ப்ரு'ஹதாரண்யகோபநிஷத்

இப்போது, வலது கணில் இருப்பவர் பற்றிய ஞானம் கூறப்படுகிறது: அவருடைய "பூ" என்பது தலை; அது ஒரு தலை, ஒரு அட்சரம். "புவ" என்பது இரண்டு கை, இரண்டு அட்சரங்கள். "ஸ்வ" என்பது இரண்டு ஆதாரங்கள், இரண்டு அட்சரங்கள். இவருடைய ரகசிய உபதேசம் "அஹம்". இதை அறிந்தவன், தீமைகளை அழித்து விலக்குகிறான். "மின்னல் என்பது பிரம்மம்" என்று கூறப்படுகிறது. அது பிரகாசிப்பதால் மின்னல் என அழைக்கப்படுகிறது. இதை அறிந்தவருக்கு, மின்னல் தீமைகளை அழிக்கிறது. உண்மையில், மின்னல் பிரம்மமே. இந்த மனிதன் மனத்தால் ஆனவன்; அவன் ஒளி சத்தியம். இதயம் உள்ளே, அரிசி அல்லது பார்லி எப்படி தானியத்தின் ஓட்டையில் மறைந்திருப்பதுபோல், அவன் அந்தராத்மாவில் மறைந்திருப்பவன். அவன் எல்லாவற்றுக்கும் அதிபதி, எல்லாவற்றையும் ஆளும், எல்லாவற்றுக்கும் சொந்தக்காரன்; இதை அறிந்தவன், அனைத்தையும் ஆள்கிறான். பேச்சை ஒரு பசுவாகத் தியானிக்க வேண்டும். அவளுக்கு நான்கு பால் குடங்கள்: "ஸ்வாஹா", "வஷட்", "ஹந்த்", "ஸ்வதா". இதில், தேவதைகள் "ஸ்வாஹா", "வஷட்" ஆகிய இரண்டு குடங்களில் வாழ்கிறார்கள்; மனிதர்கள் "ஹந்த்" குடத்தில்; பித்ருக்கள் "ஸ்வதா" குடத்தில். அவளது பிராணன் ஒரு காளை; மனம் கன்றாகும். இந்த அக்‌னி, வைஶ்வானரன், மனிதருக்குள் இருக்கிறான்; அதனால் தான் உணவு சமைக்கப்படுகிறது, உண்ணப்படுகிறது. காதுகளை மூடும்போது கேட்கும் ஒலி அதுவே. உயிர் பிரியும்போது அந்த ஒலி கேட்கப்படாது. மிக உயர்ந்த தவம் தனிமையில் செய்யப்படுவது. இதை அறிந்தவன், உடல் மரணத்திற்கு பின்னர் காட்டில் வைக்கப்பட்டாலும், அல்லது அக்கினியில் அர்ப்பணிக்கப்பட்டாலும், அந்த உயர்ந்த உலகை வெல்லுகிறான். மனிதன் இறந்தபோது, அவன் காற்றை அடைகிறான்; அங்கே, ஒரு ரதச் சக்கரத்தின் நாபியில் போல் இடம் திறக்கப்படுகிறது; அதில் ஊடாக உயர்கிறான். சூரியனை அடைகிறான்; அங்கே, மிருதங்கத்தின் குழியில் போல் இடம் திறக்கப்படுகிறது; அதில் ஊடாக உயர்கிறான். சந்திரனை அடைகிறான்; அங்கே, பெரிய மிருதங்கத்தின் குழியில் போல் இடம் திறக்கப்படுகிறது; அதில் ஊடாக உயர்கிறான். அங்கு துக்கமற்ற, மகிமைமிக்க உலகை அடைகிறான்; அங்கே முடிவில்லா ஆண்டுகள் வாழ்கிறான். சிலர் "உணவு பிரம்மம்" என்று சொல்கிறார்கள். அது தவறு; உணவு பிராணனில்லாமல் அழிகிறது. "பிராணன் பிரம்மம்" என்று சிலர் சொல்கிறார்கள். அது தவறு; பிராணன் உணவில்லாமல் உலர்கிறான். இவ்விரு தெய்வங்கள் ஒன்றாய், உயர்ந்த நிலையை அடைகின்றன. பிறகு, பிரத்ரதன் தந்தையிடம், "இதை அறிந்தவருக்கு நான் என்ன நன்மை செய்ய வேண்டும்? என்ன தீமை செய்ய முடியும்?" என்று கேட்டான். தந்தை, "இப்படி பேசாதே, பிரத்ரதா. இவ்விரண்டும் ஒன்றாகி உயர்ந்த நிலையை அடைவதற்கு யார் காரணம்?" என்று சொன்னார். ஆகவே, "அனைத்து