సవైనో బ్రూహి, యాజ్ఞావల్క్య॥ మన ఏవాయతనమ్ ఆకాశః ప్రతిష్ఠానన్దఇత్య్ ఏనదుపాసీత॥ కానన్దతా, యాజ్ఞవల్క్య॥ మన ఏవ, సమ్రాడ్, ఇతి హోవాచ; మనసా వై, సమ్రాట్, స్త్రియమభిహర్యతి తస్యాం ప్రతిరూపః పుత్రోజాయతే; సఆనన్దో॥ మనో వై, సమ్రాట్, పరమం బ్రహ్మ; నైనం మనో జహాతి, సర్వాణ్య్ ఏనం భూతాన్యభిక్షరన్తి
ఇప్పుడు నువ్వు చెప్పు యాజ్ఞవల్క్యా. "మనసే నిలయం, ఆకాశమే దానికి ఆధారం; దీనిని ఆనందంగా ధ్యానించాలి." ఈ ఆనందం ఏమిటి యాజ్ఞవల్క్యా? అని అడిగితే, "మనసే రాజా," అని సమాధానమిచ్చాడు. "మనసుతోనే మనిషి స్త్రీని చేరతాడు, ఆమె ద్వారా తనకు పోలికగా కుమారుడు జన్మిస్తాడు; అదే ఆనందం. రాజా! మనసే పరమాత్మ; మనస్సు ఎప్పుడూ వదలదు, అన్ని జీవులు దానివైపు ఆకర్షితమవుతాయి."
దేవోభూత్వాదేవానప్యేతి, యఏవం విద్వానేతదుపాస్తే॥ హస్త్య్\. సహస్రం దదామీతి హోవాచ జనకోవైదేహః॥ సహోవాచ యాజ్ఞవల్క్యః పితామేఽమన్యత, నాననుశిష్య హరేతేతి॥ కఏవతే కిమబ్రవీదితి . \`॥.
ఇలా తెలుసుకుని ధ్యానం చేసే వాడు దేవతలవైపు ఎదుగుతాడు. "వెయ్యి ఆవులు ఇస్తాను," అని వైదేహ రాజు జనకుడు అన్నాడు. యాజ్ఞవల్క్యుడు ఇలా అన్నాడు: "నా తండ్రి, బోధించకుండా తీసుకోవద్దని భావించేవాడు." "అయితే ఆయన నీకు ఏమన్నాడు?" అని అడిగాడు.
. . \^. అబ్రవీన్మే విదగ్ధః హాకల్యోః హృదయం వైబ్రహ్మేతి; యథా మాతృమాన్పితృమానాచార్యవాన్బ్రూయాత్ తథా తచ్ఛాకల్యోఽబ్రవీద్ ధృదయం వైబ్రహ్మేతి అహృదయస్య హికిఁ స్యాదితి॥ అబ్రవీత్తుతే తస్యాయతనం ప్రతిష్ఠాం !॥ నమేఽబ్రవీదితి॥ ఏకపాద్వాఏతత్ సమ్రాడ్, ఇతి
విదగ్ధుడు శాకల్యుడు నాకు ఇలా చెప్పాడు: "హృదయమే పరమాత్మ." తల్లి, తండ్రి, గురువు చెప్పినట్టు నమ్మకంగా శాకల్యుడు ప్రకటించాడు: "హృదయమే పరమాత్మ; హృదయం లేకపోతే హృదయం ఉండదు." తర్వాత దాని నిలయం, ఆధారం గురించి అడిగితే, ఆయన సమాధానం ఇవ్వలేదు. రాజా! ఇది పరమాత్మ యొక్క ఒక భాగమే.
దేవోభూత్వాదేవానప్యేతి, యఏవం విద్వానేతదుపాస్తే॥ హస్త్య్\. సహస్రం దదామీతి హోవాచ జనకోవైదేహః॥ సహోవాచ యాజ్ఞవల్క్యః పితామేఽమన్యత నాననుశిష్య హరేతేతి॥ కఏవతే కిమబ్రవీదితి . \`॥. 2 = 14.6.11?? =
ఇలా తెలుసుకుని ధ్యానం చేసే వాడు దేవతలవైపు ఎదుగుతాడు. "వెయ్యి ఆవులు ఇస్తాను," అని వైదేహ రాజు జనకుడు అన్నాడు. యాజ్ఞవల్క్యుడు ఇలా అన్నాడు: "నా తండ్రి, బోధించకుండా తీసుకోవద్దని భావించేవాడు." "అయితే ఆయన నీకు ఏమన్నాడు?" అని అడిగాడు.
