતરં વા સ્વસારં વાચાર્યં વા બ્રાહ્મણં વા કિઞ્ચિદ્ભૃશમિવ પ્રત્યાહ ધિક્ત્વાસ્ત્વિત્યેવૈનમાહુઃ પિતૃહા વૈ ત્વમસિ માતૃહા વૈ ત્વમસિ ભ્રાતૃહા વૈ ત્વમસિ સ્વસૃહા વૈ ત્વમસ્યાચાર્યહા વૈ ત્વમસિ બ્રાહ્મણહા વૈ ત્વમસીતિ
જો કોઈ પિતા, માતા, ભાઈ, બહેન, ગુરુ અથવા બ્રાહ્મણને કઠોર શબ્દો કહે, તો લોકો કહે છે, 'અરે, તું પિતાનું હત્યારું છે, તું માતાનું હત્યારું છે, તું ભાઈનું હત્યારું છે, તું બહેનનું હત્યારું છે, તું ગુરુનું હત્યારું છે, તું બ્રાહ્મણનું હત્યારું છે.'
અથ યદ્યપ્યેનાનુત્ક્રાન્તપ્રાણાઞ્છૂલેન સમાસં વ્યતિષંદહેન્નૈવૈનં બ્રૂયુઃ પિતૃહાસીતિ ન માતૃહાસીતિ ન ભ્રાતૃહાસીતિ ન સ્વસૃહાસીતિ નાચાર્યહાસીતિ ન બ્રાહ્મણહાસીતિ
પણ જો કોઈ જીવિત હોય અને તેને ભાલાથી ઘાયલ કરે, તો લોકો તેને પિતાનું, માતાનું, ભાઈનું, બહેનનું, ગુરુનું કે બ્રાહ્મણનું હત્યારું નહીં કહે.
પ્રાણો હ્યેવૈતાનિ સર્વાણિ ભવતિ સ વા એષ એવં પશ્યન્નેવં મન્વાન એવં વિજાનન્નતિવાદી ભવતિ તં ચેદ્બ્રૂયુરતિવાદ્યસીત્યતિવાદ્યસ્મીતિ બ્રૂયાન્નાપહ્નુવીત
કારણ કે પ્રાણ જ આ બધું છે. જે આ રીતે જુએ, વિચારે અને જાણે છે, તે બધાથી વધારે બોલે છે. જો કોઈ તેને કહે, 'તુ બધાથી વધારે બોલે છે,' તો તે કહે, 'હા, હું બધાથી વધારે બોલું છું,' અને એમાં ઇનકાર ન કરે.
એષ તુ વા અતિવદતિ યઃ સત્યેનાતિવદતિ સોઽહં ભગવઃ સત્યેનાતિવદાનીતિ સત્યં ત્વેવ વિજિજ્ઞાસિતવ્યમિતિ સત્યં ભગવો વિજિજ્ઞાસ ઇતિ
પરંતુ સાચે, જે વ્યક્તિ સત્યથી વધારે બોલે છે, તે જ સાચા અર્થમાં બધાથી વધારે બોલે છે. 'ભગવાન, હું સત્યથી વધારે બોલવા ઈચ્છું છું.' 'સત્ય જાણવું જોઈએ.' 'ભગવાન, હું સત્ય જાણવા ઈચ્છું છું.'
યદા વૈ વિજાનાત્યથ સત્યં વદતિ નાવિજાનન્સત્યં વદતિ વિજાનન્નેવ સત્યં વદતિ વિજ્ઞાનં ત્વેવ વિજિજ્ઞાસિતવ્યમિતિ વિજ્ઞાનં ભગવો વિજિજ્ઞાસ ઇતિ
જ્યારે કોઈ જાણે છે, ત્યારે જ સત્ય બોલે છે; જાણ્યા વિના, સત્ય બોલી શકાતું નથી. જાણીને જ સત્ય બોલાય છે. જ્ઞાન જાણવું જોઈએ. 'ભગવાન, હું જ્ઞાન જાણવા ઈચ્છું છું.'
