ப்ரு'ஹதாரண்யகோபநிஷத்

காலை முன்புறத்தில், பெருமைமிக்க குதிரை பிறந்தது; அதன் தோற்றம் கிழக்கு கடலில். இரவு பின்புறத்தில், பெருமைமிக்க குதிரை பிறந்தது; அதன் தோற்றம் மேற்கு கடலில். இவ்வாறு, அந்தக் குதிரை எல்லா பக்கங்களிலும் பெருமையால் சூழப்பட்டது. குதிரையாக மாறி, அது தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்களை ஏந்தியது. கடல் அதன் உறவினர்; கடல் அதன் பிறப்பிடம்.

ஆரம்பத்தில் இங்கு எதுவும் இல்லை. அனைத்தும் மரணம் எனும் பசியால் மூடப்பட்டது; பசி என்பது மரணமே. அவன் மனதில், "நான் எனக்கு ஒரு ஆத்மாவை பெற வேண்டும்" என்று விரும்பினான். அவன் வழிபாடு செய்து நகர்ந்தான். அவன் வழிபாட்டிலிருந்து நீர் தோன்றியது. "இது ஆனந்தம்" என்று எண்ணினான். அதுவே வழிபாட்டின் இயல்பு. இதை அறிந்தவன் ஆனந்தமடைவான்.

सत्रेधात्मानं व्यकुरुतादित्यं तृतीयं, वायुं तृतीयँ॥ सएषप्राणस् त्रेधाविहितः॥ तस्य प्राची दिक्षिरोऽसौचासौचेर्माउ अथास्य प्रतीची दिक्पुच्छम् असौचासौच सक्थ्यौ; दक्षिणा चोदीची च पार्श्वे, द्यौष् पृष्ठम् अन्तरिक्षमुदरम् इयमुरः, सएषोऽप्सुप्रतिष्ठितो॥ यत्र क्वचैति, तदेवप्रतितिष्ठत्य् एवं विद्वान्

அவன் தன்னை மூன்று வகையாகப் பிரித்தான்: சூரியன் மூன்றாவது, வாயு மூன்றாவது. இவ்வாறு மூச்சு மூன்று வடிவில் நிலைபெற்றுள்ளது. அதில் கிழக்கு திசை தலை, தூய்மை அசுத்தம் வாய்கள்; மேற்கு திசை வால், தூய்மை அசுத்தம் தொடைகள்; தெற்கு, வடக்கு பக்கங்கள்; வானம் முதுகு, வையகம் வயிறு, பூமி மார்பு. இவ்வாறு அவன் நீரில் நிலைபெற்றான். எங்கு சென்றாலும், அங்கே நிலைத்திருப்பான்—இதை அறிந்தவன்.

அவன் விரும்பினான்: "இன்னொரு ஆத்மா என்னில் பிறக்க வேண்டும்" என்று. மனமும் பேச்சும் இணைந்து, பசியிலும் மரணமும் ஒரு ஜோடியாக ஆனது. இருந்த விந்து ஆண்டாக மாறியது. அதற்கு முன் ஆண்டு இல்லை. அவன் அதை ஒரு ஆண்டுதான் சுமந்தான். அந்தக் காலம் கடந்த பிறகு அவன் அதை வெளிக்கொணர்ந்தான். பிறந்தவுடன் அதை அணைத்தான்; அது பேசியது, அதுவே பேச்சாகியது.

सऐक्षतः यदि वाइममभिमँस्ये, कनीयोऽन्नं करिष्य इति॥ सतया वाचातेनात्मनेदँ सर्वमसृजत, यदिदं किङ्चर्चो यजूँषि सामानि छन्दाँसि यज्ञान्प्रजां पशून्त्॥ सयद्-यदेवासृजत, तत्-तदत्तुमध्रियत॥ सर्वं वाअत्तीति, तददितेरदितित्वँ॥ सर्वस्यात्ताभवति, सर्वमस्यान्नं भवति, यएवमेतददितेरदितित्वं वेद

