ఉషావాఅశ్వస్య మేధ్యస్య శిరః, సూర్యశ్చక్షుః వాతః ప్రాణో, వ్యాత్తమగ్నిర్వైశ్వానరః, సంవత్సరఆత్మాశ్వస్య మేధ్యస్య ద్యౌష్ పృష్ఠమ్ అన్తరిక్షముదరం, పృథివీపాజస్యం, దిశః పార్శ్వే, అవాన్తరదిశః పర్శవ, ఋతవోఽఙ్గాని, మాసాశ్చార్ధమాసాశ్చ పర్వాణి అహోరాత్రాణి ప్రతిష్ఠా, నక్షత్రాణ్యస్థీని, నభో మాఁసాని ఊవధ్యఁ సికతాః, సిన్ధవో గుదా, యకృచ్చ క్లోమానశ్చ పర్వతా, ఓషధయశ్చ వనస్పతయశ్చ లోమాని ఉద్యన్పూర్వార్ధో, నిమ్లోచఙ్జఘనార్ధో, యద్విజృమ్భతే, తద్విద్యోతతే, యద్విధూనుతే, తత్స్తనయతి, యన్మేహతి, తద్వర్షతి, వాగేవాస్య వాక్
యజ్ఞంలో ఉపయోగించే గుర్రానికి తల ఉదయం, కంటి స్థానం సూర్యుడు, ఊపిరి వాయువు, తెరిచి ఉన్న నోరు అగ్ని, శరీరం సంవత్సరమంతా. గుర్రం వెనుక భాగం ఆకాశం, పొట్ట మధ్యలో ఉన్న లోకం, కాళ్లు భూమి, ప్రక్కలు దిక్కులు, పక్క భాగాలు ఉపదిక్కులు. ఋతువులు అవయవాలు, నెలలు, పన్నెండు రోజులు జంటలు, పగలు-రాత్రులు ఆధారం. నక్షత్రాలు ఎముకలు, ఆకాశం మాంసం, ఇసుకలు ఆహారం, నదులు అంతస్తులు, కాలేయం, ఊపిరితిత్తులు పర్వతాలు, మొక్కలు, చెట్లు వెంట్రుకలు. ఉదయపు భాగం ముందు భాగం, సాయంత్రం వెనుక భాగం. అది నిదానంగా నిటారుగా లేచినప్పుడు మెరుపు, కదిలినప్పుడు మబ్బులు గర్జించటం, మూత్రం పోయినప్పుడు వాన పడటం. మాట మాత్రం దాని మాట.
అహర్వాఅశ్వం పురస్తాన్మహిమాన్వజాయత, తస్య పూర్వే సముద్రేయోనీ; రాత్రిరేనం పశ్చాన్మహిమాన్వజాయత, తస్యాపరే సముద్రేయోనిః ఏతౌవాఅశ్వం మహిమానావభితః సమ్బభూవతుః॥ హయో భూత్వాదేవానవహద్ వాజీగన్ధర్వాన్ అర్వాసురాన్ అశ్వో మనుష్యాన్త్॥ సముద్రఏవాస్య బన్ధుః, సముద్రోయోనిః॥ 2 = 10.6.5.1-3 =
నైవేహకిం చనాగ్ర ఆసీన్॥ మృత్యునైవేదమావృతమాసీదశనాయయాశనాయాహిమృత్యుః॥ తన్మనోఽకురుతాత్మన్వీస్యామితి॥ సోఽర్చన్నచరత్॥ తస్యార్చత ఆపోఽజాయన్తార్చతే వైమే కమభూదితి॥ తదేవార్క్యస్యార్కత్వం॥ కఁ హ వాఅస్మై భవతి, యఏవమేతదర్క్యస్యార్కత్వం వేద
ఈ లోకంలో మొదట ఏదీ లేదు. అన్నీ మరణంతో, ఆకలితో కప్పబడి ఉన్నాయి; ఆకలే మరణం. అతడు మనసులో 'నాకు స్వరూపం కలగాలి' అని కోరుకున్నాడు. పూజ చేశాడు, కదిలాడు. ఆ పూజ వల్ల నీరు పుట్టింది. 'ఇది ఆనందం' అని భావించాడు. ఇదే పూజ స్వభావం. ఈ పూజ స్వభావాన్ని ఎవరికి తెలుసు, వారు ఆనందంగా ఉంటారు.
