ਭਰ੍ਗੋ ਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਹਿ ਮਧੁ ਨਕ੍ਤਮੁਤੋषਸੋ, ਮਧੁਮਤ੍ਪਾਰ੍ਥਿਵਁ ਰਜੋ, ਮਧੁ ਦ੍ਯੌਰਸ੍ਤੁ ਨਃ ਪਿਤਾ॥ ਭੁਵਃ ਸ੍ਵਾਹਾ
"ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਚਾਨਣ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੀਏ; ਰਾਤਾਂ ਤੇ ਸਵੇਰਾਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਧੂੜ ਮਿੱਠੀ ਹੈ, ਅਸਮਾਨ ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਮਿੱਠਾ ਹੈ।" ਭੁਵਹ, ਸਵਾਹਾ।
ਧਿਯੋਯੋਨਃ ਪ੍ਰਚੋਦਯਾਦ੍॥ ਮਧੁਮਾਨ੍ਨੋ ਵਨਸ੍ਪਤਿਃ ਮਧੁਮਾਁ੨ ਅਸ੍ਤੁ ਸੂਰ੍ਯੋ, ਮਾਧ੍ਵੀਰ੍ਗਵੋ ਭਵਨ੍ਤੁ ਨਃ॥ ਸ੍ਵਃ ਸ੍ਵਾਹੇਤਿ॥ ਸਰ੍ਵਾਂ ਚ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਮਨ੍ਵਾਹ, ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਮਧੁਮਤੀਃ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਵ੍ਯਾਹृਤੀਰ੍ . ॥. ਅਹਮੇਵੇਦਁ ਸਰ੍ਵਂ ਭੂਯਾਸਂ॥ ਭੂਰ੍ਭੁਵਃ ਸ੍ਵਃ ਸ੍ਵਾਹੇਤਿ॥ ਅਨ੍ਤਤਆਚਮ੍ਯ, ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਪਾਣੀ ਜਘਨੇਨਾਗ੍ਨਿਂ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਰਾਃ ਸਂਵਿਸ਼ਤਿ
"ਬੁਧੀ ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੇਵੇ। ਮਿੱਠਾ ਜੰਗਲ ਸਾਡਾ ਹੋਵੇ, ਸੂਰਜ ਮਿੱਠਾ ਹੋਵੇ, ਗਾਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਿੱਠੀਆਂ ਹੋਣ।" ਸਵਹ, ਸਵਾਹਾ। ਉਹ ਪੂਰੀ ਸਾਵਿਤਰੀ, ਸਾਰੇ ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਲੋਕ, ਸਾਰੇ ਉਚਾਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। "ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਬਣ ਜਾਵਾਂ।" ਭੂਭੁਵਹ ਸਵਹ, ਸਵਾਹਾ। ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਹੱਥ ਧੋ ਕੇ, ਉਹ ਅੱਗ ਵੱਲ ਪਿੱਠ ਕਰਕੇ ਬੈਠਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਤਰਾਦਿਤ੍ਯਮੁਪਤਿष੍ਠਤੇਃ ਦਿਸ਼ਾਮੇਕਪੁਣ੍ਡਰੀਕਮਸਿ ਅਹਂ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਮੇਕਪੁਣ੍ਡਰੀਕਂ ਭੂਯਾਸਮਿਤਿ॥ ਯਥੇਤਮੇਤ੍ਯ, ਜਘਨੇਨਾਗ੍ਨਿਮਾਸੀਨੋ ਵਁਸ਼ਂ ਜਪਤਿਃ
ਸਵੇਰੇ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਹਿੰਦਾ: "ਤੂੰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕ ਲੋਟਸ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕ ਲੋਟਸ ਬਣ ਜਾਵਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾ ਕੇ, ਅੱਗ ਵੱਲ ਪਿੱਠ ਕਰਕੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਲੋਕ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ।
ਤਁ ਹੈਤਮੂਦ੍ਦਾਲਕ ਆਰੁਣਿਰ੍ਵਾਜਸਨੇਯਾਯ ਯਾਜ੍ਞਵਲ੍ਕ੍ਯਾਯਾਨ੍ਤੇਵਾਸਿਨ ਉਕ੍ਤ੍ਵੋਵਾਚਾਪਿ ਯਏਨਁ ਸ਼ੁष੍ਕੇ ਸ੍ਥਾਣੌਨਿषਿਙ੍ਚੇਦ੍ ਜਾਯੇਰਙ੍ਛਾਖਾਃ, ਪ੍ਰਰੋਹੇਯੁਃ ਪਲਾਸ਼ਾਨੀਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉੱਦਾਲਕ ਆਰੁਣੀ, ਵਾਜਸਨੇਈਆਂ ਦੇ ਯਾਜ਼ਨਵਲਕਿਆ ਦਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: "ਜੇ ਕੋਈ ਸੁੱਕੇ ਢੰਡੀ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਡਾਲੀਆਂ ਨਿਕਲ ਆਉਣ, ਪੱਤੇ ਉੱਗ ਪੈਣ।"