సహోవాచ . ఇన్ధో హ వైనామైషయోఽయం దక్షిణేఽక్షన్పురుషస్; తం వాఏతమిన్ధఁ సన్తమిన్ద్ర ఇత్య్ ఆచక్షతే పరోక్షేణైవ; పరోక్షప్రియా ఇవ హిదేవాః ప్రత్యక్షద్విషః
యాజ్ఞవల్క్యుడు ఇలా అన్నాడు: "కుడి కన్నులో ఉన్న ఈ పురుషుడిని 'ఇంధ' అని అంటారు. ఆయనను ఇంద్రుడని కూడా పిలుస్తారు, కానీ అది ప్రత్యక్షంగా కాదు. దేవతలు ప్రత్యక్షంగా చెప్పడాన్ని ఇష్టపడరు, అప్రముఖంగా చెప్పడాన్ని ఇష్టపడతారు."
అథైతద్వామేఽక్షిణి . పురుషరూపమ్ ఏషాస్య పత్నీ విరాట్, తయోరేషసఁస్తావోయఏషోఽన్తర్హృదయ ఆకాశో॥ అథైనయోరేతదన్నం యఏషోఽన్తర్హృదయే లోహితపిణ్డో॥ అథైనయోరేతత్ప్రావరణం యదేతదన్తర్హృదయే జాలకమివాథైనయోరేషాసృతిః సతీ . సంచరణీ యైషాహృదయాదూర్ధ్వానాడ్య్ ఉచ్చరతి
ఇప్పుడు ఎడమ కన్నులో ఉన్నది ఒక పురుషుని రూపం; ఆమె అతని భార్య విరాట్. వీరిద్దరికీ హృదయంలోని ఆకాశమే కలయిక స్థలం. వీరిద్దరికీ హృదయంలోని రక్తపు ముద్దే ఆహారం. వీరిద్దరికీ హృదయంలోని జాలం లాంటి దానే కవచం. వీరిద్దరికీ హృదయం నుండి పైకి పోయే నాడే ప్రయాణ మార్గం.
తావాఅస్యైతాహితానామ నాడ్యోయథ కేశః సహస్రధాభిన్న .\^ ఏతాభిర్వాఏతమ్ ఆస్రవదాస్రవతి; తస్మాదేషప్రవివిక్తాహారతర ఇవ భవత్యస్మాచ్ఛారీరాదాత్మనః
హృదయంలో వేల నాడులు ఉంటాయి, అవి వెంట్రుకలు వేల ముక్కలుగా విడిపోయినట్టు ఉంటాయి. వాటి ద్వారా అతడు సంచరిస్తూ బయటకు వెళ్తాడు. అందువల్ల ఆత్మ ఈ శరీరం విడిచినప్పుడు, ఆ మనిషి ఆహారం తక్కువగా తీసుకున్నట్టు క్షీణించి కనిపిస్తాడు.
తస్య వాఏతస్య పురుషస్య . ॥. ప్రాచీ దిక్ప్రాఙ్చః ప్రాణా, దక్షిణా దిగ్దక్షిణాః ప్రాణాః, ప్రతీచీ దిక్ప్రత్యఙ్చః ప్రాణా, ఉదీచీ దిగుదఙ్చః ప్రాణా, ఊర్ధ్వాదిగూర్ధ్వాః ప్రాణా, అవాచీ దిగవాఙ్చః ప్రాణాః, సర్వా దిశః సర్వే ప్రాణాః
ఆ పురుషునికి ప్రాణాలు దిక్కుల ప్రకారం ఉంటాయి: తూర్పు దిక్కు తూర్పు ప్రాణాలు, దక్షిణ దిక్కు దక్షిణ ప్రాణాలు, పడమర దిక్కు పడమర ప్రాణాలు, ఉత్తర దిక్కు ఉత్తర ప్రాణాలు, పై దిక్కు పై ప్రాణాలు, క్రింది దిక్కు క్రింది ప్రాణాలు; అన్ని దిక్కులు అన్ని ప్రాణాలే.