ఆపో వాఅర్కః॥ తద్యదపాఁ శర ఆసీత్ తత్సమహన్యత, సాపృథివ్యభవత్॥ తస్యామశ్రామ్యత్॥ తస్య శ్రాన్తస్య తప్తస్య తేజో రసో నిరవర్తతాగ్నిః
నీరు అంటే పూజ. నీటిపై ఉన్న నురుగు గట్టిపడి భూమిగా మారింది. దానిపై అతడు అలసిపోయాడు. అలసట, వేడి వల్ల తేజస్సు, రసం పుట్టాయి—అవి అగ్నిగా మారాయి.
సోఽకామయతః ద్వితీయో మ ఆత్మాజాయేతేతి॥ సమనసా వాచం మిథునఁ సమభవదశనాయాం మృత్యుః॥ తద్యద్రేత ఆసీత్ ససంవత్సరోఽభవన్॥ నహ పురాతతః సంవత్సరఆస॥ తమేతావన్తం కాలమబిభర్యావాన్త్సంవత్సరః॥ తమేతావతః కాలస్య పరస్తాదసృజత॥ తం జాతమభివ్యాదదాత్; సభాణకరోత్ సైవవాగభవత్
అతడు కోరుకున్నాడు: 'నా నుండి ఇంకొకరైన నేను పుట్టాలి.' మనసుతో, మాటతో జంటగా మారాడు; ఆకలిలో మరణం. ఆ రేతస్సు సంవత్సరంగా మారింది. అప్పటివరకు సంవత్సరం లేదు. అతడు దాన్ని సంవత్సరం పొడవు వరకు మోయాడు. ఆ కాలం తర్వాత పుట్టించాడు. పుట్టిన వెంటనే అతడు దాన్ని ఆలింగనం చేసాడు; అది మాట్లాడింది, అదే మాటగా మారింది.
సోఽకామయతః భూయసా యజ్ఞేన భూయో యజేయేతి॥ సోఽశ్రామ్యత్ సతపోఽతప్యత॥ తస్య శ్రాన్తస్య తప్తస్య యశో వీర్యముదక్రామత్॥ ప్రాణావైయశో వీర్యం॥ తత్ప్రాణేషూత్క్రాన్తేషు శరీరఁ శ్వయితుమధ్రియత; తస్య శరీర ఏవమన ఆసీత్
అతడు కోరుకున్నాడు: 'మరింత గొప్ప యజ్ఞంతో మరింత గొప్పవాడవుద్దాం.' అలసిపోయాడు, తపస్సు చేశాడు. అలసట, వేడి వల్ల కీర్తి, శక్తి పుట్టాయి. ప్రాణమే కీర్తి, శక్తి. ప్రాణం పోయినప్పుడు శరీరం ఉబ్బిపోతుంది; శరీరంలోనే మనస్సు మిగిలిపోతుంది.
సోఽకామయతః మేధ్యం మ ఇదఁ స్యాద్ ఆత్మన్వ్యనేన స్యామితి॥ తతోఽశ్వః సమభవద్॥ యదశ్వత్ తన్మేధ్యమభూదితి॥ తదేవాశ్వమేధస్యాశ్వమేధత్వమ్॥ ఏషహ వాఅశ్వమేధం వేద, యఏనమేవం వేద
అతడు కోరుకున్నాడు: 'యజ్ఞ గుర్రం నాకు దక్కాలి; దాని ద్వారా నేను నా స్వరూపంలో స్థిరపడాలి.' అప్పుడు గుర్రం పుట్టింది. అది గుర్రంగా ఉండటం వల్ల యజ్ఞ గుర్రంగా మారింది. ఇదే యజ్ఞ గుర్రానికి అసలు అర్థం. దీన్ని ఎవరికి తెలుసు, వారు యజ్ఞ గుర్రాన్ని నిజంగా తెలుసినవారవుతారు.
