ਸਾਹ ਵਾਗੁਵਾਚਃ ਯਦ੍ਵਾਅਹਂ ਵਸਿष੍ਠਾਸ੍ਮਿ, ਤ੍ਵਂ ਤਦ੍ਵਸਿष੍ਠੋऽਸੀਤਿ॥ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ ਯਦ੍ਵਾਅਹਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਸ੍ਮਿ, ਤ੍ਵਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਤਿष੍ਠੋ! ऽਸੀਤਿ॥ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਂ ਯਦ੍ਵਾਅਹਁ ਸਂਪਦਸ੍ਮਿ, ਤ੍ਵਂ ਤਤ੍ਸਂਪਦਸੀਤਿ॥ ਮਨੋ ਯਦ੍ਵਾਅਹਮਾਯਤਨਮਸ੍ਮਿ, ਤ੍ਵਂ ਤਦਾਯਤਨਮਸੀਤਿ॥ ਰੇਤੋ ਯਦ੍ਵਾਅਹਂ ਪ੍ਰਜਾਤਿਰਸ੍ਮਿ, ਤ੍ਵਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਜਾਤਿਰਸੀਤਿ॥ ਤਸ੍ਯੋ ਮੇ ਕਿਮਨ੍ਨਂ, ਕਿਂ ਵਾਸ ਇਤਿ॥ ਯਦਿਦਂ ਕਿਙ੍ਚਾਸ਼੍ਵਭ੍ਯ, ਆਕ੍ਰਿਮਿਭ੍ਯ \^ ਆਕੀਟਪਤਙ੍ਗੇਭ੍ਯਃ ਤਤ੍ਤੇऽਨ੍ਨਮ੍; ਆਪੋ ਵਾਸ ਇਤਿ॥ ਨਹ ਵਾਅਸ੍ਯਾਨਨ੍ਨਂ ਜਗ੍ਧਂ ਭਵਤਿ, ਨਾਨਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹੀਤਂ ਯਏਵਮੇਤਦਨਸ੍ਯਾਨ੍ਨਂ ਵੇਦ
ਬੋਲ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹੈਂ।" ਅੱਖ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਧਾਰ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਵੀ ਆਧਾਰ ਹੈਂ।" ਕੰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਵੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਹੈਂ।" ਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਠਿਕਾਣਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਵੀ ਠਿਕਾਣਾ ਹੈਂ।" ਰੇਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵੰਸ਼ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਵੀ ਵੰਸ਼ ਹੈਂ।" ਸਾਹ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੇਰਾ ਖਾਣਾ ਕੀ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਵਸਤ੍ਰ ਕੀ ਹੈ?" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਘੋੜਿਆਂ, ਜਾਨਵਰਾਂ, ਕੀੜਿਆਂ, ਉੱਡਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰਾ ਖਾਣਾ ਹੈ; ਪਾਣੀ ਤੇਰਾ ਵਸਤ੍ਰ ਹੈ।" ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਵੀ ਖਾਧਾ ਪਦਾਰਥ ਅਣ-ਖਾਧਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਕੋਈ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਚੀਜ਼ ਅਣ-ਖਾਧਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।
ਤਦ੍ਵਿਦ੍ਵਾਁਸਃ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਾ ਅਸ਼ਿष੍ਯਨ੍ਤ ਆਚਾਮਨ੍ਤਿ ਅਸ਼ਿਤ੍ਵਾਚਾਮਨ੍ਤਿ ਏਤਮੇਵਤਦਨ੍ਨਮਨਗ੍ਨਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੋ ਮਨ੍ਯਨ੍ਤੇ॥ ਤਸ੍ਮਾਦੇਵਂਵਿਦਸ਼ਿष੍ਯਨਾਚਮੇਦ੍ ਅਸ਼ਿਤ੍ਵਾਚਮੇਦ੍॥ ਏਤਮੇਵਤਦਨਮਨਗ੍ਨਂ ਕੁਰੁਤੇ . ॥. 3
ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਦਵਾਨ ਲੋਕ ਖਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਤੇ ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਜਿਹਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣਾ ਖਾਣਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਖਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਤੇ ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਾਣੀ ਪੀਵੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਆਪਣਾ ਖਾਣਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਯਃ ਕਾਮਯਤੇਃ ਮਹਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਮਿਤਿ ਉਦਗਯਨਆਪੂਰ੍ਯਮਾਣਪਕ੍ਸ਼ੇ ਪੁਣ੍ਯਾਹੇ, ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਹਮੁਪਸਦ੍ਵ੍ਰਤੀਭੂਤ੍ਵੌਦੁਮ੍ਬਰੇ ਕਁਸੇਚਮਸੇਵਾ ਸਰ੍ਵੌषਧਂ ਫਲਾਨੀਤਿ ਸਂਭृਤ੍ਯ, ਪਰਿਸਮੁਹ੍ਯ, ਪਰਿਲਿਪ੍ਯਾਗ੍ਨਿਮੁਪਸਮਾਧਾਯਾਵृਤਾਜ੍ਯਁ , \^. ਸਁਸ੍ਕृਤ੍ਯ, ਪੁਁਸਾਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇਣ ਮਨ੍ਥਁ ਸਂਨੀਯ, ਜੁਹੋਤਿਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਚਾਹੇ ਕਿ "ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਹੋ ਜਾਵਾਂ," ਤਾਂ ਚੰਦ ਦੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਪੱਖੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨਾਂ 'ਤੇ, ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ ਦਾ ਉਪਸਦ ਵਰਤ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਡੁੰਬਰ ਦੇ ਫਲ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਮਲ ਕੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਜਗਾ ਕੇ, ਘੀ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਪੁਸ਼ਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਦੇ ਸਮੇਂ ਰੜਕ ਕੇ, ਹਵਨ ਕਰੇ।
ਯਾਵਨ੍ਤੋ ਦੇਵਾਸ੍ ਤ੍ਵਯਿ, ਜਾਤਵੇਦਃ ਤਿਰ੍ਯਙ੍ਚੋ ਘ੍ਨਨ੍ਤਿ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਕਾਮਾਨ੍ ਤੇਭ੍ਯੋऽਹਂ ਭਾਗਧੇਯਂ ਜੁਹੋਮਿ, ਤੇਮਾ ਤृਪ੍ਤਾਃ . ਕਾਮੈਸ੍ ਤਰ੍ਪਯਨ੍ਤੁ, ਸ੍ਵਾਹਾ
ਜਿੰਨੇ ਦੇਵਤਾ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹਨ, ਜਾਤਵੇਦ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਉਹ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ ਮੇਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨ। ਸਵਾਹਾ।
ਯਾਤਿਰਸ਼੍ਚੀ ਨਿਪਦ੍ਯਸੇਃ ਅਹਂ ਵਿਧਰਣੀਇਤਿ, ਤਾਂ ਤ੍ਵਾ ਘृਤਸ੍ਯ ਧਾਰਯਾ ਯਜੇ ਸਁਰਾਧਨੀਮਹਁ॥ ਸ੍ਵਾਹਾ॥ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ ਨਤ੍ਵਦੇਤਾਨ੍ਯਨ੍ਯਇਤਿ ਤृਤੀਯਂ ਜੁਹੋਤਿ. . \`॥.