జనకఁ హ వైదేహం యాజ్ఞవల్క్యో జగామః సమేనేన వదిష్య ఇత్య్ అథ హ యజ్ జనకశ్చ వైదేహో యాజ్ఞవల్క్యశ్చాగ్నిహోత్రేసమూదతుస్ తస్మై హ యాజ్ఞవల్క్యో వరం దదౌ॥ సహ కామప్రశ్నమేవవవ్రే॥ తఁ హాస్మై దదౌ॥ తఁ హ సమ్రాడ్ ఏవపూర్వః పప్రచ్ఛ
వైదేహ రాజు జనకుడు యాజ్ఞవల్క్యుడి దగ్గరకు వచ్చి, "వాడితో వాదిస్తాను," అని అనుకున్నాడు. ఆ తరువాత జనకుడూ, యాజ్ఞవల్క్యుడూ కలిసి అగ్నిహోత్ర యజ్ఞం చేశారు. యాజ్ఞవల్క్యుడు జనకుడికి ఒక వరం ఇచ్చాడు. జనకుడు 'కామప్రశ్న'ను కోరాడు. యాజ్ఞవల్క్యుడు ఆ వరాన్ని ఇచ్చాడు. మునుపటిలాగే రాజు ప్రశ్నలు అడిగాడు.
యాజ్ఞవల్క్య, కింజ్యోతిరయం పురుష ఇతి॥ ఆదిత్యజ్యోతిః, సమ్రాడ్, ఇతి హోవాచాదిత్యేనైవాయం జ్యోతిషాస్తే పల్యయతే కర్మ కురుతే విపర్యేతీతి॥ ఏవమేవైతద్ యాజ్ఞవల్క్య
"యాజ్ఞవల్క్యా, ఈ మనిషికి ఏది వెలుగు?" అని అడిగాడు. "ఆదిత్యుడే వెలుగు, రాజా," అని సమాధానమిచ్చాడు. "ఆదిత్యుని వెలుగుతోనే ఇతడు కూర్చుంటాడు, తిరుగుతాడు, పనులు చేస్తాడు, తిరిగి వస్తాడు." "అవును యాజ్ఞవల్క్యా, అలాగే ఉంది."
అస్తమిత ఆదిత్యే, యాజ్ఞవల్క్య, కింజ్యోతిరేవాయం పురుష ఇతి॥ చన్ద్రజ్యోతిః, సమ్రాడ్, ఇతి హోవాచ; చన్ద్రేణైవాయం జ్యోతిషాస్తే పల్యయతే కర్మ కురుతే విపర్యేతీతి॥ ఏవమేవైతద్ యాజ్ఞవల్క్య
"యాజ్ఞవల్క్యా, సూర్యుడు అస్తమించిన తర్వాత ఈ మనిషికి ఏది వెలుగు?" అని అడిగాడు. "చంద్రుడే వెలుగు, రాజా," అని సమాధానమిచ్చాడు. "చంద్రుని వెలుగుతోనే ఇతడు కూర్చుంటాడు, తిరుగుతాడు, పనులు చేస్తాడు, తిరిగి వస్తాడు." "అవును యాజ్ఞవల్క్యా, అలాగే ఉంది."
అస్తమిత ఆదిత్యే, యాజ్ఞవల్క్య, చన్ద్రమస్యస్తమితే, కింజ్యోతిరేవాయం పురుష ఇతి॥ అగ్నిజ్యోతిః, సమ్రాడ్, ఇతి హోవాచ అగ్నినైవజ్యోతిషాస్తే పల్యయతే కర్మ కురుతే విపర్యేతీతి॥ ఏవమేవైతద్ యాజ్ఞవల్క్య
సూర్యుడు అస్తమించిన తరువాత, యాజ్ఞవల్క్యా, చంద్రుడు కూడా అస్తమించినప్పుడు, ఈ మనిషి ఏ వెలుతురులో జీవిస్తాడని అడిగారు. "రాజా, అగ్ని వెలుతురే అతనికి దారి చూపుతుంది," అని యాజ్ఞవల్క్యుడు చెప్పాడు. "అగ్ని వెలుతురుతోనే అతను కూర్చుంటాడు, తిరుగుతాడు, పనులు చేస్తాడు, తిరిగి వస్తాడు." "అవును యాజ్ఞవల్క్యా, ఇదే నిజం."