ਏਤਮੁ ਹੈਵਵਾਜਸਨੇਯੋਯਾਜ੍ਨਵਲ੍ਕ੍ਯੋ ਮਧੁਕਾਯ ਪੈਙ੍ਗ੍ਯਾਯਾਨ੍ਤੇਵਾਸਿਨ ਉਕ੍ਤ੍ਵੋਵਾਚਾਪਿ ਯਏਨਁ ਸ਼ੁष੍ਕੇ ਸ੍ਥਾਣੌਨਿषਿਙ੍ਚੇਦ੍ ਜਾਯੇਰਙ੍ਛਾਖਾਃ, ਪ੍ਰਰੋਹੇਯੁਃ ਪਲਾਸ਼ਾਨੀਤਿ
ਇਹ ਗੱਲ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਮਧੁਕਾ, ਪੈੰਗੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੱਸ ਕੇ, ਵਾਜਸਨੇਈ ਯਾਜ਼ਨਵਲਕ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਜੇ ਇਹ ਨਾਲ ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ 'ਤੇ ਛਿੜਕਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ 'ਤੇ ਡਾਲੀਆਂ ਉੱਗਣਗੀਆਂ, ਪੱਤੇ ਫੁੱਟ ਪੈਣਗੇ।'
ਏਤਮੁ ਹੈਵਮਧੁਕਃ ਪੈਙ੍ਗ੍ਯਸ਼੍ਚੂਡਾਯ ਭਾਗਵਿਤ੍ਤਯੇऽਨ੍ਤੇਵਾਸਿਨ ਉਕ੍ਤ੍ਵੋਵਾਚਾਪਿ ਯਏਨਁ ਸ਼ੁष੍ਕੇ ਸ੍ਥਾਣੌਨਿषਿਙ੍ਚੇਦ੍ ਜਾਯੇਰਙ੍ਛਾਖਾਃ, ਪ੍ਰਰੋਹੇਯੁਃ ਪਲਾਸ਼ਾਨੀਤਿ
ਇਹ ਗੱਲ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਚੂੜਾ, ਭਾਗਵਿੱਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੱਸ ਕੇ, ਮਧੁਕਾ ਪੈੰਗੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਜੇ ਇਹ ਨਾਲ ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ 'ਤੇ ਛਿੜਕਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ 'ਤੇ ਡਾਲੀਆਂ ਉੱਗਣਗੀਆਂ, ਪੱਤੇ ਫੁੱਟ ਪੈਣਗੇ।'
ਏਤਮੁ ਹੈਵਚੂਡੋ ਭਾਗਵਿਤ੍ਤਿਰ੍ਜਾਨਕਯ ਅਯਸ੍ਥੂਣਾਯਾਨ੍ਤੇਵਾਸਿਨ ਉਕ੍ਤ੍ਵੋਵਾਚਾਪਿ ਯਏਨਁ ਸ਼ੁष੍ਕੇ ਸ੍ਥਾਣੌਨਿषਿਙ੍ਚੇਦ੍ ਜਾਯੇਰਙ੍ਛਾਖਾਃ, ਪ੍ਰਰੋਹੇਯੁਃ ਪਲਾਸ਼ਾਨੀਤਿ
ਇਹ ਗੱਲ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਜਨਕ, ਆਯਸਥੂਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੱਸ ਕੇ, ਚੂੜਾ ਭਾਗਵਿੱਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਜੇ ਇਹ ਨਾਲ ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ 'ਤੇ ਛਿੜਕਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ 'ਤੇ ਡਾਲੀਆਂ ਉੱਗਣਗੀਆਂ, ਪੱਤੇ ਫੁੱਟ ਪੈਣਗੇ।'
ਏਤਮੁ ਹੈਵਜਾਨਕਿਰਾਯਸ੍ਥੂਣਃ षਤ੍ਯਕਾਮਾਯ ਜਾਬਾਲਾਯਾਨ੍ਤੇਵਾਸਿਨ ਉਕ੍ਤ੍ਵੋਵਾਚਾਪਿ ਯਏਨਁ ਸ਼ੁष੍ਕੇ ਸ੍ਥਾਣੌਨਿषਿਙ੍ਚੇਦ੍ ਜਾਯੇਰਙ੍ਛਾਖਾਃ, ਪ੍ਰਰੋਹੇਯੁਃ ਪਲਾਸ਼ਾਨੀਤਿ
ਇਹ ਗੱਲ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਸਤਯਕਾਮ, ਜਾਬਾਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੱਸ ਕੇ, ਜਨਕ ਆਯਸਥੂਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਜੇ ਇਹ ਨਾਲ ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ 'ਤੇ ਛਿੜਕਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ 'ਤੇ ਡਾਲੀਆਂ ਉੱਗਣਗੀਆਂ, ਪੱਤੇ ਫੁੱਟ ਪੈਣਗੇ।'
ਏਤਮੁ ਹੈਵषਤ੍ਯਕਾਮੋ ਜਾਬਾਲੋऽਨ੍ਤੇਵਾਸਿਭ੍ਯ ਉਕ੍ਤ੍ਵੋਵਾਚਾਪਿ ਯਏਨਁ ਸ਼ੁष੍ਕੇ ਸ੍ਥਾਣੌਨਿषਿਙ੍ਚੇਦ੍ ਜਾਯੇਰਙ੍ਛਾਖਾਃ, ਪ੍ਰਰੋਹੇਯੁਃ ਪਲਾਸ਼ਾਨੀਤਿ॥ ਤਮੇਤਂ ਨਾਪੁਤ੍ਰਾਯ ਵਾਨਨ੍ਤੇਵਾਸਿਨੇ ਵਾ ਬ੍ਰੂਯਾਤ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਕੇ, ਸਤਯਕਾਮ ਜਾਬਾਲ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਜੇ ਇਹ ਨਾਲ ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ 'ਤੇ ਛਿੜਕਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ 'ਤੇ ਡਾਲੀਆਂ ਉੱਗਣਗੀਆਂ, ਪੱਤੇ ਫੁੱਟ ਪੈਣਗੇ।' ਇਹ ਗੱਲ ਨਾ ਤਾਂ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਨਾ ਹੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ, ਦੱਸਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਚਤੁਰੌਦੁਮ੍ਬਰੋਭਵਤਿ ਔਦੁਮ੍ਬਰਸ਼੍ਚਮਸ ਔਦੁਮ੍ਬਰਃ ਸ੍ਰੁਵ ਔਦੁਮ੍ਬਰ ਇਧ੍ਮ, ਔਦੁਮ੍ਬਰ੍ਯਾ ਉਪਮਨ੍ਥਨ੍ਯੌ