உயிர்களும் உணவில் நிலைபெற்றுள்ளன" என்றும், "அனைத்து உயிர்களும் பிராணனில் மகிழ்கிறார்கள்" என்றும் கூறப்படுகிறது. இதை அறிந்தவன், எல்லா உயிர்களும் அதில் புகுந்து மகிழ்வதை அறிவான். உக்தம் என்பது பிராணன்; பிராணன் எல்லாவற்றையும் உயர்த்துகிறது. உக்தத்தை அறிந்தவன் நிலைபெற்று, அதனுடன் ஒன்றிப்பட்டு அதே உலகை அடைகிறான். யஜுஸ் என்பது பிராணன்; பிராணனால் உயிர்கள் ஒன்றிணைகின்றன. எல்லா உயிர்களும் அவனுடன் சிறப்பாக ஒன்றிணைகின்றன; அவன் யஜுஸுடன் ஒன்றிப்பட்டு அதே உலகை அடைகிறான். சாமன் என்பது பிராணன்; பிராணனால் உயிர்கள் ஒத்திசைவடைகின்றன. எல்லா உயிர்களும் அவனுடன் ஒத்திசைவடைகின்றன; அவன் சாமனுடன் ஒன்றிப்பட்டு அதே உலகை அடைகிறான். க்ஷத்ரம் (ஆட்சி) என்பது பிராணன்; பிராணன் ஆட்சியை குறையாமல் காப்பாற்றுகிறது. இதை அறிந்தவன், முழுமையான ஆட்சியையும், அதனுடன் ஒன்றிப்பட்டு அதே உலகையும் அடைகிறான். பூமி, அந்தரிக்ஷம், ஸ்வர்கம்—இவை எட்டு அட்சரங்கள்; எட்டு அட்சரங்கள் கொண்டது காயத்ரியின் ஒரு பாதம். இதுவே அவளது வடிவம். இந்த மூன்று உலகங்கள் எவ்வளவு பரவலாக இருக்கிறதோ, அவளது ஒரு பாதத்தை அறிந்தவன் அவ்வளவு வெல்லுகிறான். ரிக், யஜுஸ், சாமன்—இவை எட்டு அட்சரங்கள்; எட்டு அட்சரங்கள் கொண்டது காயத்ரியின் ஒரு பாதம். மூன்று வேதங்கள் எவ்வளவு பரவலாக இருக்கிறதோ, அவளது ஒரு பாதத்தை அறிந்தவன் அவ்வளவு வெல்லுகிறான். பிராணன், அபானன், வ்யானன்—இவை எட்டு அட்சரங்கள்; எட்டு அட்சரங்கள் கொண்டது காயத்ரியின் ஒரு பாதம். உயிர்கள் எவ்வளவு பரவலாக இருக்கிறதோ, அவளது ஒரு பாதத்தை அறிந்தவன் அவ்வளவு வெல்லுகிறான். இப்போது, அவளது நான்காவது, புலனாகக் காணக்கூடிய பாதம், உச்சமான பிரகாசமான பிரதேசம், மேலே பிரகாசிக்கும் அதிபதி. இது "நான்காவது" என்று அழைக்கப்படுகிறது; இது புலனாக இருப்பதால் "புலனாகக் காணும் பாதம்" எனப்படுகிறது; எல்லாவற்றுக்கும் மேலே பிரகாசிப்பதால் "உயர்ந்த பிரதேசம்" எனப்படுகிறது. இதை அறிந்தவன் புகழும் மகிமையோடும் பிரகாசிக்கிறான். இந்த காயத்ரி அந்த நான்காவது, புலனாகக் காணும், உயர்ந்த பிரதேசத்தில் நிலைபெற்றிருக்கிறது; அதனால் அது சத்தியத்தில் நிலைபெற்றுள்ளது. கண் என்பது சத்தியம்; கண் உண்மையே. எனவே, இருவர் வாதாடும்போது, ஒருவர் "நான் பார்த்தேன்" அல்லது "நான் கேட்டேன்" என்றால், "நான் பார்த்தேன்" என்று சொல்வவரை நம்ப வேண்டும். இந்த சத்தியம் பலத்தில் நிலைபெற்றுள்ளது; பிராணன் பலம்; அது பிராணனில் நிலைபெற்றுள்ளது. ஆகவே, "பலம் சத்தியத்தைவிட பெரியது" என்கிறார்கள். இவ்வாறு, காயத்ரி ஆத்மாவில் நிலைபெற்றுள்ளது. இது அந்த காயத்ரி; பிராணன் காயத்ரி; அந்த பிராணன்கள் அங்கே இருக்கின்றன. பிராணன்கள் இருப்பதால் அது காயத்ரி