అస్తమిత ఆదిత్యే, యాజ్ఞవల్క్య, చన్ద్రమస్యస్తమితే, శాన్తేఽగ్నౌ, శాన్తాయాం వాచి, కింజ్యోతిరేవాయం పురుష ఇతి॥ ఆత్మజ్యోతిః, సమ్రాడ్, ఇతి హోవాచ ! ఆత్మనైవాయం జ్యోతిషాస్తే పల్యయతే కర్మ కురుతే విపర్యేతీతి
సూర్యుడు అస్తమించిన తరువాత, చంద్రుడు అస్తమించిన తరువాత, అగ్ని ఆరిపోయిన తరువాత, మాట కూడా మౌనమైపోయినప్పుడు, ఈ మనిషి ఏ వెలుతురులో జీవిస్తాడని అడిగారు. "రాజా, ఆత్మే అతనికి వెలుతురు," అని యాజ్ఞవల్క్యుడు చెప్పాడు. "ఆత్మ వెలుతురుతోనే అతను కూర్చుంటాడు, తిరుగుతాడు, పనులు చేస్తాడు, తిరిగి వస్తాడు."
కతమఆత్మేతి॥ యోఽయం విజ్ఞానమయః పురుషః ప్రాణేషు హృద్యన్తర్జ్యోతిః \^\` ససమానః సన్నుభౌలోకౌసంచరతి ధ్యాయతీవ లేలాయతీవ సధీః \` స్వప్నో భూత్వేమం లోకమతిక్రామతి . \^
ఆత్మ అంటే ఏది? ఇది మనిషిలో ఉన్న జ్ఞానమయమైనది, ప్రాణాలలో, హృదయంలో అంతర్లీనంగా వెలిగే దీపం. అదే స్థితిలో ఉండి, రెండు లోకాల్లో సంచరిస్తుంది. ఆత్మ ధ్యానం చేస్తూ, కదిలేలా, తెలివితో, కలలో ప్రవేశించి, ఈ లోకాన్ని దాటి వెళ్తుంది.
సవాఅయం పురుషో జాయమానః శరీరమభిసమ్పద్యమానః పాప్మభిః సఁసృజ్యతే॥ సఉత్క్రామన్మ్రియమాణః పాప్మనో విజహాతి మృత్యోరూపాణి .
ఈ మనిషి పుట్టినప్పుడు శరీరంలో ప్రవేశించి, పాపాలతో కలిసిపోతాడు. మరణ సమయంలో పైకి వెళ్ళేటప్పుడు, ఆ పాపాలను—మరణ రూపాలను—వదిలేస్తాడు.
తస్య వాఏతస్య పురుషస్య ద్వేఏవస్థానే భవతః ఇదం చ పరలోకస్థానం చ; సన్ధ్యం తృతీయఁ స్వప్నస్థానం; తస్మిన్త్సన్ధ్యే స్థానే తిష్ఠనుభేస్థానే పశ్యతీదం చ పరలోకస్థానం చ
ఈ మనిషికి రెండు నిలయాలు ఉన్నాయి: ఈ లోకం, పరలోకం. మూడవది మధ్య స్థానం—అదే కలల స్థితి. ఆ మధ్య స్థితిలో ఉండి, ఈ లోకాన్ని కూడా, పరలోకాన్ని కూడా చూస్తాడు.