યદા વૈ મનુતેઽથ વિજાનાતિ નામત્વા વિજાનાતિ મત્વૈવ વિજાનાતિ મતિસ્ત્વેવ વિજિજ્ઞાસિતવ્યેતિ । મતિં ભગવો વિજિજ્ઞાસ ઇતિ
જ્યારે કોઈ વિચાર કરે છે, ત્યારે જ જાણે છે; નામથી જાણવું શક્ય નથી, વિચારથી જ જાણવું શક્ય છે. વિચાર જાણવું જોઈએ. 'ભગવાન, હું વિચાર જાણવા ઈચ્છું છું.'
યદા વૈ શ્રદ્દધાત્યથ મનુતે નાશ્રદ્દધન્મનુતે શ્રદ્દધદેવ મનુતે શ્રદ્ધા ત્વેવ વિજિજ્ઞાસિતવ્યેતિ શ્રદ્ધાં ભગવો વિજિજ્ઞાસ ઇતિ
જ્યારે કોઈમાં શ્રદ્ધા હોય છે, ત્યારે તે વિચારે છે; શ્રદ્ધા વગર કોઈ વિચારતો નથી. માત્ર શ્રદ્ધા સાથે જ વિચાર થાય છે. એટલે, શ્રદ્ધા જાણવી જરૂરી છે. 'ભગવાન, હું શ્રદ્ધા જાણવી છું.'
યદા વૈ નિસ્તિષ્ઠત્યથ શ્રદ્દધાતિ નાનિસ્તિષ્ઠઞ્છ્રદ્દધાતિ નિસ્તિષ્ઠન્નેવ શ્રદ્દધાતિ નિષ્ઠા ત્વેવ વિજિજ્ઞાસિતવ્યેતિ નિષ્ઠાં ભગવો વિજિજ્ઞાસ ઇતિ
જ્યારે કોઈ સ્થિર રહે છે, ત્યારે તેમાં શ્રદ્ધા આવે છે; સ્થિરતા વગર શ્રદ્ધા નથી આવતી. માત્ર સ્થિરતા સાથે જ શ્રદ્ધા આવે છે. એટલે, સ્થિરતા જાણવી જરૂરી છે. 'ભગવાન, હું સ્થિરતા જાણવી છું.'
યદા વૈ કરોત્યથ નિસ્તિષ્ઠતિ નાકૃત્વા નિસ્તિષ્ઠતિ કૃત્વૈવ નિસ્તિષ્ઠતિ કૃતિસ્ત્વેવ વિજિજ્ઞાસિતવ્યેતિ । કૃતિં ભગવો વિજિજ્ઞાસ ઇતિ
જ્યારે કોઈ કાર્ય કરે છે, ત્યારે તે સ્થિર રહે છે; કાર્ય કર્યા વગર સ્થિરતા નથી આવતી. માત્ર કાર્ય કરીને જ સ્થિરતા આવે છે. એટલે, કાર્ય જાણવું જરૂરી છે. 'ભગવાન, હું કાર્ય જાણવું છું.'
યદા વૈ સુખં લભતેઽથ કરોતિ નાસુખં લબ્ધ્વા કરોતિ સુખમેવ લબ્ધ્વા કરોતિ સુખં ત્વેવ વિજિજ્ઞાસિતવ્યમિતિ । સુખં ભગવો વિજિજ્ઞાસ ઇતિ
જ્યારે કોઈ સુખ પામે છે, ત્યારે તે કાર્ય કરે છે; સુખ ન મળ્યું હોય તો કાર્ય નથી થતું. માત્ર સુખ પામી જ કાર્ય થાય છે. એટલે, સુખ જાણવું જરૂરી છે. 'ભગવાન, હું સુખ જાણવું છું.'
યો વૈ ભૂમા તત્સુખં નાલ્પે સુખમસ્તિ ભૂમૈવ સુખં ભૂમા ત્વેવ વિજિજ્ઞાસિતવ્ય ઇતિ ભૂમાનં ભગવો વિજિજ્ઞાસ ઇતિ
જે વિશાળ છે, એ જ સુખ છે; નાના માં સુખ નથી. વિશાળ જ સુખ છે. એટલે, વિશાળતા જાણવી જરૂરી છે. 'ભગવાન, હું વિશાળતા જાણવી છું.'