அவள் எண்ணினாள்: "நான் இவனுடன் சேர்ந்தால், சிறியவளாகிவிடுவேன்; நான் என்னை உணவாக ஆக்கிக் கொள்கிறேன்" என்று. அந்தப் பேச்சால் அவன் அனைத்தையும் படைத்தான்; இங்கு உள்ள எல்லாம்—ரிக், யஜுர், சாமம், சந்தங்கள், யாகங்கள், உயிர்கள், மிருகங்கள். அவன் எதை படைத்தாரோ, அதில் உணவாகவே நுழைந்தான். உண்மையில் எல்லாம் உணவுதான்; இதுவே அதிதியின் இயல்பு. இதை அறிந்தவன் எல்லாவற்றையும் உண்ணும்; அனைத்தும் அவனுக்குப் பொருளாகும்.

तमनवरुध्येवामन्यत॥ तँ संवत्सरस्य परस्तादात्मन आलभत, पशून्देवताभ्यः प्रत्यौहत्॥ तस्मात्सर्वदेवत्यं प्रोक्षितं प्राजापत्यमालभन्त॥ एषवाअश्वमेधोयएषतपति; तस्य संवत्सरआत्मायमग्निरर्कः तस्येमेलोकाआत्मानः॥ तावेतावर्काश्वमेधौ, सोपुनरेकैवदेवता भवति, मृत्युरेवाप पुनर्मृत्युं जयति, नैनं मृत्युराप्नोति, मृत्युरस्यात्माभवति सर्वमायुरेति एतासां देवतानामेको भवति, यएवं वेद॥ 3 = 14.4.1.1-33 =

அவன் அதை அடக்கவில்லை, ஆனால் எண்ணினான். ஆண்டைத் தாண்டி, தன்னிலிருந்து அதை எடுத்தான்; மிருகங்களைத் தெய்வங்களுக்கு அர்ப்பணித்தான். அதனால், தூய்மையான அர்ப்பணம் எல்லா தெய்வங்களுக்கும், பிரஜாபதிக்கும் சொந்தமானதாகக் கருதப்படுகிறது. இதுவே வேள்விக்குதிரை, இதுவே வேள்விகளின் தலைவன்; அதன் ஆத்மா ஆண்டாகும், அதன் அக்னி சூரியன். அதன் ஆத்மா இவ்வுலகுகள். இவ்வாறு, குதிரைவேள்வியும் சூரியவேள்வியும் ஒன்றே; இறுதியில், ஒரே தெய்வம் மட்டுமே உள்ளது. மரணம் என்பதே நீர்; மரணத்தை மீண்டும் வென்றவன், மரணம் அவனை அடையாது. மரணம் அவனது ஆத்மாவாகிறது; அவன் முழு ஆயுளையும் அடைகிறான். இத்தெய்வங்களில் இதை அறிந்தவன் ஒருவனாகிறான்.

तेह वाचमूचुः त्वं न उद्गायेति॥ तथेति॥ तेभ्यो वागुदगायद्॥ योवाचिभोगस् तं देवेभ्य आगायद् यत्कल्याणं वदति तदात्मने॥ तेऽविदुः अनेन वैन उद्गात्रात्येष्यन्तीति॥ तमभिद्रुत्य पाप्मनाविध्यन्त्॥ सयः सपाप्मायदेवेदमप्रतिरूपं वदति, सएवसपाप्मा

அவர்கள் பேச்சை நோக்கி, "நீ பாடு" என்றார்கள். அவள் சம்மதித்தாள். பேச்சு அவர்களுக்காகப் பாடியது. பேச்சில் உள்ள இன்பத்தை, அவள் தேவர்களுக்கு அளித்தாள்; நல்லதைப் பேசுவது அவளுக்காக. அசுரர்கள் அறிந்தார்கள்: "இந்தப் பாடகரால், அவர்கள் நம்மை மிஞ்சுவார்கள்" என்று. அவர்கள் தீமையால் அவளைத் தாக்கினார்கள். யார் தவறானதைப் பேசுகிறாரோ, அவர் தீமையால் பாதிக்கப்படுவார்.