ਉਦੁੰਬਰ ਦੀ ਲੱਕੜ ਤੋਂ ਚਾਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ: ਉਦੁੰਬਰ ਦਾ ਕਟੋਰਾ, ਉਦੁੰਬਰ ਦੀ ਚਮਚ, ਉਦੁੰਬਰ ਦੀ ਲੱਕੜ, ਅਤੇ ਉਦੁੰਬਰ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੇ ਦੋ ਰਗੜਣ ਵਾਲੇ ਟੁਕੜੇ।
ਦਸ਼ ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਾਣਿ ਧਾਨ੍ਯਾਨਿ ਭਵਨ੍ਤਿਃ ਵ੍ਰੀਹਿਯਵਾਸ੍ ਤਿਲਮਾषਾ ਅਣੁਪ੍ਰਿਯਂਗਵੋ ਗੋਧੂਮਾਸ਼੍ਚ ਮਸੂਰਾਸ਼੍ਚ ਖਲ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਖਲਕੁਲਾਸ਼੍ਚ; ਤਾਨ੍ਤ੍ਸਾਰ੍ਧਂ ਪਿष੍ਟ੍ਵਾਦਧ੍ਨਾਮਧੁਨਾ ਘृਤੇਨੋਪਸਿਙ੍ਚਤ੍ਯ੍ \^ ~ ਆਜ੍ਯਸ੍ਯ ਜੁਹੋਤਿ॥ 4
ਦਸ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਖੇਤੀ ਵਾਲੇ ਅਨਾਜ ਹੁੰਦੇ ਹਨ: ਚੌਲ, ਜੌ, ਤਿਲ, ਮਾਸ਼, ਅਣੁਪ੍ਰਿਯੰਗੁ, ਗੰਧਮ, ਮਸੂਰ, ਖਲਵਾ, ਅਤੇ ਖਲਕੁਲਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਧਾ-ਅੱਧਾ ਪੀਸ ਕੇ, ਦਹੀਂ, ਮਧੂ ਅਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਘੀ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਹੋਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਏषਾਂ ਵੈਭੂਤਾਨਾਂ ਪृਥਿਵੀਰਸਃ, ਪृਥਿਵ੍ਯਾਆਪੋ, ਅਪਾਮੋषਧਯ, ਓषਧੀਨਾਂ ਪੁष੍ਪਾਣਿ, ਪੁष੍ਪਾਣਾਂ ਫਲਾਨਿ, ਫਲਾਨਾਂ ਪੁਰੁषਃ, ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਰੇਤਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਸਰ ਹੈ ਪੌਦੇ, ਪੌਦਿਆਂ ਦਾ ਸਰ ਹੈ ਫੁੱਲ, ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਸਰ ਹੈ ਫਲ, ਫਲਾਂ ਦਾ ਸਰ ਹੈ ਮਨੁੱਖ, ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਸਰ ਹੈ ਰੇਤ।
ਸਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਰੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਚਕ੍ਰੇਃ ਹਨ੍ਤਾਸ੍ਮੈਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਂ ਕਲ੍ਪਯਾਨੀਤਿ; ਸਸ੍ਤ੍ਰਿਯਁ ਸਸृਜੇ॥ ਤਾਁ ਸृष੍ਟ੍ਵਾਧਉਪਾਸ੍ਤਃ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਮਧਉਪਾਸੀਤ, ਸ਼੍ਰੀਰ੍ਹ੍ਯ੍ ਏਸ਼ਾ . ॥. ਸਏਤਂ ਪ੍ਰਾਙ੍ਚਂ ਗ੍ਰਾਵਾਣਮਾਤ੍ਮਨ ਏਵਸਮੁਦਪਾਰਯਤ੍ ਤੇਨੈਨਾਮਭ੍ਯਸृਜਤ
ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ: 'ਆਉ, ਇੱਥੇ ਆਧਾਰ ਬਣਾਈਏ।' ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਰਚਿਆ; ਰਚ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਲਈ, ਔਰਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹੀ ਲੱਖਮੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਉਠਾ ਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਰਚਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾ ਵੇਦਿਰੁਪਸ੍ਥੋ, ਲੋਮਾਨਿ ਬਰ੍ਹਿਸ਼੍, ਚਰ੍ਮਾਧਿषਵਣੇ, ਸਮਿਦ੍ਧੋ ਮਧ੍ਯਤਸ੍ ਤੌਮੁष੍ਕੌ॥ ਸਯਾਵਾਨ੍ਹ ਵੈਵਾਜਪੇਯੇਨ ਯਜਮਨਸ੍ਯ ਲੋਕੋਭਵਤਿ, ਤਾਵਾਨਸ੍ਯ ਲੋਕੋਭਵਤਿ, ਯਏਵਂ ਵਿਦ੍ਵਾਨਧੋਪਹਾਸਂ ਚਰਤਿ; ਆਸ . ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਁ ਸੁਕृਤਂ ਵृਙ੍ਕ੍ਤੇ॥ ਅਥ ਯਇਦਮਵਿਦ੍ਵਾਨਧੋਪਹਾਸਂ ਚਰਤਿ ਆਸ੍ਯ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਸੁਕृਤਂ ਵृਙ੍ਜਤੇ
