ப்ரு'ஹதாரண்யகோபநிஷத்

ஏஷஉ ஏவப்ரு'ஹஸ்பதிஃ வாக்வைப்ரு'ஹதீ, தஸ்யா ஏஷபதிஃ தஸ்மாது ப்ரு'ஹஸ்பதிஃ

அவனே ப்ருஹஸ்பதி; வாக்கே ப்ருஹதி, அவனே அதன் தலைவன்; அதனால் அவனை ப்ருஹஸ்பதி என்று அழைக்கிறார்கள்.

ஏஷஉ ஏவப்ரஹ்மணஸ்பதிஃ வாக்வைப்ரஹ்ம, தஸ்யா ஏஷபதிஃ தஸ்மாது ப்ரஹ்மணஸ்பதிஃ

அவனே ப்ரஹ்மணஸ்பதி; வாக்கே ப்ரஹ்மம், அவனே அதன் தலைவன்; அதனால் அவனை ப்ரஹ்மணஸ்பதி என்று அழைக்கிறார்கள்.

ஏஷஉ ஏவஸாம; வாக்வைஸாமைஷஸாசாமஶ்சேதி, தத்ஸாம்நஃ ஸாமத்வம்॥ யத்வேவஸமஃ ப்லுஷிணா, ஸமோமஶகேந, ஸமோநாகேந, ஸமஏபிஸ் த்ரிபிர்லோகைஃ, ஸமோऽநேந ஸர்வேண, தஸ்மாத்வேவஸாமாஶ்நுதேஸாம்நஃ ஸாயுஜ்யँ ஸலோகதாம், யஏவமேதத்ஸாம வேத

அவனே சாமம்; வாக்கே சாமம், அவனே அதை பாடுபவன். இதுவே சாமத்தின் சாரம். குதிரையுடன் சமமானவன், கொசுவுடன் சமமானவன், யானையுடன் சமமானவன், இந்த மூன்று உலகங்களுடன் சமமானவன், இவை அனைத்துடனும் சமமானவன்—அதனால், சாமத்துடன் ஒன்றிப்பதும், சாமத்தின் உலகை அடைவதும், இதை அறிந்தவருக்கே கிடைக்கும்.

ஏஷஉ வாஉத்கீதஃ॥ ப்ராணோவாஉத் ப்ராணேந ஹீதँ ஸர்வமுத்தப்தம்॥ வாகேவகீதோச்ச கீதா சேதி, ஸஉத்கீதஃ

அவனே உத்கீதம்; மூச்சே உத்கீதம், ஏனென்றால் எல்லாம் மூச்சால் நிலைத்திருக்கிறது. வாக்கே பாடலும், பாடுபவனும்; அதனால் அவனை உத்கீதம் என்று அழைக்கிறார்கள்.

தத்தாபி ப்ரஹ்மதத்தஶ்சைகிதாநேயோராஜாநம் பக்ஷயந்நுவாசாயம் த்யஸ்ய ராஜா மூர்தாநம் விபாதயதாத் யதிதோऽயாஸ்ய ஆங்கிரஸோऽந்யேநோதகாயதிதி॥ வாசாச ஹ்ய் ஏவஸப்ராணேந சோதகாயதிதி

ஒருமுறை சிகிதான நாட்டின் அரசன் ப்ரஹ்மதத்தன் உணவு உண்டுகொண்டிருக்கையில் சொன்னான்: 'இவனே அந்த அரசன், அவன் தலையை உடைத்தான்; ஏனென்றால் அவனுடைய சாரம் வேறு வழியில் போனபோது, அது வாக்கும் மூச்சும் வழியாகவே போனது.'

தஸ்ய ஹைதஸ்ய ஸாம்நோ யஃ ஸுவர்ணம் வேத, பவதி ஹாஸ்ய ஸுவர்ணம்॥ தஸ்ய வைஸ்வர ஏவஸுவர்ணம்॥ பவதி ஹாஸ்ய ஸுவர்ணம், யஏவமேதத்ஸாம்நஃ ஸுவர்ணம் வேத

இந்த சாமத்தின் பொன்னைக் அறிவவர், அவர் உண்மையில் பொன்னைப் பெறுகிறார்; அவருக்குப் பொன் என்பது ச்வரம் தான். இந்த சாமத்தின் பொன்னைக் அறிவவர், அவர் உண்மையில் பொன்னைப் பெறுகிறார்.