అథ యథాక్రమోఽయం పరలోకస్థానే భవతి; తమాక్రమమాక్రమ్యోభయాన్పాప్మన ఆనన్దాఁశ్చ పశ్యతి॥ సయత్రాయం . ప్రస్వపితి అస్యలోకస్య సర్వావతో మాత్రామపాదాయ, స్వయం విహత్య స్వయం నిర్మాయ స్వేన భాసాస్వేన జ్యోతిషా ప్రస్వపితి అత్రాయం పురుషః స్వయంజ్యోతిర్భవతి
అతను పరలోకంలోకి ప్రవేశించిన తరువాత, అక్కడ పాప ఫలితాలు, సుఖ ఫలితాలు రెండింటినీ చూస్తాడు. నిద్రలోకి వెళ్ళేటప్పుడు, ఈ లోకపు అనుభూతులను తీసుకొని, వాటిని తానే నాశనం చేసి, తానే సృష్టించి, తన వెలుతురుతో, తన ప్రకాశంతో నిద్రలోకి వెళ్తాడు. అక్కడ ఈ మనిషి తానే వెలుతురవుతాడు.
నతత్ర రథా నరథయోగా నపన్థానో భవన్తి అథ రథాన్రథయోగాన్పథః సృజతే॥ నతత్రానన్దాముదః ప్రముదో భవన్తి అథానన్దాన్ముదః ప్రముదః సృజతే॥ నతత్ర వేశాన్తాః స్రవన్త్యః పుష్కరిణ్యో భవన్తి అథ వేశాన్తాన్స్రవన్తీః పుష్కరిణీః సృజతే; సహికర్తా
అక్కడ రథాలు, రథసారథులు, మార్గాలు ఏవీ ఉండవు. అయినా, అతను రథాలను, రథసారథులను, మార్గాలను సృష్టిస్తాడు. అక్కడ ఆనందాలు, సంతోషాలు, సుఖాలు ఉండవు. అయినా, అతను వాటిని సృష్టిస్తాడు. అక్కడ చెరువులు, నదులు, పద్మవనాలు ఉండవు. అయినా, అతను వాటిని సృష్టిస్తాడు. ఎందుకంటే అతనే సృష్టికర్త.
తదప్య్ ఏతేశ్లోకాః స్వప్నేన శారీరమభిప్రహత్యా- -సుప్తః సుప్తానభిచాకశీతి శుక్రమాదాయ పునరైతి స్థానం హిరణ్మయః పౌరుష ఏకహఁసః
దీనిపై ఇలా శ్లోకాలు చెప్పబడతాయి: నిద్రలో శరీరాన్ని మర్చిపోయి, నిద్రలో ఉన్నవాడు తన వెలుతురులో మెరిసిపోతాడు. పవిత్రతను తీసుకొని, మళ్లీ తన స్థానానికి తిరిగి వస్తాడు. అతను బంగారు వర్ణుడైన, ఏకహంస స్వరూపుడు.
ప్రాణేన రక్షన్నపరం కులాయం బహిః కులాయాదమృతశ్చరిత్వా, సఈయతేఽమృతో యత్రకామం హిరణ్మయః పౌరుష ఏకహఁసః
ప్రాణంతో గూడు రక్షిస్తూ, అమరుడు గూడు బయట సంచరిస్తాడు. తిరిగి వచ్చి, బంగారు వర్ణుడైన, ఏకహంస స్వరూపుడై, తాను కోరిన చోట ఉండిపోతాడు.
స్వప్నాన్తఉచ్చావచమీయమానో రూపాణి దేవః కురుతే బహూన్య్ ఉతేవ స్త్రీభిః సహమోదమానో జక్షదుతేవాపి భయాని పశ్యన్
కల ముగిసే సమయానికి, ఆ దేవుడు ఎత్తు, తక్కువ రూపాలలో సంచరిస్తూ, అనేక రూపాలను సృష్టిస్తాడు. కొన్నిసార్లు స్త్రీలతో ఆనందిస్తాడు, కొన్నిసార్లు తింటాడు, కొన్నిసార్లు భయంకరమైన దృశ్యాలను చూస్తాడు.