ਜਦ ਤੂੰ ਚੌਪਾਇਆ ਬਣ ਕੇ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸਹਾਰਾ ਹਾਂ; ਘੀ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਪੂਜਦਾ ਹਾਂ। ਸਵਾਹਾ। ਵੰਸ਼ ਵਧੇ, ਇਹ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਾ ਜਾਣ। ਉਹ ਤੀਜੀ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਥੈਨਮਭਿਮृਸ਼ਤਿਃ ਭ੍ਰਮ੍ ਅਸਿ, ਜ੍ਵਲਦਸਿ, ਪੂਰ੍ਣਮਸਿ, ਪ੍ਰਸ੍ਤਬ੍ਧਮਸਿ ਏਕਸਭਮਸਿ, ਹਿਙ੍ਕृਤਮਸਿ, ਹਿਙ੍ਕ੍ਰਿਯਮਾਨਮਸਿ ਉਦ੍ਗੀਥਮਸਿ ਉਦ੍ਗੀਯਮਾਨਮਸਿ, ਸ਼੍ਰਾਵਿਤਮਸਿ, ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਸ਼੍ਰਾਵਿਤਮਸਿ ਆਰ੍ਦ੍ਰੇ ਸਂਦੀਪ੍ਤਮਸਿ, ਵਿਭੂਰਸਿ, ਪ੍ਰਭੂਰਸਿ, ਜ੍ਯੋਤਿਰਸਿ ਅਨ੍ਨਮਸਿ, , ਨਿਧਨਮਸਿ, ਸਂਵਰ੍ਗੋऽਸੀਤਿ
ਅਥੈਨਮੁਦ੍ਯਚ੍ਛਤਿ ਆਮੋऽਸ੍ਯ੍ . ਆਮਁ ਹਿਤੇ ਮਯਿ ਸਹਿਰਾਜੇਸ਼ਾਨੋऽਧਿਪਤਿਃ, ਸਮਾਁ ਰਾਜੇਸ਼ਨੋऽਧਿਪਤਿਂ ਕਰੋਤ੍ਵਿਤਿ
ਫਿਰ ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਕਹਿੰਦਾ: "ਤੂੰ ਕੱਚਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਬਣ, ਰਾਜਾ ਤੈਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਵੇ।"
ਅਥੈਨਮਾਚਾਮਤਿਃ ਤਤ੍षਵਿਤੁਰ੍ਵਰੇਣ੍ਯਂ ਮਧੁ ਵਾਤਾ ऋਤਾਯਤੇ ਮਧੁ ਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਤਿ ਸਿਨ੍ਧਵੋ; ਮਾਧ੍ਵੀਰ੍ਨਃ ਸਨ੍ਤ੍ਵੋषਧੀਃ॥ ਭੂਃ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦਾ ਹੈ, ਉਚਾਰਦਾ: "ਉਹ ਸਵਿਤਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਸੱਚ ਲਈ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਦਰਿਆ ਵਗਦੇ ਹਨ; ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਿੱਠੀਆਂ ਹੋਣ।" ਭੂਹ, ਸਵਾਹਾ।
ਭਰ੍ਗੋ ਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਹਿ ਮਧੁ ਨਕ੍ਤਮੁਤੋषਸੋ, ਮਧੁਮਤ੍ਪਾਰ੍ਥਿਵਁ ਰਜੋ, ਮਧੁ ਦ੍ਯੌਰਸ੍ਤੁ ਨਃ ਪਿਤਾ॥ ਭੁਵਃ ਸ੍ਵਾਹਾ
"ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਚਾਨਣ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੀਏ; ਰਾਤਾਂ ਤੇ ਸਵੇਰਾਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਧੂੜ ਮਿੱਠੀ ਹੈ, ਅਸਮਾਨ ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਮਿੱਠਾ ਹੈ।" ਭੁਵਹ, ਸਵਾਹਾ।
ਧਿਯੋਯੋਨਃ ਪ੍ਰਚੋਦਯਾਦ੍॥ ਮਧੁਮਾਨ੍ਨੋ ਵਨਸ੍ਪਤਿਃ ਮਧੁਮਾਁ੨ ਅਸ੍ਤੁ ਸੂਰ੍ਯੋ, ਮਾਧ੍ਵੀਰ੍ਗਵੋ ਭਵਨ੍ਤੁ ਨਃ॥ ਸ੍ਵਃ ਸ੍ਵਾਹੇਤਿ॥ ਸਰ੍ਵਾਂ ਚ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਮਨ੍ਵਾਹ, ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਮਧੁਮਤੀਃ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਵ੍ਯਾਹृਤੀਰ੍ . ॥. ਅਹਮੇਵੇਦਁ ਸਰ੍ਵਂ ਭੂਯਾਸਂ॥ ਭੂਰ੍ਭੁਵਃ ਸ੍ਵਃ ਸ੍ਵਾਹੇਤਿ॥ ਅਨ੍ਤਤਆਚਮ੍ਯ, ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਪਾਣੀ ਜਘਨੇਨਾਗ੍ਨਿਂ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਰਾਃ ਸਂਵਿਸ਼ਤਿ
"ਬੁਧੀ ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੇਵੇ। ਮਿੱਠਾ ਜੰਗਲ ਸਾਡਾ ਹੋਵੇ, ਸੂਰਜ ਮਿੱਠਾ ਹੋਵੇ, ਗਾਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਿੱਠੀਆਂ ਹੋਣ।" ਸਵਹ, ਸਵਾਹਾ। ਉਹ ਪੂਰੀ ਸਾਵਿਤਰੀ, ਸਾਰੇ ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਲੋਕ, ਸਾਰੇ ਉਚਾਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। "ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਬਣ ਜਾਵਾਂ।" ਭੂਭੁਵਹ ਸਵਹ, ਸਵਾਹਾ। ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਹੱਥ ਧੋ ਕੇ, ਉਹ ਅੱਗ ਵੱਲ ਪਿੱਠ ਕਰਕੇ ਬੈਠਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਤਰਾਦਿਤ੍ਯਮੁਪਤਿष੍ਠਤੇਃ ਦਿਸ਼ਾਮੇਕਪੁਣ੍ਡਰੀਕਮਸਿ ਅਹਂ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਮੇਕਪੁਣ੍ਡਰੀਕਂ ਭੂਯਾਸਮਿਤਿ॥ ਯਥੇਤਮੇਤ੍ਯ, ਜਘਨੇਨਾਗ੍ਨਿਮਾਸੀਨੋ ਵਁਸ਼ਂ ਜਪਤਿਃ