ద్వయాహ ప్రాజాపత్యా, దేవాశ్చాసురాశ్చ॥ తతః కానీయసాఏవదేవా, జ్యాయసాఅసురాః॥ తఏషులోకేష్వస్పర్ధన్త
ప్రజాపతికి ఇద్దరు సంతానం—దేవతలు, అసురులు. వారిలో దేవతలు చిన్నవారు, అసురులు పెద్దవారు. వారు ఈ లోకాలలో పోటీ పడ్డారు.
తేహ దేవాఊచుః హన్తాసురాన్యజ్ఞఉద్గీథేనాత్యయామేతి
అప్పుడు దేవతలు చెప్పారు: 'యజ్ఞ గానం ద్వారా మనం అసురులను మించిపోవాలి.' అని.
తేహ వాచమూచుః త్వం న ఉద్గాయేతి॥ తథేతి॥ తేభ్యో వాగుదగాయద్॥ యోవాచిభోగస్ తం దేవేభ్య ఆగాయద్ యత్కల్యాణం వదతి తదాత్మనే॥ తేఽవిదుః అనేన వైన ఉద్గాత్రాత్యేష్యన్తీతి॥ తమభిద్రుత్య పాప్మనావిధ్యన్త్॥ సయః సపాప్మాయదేవేదమప్రతిరూపం వదతి, సఏవసపాప్మా
అథ హ ప్రాణమూచుః త్వం న ఉద్గాయేతి॥ తథేతి॥ తేభ్యః ప్రాణఉదగాయద్॥ యః ప్రాణేభోగస్ తం దేవేభ్య ఆగాయద్ యత్కల్యాణం జిఘ్రతి తదాత్మనే॥ తేఽవిదుః అనేన వైన ఉద్గాత్రాత్యేష్యన్తీతి॥ తమభిద్రుత్య పాప్మనావిధ్యన్త్॥ సయః సపాప్మాయదేవేదమప్రతిరూపం జిఘ్రతి, సఏవసపాప్మా
అథ హ చక్షురూచుః త్వం న ఉద్గాయేతి॥ తథేతి॥ తేభ్యశ్చక్షురుదగాయద్॥ యశ్చక్షుషి భోగస్ తం దేవేభ్య ఆగాయద్ యత్కల్యాణం పశ్యతి తదాత్మనే॥ తేఽవిదుః అనేన వైన ఉద్గాత్రాత్యేష్యన్తీతి॥ తమభిద్రుత్య పాప్మనావిధ్యన్త్॥ సయః సపాప్మాయదేవేదమప్రతిరూపం పశ్యతి, సఏవసపాప్మా
అథ హ శ్రోత్రమూచుః త్వం న ఉద్గాయేతి॥ తథేతి॥ తేభ్యః శ్రోత్రముదగాయద్॥ యః శ్రోత్రే భోగస్ తం దేవేభ్య ఆగాయద్ యత్కల్యాణఁ శృణోతి తదాత్మనే॥ తేఽవిదుః అనేన వైన ఉద్గాత్రాత్యేష్యన్తీతి॥ తమభిద్రుత్య పాప్మనావిధ్యన్త్॥ సయః సపాప్మాయదేవేదమప్రతిరూపఁ శృణోతి, సఏవసపాప్మా
తేహోచుః క్వను సోఽభూద్ యోన ఇత్థమసక్తేతి॥ అయమాస్యేఽన్తరితి, సోఽయాస్య; ఆఙ్గిరసో, అఙ్గానాఁ హిరసః
వారు అడిగారు: "అతడు ఇలా బంధించబడి ఎక్కడికి పోయాడు?" అని. "అతడు నోటి లోపల ఉన్నాడు," అని చెప్పారు. అతడే అవయవాల సారం, అవయవాల రసం.