தஸ்ய ஹைதஸ்ய ஸாம்நோ யஃ ப்ரதிஷ்டாம் வேத, ப்ரதி ஹ திஷ்டதி॥ தஸ்ய வைவாகேவப்ரதிஷ்டா, வாசிஹிகல்வேஷஏதத்ப்ராணஃ ப்ரதிஷ்டிதோ கீயதே, அந்ந இத்ய் உ ஹைக ஆஹுஃ

இந்த சாமத்தின் அடிப்படையை யார் அறிவாரோ, அவர் உறுதியாக நிற்கிறார்; அவருக்குப் பேசும் சொல் தான் அந்த அடிப்படை. உண்மையில், உயிர் இந்தச் சொல்லில் நிலைத்து, பாடப்படுகிறது; சிலர் அதை அன்னம் என்று கூறுகிறார்கள்.

அதாதஃ பவமாநாநாமேவாப்யாரோஹஃ॥ ஸவைகலு ப்ரஸ்தோதாஸாம ப்ரஸ்தௌதி॥ ஸயத்ர ப்ரஸ்துயாத் ததேதாநி ஜபேத் அஸதோ மா ஸத்கமய தமஸோ மா ஜ்யோதிர்கமய, ம்ரு'த்யோர்மாம்ரு'தம் கமயேதி

இப்போது பவமானம் பாடல்களின் உயர்வைப் பற்றி: ப்ரஸ்தோதை ஒருவனே ப்ரஸ்தாவத்தின் சாமத்தைப் பாடுகிறான். அவன் பாடும் போது, இவ்வாறு ஜபிக்க வேண்டும்: 'அசத்தியிலிருந்து என்னை சத்தியத்திற்குக் கொண்டு செல்; இருளிலிருந்து என்னை ஒளிக்குக் கொண்டு செல்; மரணத்திலிருந்து என்னை அமரத்துவத்திற்கு கொண்டு செல்.'

ஸயதாஹாஸதோ மா ஸத்கமயேதி, ம்ரு'த்யுர்வாஅஸத் ஸதம்ரு'தம் ம்ரு'த்யோர்மாம்ரு'தம் கமயாம்ரு'தம் மா குர்வித்ய் ஏவைததாஹ

'அசத்தியிலிருந்து என்னை சத்தியத்திற்குக் கொண்டு செல்' என்று சொல்வது, அசத்து என்பது மரணம், சத்து என்பது அமரத்துவம்; 'மரணத்திலிருந்து என்னை அமரத்துவத்திற்கு கொண்டு செல்' என்று கூறுவது, 'என்னை மரணமடையச் செய்யாதே' என்பதே.

தமஸோ மா ஜ்யோதிர்கமயேதி, ம்ரு'த்யுர்வைதமோ, ஜ்யோதிரம்ரு'தம் ம்ரு'த்யோர்மாம்ரு'தம் கமயாம்ரு'தம் மா குர்வித்ய் ஏவைததாஹ॥ ம்ரு'த்யோர்மாம்ரு'தம் கமயேதி, நாத்ர திரோஹிதமிவாஸ்தி

'இருளிலிருந்து என்னை ஒளிக்குக் கொண்டு செல்' என்று சொல்வது, மரணம் தான் இருள், ஒளி தான் அமரத்துவம்; 'மரணத்திலிருந்து என்னை அமரத்துவத்திற்கு கொண்டு செல்' என்று கூறுவது, 'என்னை மரணமடையச் செய்யாதே' என்பதே. 'மரணத்திலிருந்து என்னை அமரத்துவத்திற்கு கொண்டு செல்' என்று கூறும்போது, இதில் எதுவும் மறைக்கப்படவில்லை.