ఆరామమస్య పశ్యన్తి నతం కశ్చనపశ్యతీతి తం నాయతం బోధయేదిత్య్ ఆహుః దుర్భిషజ్యఁ హాస్మైభవతి, యమేషనప్రతిపద్యతే
అతని ఆనందవనాన్ని వారు చూస్తారు, కాని ఎవ్వరూ అతన్ని చూడరు. "ఎవరూ అక్కడ అతన్ని లేపవద్దు" అని వారు అంటారు. అతను వెతికినప్పుడు తిరిగి రాకపోతే, చికిత్స చేయడం కష్టం అవుతుంది.
అథో ఖల్వాహుః జాగరితదేశఏవాస్యైస; యాని హ్య్ ఏవజాగ్రత్పశ్యతి తాని సుప్తఇత్యత్రాయం పురుషః స్వయంజ్యోతిర్భవతీతి॥ ఏవమేవైతద్ యాజ్ఞవల్క్యః . \`॥. సోఽహం భగవతే సహస్రం దదామి॥ అత ఊర్ధ్వం విమోక్షాయైవ . బ్రూహీతి
కొంతమంది ఇలా అంటారు: "ఇది అతని జాగ్రత్త స్థితి మాత్రమే." ఎందుకంటే, మనిషి జాగ్రత్తగా ఉన్నప్పుడు ఏది చూస్తాడో, అదే నిద్రలో కూడా చూస్తాడు. ఇక్కడ ఈ మనిషి తానే వెలుతురవుతాడు. "అవును యాజ్ఞవల్క్యా, ఇదే నిజం." "భగవంతుడా, మీకు వెయ్యి ఇస్తాను. ఇకపై విముక్తి కోసం మరింత చెప్పండి."
. 40 : 34 సవాఏషఏతస్మిన్త్స్వప్నాన్తే రత్వాచరిత్వాదృష్ట్వైవపుణ్యం చ పాపం చ పునః ప్రతిన్యాయం ప్రతియోన్య్ ఆద్రవతి బుద్ధాన్తాయైవ సయదత్ర కిఙ్చిత్పశ్యత్యనన్వాగతస్ తేన భవతి అసఙ్గో హ్యయం పురుష ఇతి॥ ఏవమేవైతద్ యాజ్ఞవల్క్య॥ సోఽహం భగవతే సహస్రం దదామి॥ అత ఊర్ధ్వం విమోక్షాయైవబ్రూహీతి
. స వా ఏష ఏతస్మిన్త్స్వప్నే రత్వా చరిత్వా దృష్ట్వైవ పుణ్యం చ పాపం చ పునః ప్రతిన్యాయం ప్రతియోన్య్ ఆద్రవతి బుద్ధాన్తాయైవ; స యత్తత్ర కిఙ్చిత్పశ్యత్యనన్వాగతస్ తేన భవతి అసఙ్గో హ్యయం పురుష ఇతి॥ ఏవమేవైతద్ యాజ్ఞవల్క్య॥ సోఽహం భగవతే సహస్రం దదామి॥ అత ఊర్ధ్వం విమోక్షాయైవ బ్రూహీతి
. స వా ఏష ఏతస్మిన్బుద్ధాన్తే రత్వా చరిత్వా దృష్ట్వైవ పుణ్యం చ పాపం చ పునః ప్రతిన్యాయం ప్రతియోన్య్ ఆద్రవతి స్వప్నాన్తాయైవ
నిజంగా, ఈ మేల్కొన్న స్థితిలో ఆనందించి, తిరిగి తిరిగి, పుణ్యం, పాపం రెండింటినీ చూసి, మళ్లీ వాటి వాటి స్థానాలకు తిరిగి వెళ్తాడు, కలల కోసం.