ਉਸ ਦਾ ਵੇਦਿ ਹੈ ਗੋਦ, ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਹਨ ਕੁਸ਼, ਉਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਹੈ ਦੋ ਢੱਕਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪੱਥਰੀਆਂ, ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਅੱਗ ਹੈ ਯੋਨੀ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨਾ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਔਰਤ ਨਾਲ ਸੰਭੋਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਇਹ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਭਲਾਈ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਏਤਦ੍ਧ ਸ੍ਮ ਵੈਤਦ੍ਵਿਦ੍ਵਾਨੂਦ੍ਦਾਲਕ ਆਰੁਨਿਰਾਹੈਤਦ੍ਧ ਸ੍ਮ ਵੈਤਦ੍ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਣਾਕੋ ਮੌਦ੍ਗਲ੍ਯ ਆਹੈਤਦ੍ਧ ਸ੍ਮ ਵੈਤਦ੍ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਕੁਮਾਰਹਾਰਿਤਆਹਃ ਬਹਵੋ ਮਰ੍ਯਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਨਾਯਨਾਨਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਵਿਸੁਕृਤੋऽਸ੍ਮਾਲ੍ ਲੋਕਾਤ੍ਪ੍ਰਯਨ੍ਤਿ, ਯਇਦਮਵਿਦ੍ਵਾਁਸੋऽਧੋਪਹਾਸਂ ਚਰਨ੍ਤੀਤਿ
ਇਹ ਗੱਲ ਜਾਣ ਕੇ, ਉੱਦਾਲਕ ਆਰੁਣੀ ਨੇ ਕਿਹਾ; ਇਹ ਗੱਲ ਜਾਣ ਕੇ, ਨਾਖਾ ਮੌਦਗਲਯ ਨੇ ਕਿਹਾ; ਇਹ ਗੱਲ ਜਾਣ ਕੇ, ਕੁਮਾਰ ਹਰੀਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਕਈ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਜਮ ਤੇ ਭਲਾਈ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲੋਕ ਤੋਂ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਇਹ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ ਸੰਭੋਗ ਕਰਦੇ ਹਨ।'
ਬਹੁਵਾਇਦਁ ਸੁਪ੍ਤਸ੍ਯ ਵਾ ਜਾਗ੍ਰਤੋ ਵਾ ਰੇਤਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦਤਿ
ਕਈਆਂ ਦਾ ਰੇਤ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਜਾਂ ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦਭਿਮृਸ਼ੇਦ੍ ਅਨੁ ਵਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯੇਤਃ ਯਨ੍ਮੇऽਦ੍ਯਰੇਤਃ ਪृਥਿਵੀਮਸ੍ਕਾਨ੍ਤ੍ਸੀਦ੍ ਯਦੋषਧੀਰਪ੍ਯਸਰਦ੍ ਯਦਪ, ਇਦਮਹਂ ਤਦ੍ਰੇਤ ਆਦਦੇ; ਪੁਨਰ੍ਮਾਮੈਤੁ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਂ, ਪੁਨਸ੍ ਤੇਜਃ, ਪੁਨਰ੍ਭਗਃ; ਪੁਨਰਗ੍ਨਯੋ ਧਿष੍ਣ੍ਯਾ ਯਥਾਸ੍ਥਾਨਂ ਕਲ੍ਪਨ੍ਤਾਮਿਤ੍ਯ੍ ਅਨਾਮਿਕਾਙ੍ਗੁष੍ਠਾਭ੍ਯਾਮਾਦਾਯਾਨ੍ਤਰੇਣ ਸ੍ਤਨੌ ਵਾ ਭ੍ਰੁਵੌ ਵਾ ਨਿਮृਜ੍ਯਾਤ੍
ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਇਹ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹੇ: 'ਜੋ ਮੇਰਾ ਰੇਤ ਅੱਜ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਜੋ ਪੌਦਿਆਂ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਉਹ ਰੇਤ ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵਾਪਸ ਆਵੇ, ਮੇਰਾ ਜੋਸ਼, ਮੇਰੀ ਭਾਗ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਦੀ ਅੱਗ ਆਪਣੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਆਵੇ।' ਅਣਾਮਿਕਾ ਤੇ ਅੰਗੂਠਾ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਛਾਤੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜਾਂ ਭ੍ਰੂਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲਗਾਏ।