எனப்படுகிறது. அவன் ஜபிக்கும்போது, அவளைத்தான் ஜபிக்கிறான். ஜபிக்கும்போது, பிராணன் அவனை காப்பாற்றுகிறது. சிலர் "சாவித்ரீ அநுஷ்டுப் சந்தம், பேச்சும் அநுஷ்டுப்" என்று கூறி, "நான் பேச்சை ஜபிக்கிறேன்" என்று சொல்கிறார்கள். இப்படிச் செய்யக்கூடாது. காயத்ரியையே ஜபிக்க வேண்டும். பல பரிசுகள் கிடைத்தாலும், காயத்ரியின் ஒரு பாதத்தின் சமமாக முடியாது. இந்த மூன்று உலகங்கள் நிறைந்திருந்தாலும், அவன் அவளது முதல் படியை மட்டுமே அடைகிறான்; பிறகு, மூன்று வேதங்களின் அறிவு எவ்வளவு இருக்கிறதோ, அதை பெற்றாலும் இரண்டாம் படி; உயிர்கள் எவ்வளவு இருக்கிறதோ, அதை பெற்றாலும் மூன்றாம் படி; பின்னர், இது அவளது நான்காவது, புலனாகக் காணும், இருளைத் தாண்டிய படி; அதனை யாரும் பெற முடியாது—அப்படியானால், எப்படிப் பெற முடியும்? அவளது அணுகுமுறை, காயத்ரி: அவள் ஒருபாதம், இருபாதம், மூன்றுபாதம், நான்குபாதம், பாதமற்றவள்; ஏனெனில், அவளது படிகள் மூலம் அடைய முடியாது. "நான்காவது, புலனாகக் காணும் படி, இருளைத் தாண்டியவளே, உமக்கு வணக்கம்." ஒருவனை வெறுப்பவன், "இவனுக்கு விருப்பம் கிடையாது" அல்லது "ஒரு மாதம் விருப்பம் நிறைவேறாதிருக்கட்டும்" என்று சொல்லலாம். இப்படிச் செய்யும் ஒருவன் விருப்பத்தில் வெற்றி பெற மாட்டான். அல்லது, "நான் அதை அடைய வேண்டும்" என்று சொல்லலாம். விதேஹ நாட்டின் ஜனகன், அஸ்வதராஸ்வியின் மகன் புதிலாவிடம், "காயத்ரி யானையாக ஆனாள் என்றால், அவள் எப்படி சுமக்கிறாள்?" என்று கேட்டார். "அவளது வாய், அரசே, முகமே," என்று பதில் கூறினார். அவளது வாய் அக்கினியே; பல அர்ப்பணிப்புகள் அக்கினியில் வைக்கப்பட்டாலும், அது அனைத்தையும் விழுங்குகிறது. அதுபோல், இதை அறிந்தவன் பல பாவங்களை செய்தாலும், அவை அனைத்தையும் அழித்து தூய்மையுடன், வயதில்லாமல், அமரனாகிறான். சத்தியத்தின் முகம் பொன்னால் மூடப்பட்டுள்ளது; பூஷன், அதை அகற்றி, சத்தியமும் தர்மமும் காணும் அருள்புரிய வேண்டும். பூஷன், ஒரே பார்வையாளர், யமன், சூரியன், ப்ரஜாபதியின் புதல்வன், உன் கதிர்களை அகற்றி, உன் ஒளியைத் திருப்பி, நான் உன் மிக அருமையான வடிவத்தை காண அனுமதி செய். அந்த அங்குள்ள ஆள்—அவன் நானாகவே இருக்கிறேன். இந்த உடல் சாம்பலாகட்டும்; பிராணன் அமரமான காற்றாகட்டும். மனமே, நினை! மனமே, செய்தவற்றை நினை! அக்‌னியே, நல்ல பாதையில் எங்களை நடத்தி, அறியாத பாவங்களை நீக்கி, உனக்கு மிகுந்த பக்தி செலுத்தச் செய்வாயாக. அருணனின் மகன் வெதகேது, பஞ்சாலர்களின் சபைக்கு வந்தார். அங்கே, அவர் ப்ரவாஹண ஜைவலியின் மகன் ஜைவலியை கடமைகளில் ஈடுபட்டிருப்பதைப் பார்த்தார். அவரைப் பார்த்து, "இளைஞனே!" என்று அழைத்தார். "ஆம், ஐயா," என்று பதில் கூறினார். "உன் தந்தையால் உனக்கு உபதேசம் செய்யப்பட்டது吗?" "ஆம்," என்று பதில் கூறினார். "இந்த