ਸਵੇਰੇ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਹਿੰਦਾ: "ਤੂੰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕ ਲੋਟਸ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕ ਲੋਟਸ ਬਣ ਜਾਵਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾ ਕੇ, ਅੱਗ ਵੱਲ ਪਿੱਠ ਕਰਕੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਲੋਕ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ।
ਤਁ ਹੈਤਮੂਦ੍ਦਾਲਕ ਆਰੁਣਿਰ੍ਵਾਜਸਨੇਯਾਯ ਯਾਜ੍ਞਵਲ੍ਕ੍ਯਾਯਾਨ੍ਤੇਵਾਸਿਨ ਉਕ੍ਤ੍ਵੋਵਾਚਾਪਿ ਯਏਨਁ ਸ਼ੁष੍ਕੇ ਸ੍ਥਾਣੌਨਿषਿਙ੍ਚੇਦ੍ ਜਾਯੇਰਙ੍ਛਾਖਾਃ, ਪ੍ਰਰੋਹੇਯੁਃ ਪਲਾਸ਼ਾਨੀਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉੱਦਾਲਕ ਆਰੁਣੀ, ਵਾਜਸਨੇਈਆਂ ਦੇ ਯਾਜ਼ਨਵਲਕਿਆ ਦਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: "ਜੇ ਕੋਈ ਸੁੱਕੇ ਢੰਡੀ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਡਾਲੀਆਂ ਨਿਕਲ ਆਉਣ, ਪੱਤੇ ਉੱਗ ਪੈਣ।"
ਏਤਮੁ ਹੈਵਵਾਜਸਨੇਯੋਯਾਜ੍ਨਵਲ੍ਕ੍ਯੋ ਮਧੁਕਾਯ ਪੈਙ੍ਗ੍ਯਾਯਾਨ੍ਤੇਵਾਸਿਨ ਉਕ੍ਤ੍ਵੋਵਾਚਾਪਿ ਯਏਨਁ ਸ਼ੁष੍ਕੇ ਸ੍ਥਾਣੌਨਿषਿਙ੍ਚੇਦ੍ ਜਾਯੇਰਙ੍ਛਾਖਾਃ, ਪ੍ਰਰੋਹੇਯੁਃ ਪਲਾਸ਼ਾਨੀਤਿ
ਇਹ ਗੱਲ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਮਧੁਕਾ, ਪੈੰਗੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੱਸ ਕੇ, ਵਾਜਸਨੇਈ ਯਾਜ਼ਨਵਲਕ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਜੇ ਇਹ ਨਾਲ ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ 'ਤੇ ਛਿੜਕਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ 'ਤੇ ਡਾਲੀਆਂ ਉੱਗਣਗੀਆਂ, ਪੱਤੇ ਫੁੱਟ ਪੈਣਗੇ।'
ਏਤਮੁ ਹੈਵਮਧੁਕਃ ਪੈਙ੍ਗ੍ਯਸ਼੍ਚੂਡਾਯ ਭਾਗਵਿਤ੍ਤਯੇऽਨ੍ਤੇਵਾਸਿਨ ਉਕ੍ਤ੍ਵੋਵਾਚਾਪਿ ਯਏਨਁ ਸ਼ੁष੍ਕੇ ਸ੍ਥਾਣੌਨਿषਿਙ੍ਚੇਦ੍ ਜਾਯੇਰਙ੍ਛਾਖਾਃ, ਪ੍ਰਰੋਹੇਯੁਃ ਪਲਾਸ਼ਾਨੀਤਿ
ਇਹ ਗੱਲ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਚੂੜਾ, ਭਾਗਵਿੱਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੱਸ ਕੇ, ਮਧੁਕਾ ਪੈੰਗੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਜੇ ਇਹ ਨਾਲ ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ 'ਤੇ ਛਿੜਕਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ 'ਤੇ ਡਾਲੀਆਂ ਉੱਗਣਗੀਆਂ, ਪੱਤੇ ਫੁੱਟ ਪੈਣਗੇ।'
ਏਤਮੁ ਹੈਵਚੂਡੋ ਭਾਗਵਿਤ੍ਤਿਰ੍ਜਾਨਕਯ ਅਯਸ੍ਥੂਣਾਯਾਨ੍ਤੇਵਾਸਿਨ ਉਕ੍ਤ੍ਵੋਵਾਚਾਪਿ ਯਏਨਁ ਸ਼ੁष੍ਕੇ ਸ੍ਥਾਣੌਨਿषਿਙ੍ਚੇਦ੍ ਜਾਯੇਰਙ੍ਛਾਖਾਃ, ਪ੍ਰਰੋਹੇਯੁਃ ਪਲਾਸ਼ਾਨੀਤਿ
ਇਹ ਗੱਲ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਜਨਕ, ਆਯਸਥੂਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੱਸ ਕੇ, ਚੂੜਾ ਭਾਗਵਿੱਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਜੇ ਇਹ ਨਾਲ ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ 'ਤੇ ਛਿੜਕਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ 'ਤੇ ਡਾਲੀਆਂ ਉੱਗਣਗੀਆਂ, ਪੱਤੇ ਫੁੱਟ ਪੈਣਗੇ।'
ਏਤਮੁ ਹੈਵਜਾਨਕਿਰਾਯਸ੍ਥੂਣਃ षਤ੍ਯਕਾਮਾਯ ਜਾਬਾਲਾਯਾਨ੍ਤੇਵਾਸਿਨ ਉਕ੍ਤ੍ਵੋਵਾਚਾਪਿ ਯਏਨਁ ਸ਼ੁष੍ਕੇ ਸ੍ਥਾਣੌਨਿषਿਙ੍ਚੇਦ੍ ਜਾਯੇਰਙ੍ਛਾਖਾਃ, ਪ੍ਰਰੋਹੇਯੁਃ ਪਲਾਸ਼ਾਨੀਤਿ