அத யாநீதராணி ஸ்தோத்ராணி, தேஷ்வாத்மநேऽந்நாத்யமாகாயேத்; தஸ்மாது தேஷு வரம் வ்ரு'ணீத, யம் காமம் காமயேத, தँ॥ ஸஏஷஏவம்விதுத்காதாத்மநே வா யஜமாநாய வா யம் காமம் காமயதே, தமாகாயதி॥ தத்தைதல் லோகஜிதேவ, நஹைவாலோக்யதாயா ஆஶாஸ்தி, யஏவமேதத்ஸாம வேத॥ 4 = 14.4.2.1-31 =

ஆத்மைவேதமக்ர ஆஸீத்புருஷவிதஃ॥ ஸோऽநுவீக்ஷ்ய நாந்யதாத்மநோऽபஶ்யத்॥ ஸோऽஹமஸ்மீத்யக்ரே வ்யாஹரத்॥ ததோऽஹம்நாமாபவத்॥ தஸ்மாதப்ய் ஏதர்ஹ்ய் ஆமந்த்ரிதோஃ அஹமயமித்ய் ஏவாக்ர உக்த்வாதாந்யந்நாம ப்ரப்ரூதே யதஸ்ய பவதி

முதலில், இந்த உலகில் ஆத்மா மட்டும் மனித வடிவில் இருந்தது. அது சுற்றிப் பார்த்தபோது, தன்னைத் தவிர வேறு எதையும் காணவில்லை. முதலில் 'நான் தான்' என்று சொன்னது. அதனால், அது 'நான்' என்ற பெயர் பெற்றது. அதனால், இப்போது யாரையும் அழைக்கும் போது, முதலில் 'நான் தான்' என்று சொல்லி, பிறகு தன் பெயரைச் சொல்கிறான்.

ஸயத்பூர்வோऽஸ்மாத்ஸர்வஸ்மாத்ஸர்வாந்பாப்மந ஔஷத் தஸ்மாத்புருஷ॥ ஓஷதி ஹ வைஸதம், யோऽஸ்மாத்பூர்வோ புபூஷதி, யஏவம் வேத

அது எல்லா பாவங்களையும் முன்பே அழித்ததால், அது மனிதன் என்று அழைக்கப்படுகிறது. முன்புள்ள பாவங்களை அழிக்க விரும்புகிறவன், இதை அறிந்தால், அவற்றை உண்மையில் அழிக்கிறான்.

ஸோऽபிபேத்; தஸ்மாதேகாகீபிபேதி॥ ஸஹாயமீக்ஷாம் சக்ரேஃ யந்மதந்யந்நாஸ்தி, கஸ்மாந்நுபிபேமீதி॥ தத ஏவாஸ்ய பயம் வீயாய॥ கஸ்மாத்த்யபேஷ்யத் த்விதீயாத்வைபயம் பவதி

அவன் பயந்தான்; அதனால் தனியாக இருப்பவன் பயப்படுகிறான். பிறகு அவன் சிந்தித்தான்: 'என்னைத் தவிர வேறு எதுவும் இல்லையென்றால், நான் எதற்காக பயப்பட வேண்டும்?' என்று. அந்த சிந்தனையால் அவனுடைய பயம் நீங்கியது; உண்மையில், இரண்டாவது ஒன்று இருந்தால் தான் பயம் உண்டாகும்.

ஸவைநைவரேமே; தஸ்மாதேகாகீநரமதே॥ ஸத்விதீயமைச்சத்॥ ஸஹைதாவாநாஸ யதா ஸ்த்ரீபுமாँஸௌ ஸம்பரிஷ்வக்தௌ

அவன் உண்மையில் தனியாக இருந்தான்; அதனால் தனியாக இருப்பவன் மகிழ்ச்சி அடைவதில்லை. அவன் இரண்டாவது ஒன்றை விரும்பினான். அவன் ஆண், பெண் இருவரும் அணைத்துக்கொள்கின்ற அளவுக்கு பெரிதாக ஆனான்.

ஸஇமமேவாத்மாநம் த்வேதாபாதயத்; ததஃ பதிஶ்ச பத்நீ சாபவதாம்॥ தஸ்மாதிதமர்தப்ரு'கலமிவ ஸ்வ இதி ஹ ஸ்மாஹ யாஜ்ஞவல்க்யஃ॥ தஸ்மாதயமாகாஶஃ ஸ்த்ரியாபூர்யத ஏவ॥ தாँ ஸமபவத் ததோ மநுஷ்யாஅஜாயந்த

அவன் தன்னை இரண்டாகப் பிரித்தான்; அதிலிருந்து கணவன், மனைவி ஆகியோர் உருவானார்கள். அதனால் யாஜ்ஞவல்க்யர், 'இது அரை பயிராக உள்ளது' என்று சொல்வார். அதனால், இந்த இடம் பெண்ணால் நிரம்புகிறது. அவன் அவளுடன் சேர்ந்தான்; அதிலிருந்து மனிதர்கள் பிறந்தார்கள்.