உயிர்கள் இறந்தபோது ஏன் வெவ்வேறு திசைகளில் செல்கிறார்கள் என்று தெரிகிறதா?" "இல்லை," என்றார். "ஏன் திரும்பவும் இந்த உலகிற்கு வருகிறார்கள் என்று தெரிகிறதா?" "இல்லை," என்றார். "பலர் போனாலும், இந்த உலகம் ஏன் நிரம்பவில்லை என்று தெரிகிறதா?" "இல்லை," என்றார். "அக்கினியில் ஹோமம் செய்யும்போது, அந்த நீர் மனிதனின் பேச்சாகி மேலே எழும்பி பேசுகிறதா என்று தெரிகிறதா?" "இல்லை," என்றார். "தேவர்கள் செல்லும் பாதை, பித்ருக்கள் செல்லும் பாதை எது என்று தெரிகிறதா? அவற்றில் எதையாவது செய்து அந்த பாதையை அடைகிறார்களா?" "முனிவரின் வார்த்தைகளை கேட்டேன், ஆனால் என் தந்தை, தேவர்கள், மனிதர்கள், அமரர்கள் சொன்னதை புரிந்துகொள்ளவில்லை; இவை இரண்டிற்கிடையில், இந்த உலகம் சுழல்கிறது—தந்தை, தாய்க்கிடையே. இதில் ஒன்றையும் எனக்குத் தெரியவில்லை," என்றார். பிறகு, அங்கே தங்க அனுமதி கேட்டார். அனுமதி இல்லாமல், இளைஞன் கிளம்பி தந்தையிடம் சென்றார். "நீ என்னை முன்பே கற்றுக்கொடுக்கவில்லையா?" என்றார். "எப்படி, புத்திசாலியே?" என்றார் தந்தை. "ஒரு க்ஷத்திரியன் ஐந்து கேள்விகள் கேட்டான்; ஒன்றும் தெரியவில்லை," என்று கூறி, கேள்விகளைச் சொன்னார். "அப்பா, நீயும் எனக்குப் புரிந்தது போல அறிந்திருக்க வேண்டும்; நான் அறிந்ததை எல்லாம் உனக்குச் சொன்னேன். அங்கே சென்று, நாம் இருவரும் மாணவர்களாக வாழ்வோம்," என்றார். "நீயே போ," என்றார். அவர் ப்ரவாஹண ஜைவலியின் மகன் கவுதமரிடம் சென்றார். அவருக்காக இருக்கையும், கையைக் கழுவும் நீரும் கொண்டுவரப்பட்டது; பின்னர் அர்ப்பணம் செய்யப்பட்டது. "ஒரு வரம் உனக்கு வழங்கப்பட்டது, கவுதமா," என்றார். "இவ் வரம் நீங்கள் சொன்னபடி அமையட்டும்; அந்த இளைஞனிடம் சொன்ன வார்த்தைகளை எனக்குச் சொல்லுங்கள்," என்றார். "தேவர்களுக்கு இப்படிப் பெரும் வரங்கள் வழங்கப்படுகின்றன; மனிதர்களிடையே பேசு," என்றார். "பொன்னும், மாடும், குதிரையும், வேலைக்காரியும், ஆடைகளும் தரப்படுகின்றன; ஆனால் நீங்கள், எல்லாவற்றிலும் மிகப்பெரும் தானியலர். ஆகவே, கவுதமா, முறையான அர்ப்பணத்துடன் வந்துள்ளேன்; முன்னோர்கள் வார்த்தைகளுடன் வந்ததைப்போல்," என்றார். அர்ப்பணத்தைச் சொல்லி, அவர் பேசத் தொடங்கினார். "கவுதமா, இந்த உலகமே அக்‌னி. அதில் சூரியன் எரிபொருள், கதிர்கள் புகை, பகல் தீப்பொறி, சந்திரன் நெருப்பு, நட்சத்திரங்கள் சிதறல். இந்த அக்‌னியில், தேவர்கள் நம்பிக்கையை ஹோமமாக அர்ப்பணிக்கிறார்கள்; அந்த ஹோமத்திலிருந்து சோமன் தோன்றுகிறான். மழை அக்‌னியே, கவுதமா. அதில் ஆண்டு எரிபொருள், மேகங்கள் புகை, மின்னல் தீப்பொறி, இடியுடன் கூடிய ஒலி நெருப்பு, இடிச்சத்துகள் சிதறல். இந்த அக்‌னியில், தேவர்கள் சோமத்தை ஹோமமாக அர்ப்பணிக்கிறார்கள்; அந்த ஹோமத்திலிருந்து மழை உண்டாகிறது.