సావాఏషాదేవతా దూర్నామ, దూరఁ హ్యస్యా మృత్యుః॥ దూరఁ హ వాఅస్మాన్మృత్యుర్భవతి, యఏవం వేద
ఈ దేవతను 'దూర' అని అంటారు. ఎందుకంటే, మరణం ఆమెకు చాలా దూరంగా ఉంటుంది. ఇదే విధంగా, ఎవరు ఇలా తెలుసుకుంటారో, వారికి మరణం దూరంగా ఉంటుంది.
సావాఏషాదేవతైతాసాం దేవతానాం పాప్మానం మృత్యుమపహత్య, యత్రాసాం దిశామన్తః తద్గమయాం చకార, తదాసాం పాప్మనో విన్యదధాత్॥ తస్మాన్నజనమియాన్ నాన్తమియాన్ నేత్పాప్మానం మృత్యుమన్వవాయానీతి
ఈ దేవత, ఆ దేవతలలోని పాపాన్ని, మరణాన్ని తొలగించి, వాటిని దిక్కుల చివరలకు తీసుకెళ్లింది. అక్కడ వాటి పాపాన్ని వదిలేసింది. అందుకే, మనిషికి తక్కువ స్థాయికి పోకూడదు, చివరకు పోకూడదు, పాపాన్ని లేదా మరణాన్ని అనుసరించకూడదు.
సావాఏషాదేవతైతాసాం దేవతానాం పాప్మానం మృత్యుమపహత్యాథైనా మృత్యుమత్యవహత్
ఈ దేవత, ఆ దేవతల పాపాన్ని, మరణాన్ని తొలగించి, వాటిని మరణాన్ని దాటి తీసుకెళ్లింది.
సావైవాచమేవప్రథమామత్యవహత్॥ సాయదామృత్యుమత్యముచ్యత, సోఽగ్నిరభవత్; సోఽయమగ్నిః పరేణ మృత్యుమతిక్రాన్తో దీప్యతే
ఆమె మొదట మాటను మరణాన్ని దాటి తీసుకెళ్లింది. మాటను మరణం నుండి విడిపించగానే, అది అగ్ని అయింది. ఇదే అగ్ని, మరణాన్ని దాటి ఇప్పుడు ప్రకాశిస్తుంది.
అథ ప్రాణమత్యవహత్॥ సయదామృత్యుమత్యముచ్యత, సవాయురభవత్; సోఽయం వాయుః పరేణ మృత్యుమతిక్రాన్తః పవతే
తర్వాత ఆమె శ్వాసను మరణాన్ని దాటి తీసుకెళ్లింది. శ్వాసను మరణం నుండి విడిపించగానే, అది గాలి అయింది. ఇదే గాలి, మరణాన్ని దాటి ఇప్పుడు వీస్తోంది.
అథ చక్షురత్యవహత్॥ తద్యదామృత్యుమత్యముచ్యత, సఆదిత్యోఽభవత్; సోఽసావాదిత్యః పరేణ మృత్యుమతిక్రాన్తస్ తపతి
తర్వాత ఆమె కంటిని మరణాన్ని దాటి తీసుకెళ్లింది. కంటిని మరణం నుండి విడిపించగానే, అది సూర్యుడు అయింది. ఇదే సూర్యుడు, మరణాన్ని దాటి ఇప్పుడు ప్రకాశిస్తున్నాడు.