યત્ર નાન્યત્પશ્યતિ નાન્યચ્છૃણોતિ નાન્યદ્વિજાનાતિ સ ભૂમાથ યત્રાન્યત્પશ્યત્યન્યચ્છૃણોત્યન્યદ્વિજાનાતિ તદલ્પં યો વૈ ભૂમા તદમૃતમથ યદલ્પં તન્મર્ત્ય્ઁ સ ભગવઃ કસ્મિન્પ્રતિષ્ઠિત ઇતિ સ્વે મહિમ્નિ યદિ વા ન મહિમ્નીતિ
જ્યાં કોઈ બીજું નથી દેખાતું, સાંભળાતું કે જાણાતું, એ વિશાળ છે; જ્યાં બીજું દેખાય, સાંભળાય, જાણાય, એ નાનું છે. જે વિશાળ છે, એ અમર છે; જે નાનું છે, એ નાશવાન છે. 'ભગવાન, એ કઈમાં સ્થિર છે?' 'પોતાની મહિમામાં, અથવા મહિમા વગર.'
ગો-અશ્વમિહ મહિમેત્યાચક્ષતે હસ્તિહિરણ્યં દાસભાર્યં ક્ષેત્રાણ્યાયતનાનીતિ નાહમેવં બ્રવીમિ બ્રવીમીતિ હોવાચાન્યોહ્યન્યસ્મિન્પ્રતિષ્ઠિત ઇતિ
અહીં લોકો મહિમા એટલે ગાય, ઘોડા, હાથી, સોનું, દાસ-પત્ની, ખેતરો અને ઘરો કહે છે. પણ હું એ રીતે નથી કહતો.' 'તો તમે શું કહો છો?' 'એક વસ્તુ બીજામાં સ્થિર છે.'
સ એવાધસ્તાત્સ ઉપરિષ્ટાત્સ પશ્ચાત્સ પુરસ્તાત્સ દક્ષિણતઃ સ ઉત્તરતઃ સ એવેદઁ સર્વમિત્યથાતોઽહઙ્કારાદેશ એવાહમેવાધસ્તાદહમુપરિષ્ટાદહં પશ્ચાદહં પુરસ્તાદહં દક્ષિણતોઽહમુત્તરતોઽહમેવેદઁ સર્વમિતિ
એ નીચે છે, એ ઉપર છે, એ પાછળ છે, એ આગળ છે, એ જમણે છે, એ ડાબે છે; એ જ બધું છે. એટલે, આત્મા વિશેની શીખ: હું નીચે છું, હું ઉપર છું, હું પાછળ છું, હું આગળ છું, હું જમણે છું, હું ડાબે છું; હું જ બધું છું.
અથ યદિદમસ્મિન્બ્રહ્મપુરે દહરં પુણ્ડરીકં વેશ્મ દહરોઽસ્મિન્નન્તરાકાશસ્તસ્મિન્યદન્તસ્તદન્વેષ્ટવ્યં તદ્વાવ વિજિજ્ઞાસિતવ્યમિતિ
હવે, બ્રહ્મના શહેરમાં એક નાનકડું કમળ જેવું ઘર છે, અને તેમાં એક નાનકડું આકાશ છે. એમાં જે છે, એ શોધવું જોઈએ; એ જ જાણવું જોઈએ.
તં ચેદ્બ્રૂયુર્યદિદમસ્મિન્બ્રહ્મપુરે દહરં પુણ્ડરીકં વેશ્મ દહરોઽસ્મિન્નન્તરાકાશઃ કિં તદત્ર વિદ્યતે યદન્વેષ્ટવ્યં યદ્વાવ વિજિજ્ઞાસિતવ્યમિતિ સ બ્રૂયાત્
જો કોઈ પૂછે, 'બ્રહ્મના શહેરમાં આ નાનકડું કમળ જેવું ઘર અને તેમાં આ નાનકડું આકાશ—એમાં શું છે જે શોધવું જોઈએ, શું જાણવું જોઈએ?'—તો આ રીતે જવાબ આપવો.