अथ ह प्राणमूचुः त्वं न उद्गायेति॥ तथेति॥ तेभ्यः प्राणउदगायद्॥ यः प्राणेभोगस् तं देवेभ्य आगायद् यत्कल्याणं जिघ्रति तदात्मने॥ तेऽविदुः अनेन वैन उद्गात्रात्येष्यन्तीति॥ तमभिद्रुत्य पाप्मनाविध्यन्त्॥ सयः सपाप्मायदेवेदमप्रतिरूपं जिघ्रति, सएवसपाप्मा

பின்னர் அவர்கள் மூச்சை நோக்கி, "நீ பாடு" என்றார்கள். அவன் சம்மதித்தான். மூச்சு அவர்களுக்காகப் பாடியது. மூச்சில் உள்ள இன்பத்தை, அவன் தேவர்களுக்கு அளித்தான்; நல்லதை வாசிப்பது அவனுக்காக. அசுரர்கள் அறிந்தார்கள்: "இந்தப் பாடகரால், அவர்கள் நம்மை மிஞ்சுவார்கள்" என்று. அவர்கள் தீமையால் அவனைத் தாக்கினார்கள். யார் தவறானதை வாசிக்கிறாரோ, அவர் தீமையால் பாதிக்கப்படுவார்.

अथ ह चक्षुरूचुः त्वं न उद्गायेति॥ तथेति॥ तेभ्यश्चक्षुरुदगायद्॥ यश्चक्षुषि भोगस् तं देवेभ्य आगायद् यत्कल्याणं पश्यति तदात्मने॥ तेऽविदुः अनेन वैन उद्गात्रात्येष्यन्तीति॥ तमभिद्रुत्य पाप्मनाविध्यन्त्॥ सयः सपाप्मायदेवेदमप्रतिरूपं पश्यति, सएवसपाप्मा

பின்னர் அவர்கள் கண்களை நோக்கி, "நீ பாடு" என்றார்கள். அவன் சம்மதித்தான். கண் அவர்களுக்காகப் பாடியது. கண்களில் உள்ள இன்பத்தை, அவன் தேவர்களுக்கு அளித்தான்; நல்லதை பார்ப்பது அவனுக்காக. அசுரர்கள் அறிந்தார்கள்: "இந்தப் பாடகரால், அவர்கள் நம்மை மிஞ்சுவார்கள்" என்று. அவர்கள் தீமையால் அவனைத் தாக்கினார்கள். யார் தவறானதைப் பார்ப்பாரோ, அவர் தீமையால் பாதிக்கப்படுவார்.

अथ ह श्रोत्रमूचुः त्वं न उद्गायेति॥ तथेति॥ तेभ्यः श्रोत्रमुदगायद्॥ यः श्रोत्रे भोगस् तं देवेभ्य आगायद् यत्कल्याणँ शृणोति तदात्मने॥ तेऽविदुः अनेन वैन उद्गात्रात्येष्यन्तीति॥ तमभिद्रुत्य पाप्मनाविध्यन्त्॥ सयः सपाप्मायदेवेदमप्रतिरूपँ शृणोति, सएवसपाप्मा

பின்னர் அவர்கள் செவியை நோக்கி, "நீ பாடு" என்றார்கள். அவன் சம்மதித்தான். செவி அவர்களுக்காகப் பாடியது. செவியில் உள்ள இன்பத்தை, அவன் தேவர்களுக்கு அளித்தான்; நல்லதை கேட்பது அவனுக்காக. அசுரர்கள் அறிந்தார்கள்: "இந்தப் பாடகரால், அவர்கள் நம்மை மிஞ்சுவார்கள்" என்று. அவர்கள் தீமையால் அவனைத் தாக்கினார்கள். யார் தவறானதை கேட்பாரோ, அவர் தீமையால் பாதிக்கப்படுவார்.