అథ శ్రోత్రమత్యవహత్॥ తద్యదామృత్యుమత్యముచ్యత, తాదిశోఽభవన్; తాఇమాదిశః పరేణ మృత్యుమతిక్రాన్తాః
తర్వాత ఆమె చెవిని మరణాన్ని దాటి తీసుకెళ్లింది. చెవిని మరణం నుండి విడిపించగానే, అవి దిక్కులు అయ్యాయి. ఈ దిక్కులు, మరణాన్ని దాటి ఇప్పుడు ఉన్నాయి.
అథ మనోఽత్యవహత్॥ తద్యదామృత్యుమత్యముచ్యత, సచన్ద్రమా అభవత్; సోఽసౌచన్ద్రః పరేణ మృత్యుమతిక్రాన్తో భాతి॥ ఏవఁ హ వాఏనమేషాదేవతా మృత్యుమతివహతి, యఏవం వేద
తర్వాత ఆమె మనసును మరణాన్ని దాటి తీసుకెళ్లింది. మనసును మరణం నుండి విడిపించగానే, అది చంద్రుడు అయింది. ఇదే చంద్రుడు, మరణాన్ని దాటి ఇప్పుడు ప్రకాశిస్తున్నాడు. ఇలా తెలుసుకునేవారిని ఈ దేవత మరణాన్ని దాటి తీసుకెళ్తుంది.
అథాత్మనేఽన్నాద్యమాగాయద్॥ యద్ధికిఙ్చాన్నమద్యతే, అనేనైవతదద్యత; ఇహప్రతితిష్ఠతి
తర్వాత ఆత్మకు భోజనం తెచ్చారు. ఏ భోజనం తినబడుతుందో, అది దీనివల్లే తినబడుతుంది. ఇది ఇక్కడే స్థిరంగా ఉంటుంది.
యఉ హైవంవిదఁ స్వేషు ప్రతిప్రతిర్బుభూషతి, నహైవాలం భార్యేభ్యో భవతి అథ యఏవైతమనుభవతి, యోవైతమను భార్యాన్బుభూర్షతి, సహైవాలం భార్యేభ్యో భవతి
ఇలా తెలిసినవాడు తనవారిలో సంతానం కోరితే, భార్యలకు తక్కువవాడు కాడు. కానీ ఇలా తెలియని వాడు భార్యల్లో సంతానం కోరితే, అతడు భార్యలకు తక్కువవాడే.
ఉదయాన్నాడు ముందుగా, మహిమ కలిగిన గుర్రం జన్మించింది; దాని మూలం తూర్పు సముద్రంలో ఉంది. రాత్రిపూట వెనుక నుండి, మహిమ కలిగిన గుర్రం జన్మించింది; దాని మూలం పడమర సముద్రంలో ఉంది. ఇలా ఆ గుర్రం చుట్టూ అన్ని వైపులా మహిమతో నిండింది. గుర్రమై దేవతలను, గంధర్వులను, అసురులను, మనుష్యులను మోసింది. సముద్రమే దానికి బంధువు, సముద్రమే జన్మస్థానం.
సత్రేధాత్మానం వ్యకురుతాదిత్యం తృతీయం, వాయుం తృతీయఁ॥ సఏషప్రాణస్ త్రేధావిహితః॥ తస్య ప్రాచీ దిక్షిరోఽసౌచాసౌచేర్మాఉ అథాస్య ప్రతీచీ దిక్పుచ్ఛమ్ అసౌచాసౌచ సక్థ్యౌ; దక్షిణా చోదీచీ చ పార్శ్వే, ద్యౌష్ పృష్ఠమ్ అన్తరిక్షముదరమ్ ఇయమురః, సఏషోఽప్సుప్రతిష్ఠితో॥ యత్ర క్వచైతి, తదేవప్రతితిష్ఠత్య్ ఏవం విద్వాన్
అతడు తనను తాను మూడు భాగాలుగా విభజించాడు: ఒకటి సూర్యుడు, మరొకటి వాయువు. ఇలా ఈ ప్రాణం మూడు రూపాల్లో స్థిరంగా ఉంది. దానికి తూర్పు దిక్కు తల, శుభాశుభాలు దవడలు; పడమర దిక్కు తోక, శుభాశుభాలు తొడలు; దక్షిణ, ఉత్తర దిక్కులు ప్రక్కలు; ఆకాశం వెనుక భాగం, మధ్యలో అంతరిక్షం, ఈ భూమి ఛాతి. ఇలా అతడు నీటిలో స్థిరంగా ఉన్నాడు. ఎక్కడికి వెళ్లినా అక్కడే నిలిచిపోతాడు—ఇలా తెలిసినవాడు.