યાવાન્વા અયમાકાશસ્તાવાનેષોઽન્તર્હૃદય આકાશ ઉભે અસ્મિન્દ્યાવાપૃથિવી અન્તરેવ સમાહિતે ઉભાવગ્નિશ્ચ વાયુશ્ચ સૂર્યાચન્દ્રમસાવુભૌ વિદ્યુન્નક્ષત્રાણિ યચ્ચાસ્યેહાસ્તિ યચ્ચ નાસ્તિ સર્વં તદસ્મિન્સમાહિતમિતિ
જેટલું આ આકાશ વિશાળ છે, એટલું જ હૃદયમાંનું આકાશ વિશાળ છે. એમાં આકાશ અને પૃથ્વી, અગ્નિ અને વાયુ, સૂર્ય અને ચંદ્ર, વીજળી અને તારા; જે અહીં છે અને જે નથી—બધું એમાં સમાયેલું છે.
તં ચેદ્બ્રૂયુરસ્મિꣳશ્ચેદિદં બ્રહ્મપુરે સર્વꣳ સમાહિતꣳ સર્વાણિ ચ ભૂતાનિ સર્વે ચ કામા યદૈતજ્જરામાપ્નોતિ પ્રધ્વꣳસતે વા કિં તતોઽતિશિષ્યત ઇતિ
જો કોઈ પૂછે, 'જો આ બ્રહ્મના શહેરમાં બધું, બધા જીવ અને બધા ઇચ્છાઓ સમાયેલ છે, તો જ્યારે એ વૃદ્ધ થાય છે અથવા નાશ પામે છે, પછી શું રહે છે?'
સ બ્રૂયાન્નાસ્ય જરયૈતજ્જીર્યતિ ન વધેનાસ્ય હન્યત એતત્સત્યં બ્રહ્મપુરમસ્મિન્કામાઃ સમાહિતાઃ એષ આત્માપહતપાપ્મા વિજરો વિમૃત્યુર્વિશોકો વિજિઘત્સોઽપિપાસઃ સત્યકામઃ સત્યસઙ્કલ્પો યથા હ્યેવેહ પ્રજા અન્વાવિશન્તિ યથાનુશાસનં યં યમન્તમભિકામા ભવન્તિ યં જનપદં યં ક્ષેત્રભાગં તં તમેવોપજીવન્તિ
તદ્યથેહ કર્મજિતો લોકઃ ક્ષીયત એવમેવામુત્ર પુણ્યજિતો લોકઃ ક્ષીયતે તદ્ય ઇહાત્માનમનુવિદ્ય વ્રજન્ત્યેતાꣳશ્ચ સત્યાન્કામાꣳસ્તેષાꣳ સર્વેષુ લોકેષ્વકામચારો ભવત્યથ ય ઇહાત્માનમનુવિદ્ય વ્રજન્ત્યેતાꣳશ્ચ સત્યાન્કામાꣳસ્તેષાꣳ સર્વેષુ લોકેષુ કામચારો ભવતિ
જેમ અહીં કર્મથી મળેલો લોક ક્ષીણ થાય છે, તેમ ત્યાં પુણ્યથી મળેલો લોક પણ ક્ષીણ થાય છે. પણ જે આત્મા અને સાચી ઇચ્છાઓ જાણીને અહીંથી જાય છે, તેમને બધા લોકોમાં મનપસંદ રીતે ચાલવાનો અધિકાર મળે છે. અને જે આત્મા અને સાચી ઇચ્છાઓ જાણ્યા વગર અહીંથી જાય છે, તેમને બધા લોકોમાં મનપસંદ રીતે ચાલવાનો અધિકાર નથી મળતો.
સ યદિ પિતૃલોકકામો ભવતિ સઙ્કલ્પાદેવાસ્ય પિતરઃ સમુત્તિષ્ઠન્તિ તેન પિતૃલોકેન સમ્પન્નો મહીયતે
જો એ પિતૃલોકની ઇચ્છા કરે છે, તો માત્ર સંકલ્પથી જ તેના પિતૃઓ ઊભા થાય છે; એ પિતૃલોકથી એ પૂર્ણ અને મહાન બને છે.