ਅਥ ਯਦ੍ਯ੍ ਉਦਕਆਤ੍ਮਾਨਂ ਪਸ਼੍ਯੇਤ੍ ਤਦਭਿਮਨ੍ਤ੍ਰਯੇਤਃ ਮਯਿ ਤੇਜ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਂ ਯਸ਼ੋ ਦ੍ਰਵਿਣਁ ਸੁਕृਤਮਿਤਿ
ਜੇ ਉਹ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹੇ: 'ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਜੋਸ਼, ਤਾਕਤ, ਇਜ਼ਤ, ਦੌਲਤ ਤੇ ਭਲਾਈ ਆਵੇ।'
ਸ਼੍ਰੀਰ੍ਹ ਵਾਏषਾਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਯਨ੍ਮਲੋਦ੍ਵਾਸਾਃ॥ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਲੋਦ੍ਵਾਸਸਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮਭਿਕ੍ਰਮ੍ਯੋਪਮਨ੍ਤ੍ਰਯੇਤ
ਮਹਾਵਾਰੀ ਵਾਲਾ ਕਪੜਾ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਲੱਖਮੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਔਰਤ ਮਹਾਵਾਰੀ ਵਾਲਾ ਕਪੜਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸਾਚੇਦਸ੍ਮੈਨਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਕਾਮਮੇਨਾਮਪਕ੍ਰਿਣੀਯਾਤ੍ ਸਾਚੇਦਸ੍ਮੈਨੈਵਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਕਾਮਮੇਨਾਂ ਯष੍ਟ੍ਯਾਵਾ ਪਾਣਿਨਾ ਵੋਪਹਤ੍ਯਾਤਿਕ੍ਰਾਮੇਦ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੇਨ ਤੇ ਯਸ਼ਸਾ ਯਸ਼ ਆਦਦ, ਇਤ੍ਯ੍ ਅਯਸ਼ਾਏਵਭਵਤਿ
ਜੇ ਉਹ ਇਹ ਕਪੜਾ ਦੇਵੇ ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਖੁਦ ਕਪੜਾ ਦੇਵੇ ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੇ, ਤਾਂ ਲੱਕੜੀ ਜਾਂ ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ, ਫਿਰ ਮਿਲਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। 'ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਇਜ਼ਤ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ,' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਇਜ਼ਤ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
. ਸਾ ਚੇਦਸ੍ਮੈ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੇਣ ਤੇ ਯਸ਼ਸਾ ਯਸ਼ ਆਦਧਾਮੀਤਿ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਾਵੇਵ ਭਵਤਃ
ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਕਪੜਾ ਦੇਵੇ ਤੇ ਉਹ ਕਹੇ, 'ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਇਜ਼ਤ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ,' ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਇਜ਼ਤ ਵਾਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਯਾਮਿਚ੍ਛੇਤ੍ ਕਾਮਯੇਤ ਮੇਤਿ, ਤਸ੍ਯਾਮਰ੍ਥਂ ਨਿष੍ਠਾਪ੍ਯ ! ਮੁਖੇਨ ਮੁਖਁ ਸਂਧਾਯੋਪਸ੍ਥਮਸ੍ਯਾ ਅਭਿਮृਸ਼੍ਯ, ਜਪੇਦ੍ ਅਙ੍ਗਾਦਙ੍ਗਾਤ੍ਸਂਭਵਸਿ, ਹृਦਯਾਦਧਿਜਾਯਸੇ; ਸਤ੍ਵਮਙ੍ਗਕषਾਯੋऽਸਿ, ਦਿਗ੍ਧਵਿਦ੍ਧਾਮਿਵ ਮਾਦਯੇਤਿ .
ਜੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਚਾਹੇ, ਤਾਂ ਕਹੇ, 'ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹਦਾ ਹਾਂ।' ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਉਸ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਗੋਪਣ ਅੰਗ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਇਹ ਜਪੇ: 'ਤੂੰ ਅੰਗ ਤੋਂ ਅੰਗ ਉੱਗੀ ਹੈਂ, ਦਿਲ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਰਸ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਲਗਾਈ ਤੇ ਲਪੇਟੀ ਹੋਈ।'
ਅਥ ਯਾਮਿਚ੍ਛੇਦ੍ ਨਗਰ੍ਭਂ ਦਧੀਤੇਤਿ, ਤਸ੍ਯਾਮਰ੍ਥਂ ਨਿष੍ਠਾਪ੍ਯ ਮੁਖੇਨ ਮੁਖਁ ਸਂਧਾਯਾਭਿਪ੍ਰਾਣ੍ਯਾਪਾਨ੍ਯਾਦ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੇਣ ਤੇ ਰੇਤਸਾ ਰੇਤ ਆਦਦ, ਇਤ੍ਯਰੇਤਾਏਵਭਵਤਿ
ਜੇ ਉਹ ਚਾਹੇ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਗਰਭ ਨਾ ਧਾਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਇਰਾਦਾ ਪੱਕਾ ਕਰਕੇ, ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ ਅਤੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅੰਗ ਨਾਲ ਬੀਜ ਵਾਪਸ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, 'ਤੇਰੇ ਬੀਜ ਨਾਲ ਮੈਂ ਬੀਜ ਵਾਪਸ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਗਰਭਵਤੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਅਥ ਯਾਮਿਚ੍ਛੇਦ੍ ਗਰ੍ਭਂ ਦਧੀਤੇਤਿ, ਤਸ੍ਯਾਮਰ੍ਥਂ ਨਿष੍ਠਾਪ੍ਯ ਮੁਖੇਨ ਮੁਖਁ ਸਂਧਾਯਾਪਾਨ੍ਯਾਭਿਪ੍ਰਾਣ੍ਯਾਦ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੇਣ ਤੇ ਰੇਤਸਾ ਰੇਤ ਆਦਧਾਮੀਤਿ; ਗਰ੍ਭਿਣ੍ਯ੍ ਏਵਭਵਤਿ
ਜੇ ਉਹ ਚਾਹੇ ਕਿ ਪਤਨੀ ਗਰਭ ਧਾਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਇਰਾਦਾ ਪੱਕਾ ਕਰਕੇ, ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਸਾਹ ਛੱਡ ਕੇ ਅਤੇ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅੰਗ ਨਾਲ ਬੀਜ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, 'ਤੇਰੇ ਬੀਜ ਨਾਲ ਮੈਂ ਬੀਜ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਥ ਯਸ੍ਯ ਜਾਯਾਮਾਰ੍ਤਵਂ ਵਿਨ੍ਦੇਤ੍ ਤ੍ਰ੍ਯਹਂ ਕਁਸੇਨਪਿਬੇਦਹਤਵਾਸਾ; ਨੈਨਾਂ ਵृषਲੋ, ਨਵृषਲ੍ਯ੍ ਉਪਹਨ੍ਯਾਤ੍ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਾਨ੍ਤਆਪ੍ਲੂਯ ਵ੍ਰੀਹੀਨਵਘਾਤਯੇਤ੍
ਜੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪਤਨੀ ਆਪਣੀ ਮਹਾਵਾਰੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਉਹ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਨਾਲ ਘੀ ਪੀਵੇ ਅਤੇ ਗੰਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ। ਨਾ ਕੋਈ ਸ਼ੂਦਰ, ਨਾ ਕੋਈ ਸ਼ੂਦਰਣੀ ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹੇ। ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਬਾਅਦ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਚਾਵਲ ਪੀਸੇ।
ਸਯਇਚ੍ਛੇਤ੍ ਪੁਤ੍ਰੋਮੇ ਗੌਰੋ ਜਾਯੇਤ, ਵੇਦਮਨੁਬ੍ਰੁਵੀਤ, ਸਰ੍ਵਮਾਯੁਰਿਯਾਦਿਤਿ, ਕ੍ਸ਼ੀਰੌਦਨਂ ਪਾਚਯਿਤ੍ਵਾਸਰ੍ਪਿष੍ਮਨ੍ਤਮਸ਼੍ਨੀਯਾਤਾਮ੍; ਈਸ਼੍ਵਰੌਜਨਯਿਤਵੈ