సఐక్షతః యది వాఇమమభిమఁస్యే, కనీయోఽన్నం కరిష్య ఇతి॥ సతయా వాచాతేనాత్మనేదఁ సర్వమసృజత, యదిదం కిఙ్చర్చో యజూఁషి సామాని ఛన్దాఁసి యజ్ఞాన్ప్రజాం పశూన్త్॥ సయద్-యదేవాసృజత, తత్-తదత్తుమధ్రియత॥ సర్వం వాఅత్తీతి, తదదితేరదితిత్వఁ॥ సర్వస్యాత్తాభవతి, సర్వమస్యాన్నం భవతి, యఏవమేతదదితేరదితిత్వం వేద
ఆమె ఆలోచించింది: 'నేను ఇతనితో కలిసిపోతే, నేను తక్కువవుతాను; నేను తినే పదార్థంగా మారిపోతాను.' ఆ మాటతో అతడు అన్నీ సృష్టించాడు—ఇక్కడ ఉన్నవి అన్నీ: ఋగ్వేదం, యజుర్వేదం, సామవేదం, ఛందస్సులు, యజ్ఞాలు, ప్రజలు, జంతువులు. ఏది సృష్టించాడో, దాన్ని తినే పదార్థంగా చేసాడు. అన్నీ తినే పదార్థమే; ఇదే అదితి స్వభావం. ఈ అదితి స్వభావాన్ని ఎవరికి తెలుసు, వారు అన్నింటిని తినేవారవుతారు; అన్నీ వారికి ఆహారమవుతాయి.
తమనవరుధ్యేవామన్యత॥ తఁ సంవత్సరస్య పరస్తాదాత్మన ఆలభత, పశూన్దేవతాభ్యః ప్రత్యౌహత్॥ తస్మాత్సర్వదేవత్యం ప్రోక్షితం ప్రాజాపత్యమాలభన్త॥ ఏషవాఅశ్వమేధోయఏషతపతి; తస్య సంవత్సరఆత్మాయమగ్నిరర్కః తస్యేమేలోకాఆత్మానః॥ తావేతావర్కాశ్వమేధౌ, సోపునరేకైవదేవతా భవతి, మృత్యురేవాప పునర్మృత్యుం జయతి, నైనం మృత్యురాప్నోతి, మృత్యురస్యాత్మాభవతి సర్వమాయురేతి ఏతాసాం దేవతానామేకో భవతి, యఏవం వేద॥ 3 = 14.4.1.1-33 =
అతడు దాన్ని నిరోధించలేదు, పరిశీలించాడు. సంవత్సరానికి మించి తనలో నుండి దాన్ని తీసుకొని, జంతువులను దేవతలకు అర్పించాడు. అందుకే అన్ని దేవతలకు, ప్రజాపతికి అర్పణగా పరిగణిస్తారు. ఇదే యజ్ఞ గుర్రం, ఇదే యజ్ఞాధిపతి; దాని స్వరూపం సంవత్సరం, దాని అగ్ని సూర్యుడు. దాని స్వరూపమే ఈ లోకాలు. యజ్ఞ గుర్రం, సూర్య యజ్ఞం రెండూ ఒకటే; చివరికి ఒక్క దేవతే ఉంది. మరణమే నీరు; మరణాన్ని మళ్లీ జయిస్తాడు, మరణం అతనిని తాకదు. మరణమే అతని స్వరూపం; అతడు సంపూర్ణ ఆయుష్షు పొందుతాడు. ఈ దేవతల్లో, దీన్ని తెలిసినవాడు ఒక్కడే అవుతాడు.