અથ યદિ માતૃલોકકામો ભવતિ સઙ્કલ્પાદેવાસ્ય માતરઃ સમુત્તિષ્ઠન્તિ તેન માતૃલોકેન સમ્પન્નો મહીયતે
જો કોઈને માતાના લોકની ઇચ્છા થાય, તો માત્ર મનમાં વિચારતાં જ તેની માતાઓ સામે આવે છે; એ માતાના લોકથી સમૃદ્ધ થઈને એ મહાન બને છે.
અથ યદિ ભ્રાતૃલોકકામો ભવતિ સઙ્કલ્પાદેવાસ્ય ભ્રાતરઃ સમુત્તિષ્ઠન્તિ તેન ભ્રાતૃલોકેન સમ્પન્નો મહીયતે
જો કોઈને ભાઈઓના લોકની ઈચ્છા થાય, તો માત્ર મનમાં વિચારતાં જ તેના ભાઈઓ સામે આવે છે; એ ભાઈઓના લોકથી સમૃદ્ધ થઈને એ મહાન બને છે.
અથ યદિ સ્વસૃલોકકામો ભવતિ સઙ્કલ્પાદેવાસ્ય સ્વસારઃ સમુત્તિષ્ઠન્તિ તેન સ્વસૃલોકેન સમ્પન્નો મહીયતે
જો કોઈને બહેનોના લોકની ઈચ્છા થાય, તો માત્ર મનમાં વિચારતાં જ તેની બહેનો સામે આવે છે; એ બહેનોના લોકથી સમૃદ્ધ થઈને એ મહાન બને છે.
અથ યદિ સખિલોકકામો ભવતિ સઙ્કલ્પાદેવાસ્ય સખાયઃ સમુત્તિષ્ઠન્તિ તેન સખિલોકેન સમ્પન્નો મહીયતે
જો કોઈને મિત્રોના લોકની ઈચ્છા થાય, તો માત્ર મનમાં વિચારતાં જ તેના મિત્રો સામે આવે છે; એ મિત્રોના લોકથી સમૃદ્ધ થઈને એ મહાન બને છે.
અથાત આત્માદેશ એવાત્મૈવાધસ્તાદાત્મોપરિષ્ટાદાત્મા પશ્ચાદાત્મા પુરસ્તાદાત્મા દક્ષિણત આત્મોત્તરત આત્મૈવેદઁ સર્વમિતિ । સ વા એષ એવં પશ્યન્નેવં મન્વાન એવં વિજાનન્નાત્મરતિરાત્મક્રીડ આત્મમિથુન આત્માનન્દઃ સ સ્વરાડ્ ભવતિ તસ્ય સર્વેષુ લોકેષુ કામચારો ભવતિ । અથ યેઽન્યથાતો વિદુરન્યરાજાનસ્તે ક્ષય્યલોકા ભવન્તિ તેષાઁ સર્વેષુ લોકેષ્વકામચારો ભવતિ
અત્યારે આત્મા વિશેની શીખ: આત્મા નીચે છે, આત્મા ઉપર છે, આત્મા પાછળ છે, આત્મા આગળ છે, આત્મા જમણે છે, આત્મા ડાબે છે; આત્મા જ બધું છે. જે આ રીતે જુએ, વિચારે, જાણે—એ આત્મામાં રમી, આત્મામાં રમે, આત્મામાં જોડાય, આત્મામાં આનંદ પામે—એ સ્વતંત્ર બને છે. બધા લોકોમાં એ મનપસંદ રીતે ચાલે છે. પણ જે બીજું જાણે છે, તેમને બીજાં શાસન કરે છે; તેમના લોક નાશવાન છે, અને તેઓ બધાં લોકોમાં મનપસંદ રીતે ચાલી શકતા નથી.