ਜੇ ਉਹ ਚਾਹੇ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਗੋਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਕਹੇ, 'ਉਹ ਪੂਰਾ ਜੀਵਨ ਜਿਉਂਵੇ।' ਫਿਰ ਦੂਧ ਅਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਚਾਵਲ ਪਕਾ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਅਥ ਯਇਚ੍ਛੇਤ੍ ਪੁਤ੍ਰੋਮੇ ਕਪਿਲਃ ਪਿਙ੍ਗਲੋਜਾਯੇਤ, ਦ੍ਵੌਵੇਦਾਵਨੁਬ੍ਰੁਵੀਤ, ਸਰ੍ਵਮਾਯੁਰਿਯਾਦਿਤਿ, ਦਧ੍ਯੋਦਨਂ ਪਾਚਯਿਤ੍ਵਾਸਰ੍ਪਿष੍ਮਨ੍ਤਮਸ਼੍ਨੀਯਾਤਾਮ੍; ਈਸ਼੍ਵਰੌਜਨਯਿਤਵੈ
ਜੇ ਉਹ ਚਾਹੇ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਪੀਲਾ ਜਾਂ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦੋ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਕਹੇ, 'ਉਹ ਪੂਰਾ ਜੀਵਨ ਜਿਉਂਵੇ।' ਫਿਰ ਦਹੀਂ ਅਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਚਾਵਲ ਪਕਾ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਅਥ ਯਇਚ੍ਛੇਤ੍ ਪੁਤ੍ਰੋਮੇ ਸ਼੍ਯਾਮੋਲੋਹਿਤਾਕ੍ਸ਼ੋਜਾਯੇਤ, ਤ੍ਰੀਨ੍ਵੇਦਾਨਨੁਬ੍ਰੁਵੀਤ, ਸਰ੍ਵਮਾਯੁਰਿਯਾਦਿਤਿ ਉਦੌਦਨਂ ਪਾਚਯਿਤ੍ਵਾਸਰ੍ਪਿष੍ਮਨ੍ਤਮਸ਼੍ਨੀਯਾਤਾਮ੍; ਈਸ਼੍ਵਰੌਜਨਯਿਤਵੈ
ਜੇ ਉਹ ਚਾਹੇ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਕਾਲਾ ਜਾਂ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਕਹੇ, 'ਉਹ ਪੂਰਾ ਜੀਵਨ ਜਿਉਂਵੇ।' ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਚਾਵਲ ਪਕਾ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਅਥ ਯਸ੍ਯ ਜਾਯਾਯੈ ਜਾਰਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤਂ ਚੇਦ੍ਦ੍ਵਿष੍ਯਾਦ੍ ਆਮਪਾਤ੍ਰੇऽਗ੍ਨਿਮੁਪਸਮਾਧਾਯ, ਪ੍ਰਤਿਲੋਮਁ ਸ਼ਰਬਰ੍ਹਿਃ ਸ੍ਤੀਰ੍ਤ੍ਵਾ, ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਤਾਃ ਤਿਸ੍ਰਃ ਸ਼ਰਭृष੍ਟੀਃ ਪ੍ਰਤਿਲੋਮਾਃ ਸਰ੍ਪਿषਾਕ੍ਤਾਜੁਹੁਯਾਨ੍ ਮਮ ਸਮਿਦ੍ਧੇऽਹੌषੀਃ ਅਸ਼ਾਪਰਾਕਾਸ਼ੌਤ ਆਦਦੇ, ਅਸਾਵਿਤਿ ਨਾਮ ਗृਭ੍ਣਾਤਿ ਮਮ ਸਮਿਦ੍ਧੇऽਹੌषੀਃ, ਪੁਤ੍ਰਪਸ਼ੂਁਸ੍ ਤ ਆਦਦੇ, ਅਸਾਵਿਤਿ ਨਾਮ ਗृਬ੍ਣਾਤਿ ਮਮ ਸਮਿਦ੍ਧੇऽਹੌषੀਃ, ਪ੍ਰਾਣਾਪਾਨੌਤ ਆਦਦੇ, ਅਸਾਵਿਤਿ ਨਾਮ ਗृਬ੍ਣਾਤਿ ਸਵਾਏषਨਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯੋਵਿਸੁਕृਦਸ੍ਮਾਲ੍ ਲੋਕਾਦ੍ਪ੍ਰੈਤਿ, ਯਮੇਵਂਵਿਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸ਼ਪਤਿ॥ ਤਸ੍ਮਾਦੇਵਂਵਿਤ੍ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਜਾਯਾਯੋਪਹਾਸਂ ਨੇਚ੍ਛੇਦ੍; ਉਤਹ੍ਯ੍ ਏਵਂਵਿਤ੍ਪਰੋ ਭਵਤਿ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਪਰਾਈ ਮਰਦ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਇਸ ਨਾਲ ਨਫ਼ਰਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕੱਚੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਜਗਾ ਕੇ, ਉਲਟ ਵੱਲ ਘਾਸ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ 'ਤੇ ਘੀ ਲਗੀਆਂ ਤਿੰਨ ਸ਼ਰਾ ਘਾਸ ਦੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਉਲਟ ਵੱਲ ਰੱਖ ਕੇ ਹਵਨ ਕਰੇ। ਹਰ ਵਾਰੀ ਕਹੇ, 'ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਬਦਕਿਸਮਤੀ, ਬਾਂਝਪਣ, ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਕਮੀ, ਜੀਵਨ ਦੀ ਕਮੀ, ਇਹ ਸਭ ਜਗਾਈ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਹਰ ਵਾਰੀ 'ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ' ਨਾਮ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਬਦਕਿਸਮਤੀ, ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਕਮੀ, ਜੀਵਨ ਦੀ ਕਮੀ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ਾਪ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਇਨਾਮ ਤੇ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋ ਕੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਮਖੌਲ ਨਾ ਉਡਾਏ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਵਾਕਈ ਤਾਕਤਵਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
11 ਅਥ ਯਸ੍ਯ ਜਾਯਾਯੈ ਜਾਰਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤਂ ਚੇਦ੍ਦ੍ਵਿष੍ਯਾਦ੍ ਆਮਪਾਤ੍ਰੇऽਗ੍ਨਿਮੁਪਸਮਾਧਾਯ, ਪ੍ਰਤਿਲੋਮਁ ਸ਼ਰਬਰ੍ਹਿਃ ਸ੍ਤੀਰ੍ਤ੍ਵਾ, ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਤਾਃ ਸ਼ਰਭृष੍ਟੀਃ ਪ੍ਰਤਿਲੋਮਾਃ ਸਰ੍ਪਿषਾਕ੍ਤਾ ਜੁਹੁਯਾਨ੍ ਮਮ ਸਮਿਦ੍ਧੇऽਹੌषੀਃ, ਪ੍ਰਾਣਾਪਾਨੌ ਤ ਆਦਦੇ, ਅਸਾਵਿਤਿ॥ ਮਮ ਸਮਿਦ੍ਧੇऽਹੌषੀਃ, ਪੁਤ੍ਰਪਸ਼ੂਁਸ੍ ਤ ਆਦਦੇ, ਅਸਾਵਿਤਿ॥ ਮਮ ਸਮਿਦ੍ਧੇऽਹੌषੀਃ ਅਸ਼ਾਪਰਾਕਾਸ਼ੌ ਤ ਆਦਦੇ ਅਸਾਵਿਤਿ॥ ਮਮ ਸਮਿਦ੍ਧੇऽਹੌषੀਃ ਇष੍ਟਾਸੁਕृਤੇ ਤ ਆਦਦੇ, ਅਸਾਵਿਤਿ॥ ਸ ਵਾ ਏष ਨਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯੋਵਿਸੁਕृਤੋऽਸ੍ਮਾਲ੍ ਲੋਕਾਦ੍ਪ੍ਰੈਤਿ, ਯਮੇਵਂਵਿਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸ਼ਪਤਿ॥ ਤਸ੍ਮਾਦੇਵਂਵਿਤ੍ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਦਾਰੇਣ ਨੋਪਹਾਸਮਿਚ੍ਛੇਦ੍; ਉਤ ਹ੍ਯ੍ ਏਵਂਵਿਤ੍ਪਰੋ ਭਵਤਿ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਪਰਾਈ ਮਰਦ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਇਸ ਨਾਲ ਨਫ਼ਰਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕੱਚੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਜਗਾ ਕੇ, ਉਲਟ ਵੱਲ ਘਾਸ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ 'ਤੇ ਘੀ ਲਗੀਆਂ ਸ਼ਰਾ ਘਾਸ ਦੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਉਲਟ ਵੱਲ ਰੱਖ ਕੇ ਹਵਨ ਕਰੇ। ਕਹੇ, 'ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਬਦਕਿਸਮਤੀ, ਜੀਵਨ ਦੀ ਕਮੀ, ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਕਮੀ, ਬਾਂਝਪਣ, ਇਨਾਮ ਦੀ ਕਮੀ, ਇਹ ਸਭ ਜਗਾਈ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।' ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ਾਪ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਇਨਾਮ ਤੇ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋ ਕੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਮਖੌਲ ਨਾ ਉਡਾਏ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਵਾਕਈ ਤਾਕਤਵਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।