వారు మాటను అడిగారు: 'నువ్వు గానం చేయి.' అంది: 'సరే.' అని ఒప్పుకుంది. మాట వారి కోసం గానం చేసింది. మాటలో ఉన్న ఆనందాన్ని దేవతలకు గానం చేసింది; శుభంగా చెప్పేది తనకే. అసురులు గ్రహించారు: 'ఈ గాయకురాలివల్ల వారు మమ్మల్ని మించిపోతారు.' అని. వారు దుర్మార్గంతో దానిపై దాడి చేశారు. ఎవరు అనుచితంగా మాట్లాడతారో, వారు పాపంతో బాధపడతారు.
తర్వాత వారు ప్రాణాన్ని అడిగారు: 'నువ్వు గానం చేయి.' అను. అతడు ఒప్పుకున్నాడు. ప్రాణం వారి కోసం గానం చేసింది. ప్రాణంలో ఉన్న ఆనందాన్ని దేవతలకు గానం చేశాడు; శుభంగా వాసన పట్టేది తనకే. అసురులు గ్రహించారు: 'ఈ గాయకునివల్ల వారు మమ్మల్ని మించిపోతారు.' అని. వారు దుర్మార్గంతో దానిపై దాడి చేశారు. ఎవరు అనుచితమైనదాన్ని వాసన పట్టతారో, వారు పాపంతో బాధపడతారు.
తర్వాత వారు కన్నును అడిగారు: 'నువ్వు గానం చేయి.' అను. అతడు ఒప్పుకున్నాడు. కన్ను వారి కోసం గానం చేసింది. కన్నులో ఉన్న ఆనందాన్ని దేవతలకు గానం చేసింది; శుభంగా చూసేది తనకే. అసురులు గ్రహించారు: 'ఈ గాయకునివల్ల వారు మమ్మల్ని మించిపోతారు.' అని. వారు దుర్మార్గంతో దానిపై దాడి చేశారు. ఎవరు అనుచితమైనదాన్ని చూస్తారో, వారు పాపంతో బాధపడతారు.
తర్వాత వారు చెవిని అడిగారు: 'నువ్వు గానం చేయి.' అను. అతడు ఒప్పుకున్నాడు. చెవి వారి కోసం గానం చేసింది. చెవిలో ఉన్న ఆనందాన్ని దేవతలకు గానం చేసింది; శుభంగా వినేది తనకే. అసురులు గ్రహించారు: 'ఈ గాయకునివల్ల వారు మమ్మల్ని మించిపోతారు.' అని. వారు దుర్మార్గంతో దానిపై దాడి చేశారు. ఎవరు అనుచితమైనదాన్ని వినతారో, వారు పాపంతో బాధపడతారు.
అథ హ మన ఊచుః త్వం న ఉద్గాయేతి॥ తథేతి॥ తేభ్యో మన ఉదగాయద్॥ యోమనసి భోగస్ తం దేవేభ్య ఆగాయద్ యత్కల్యాణఁ సఙ్కల్పయతి తదాత్మనే॥ తేఽవిదుః అనేన వైన ఉద్గాత్రాత్యేష్యన్తీతి॥ తమభిద్రుత్య పాప్మనావిధ్యన్త్॥ సయః సపాప్మాయదేవేదమప్రతిరూపఁ సఙ్కల్పయతి, సఏవసపాప్మైవము ఖల్వేతాదేవతాః పాప్మభిరుపాసృజన్న్ ఏవమేనాః పాప్మనావిధ్యన్
తర్వాత వారు మనసును అడిగారు: 'నువ్వు గానం చేయి.' అను. అతడు ఒప్పుకున్నాడు. మనసు వారి కోసం గానం చేసింది. మనసులో ఉన్న ఆనందాన్ని దేవతలకు గానం చేసింది; శుభంగా ఆలోచించేది తనకే. అసురులు గ్రహించారు: 'ఈ గాయకునివల్ల వారు మమ్మల్ని మించిపోతారు.' అని. వారు దుర్మార్గంతో దానిపై దాడి చేశారు. ఎవరు అనుచితంగా ఆలోచిస్తారో, వారు పాపంతో బాధపడతారు. ఇలా ఈ దేవతలు పాపాలతో చుట్టుముట్టబడ్డారు; ఇలా అసురులు వారిపై దాడి చేశారు.