તસ્ય હ વા એતસ્યૈવં પશ્યત એવં મન્વાનસ્યૈવં વિજાનત આત્મતઃ પ્રાણ આત્મત આશાત્મતઃ સ્મર આત્મત આકાશ આત્મતસ્તેજ આત્મત આપ આત્મત આવિર્ભાવતિરોભાવાવાત્મતોઽન્નમાત્મતો બલમાત્મતો વિજ્ઞાનમાત્મતો ધ્યાનમાત્મતશ્ચિત્તમાત્મતઃ સઙ્કલ્પ આત્મતો મન આત્મતો વાગાત્મતો નામાત્મતો મન્ત્રા આત્મતઃ કર્માણ્યાત્મત એવેદઁસર્વમિતિ
જે આ રીતે જુએ, વિચારે, જાણે, તેના માટે આત્મામાંથી પ્રાણ, આત્મામાંથી આશા, આત્મામાંથી સ્મરણ, આત્મામાંથી આકાશ, આત્મામાંથી તેજ, આત્મામાંથી પાણી, આત્મામાંથી આવવું-જવું, આત્મામાંથી અન્ન, આત્મામાંથી શક્તિ, આત્મામાંથી જ્ઞાન, આત્મામાંથી ધ્યાન, આત્મામાંથી ચિત્ત, આત્મામાંથી સંકલ્પ, આત્મામાંથી મન, આત્મામાંથી વાણી, આત્મામાંથી નામ, આત્મામાંથી મંત્રો, આત્મામાંથી કર્મો—all બધું આત્મા છે.
તદેષ શ્લોકો ન પશ્યો મૃત્યું પશ્યતિ ન રોગં નોત દુઃખતાઁ સર્વઁ હ પશ્યઃ પશ્યતિ સર્વમાપ્નોતિ સર્વશ ઇતિ । સ એકધા ભવતિ ત્રિધા ભવતિ પઞ્ચધા સપ્તધા નવધા ચૈવ પુનશ્ચૈકાદશઃ સ્મૃતઃ શતં ચ દશ ચૈકશ્ચ સહસ્રાણિ ચ વિઁશતિરાહારશુદ્ધૌ સત્ત્વશુદ્ધૌ ધ્રુવા સ્મૃતિઃ સ્મૃતિલમ્ભે સર્વગ્રન્થીનાં વિપ્રમોક્ષસ્તસ્મૈ મૃદિતકષાયાય તમસસ્પારં દર્શયતિ ભગવાન્સનત્કુમારસ્તઁ સ્કન્દ ઇત્યાચક્ષતે તઁ સ્કન્દ ઇત્યાચક્ષતે
અહીં એક શ્લોક છે: એ મૃત્યુ નથી જુએ, રોગ નથી જુએ, દુઃખ નથી જુએ; જે જુએ છે, એ બધું જુએ છે, બધું પ્રાપ્ત કરે છે, સર્વત્ર પહોંચે છે. એ એક બને છે, ત્રણ બને છે, પાંચ, સાત, નવ, પછી અગિયાર, શત, દસ, એક, અને વીસ હજાર કહેવામાં આવે છે. જ્યારે અન્ન શુદ્ધ થાય છે, ત્યારે મન શુદ્ધ થાય છે; મન શુદ્ધ થાય ત્યારે સ્મરણ સ્થિર થાય છે; સ્મરણ સ્થિર થાય ત્યારે હૃદયના બધા ગાંઠો છૂટે છે. જેનું કષાય ધોવાઈ ગયું છે, તેને ભગવંત સનતકુમારે અંધકારના પાર બતાવે છે. તેને સ્કંદ કહે છે, તેને સ્કંદ કહે છે.
જવાબ આપવો: 'વૃદ્ધાથી એ વૃદ્ધ થતું નથી; મૃત્યુથી એ મારવામાં આવતું નથી. આ સાચું બ્રહ્મપુર છે, જેમાં ઇચ્છાઓ સમાયેલ છે. આ આત્મા પાપમુક્ત, વૃદ્ધરહિત, અમર, દુઃખરહિત, ભૂખ અને તરસથી મુક્ત, સાચી ઇચ્છાવાળો, સાચી સંકલ્પવાળો છે. જેમ અહીં લોકો પોતાના વર્તન પ્રમાણે પ્રવેશ કરે છે, તેમ જ પોતાની ઇચ્છા પ્રમાણે, જે અંતે ઇચ્છે છે—જે દેશ, જે ખેતર—એ તે પ્રાપ્ત કરે છે.'