अथ ह मन ऊचुः त्वं न उद्गायेति॥ तथेति॥ तेभ्यो मन उदगायद्॥ योमनसि भोगस् तं देवेभ्य आगायद् यत्कल्याणँ सङ्कल्पयति तदात्मने॥ तेऽविदुः अनेन वैन उद्गात्रात्येष्यन्तीति॥ तमभिद्रुत्य पाप्मनाविध्यन्त्॥ सयः सपाप्मायदेवेदमप्रतिरूपँ सङ्कल्पयति, सएवसपाप्मैवमु खल्वेतादेवताः पाप्मभिरुपासृजन्न् एवमेनाः पाप्मनाविध्यन्

பின்னர் அவர்கள் மனதை நோக்கி, "நீ பாடு" என்றார்கள். அவன் சம்மதித்தான். மனம் அவர்களுக்காகப் பாடியது. மனதில் உள்ள இன்பத்தை, அவன் தேவர்களுக்கு அளித்தான்; நல்லதை எண்ணுவது அவனுக்காக. அசுரர்கள் அறிந்தார்கள்: "இந்தப் பாடகரால், அவர்கள் நம்மை மிஞ்சுவார்கள்" என்று. அவர்கள் தீமையால் அவனைத் தாக்கினார்கள். யார் தவறானதை எண்ணுகிறாரோ, அவர் தீமையால் பாதிக்கப்படுவார். இவ்வாறு, இந்தத் தெய்வங்கள் தீமையால் சூழப்பட்டன; அசுரர்கள் அவர்களைத் தீமையால் தாக்கினார்கள்.

अथ हेममासन्यं प्राणमूचुः त्वं न उद्गायेति॥ तथेति॥ तेभ्य एषप्राणउदगायत्॥ तेऽविदुः अनेन वैन उद्गात्रात्येष्यन्तीति॥ तमभिद्रुत्य पाप्मनाविव्यत्सन्त्॥ सयथाश्मानमृत्वालोष्टोविध्वँसेतैवँ हैवविध्वँसमाना विष्वङ्चो विनेशुः॥ ततो देवाअभवन् परासुरा॥ भवत्य् आत्मना, परास्य द्विषन्भ्रातृव्यो भवति, यएवं वेद

பின்னர் வேள்வி இருக்கையில் அவர்கள் மூச்சை நோக்கி, "நீ பாடு" என்றார்கள். அவன் சம்மதித்தான். இந்த மூச்சு அவர்களுக்காகப் பாடியது. அசுரர்கள் அறிந்தார்கள்: "இந்தப் பாடகரால், அவர்கள் நம்மை மிஞ்சுவார்கள்" என்று. அவர்கள் தீமையால் அவனைத் தாக்கினார்கள்; ஆனால் கல்லை அல்லது மண்ணை அடித்தால் அது சிதறும் போல, அவர்களின் தீமை அனைத்தும் அழிந்தது. பின்னர் தேவர்கள் வெற்றி பெற்றனர், அசுரர்கள் தோற்றனர். தன் ஆத்மாவால் வெற்றி பெறுகிறான்; பகைவர், எதிரிகள் தோற்கிறார்கள்—இதை அறிந்தவன்.

तेदेवाअब्रुवन्न् एतावद्वाइदँ सर्वं यदन्नं, तदात्मन आगासीः अनु नोऽस्मिन्नन्न आभजस्वेति॥ तेवैमाभिसंविशतेति॥ तथेति॥ तँ समन्तं परिण्यविशन्त॥ तस्माद्यदनेनान्नमत्ति, तेनैतास् तृप्यन्ति॥ एवँ ह वाएनँ स्वाअभिसंविशन्ति, भर्ता स्वानाँ श्रेष्ठः पुरएताभवत्यन्नादोऽधिपतिः यएवं वेद

அவர்கள் கூறினார்கள்: உணவாக இருப்பது இவ்வளவுதான்; நீ ஆத்மாவை அடைந்துவிட்டாய். இப்போது எங்களுக்கு உணவைப் பகிர்ந்தளி. அவர்கள் அவனுள் புகுந்தார்கள். 'அப்படியே' என்றான் அவன். அவர்கள் அவனுள் முழுமையாக கலந்து விட்டார்கள். அதனால், அவன் உணவை எவ்வாறு உண்ணுகிறானோ, அதனால் அவர்கள் திருப்தி அடைகிறார்கள். இவ்வாறு, தன் சொந்தத்தில் அனைவரும் கலந்து விடுகிறார்கள்; தன் சொந்தத்தில் தலைவன், உணவு உண்ணும் தலைவன், அதிபதி, இதை அறிந்தவருக்கே.