ஸோஹேயமீக்ஷாம் சக்ரேஃ கதம் நுமாத்மந ஏவஜநயித்வாஸம்பவதி॥ ஹந்த திரோऽஸாநீதி

அவள் சிந்தித்தாள்: 'அவன் என்னைத் தன்னிலிருந்து உருவாக்கிய பிறகு, எப்படி என்னுடன் சேர முடியும்?' என்று. அவள் தன்னை மறைத்துக் கொண்டாள்.

ஸாகௌரபவத் வ்ரு'ஷபஇதரஸ்; தாँ ஸமேவாபவத் ததோ காவோऽஜாயந்த

அவன் காளையாக ஆனான், அவள் பசுவாக ஆனாள்; அவன் அவளுடன் சேர்ந்தான், அதிலிருந்து மாடுகள் பிறந்தன.

வடவேதராபவத் அஶ்வவ்ரு'ஷஇதரோ; கர்தபீதரா, கர்தபஇதரஸ்; தாँ ஸமேவாபவத் தத ஏகஶபமஜாயத

அவன் குதிரையாக ஆனான், அவள் குதிரைபெண்ணாக ஆனாள்; அவன் கழுதையாக ஆனான், அவள் கழுதைப்பெண்ணாக ஆனாள்; அவன் அவளுடன் சேர்ந்தான், அதிலிருந்து ஒற்றைக்காலி விலங்குகள் பிறந்தன.

அஜேதராபவத் பஸ்தஇதரோ; அவிரிதரா, மேஷஇதரஸ்; தாँ ஸமேவாபவத் ததோऽஜாவயோऽஜாயந்தைவமேவயதிதம் கிங்ச மிதுநமாபிபீலிகாப்யஃ தத்ஸர்வமஸ்ரு'ஜத

அவன் ஆட்டாக ஆனான், அவள் ஆட்டிப்பெண்ணாக ஆனாள்; அவன் செம்மறியாடாக ஆனான், அவள் செம்மறியாடிப்பெண்ணாக ஆனாள்; அவன் அவளுடன் சேர்ந்தான், அதிலிருந்து ஆடுகள், செம்மறியாடுகள் பிறந்தன. இப்படியே, எவ்விதமான ஜோடிகள் இருந்தாலும், எறும்புகள் வரை எல்லாவற்றையும் அவன் உருவாக்கினான்.

ஸோऽவேத் அஹம் வாவஸ்ரு'ஷ்டிரஸ்மி அஹँ ஹீதँ ஸர்வமஸ்ரு'க்ஷீதி॥ ததஃ ஸ்ரு'ஷ்டிரபவத்॥ ஸ்ரு'ஷ்ட்யாँ ஹாஸ்யைதஸ்யாம் பவதி, யஏவம் வேத

அவன் உணர்ந்தான்: 'நான் தான் இந்த படைப்பு, ஏனென்றால் இதை எல்லாம் நான் உருவாக்கினேன்.' அதனால், படைப்பு ஏற்பட்டது. இதை அறிந்தவருக்கே, இந்த படைப்பில் உண்மையான படைப்பு உண்டு.

அதேத்யப்யமந்தத்॥ ஸமுகாச்ச யோநேர்ஹஸ்தாப்யாம் சாக்நிமஸ்ரு'ஜத॥ தஸ்மாதேததுபயமலோமகமந்தரதோ, அலோமகா ஹியோநிரந்தரதஃ

பிறகு அவன் தன்னை உரசினான்; அவன் வாயிலிருந்து, கைகளிலிருந்தும், அக்கினியை உருவாக்கினான். அதனால், வாய்க்குள்ளும், யோனிக்குள்ளும் முடி இல்லாமல் இருக்கிறது; யோனி உள்ளே முடி இல்லாததே.

தத்யதிதமாஹுஃ அமும் யஜாமும் யஜேத்ய் ஏகைகம் தேவம் ஏதஸ்யைவஸாவிஸ்ரு'ஷ்டிஃ ஏஷஉ ஹ்ய் ஏவஸர்வே தேவா

ஆகையால், மக்கள் 'இந்தத் தேவனை வழிபடுவோம், அந்தத் தேவனை வழிபடுவோம்' என்று சொல்வதெல்லாம், இவனிடமிருந்து தோன்றிய பகுதியே. எல்லா தேவர்களும் இவனே ஆக இருக்கின்றனர்.