సవైనో బ్రూహి, యాజ్ఞవల్క్య॥ హృదయమేవాయతనమ్ ఆకాశః ప్రతిష్ఠా; స్థితిరిత్య్ ఏనదుపాసీత॥ కాస్థితితా, యాజ్ఞవల్క్య॥ హృదయమేవ, సమ్రాడ్, ఇతి హోవాచ; హృదయం వై, సమ్రాట్, సర్వేషాం భూతానామాయతనఁ; హృదయం వై, సమ్రాట్, సర్వేషాం భూతానాం ప్రతిష్ఠా, హృదయే హ్య్ ఏవ, సమ్రాట్, సర్వాణి భూతాని ప్రతిష్ఠితాని భవన్తి; హృదయం వై, సమ్రాట్, పరమం బ్రహ్మ; నైనఁ హృదయం జహాతి, సర్వాణ్య్ ఏనం భూతాన్యభిక్షరన్తి
ఇప్పుడు నువ్వు చెప్పు యాజ్ఞవల్క్యా. "హృదయమే నిలయం, ఆకాశమే దానికి ఆధారం; దీనిని స్థిరతగా ధ్యానించాలి." ఈ స్థిరత ఏమిటి యాజ్ఞవల్క్యా? అని అడిగితే, "హృదయమే రాజా," అని సమాధానమిచ్చాడు. "హృదయమే అన్ని జీవుల నిలయం; హృదయమే అన్ని జీవులకు ఆధారం; హృదయంలోనే అన్ని జీవులు స్థిరంగా ఉంటాయి. రాజా! హృదయమే పరమాత్మ; హృదయం ఎప్పుడూ వదలదు, అన్ని జీవులు దానివైపు ఆకర్షితమవుతాయి."
అథ హ జనకో వైదేహః కూర్చాదుపావసర్పన్నువాచః నమస్ తే ॥ యాజ్ఞవల్క్యాను మా శాధీతి॥ సహోవాచః యథా వై, సమ్రాడ్, మహాన్తమధ్వానమేష్యన్రథం వా నావం వా సమాదదీతైవమేవైతాభిరుపనిషద్భిః సమాహితాత్మాసి ఏవం వృన్దారక ఆఢ్యః సన్నధీతవేద ఉక్తోపనిషత్క ఇతోవిముచ్యమానః క్వగమిష్యసీతి॥ నాహం తద్ భగవన్ వేద యత్ర గమిష్యామీతి॥ అథ వైతేఽహం తద్వక్ష్యామి యత్ర గమిష్యసీతి॥ బ్రవీతు భగవానితి
అప్పుడు వైదేహ రాజు జనకుడు తన ఆసనంనుండి లేచి వచ్చి నమస్కరించి ఇలా అన్నాడు: "యాజ్ఞవల్క్యా, నన్ను ఓడించవద్దు." యాజ్ఞవల్క్యుడు ఇలా అన్నాడు: "రాజా! పెద్ద ప్రయాణానికి వెళ్ళే ముందు ఎవరైనా రథం లేదా పడవ సిద్ధం చేసుకుంటారు. అలాగే ఈ ఉపనిషత్తులతో నువ్వు నీ మనస్సును స్థిరపరిచావు. వృందారకా! ధనవంతుడవై వేదాన్ని చదివి ఉపనిషత్తును చెప్పినవాడివి; ఇప్పుడు ఈ లోకాన్ని విడిచిపెడితే ఎక్కడికి వెళ్ళావు?" అని అడిగాడు. "భగవంతుడా, నేను ఎక్కడికి వెళ్ళాలో తెలియదు," అన్నాడు జనకుడు. "అయితే నేను నీకు చెబుతాను," అన్నాడు యాజ్ఞవల్క్యుడు. "దయచేసి చెప్పండి భగవంతుడా," అన్నాడు జనకుడు.