అథ హేమమాసన్యం ప్రాణమూచుః త్వం న ఉద్గాయేతి॥ తథేతి॥ తేభ్య ఏషప్రాణఉదగాయత్॥ తేఽవిదుః అనేన వైన ఉద్గాత్రాత్యేష్యన్తీతి॥ తమభిద్రుత్య పాప్మనావివ్యత్సన్త్॥ సయథాశ్మానమృత్వాలోష్టోవిధ్వఁసేతైవఁ హైవవిధ్వఁసమానా విష్వఙ్చో వినేశుః॥ తతో దేవాఅభవన్ పరాసురా॥ భవత్య్ ఆత్మనా, పరాస్య ద్విషన్భ్రాతృవ్యో భవతి, యఏవం వేద
తర్వాత యజ్ఞాసనంలో వారు ప్రాణాన్ని అడిగారు: 'నువ్వు గానం చేయి.' అను. అతడు ఒప్పుకున్నాడు. ఈ ప్రాణం వారి కోసం గానం చేసింది. అసురులు గ్రహించారు: 'ఈ గాయకునివల్ల వారు మమ్మల్ని మించిపోతారు.' అని. వారు దుర్మార్గంతో దానిపై దాడి చేశారు, కానీ రాయి లేదా మట్టి ముద్దను కొట్టినట్టు అది చెల్లాచెదురై పోయింది. వారి పాపం అంతా నశించింది. అప్పుడు దేవతలు విజయం సాధించారు, అసురులు ఓడిపోయారు. ఎవరు ఇలా తెలుసుకుంటారో, వారు తమ స్వశక్తితో విజయం సాధిస్తారు; శత్రువు, ద్వేషించేవాడు ఓడిపోతాడు.
తేదేవాఅబ్రువన్న్ ఏతావద్వాఇదఁ సర్వం యదన్నం, తదాత్మన ఆగాసీః అను నోఽస్మిన్నన్న ఆభజస్వేతి॥ తేవైమాభిసంవిశతేతి॥ తథేతి॥ తఁ సమన్తం పరిణ్యవిశన్త॥ తస్మాద్యదనేనాన్నమత్తి, తేనైతాస్ తృప్యన్తి॥ ఏవఁ హ వాఏనఁ స్వాఅభిసంవిశన్తి, భర్తా స్వానాఁ శ్రేష్ఠః పురఏతాభవత్యన్నాదోఽధిపతిః యఏవం వేద
వారు చెప్పారు: "ఇంతే అన్నం మాత్రమే, నువ్వు ఆత్మను చేరుకున్నావు. ఇప్పుడు మాకు అన్నం పంచు." వారు అతనిలో ప్రవేశించారు. "అలా జరుగుతుంది," అని అతడు అన్నాడు. వారు పూర్తిగా అతనిలో కలిసిపోయారు. అందుకే, అతడు ఏదిచేత అన్నం తింటాడో, దానివల్ల వారు తృప్తి చెందుతారు. ఇలా, వారు తమదైనదానిలో కలుస్తారు. తనదైనవాడు, అన్నం తినేవాడు, అధిపతి, అతడే శ్రేష్ఠుడు, ఇది ఎవరికి తెలుసు వారికే.