அத யத்கிங்சேதமார்த்ரம், தத்ரேதஸோऽஸ்ரு'ஜத; தது ஸோம॥ ஏதாவத்வாஇதँ ஸர்வமந்நம் சைவாந்நாதஶ்ச; ஸோம ஏவாந்நம் அக்நிரந்நாதஃ

இங்கு எதுவும் ஈரமாக இருக்கிறதோ, அதனை அவன் விந்துவாக உருவாக்கினான்; அதுவே சோமன். இவ்வாறு, எல்லா உணவும், உணவை உண்பவரும் இதில் அடங்குகின்றனர்; சோமன் உணவு, அக்னி உணவை உண்ணுபவர்.

ஸைஷாப்ரஹ்மணோऽதிஸ்ரு'ஷ்டிஃ யச்ச்ரேயஸோ தேவாநஸ்ரு'ஜதாத யந்மர்த்யஃ ஸந்நம்ரு'தாநஸ்ரு'ஜத, தஸ்மாததிஸ்ரு'ஷ்டிஃ அதிஸ்ரு'ஷ்ட்யாँ ஹாஸ்யைதஸ்யாம் பவதி, யஏவம் வேத

இது பிரம்மனின் உயர்ந்த படைப்பு; அதாவது, மேன்மையானவனாக தேவர்களை உருவாக்கினான்; பிறகு, மரணமுள்ளவனாக மனிதர்களை உருவாக்கினான். ஆகவே, இது உயர்ந்த படைப்பாகும். இதை அறிந்தவன் அதில் ஆனந்தம் அடைவான்.

தத்தேதம் தர்ஹ்யவ்யாக்ரு'தமாஸீத்॥ தந்நாமரூபாப்யாமேவவ்யாக்ரியதாஸௌநாமாயமிதँரூப இதி॥ ததிதமப்ய் ஏதர்ஹி நாமரூபாப்யாமேவவ்யாக்ரியத அஸௌநாமாயமிதँரூப இதி

அப்போது, இது வேறுபாடின்றி இருந்தது. பெயரும் உருவும் மூலமாகவே இது வேறுபட்டது: 'இவனுக்கு இப்படிப் பெயர், இப்படிப் உருவம்' என்று. இப்போதும், பெயரும் உருவும் மூலமாகவே இது வேறுபடுகிறது: 'இவனுக்கு இப்படிப் பெயர், இப்படிப் உருவம்' என்று.

ஸஏஷஇஹப்ரவிஷ்ட ஆநகாக்ரேப்யோ॥ யதா க்ஷுரஃ க்ஷுரதாநேऽவஹிதஃ ஸ்யாத் விஶ்வம்பரோவா விஶ்வம்பரகுலாயே, தம் நபஶ்யந்தி அக்ரு'த்ஸ்நோ ஹிஸஃ;

அவன் இங்கு நகங்களின் முனைவரை புகுந்திருக்கிறான். எப்படி ஒரு கத்தி அதன் உறையில் இருக்கிறதோ, அல்லது பூமி அதன் உறைவிடத்தில் இருக்கிறதோ, அவனை அவர்கள் காணமுடியாது; ஏனெனில், அவன் முழுமையாக வெளிப்படவில்லை.

ப்ராணந்நேவப்ராணோநாம பவதி, வதந்வாக் பஶ்யம்ஶ்சக்ஷுஃ, ஶ்ரு'ண்வங்ச்ரோத்ரம், மந்வாநோமநஃ॥ தாந்யஸ்யைதாநி கர்மநாமாந்ய் ஏவ॥ ஸயோऽத ஏகைகமுபாஸ்தே, நஸவேதாக்ரு'த்ஸ்நோ ஹ்ய் ஏஷோऽத ஏகைகேந பவதி

மூச்சுவிடும் போது அவனை 'மூச்சு' என்று அழைப்பர்; பேசும் போது 'வாய்', பார்ப்பது 'கண்', கேட்பது 'செவி', எண்ணுவது 'மனம்' என்று அழைப்பர். இவை அவனுடைய செயல்களின் பெயர்கள். யார் ஒவ்வொன்றாகவே வழிபடுகிறாரோ, அவர் முழுவதையும் அறியார்; அவர் அந்த ஒன்றாகவே இருப்பார்.