సఏషనేతి నేత్య్ ఆత్మాగృహ్యో నహిగృహ్యతేఽశీర్యో నహిశీర్యతేఽసఙ్గోఽసితో నసజ్యతే నవ్యథతే .\^ అభయం వై, జనక, ప్రాప్తోఽసీతి హోవాచ యాజ్ఞవల్క్యః॥ సహోవాచ జనకోవైదేహోః నమస్ తే, యాజ్ఞవల్క్యాభయం త్వాగచ్ఛతాద్యోనో, భగవన్ అభయం వేదయస .: స హోవాచ జనకో వైదేహోఽభయం త్వాగచ్ఛతాద్ యాజ్ఞవల్క్య, యో నో, భగవన్ అభయం వేదయసే; నమస్ తేఽస్తు ఇమేవిదేహాఅయమహమస్మీతి॥ 3 = 14.7.1 =
ఈ ఆత్మను "ఇది కాదు, అది కాదు" అని మాత్రమే చెప్పగలం; దాన్ని పట్టుకోలేం, ఎందుకంటే అది పట్టుబడదు; అది క్షీణించదు, ఎందుకంటే అది నశించదు; అది ఏదికీ అంటుకోదు; అది బాధను అనుభవించదు. యాజ్ఞవల్క్యుడు ఇలా అన్నాడు: "జనకా, నీవు భయరహితత్వాన్ని పొందావు." జనకుడు ఇలా అన్నాడు: "యాజ్ఞవల్క్యా, నమస్కారం. మాకు భయరహితత్వం కలగాలి. భగవంతుడా, నీవు మాకు భయరహితత్వాన్ని తెలియజేశావు." జనకుడు మళ్లీ ఇలా అన్నాడు: "యాజ్ఞవల్క్యా, నీవు మాకు భయరహితత్వాన్ని తెలియజేశావు కాబట్టి నీకు భయరహితత్వం కలగాలి. నమస్కారం. వీరందరూ వైదేహులు; నేనెవడినో ఇదే నేను."
అస్తమిత ఆదిత్యే, యాజ్ఞవల్క్య, చన్ద్రమస్యస్తమితే, శాన్తేఽగ్నౌ, కింజ్యోతిరేవాయం పురుష ఇతి॥ వాగ్జ్యోతిః, సమ్రాడ్, ! ఇతి హోవాచ వాచైవాయం జ్యోతిషాస్తే పల్యయతే కర్మ కురుతే విపర్యేతి॥ తస్మాద్వై, సమ్రాడ్, అపి యత్ర స్వః పాణిర్నవినిర్జ్ఞాయతే, అథ యత్ర వాగుచ్చరతి ఉపైవతత్ర న్యేతీతి॥ ఏవమేవైతద్ యాజ్ఞవల్క్య
సూర్యుడు అస్తమించిన తరువాత, చంద్రుడు అస్తమించిన తరువాత, అగ్ని కూడా ఆరిపోయినప్పుడు, ఈ మనిషి ఏ వెలుతురులో జీవిస్తాడని అడిగారు. "రాజా, మాటే అతనికి వెలుతురు," అని యాజ్ఞవల్క్యుడు చెప్పాడు. "మాట వెలుతురుతోనే అతను కూర్చుంటాడు, తిరుగుతాడు, పనులు చేస్తాడు, తిరిగి వస్తాడు. అందుకే, రాజా, మనిషికి తన చేతి చూపు కనబడకపోయినా, ఎక్కడ మాట వినిపిస్తే అక్కడికి వెళ్తాడు." "అవును యాజ్ఞవల్క్యా, ఇదే నిజం."
నిజంగా, కలలో ఆనందించి, తిరిగి తిరిగి, పుణ్యం, పాపం రెండింటినీ చూసి, మళ్లీ వాటి వాటి స్థానాలకు తిరిగి వెళ్తాడు, మేలుకోటానికి. అక్కడ ఏదైనా చూసినపుడు, దానికి మరొకటి అనుసరించకపోతే, అదే అతడవుతాడు. ఎందుకంటే ఈ మనిషికి ఏదీ అంటకూడదు. "అవును యాజ్ఞవల్క్యా, ఇదే నిజం." "భగవంతుడా, మీకు వెయ్యి ఇస్తాను. ఇకపై విముక్తి కోసం మరింత చెప్పండి."
నిజంగా, ఈ కలలో ఆనందించి, తిరిగి తిరిగి, పుణ్యం, పాపం రెండింటినీ చూసి, మళ్లీ వాటి వాటి స్థానాలకు తిరిగి వెళ్తాడు, మేలుకోటానికి. అక్కడ ఏదైనా చూసినపుడు, దానికి మరొకటి అనుసరించకపోతే, అదే అతడవుతాడు. ఎందుకంటే ఈ మనిషికి ఏదీ అంటకూడదు. "అవును యాజ్ఞవల్క్యా, ఇదే నిజం." "భగవంతుడా, మీకు వెయ్యి ఇస్తాను. ఇకపై విముక్తి కోసం మరింత చెప్పండి."