ਇਹ ਗੱਲ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਸਤਯਕਾਮ, ਜਾਬਾਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੱਸ ਕੇ, ਜਨਕ ਆਯਸਥੂਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਜੇ ਇਹ ਨਾਲ ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ 'ਤੇ ਛਿੜਕਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ 'ਤੇ ਡਾਲੀਆਂ ਉੱਗਣਗੀਆਂ, ਪੱਤੇ ਫੁੱਟ ਪੈਣਗੇ।'
ਏਤਮੁ ਹੈਵषਤ੍ਯਕਾਮੋ ਜਾਬਾਲੋऽਨ੍ਤੇਵਾਸਿਭ੍ਯ ਉਕ੍ਤ੍ਵੋਵਾਚਾਪਿ ਯਏਨਁ ਸ਼ੁष੍ਕੇ ਸ੍ਥਾਣੌਨਿषਿਙ੍ਚੇਦ੍ ਜਾਯੇਰਙ੍ਛਾਖਾਃ, ਪ੍ਰਰੋਹੇਯੁਃ ਪਲਾਸ਼ਾਨੀਤਿ॥ ਤਮੇਤਂ ਨਾਪੁਤ੍ਰਾਯ ਵਾਨਨ੍ਤੇਵਾਸਿਨੇ ਵਾ ਬ੍ਰੂਯਾਤ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਕੇ, ਸਤਯਕਾਮ ਜਾਬਾਲ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਜੇ ਇਹ ਨਾਲ ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ 'ਤੇ ਛਿੜਕਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ 'ਤੇ ਡਾਲੀਆਂ ਉੱਗਣਗੀਆਂ, ਪੱਤੇ ਫੁੱਟ ਪੈਣਗੇ।' ਇਹ ਗੱਲ ਨਾ ਤਾਂ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਨਾ ਹੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ, ਦੱਸਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਚਤੁਰੌਦੁਮ੍ਬਰੋਭਵਤਿ ਔਦੁਮ੍ਬਰਸ਼੍ਚਮਸ ਔਦੁਮ੍ਬਰਃ ਸ੍ਰੁਵ ਔਦੁਮ੍ਬਰ ਇਧ੍ਮ, ਔਦੁਮ੍ਬਰ੍ਯਾ ਉਪਮਨ੍ਥਨ੍ਯੌ
ਉਦੁੰਬਰ ਦੀ ਲੱਕੜ ਤੋਂ ਚਾਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ: ਉਦੁੰਬਰ ਦਾ ਕਟੋਰਾ, ਉਦੁੰਬਰ ਦੀ ਚਮਚ, ਉਦੁੰਬਰ ਦੀ ਲੱਕੜ, ਅਤੇ ਉਦੁੰਬਰ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੇ ਦੋ ਰਗੜਣ ਵਾਲੇ ਟੁਕੜੇ।
ਦਸ਼ ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਾਣਿ ਧਾਨ੍ਯਾਨਿ ਭਵਨ੍ਤਿਃ ਵ੍ਰੀਹਿਯਵਾਸ੍ ਤਿਲਮਾषਾ ਅਣੁਪ੍ਰਿਯਂਗਵੋ ਗੋਧੂਮਾਸ਼੍ਚ ਮਸੂਰਾਸ਼੍ਚ ਖਲ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਖਲਕੁਲਾਸ਼੍ਚ; ਤਾਨ੍ਤ੍ਸਾਰ੍ਧਂ ਪਿष੍ਟ੍ਵਾਦਧ੍ਨਾਮਧੁਨਾ ਘृਤੇਨੋਪਸਿਙ੍ਚਤ੍ਯ੍ \^ ~ ਆਜ੍ਯਸ੍ਯ ਜੁਹੋਤਿ॥ 4
ਦਸ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਖੇਤੀ ਵਾਲੇ ਅਨਾਜ ਹੁੰਦੇ ਹਨ: ਚੌਲ, ਜੌ, ਤਿਲ, ਮਾਸ਼, ਅਣੁਪ੍ਰਿਯੰਗੁ, ਗੰਧਮ, ਮਸੂਰ, ਖਲਵਾ, ਅਤੇ ਖਲਕੁਲਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਧਾ-ਅੱਧਾ ਪੀਸ ਕੇ, ਦਹੀਂ, ਮਧੂ ਅਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਘੀ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਹੋਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਏषਾਂ ਵੈਭੂਤਾਨਾਂ ਪृਥਿਵੀਰਸਃ, ਪृਥਿਵ੍ਯਾਆਪੋ, ਅਪਾਮੋषਧਯ, ਓषਧੀਨਾਂ ਪੁष੍ਪਾਣਿ, ਪੁष੍ਪਾਣਾਂ ਫਲਾਨਿ, ਫਲਾਨਾਂ ਪੁਰੁषਃ, ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਰੇਤਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਸਰ ਹੈ ਪੌਦੇ, ਪੌਦਿਆਂ ਦਾ ਸਰ ਹੈ ਫੁੱਲ, ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਸਰ ਹੈ ਫਲ, ਫਲਾਂ ਦਾ ਸਰ ਹੈ ਮਨੁੱਖ, ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਸਰ ਹੈ ਰੇਤ।
ਸਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਰੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਚਕ੍ਰੇਃ ਹਨ੍ਤਾਸ੍ਮੈਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਂ ਕਲ੍ਪਯਾਨੀਤਿ; ਸਸ੍ਤ੍ਰਿਯਁ ਸਸृਜੇ॥ ਤਾਁ ਸृष੍ਟ੍ਵਾਧਉਪਾਸ੍ਤਃ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਮਧਉਪਾਸੀਤ, ਸ਼੍ਰੀਰ੍ਹ੍ਯ੍ ਏਸ਼ਾ . ॥. ਸਏਤਂ ਪ੍ਰਾਙ੍ਚਂ ਗ੍ਰਾਵਾਣਮਾਤ੍ਮਨ ਏਵਸਮੁਦਪਾਰਯਤ੍ ਤੇਨੈਨਾਮਭ੍ਯਸृਜਤ
ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ: 'ਆਉ, ਇੱਥੇ ਆਧਾਰ ਬਣਾਈਏ।' ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਰਚਿਆ; ਰਚ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਲਈ, ਔਰਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹੀ ਲੱਖਮੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਉਠਾ ਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਰਚਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾ ਵੇਦਿਰੁਪਸ੍ਥੋ, ਲੋਮਾਨਿ ਬਰ੍ਹਿਸ਼੍, ਚਰ੍ਮਾਧਿषਵਣੇ, ਸਮਿਦ੍ਧੋ ਮਧ੍ਯਤਸ੍ ਤੌਮੁष੍ਕੌ॥ ਸਯਾਵਾਨ੍ਹ ਵੈਵਾਜਪੇਯੇਨ ਯਜਮਨਸ੍ਯ ਲੋਕੋਭਵਤਿ, ਤਾਵਾਨਸ੍ਯ ਲੋਕੋਭਵਤਿ, ਯਏਵਂ ਵਿਦ੍ਵਾਨਧੋਪਹਾਸਂ ਚਰਤਿ; ਆਸ . ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਁ ਸੁਕृਤਂ ਵृਙ੍ਕ੍ਤੇ॥ ਅਥ ਯਇਦਮਵਿਦ੍ਵਾਨਧੋਪਹਾਸਂ ਚਰਤਿ ਆਸ੍ਯ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਸੁਕृਤਂ ਵृਙ੍ਜਤੇ
ਉਸ ਦਾ ਵੇਦਿ ਹੈ ਗੋਦ, ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਹਨ ਕੁਸ਼, ਉਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਹੈ ਦੋ ਢੱਕਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪੱਥਰੀਆਂ, ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਅੱਗ ਹੈ ਯੋਨੀ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨਾ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਔਰਤ ਨਾਲ ਸੰਭੋਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਇਹ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਭਲਾਈ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਏਤਦ੍ਧ ਸ੍ਮ ਵੈਤਦ੍ਵਿਦ੍ਵਾਨੂਦ੍ਦਾਲਕ ਆਰੁਨਿਰਾਹੈਤਦ੍ਧ ਸ੍ਮ ਵੈਤਦ੍ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਣਾਕੋ ਮੌਦ੍ਗਲ੍ਯ ਆਹੈਤਦ੍ਧ ਸ੍ਮ ਵੈਤਦ੍ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਕੁਮਾਰਹਾਰਿਤਆਹਃ ਬਹਵੋ ਮਰ੍ਯਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਨਾਯਨਾਨਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਵਿਸੁਕृਤੋऽਸ੍ਮਾਲ੍ ਲੋਕਾਤ੍ਪ੍ਰਯਨ੍ਤਿ, ਯਇਦਮਵਿਦ੍ਵਾਁਸੋऽਧੋਪਹਾਸਂ ਚਰਨ੍ਤੀਤਿ
ਇਹ ਗੱਲ ਜਾਣ ਕੇ, ਉੱਦਾਲਕ ਆਰੁਣੀ ਨੇ ਕਿਹਾ; ਇਹ ਗੱਲ ਜਾਣ ਕੇ, ਨਾਖਾ ਮੌਦਗਲਯ ਨੇ ਕਿਹਾ; ਇਹ ਗੱਲ ਜਾਣ ਕੇ, ਕੁਮਾਰ ਹਰੀਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਕਈ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਜਮ ਤੇ ਭਲਾਈ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲੋਕ ਤੋਂ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਇਹ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ ਸੰਭੋਗ ਕਰਦੇ ਹਨ।'
ਬਹੁਵਾਇਦਁ ਸੁਪ੍ਤਸ੍ਯ ਵਾ ਜਾਗ੍ਰਤੋ ਵਾ ਰੇਤਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦਤਿ
ਕਈਆਂ ਦਾ ਰੇਤ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਜਾਂ ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦਭਿਮृਸ਼ੇਦ੍ ਅਨੁ ਵਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯੇਤਃ ਯਨ੍ਮੇऽਦ੍ਯਰੇਤਃ ਪृਥਿਵੀਮਸ੍ਕਾਨ੍ਤ੍ਸੀਦ੍ ਯਦੋषਧੀਰਪ੍ਯਸਰਦ੍ ਯਦਪ, ਇਦਮਹਂ ਤਦ੍ਰੇਤ ਆਦਦੇ; ਪੁਨਰ੍ਮਾਮੈਤੁ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਂ, ਪੁਨਸ੍ ਤੇਜਃ, ਪੁਨਰ੍ਭਗਃ; ਪੁਨਰਗ੍ਨਯੋ ਧਿष੍ਣ੍ਯਾ ਯਥਾਸ੍ਥਾਨਂ ਕਲ੍ਪਨ੍ਤਾਮਿਤ੍ਯ੍ ਅਨਾਮਿਕਾਙ੍ਗੁष੍ਠਾਭ੍ਯਾਮਾਦਾਯਾਨ੍ਤਰੇਣ ਸ੍ਤਨੌ ਵਾ ਭ੍ਰੁਵੌ ਵਾ ਨਿਮृਜ੍ਯਾਤ੍
ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਇਹ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹੇ: 'ਜੋ ਮੇਰਾ ਰੇਤ ਅੱਜ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਜੋ ਪੌਦਿਆਂ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਉਹ ਰੇਤ ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵਾਪਸ ਆਵੇ, ਮੇਰਾ ਜੋਸ਼, ਮੇਰੀ ਭਾਗ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਦੀ ਅੱਗ ਆਪਣੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਆਵੇ।' ਅਣਾਮਿਕਾ ਤੇ ਅੰਗੂਠਾ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਛਾਤੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜਾਂ ਭ੍ਰੂਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲਗਾਏ।
ਅਥ ਯਦ੍ਯ੍ ਉਦਕਆਤ੍ਮਾਨਂ ਪਸ਼੍ਯੇਤ੍ ਤਦਭਿਮਨ੍ਤ੍ਰਯੇਤਃ ਮਯਿ ਤੇਜ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਂ ਯਸ਼ੋ ਦ੍ਰਵਿਣਁ ਸੁਕृਤਮਿਤਿ
ਜੇ ਉਹ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹੇ: 'ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਜੋਸ਼, ਤਾਕਤ, ਇਜ਼ਤ, ਦੌਲਤ ਤੇ ਭਲਾਈ ਆਵੇ।'
ਸ਼੍ਰੀਰ੍ਹ ਵਾਏषਾਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਯਨ੍ਮਲੋਦ੍ਵਾਸਾਃ॥ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਲੋਦ੍ਵਾਸਸਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮਭਿਕ੍ਰਮ੍ਯੋਪਮਨ੍ਤ੍ਰਯੇਤ
ਮਹਾਵਾਰੀ ਵਾਲਾ ਕਪੜਾ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਲੱਖਮੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਔਰਤ ਮਹਾਵਾਰੀ ਵਾਲਾ ਕਪੜਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸਾਚੇਦਸ੍ਮੈਨਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਕਾਮਮੇਨਾਮਪਕ੍ਰਿਣੀਯਾਤ੍ ਸਾਚੇਦਸ੍ਮੈਨੈਵਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਕਾਮਮੇਨਾਂ ਯष੍ਟ੍ਯਾਵਾ ਪਾਣਿਨਾ ਵੋਪਹਤ੍ਯਾਤਿਕ੍ਰਾਮੇਦ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੇਨ ਤੇ ਯਸ਼ਸਾ ਯਸ਼ ਆਦਦ, ਇਤ੍ਯ੍ ਅਯਸ਼ਾਏਵਭਵਤਿ
ਜੇ ਉਹ ਇਹ ਕਪੜਾ ਦੇਵੇ ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਖੁਦ ਕਪੜਾ ਦੇਵੇ ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੇ, ਤਾਂ ਲੱਕੜੀ ਜਾਂ ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ, ਫਿਰ ਮਿਲਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। 'ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਇਜ਼ਤ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ,' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਇਜ਼ਤ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ, ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਯ ਸ੍ਵਾਹੇਤਿ ਅਗ੍ਨੌਹੁਤ੍ਵਾ, ਮਨ੍ਥੇ ਸਁਸ੍ਰਵਮਵਨਯਤਿ॥ ਪ੍ਰਾਣਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ, ਵਸਿष੍ਠਾਯੈ ਸ੍ਵਾਹੇਤਿ ਅਗ੍ਨੌਹੁਤ੍ਵਾ, ਮਨ੍ਥੇ ਸਁਸ੍ਰਵਮਵਨਯਤਿ॥ ਵਾਚੇਸ੍ਵਾਹਾ, ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਯੈ ਸ੍ਵਾਹੇਤਿ ਅਗ੍ਨੌਹੁਤ੍ਵਾ, ਮਨ੍ਥੇ ਸਁਸ੍ਰਵਮਵਨਯਤਿ॥ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੇ ਸ੍ਵਾਹਾ, ਸਂਪਦੇ ਸ੍ਵਾਹੇਤਿ ਅਗ੍ਨੌਹੁਤ੍ਵਾ, ਮਨ੍ਥੇ ਸਁਸ੍ਰਵਮਵਨਯਤਿ॥ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾਯਤਨਾਯ ਸ੍ਵਾਹੇਤਿ ਅਗ੍ਨੌਹੁਤ੍ਵਾ, ਮਨ੍ਥੇ ਸਁਸ੍ਰਵਮਵਨਯਤਿ॥ ਮਨਸੇ ਸ੍ਵਾਹਾ, ਪ੍ਰਜਾਤ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹੇਤਿ ਅਗ੍ਨੌਹੁਤ੍ਵਾ, ਮਨ੍ਥੇ ਸਁਸ੍ਰਵਮਵਨਯਤਿ॥ ਰੇਤਸੇ ਸ੍ਵਾਹੇਤਿ ਅਗ੍ਨੌਹੁਤ੍ਵਾ, ਮਨ੍ਥੇ ਸਁਸ੍ਰਵਮਵਨਯਤਿ॥ 5 3, ; ਭੂਤਾਯ ਸ੍ਵਾਹੇਤਿ ਅਗ੍ਨੌਹੁਤ੍ਵਾ, ਮਨ੍ਥੇ ਸਁਸ੍ਰਵਮਵਨਯਤਿ॥ ਭਵਿष੍ਯਤੇ ਸ੍ਵਾਹੇਤਿ ਅਗ੍ਨੌਹੁਤ੍ਵਾ, ਮਨ੍ਥੇ ਸਁਸ੍ਰਵਮਵਨਯਤਿ॥ ਵਿਸ਼੍ਵਾਯ ਸ੍ਵਾਹੇਤਿ ਅਗ੍ਨੌਹੁਤ੍ਵਾ, ਮਨ੍ਥੇ ਸਁਸ੍ਰਵਮਵਨਯਤਿ॥ ਸਰ੍ਵਾਯ ਸ੍ਵਾਹੇਤਿ ਅਗ੍ਨੌਹੁਤ੍ਵਾ, ਮਨ੍ਥੇ ਸਁਸ੍ਰਵਮਵਨਯਤਿ॥ ਪृਥਿਵ੍ਯੈਸ੍ਵਾਹੇਤਿ ਅਗ੍ਨੌਹੁਤ੍ਵਾ, ਮਨ੍ਥੇ ਸਁਸ੍ਰਵਮਵਨਯਤਿ॥ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਯ ਸ੍ਵਾਹੇਤਿ ਅਗ੍ਨੌਹੁਤ੍ਵਾ, ਮਨ੍ਥੇ ਸਁਸ੍ਰਵਮਵਨਯਤਿ॥ ਦਿਵੇਸ੍ਵਾਹੇਤਿ ਅਗ੍ਨੌਹੁਤ੍ਵਾ, ਮਨ੍ਥੇ ਸਁਸ੍ਰਵਮਵਨਯਤਿ॥ ਦਿਗ੍ਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਹੇਤਿ ਅਗ੍ਨੌਹੁਤ੍ਵਾ, ਮਨ੍ਥੇ ਸਁਸ੍ਰਵਮਵਨਯਤਿ॥ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਸ੍ਵਾਹੇਤਿ ਅਗ੍ਨੌਹੁਤ੍ਵਾ, ਮਨ੍ਥੇ ਸਁਸ੍ਰਵਮਵਨਯਤਿ॥ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਯ ਸ੍ਵਾਹੇਤਿ ਅਗ੍ਨੌਹੁਤ੍ਵਾ, ਮਨ੍ਥੇ ਸਁਸ੍ਰਵਮਵਨਯਤਿ॥ 7 3, ; ਭੂਃ ਸ੍ਵਾਹੇਤਿ ਅਗ੍ਨੌਹੁਤ੍ਵਾ, ਮਨ੍ਥੇ ਸਁਸ੍ਰਵਮਵਨਯਤਿ॥ ਭੁਵਃ ਸ੍ਵਾਹੇਤਿ ਅਗ੍ਨੌਹੁਤ੍ਵਾ, ਮਨ੍ਥੇ ਸਁਸ੍ਰਵਮਵਨਯਤਿ॥ ਸ੍ਵਃ ਸ੍ਵਾਹੇਤਿ ਅਗ੍ਨੌਹੁਤ੍ਵਾ, ਮਨ੍ਥੇ ਸਁਸ੍ਰਵਮਵਨਯਤਿ॥ ਭੂਰ੍ਭੁਵਃ ਸ੍ਵਾਹੇਤਿ ਅਗ੍ਨੌਹੁਤ੍ਵਾ, ਮਨ੍ਥੇ ਸਁਸ੍ਰਵਮਵਨਯਤਿ॥ 8 3, ; ਅਗ੍ਨਯੇ ਸ੍ਵਾਹੇਤਿ ਅਗ੍ਨੌਹੁਤ੍ਵਾ, ਮਨ੍ਥੇ ਸਁਸ੍ਰਵਮਵਨਯਤਿ॥ ਸੋਮਾਯ ਸ੍ਵਾਹੇਤਿ ਅਗ੍ਨੌਹੁਤ੍ਵਾ, ਮਨ੍ਥੇ ਸਁਸ੍ਰਵਮਵਨਯਤਿ॥ ਤੇਜਸੇ ਸ੍ਵਾਹੇਤਿ ਅਗ੍ਨੌਹੁਤ੍ਵਾ, ਮਨ੍ਥੇ ਸਁਸ੍ਰਵਮਵਨਯਤਿ॥ ਸ਼੍ਰਿਯੈਸ੍ਵਾਹੇਤਿ ਅਗ੍ਨੌਹੁਤ੍ਵਾ, ਮਨ੍ਥੇ ਸਁਸ੍ਰਵਮਵਨਯਤਿ॥ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯੈਸ੍ਵਾਹੇਤਿ ਅਗ੍ਨੌਹੁਤ੍ਵਾ, ਮਨ੍ਥੇ ਸਁਸ੍ਰਵਮਵਨਯਤਿ॥ ਸਵਿਤ੍ਰੇਸ੍ਵਾਹੇਤਿ ਅਗ੍ਨੌਹੁਤ੍ਵਾ, ਮਨ੍ਥੇ ਸਁਸ੍ਰਵਮਵਨਯਤਿ॥ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹੇਤਿ ਅਗ੍ਨੌਹੁਤ੍ਵਾ, ਮਨ੍ਥੇ ਸਁਸ੍ਰਵਮਵਨਯਤਿ॥ ਵਿਸ਼੍ਵੇਭ੍ਯੋ ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਹੇਤਿ ਅਗ੍ਨੌਹੁਤ੍ਵਾ, ਮਨ੍ਥੇ ਸਁਸ੍ਰਵਮਵਨਯਤਿ॥ ਪ੍ਰਜਾਪਤਯੇ ਸ੍ਵਾਹੇਤਿ ਅਗ੍ਨੌਹੁਤ੍ਵਾ, ਮਨ੍ਥੇ ਸਁਸ੍ਰਵਮਵਨਯਤਿ
ਵੱਡੇ ਲਈ ਸਵਾਹਾ, ਵਧੀਆ ਲਈ ਸਵਾਹਾ—ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਰੜਕ ਤੋਂ ਰਸ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਹ ਲਈ ਸਵਾਹਾ, ਵਧੀਆ ਲਈ ਸਵਾਹਾ—ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਰੜਕ ਤੋਂ ਰਸ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਬੋਲ ਲਈ ਸਵਾਹਾ, ਆਧਾਰ ਲਈ ਸਵਾਹਾ—ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਰੜਕ ਤੋਂ ਰਸ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਖ ਲਈ ਸਵਾਹਾ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ ਸਵਾਹਾ—ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਰੜਕ ਤੋਂ ਰਸ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਕੰਨ ਲਈ ਸਵਾਹਾ, ਠਿਕਾਣੇ ਲਈ ਸਵਾਹਾ—ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਰੜਕ ਤੋਂ ਰਸ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਮਨ ਲਈ ਸਵਾਹਾ, ਵੰਸ਼ ਲਈ ਸਵਾਹਾ—ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਰੜਕ ਤੋਂ ਰਸ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਰੇਤ ਲਈ ਸਵਾਹਾ—ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਰੜਕ ਤੋਂ ਰਸ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੀਵ ਲਈ ਸਵਾਹਾ—ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਰੜਕ ਤੋਂ ਰਸ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਸਵਾਹਾ—ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਰੜਕ ਤੋਂ ਰਸ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਸਵਾਹਾ—ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਰੜਕ ਤੋਂ ਰਸ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਲਈ ਸਵਾਹਾ—ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਰੜਕ ਤੋਂ ਰਸ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਲਈ ਸਵਾਹਾ—ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਰੜਕ ਤੋਂ ਰਸ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਆਕਾਸ਼ ਲਈ ਸਵਾਹਾ—ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਰੜਕ ਤੋਂ ਰਸ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਸਮਾਨ ਲਈ ਸਵਾਹਾ—ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਰੜਕ ਤੋਂ ਰਸ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਲਈ ਸਵਾਹਾ—ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਰੜਕ ਤੋਂ ਰਸ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮ ਲਈ ਸਵਾਹਾ—ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਰੜਕ ਤੋਂ ਰਸ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਕਤੀ ਲਈ ਸਵਾਹਾ—ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਰੜਕ ਤੋਂ ਰਸ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਭੂਹ ਲਈ ਸਵਾਹਾ—ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਰੜਕ ਤੋਂ ਰਸ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਭੁਵਹ ਲਈ ਸਵਾਹਾ—ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਰੜਕ ਤੋਂ ਰਸ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸਵਹ ਲਈ ਸਵਾਹਾ—ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਰੜਕ ਤੋਂ ਰਸ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਭੂਭੁਵਹ ਲਈ ਸਵਾਹਾ—ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਰੜਕ ਤੋਂ ਰਸ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਗ ਲਈ ਸਵਾਹਾ—ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਰੜਕ ਤੋਂ ਰਸ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸੋਮ ਲਈ ਸਵਾਹਾ—ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਰੜਕ ਤੋਂ ਰਸ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਤੇਜ ਲਈ ਸਵਾਹਾ—ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਰੜਕ ਤੋਂ ਰਸ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼੍ਰੀ ਲਈ ਸਵਾਹਾ—ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਰੜਕ ਤੋਂ ਰਸ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਲਈ ਸਵਾਹਾ—ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਰੜਕ ਤੋਂ ਰਸ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸਵਿਤਾ ਲਈ ਸਵਾਹਾ—ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਰੜਕ ਤੋਂ ਰਸ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸਰਸਵਤੀ ਲਈ ਸਵਾਹਾ—ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਰੜਕ ਤੋਂ ਰਸ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਸਵਾਹਾ—ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਰੜਕ ਤੋਂ ਰਸ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਲਈ ਸਵਾਹਾ—ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਰੜਕ ਤੋਂ ਰਸ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
5-8; ਅਗ੍ਨਯੇ ਸ੍ਵਾਹੇਤਿ ਅਗ੍ਨੌ ਹੁਤ੍ਵਾ, ਮਨ੍ਥੇ ਸਁਸ੍ਰਵਮਵਨਯਤਿ॥ ਸੋਮਾਯ ਸ੍ਵਾਹੇਤਿ ਅਗ੍ਨੌ ਹੁਤ੍ਵਾ, ਮਨ੍ਥੇ ਸਁਸ੍ਰਵਮਵਨਯਤਿ॥ ਭੂਃ ਸ੍ਵਾਹੇਤਿ ਅਗ੍ਨੌ ਹੁਤ੍ਵਾ, ਮਨ੍ਥੇ ਸਁਸ੍ਰਵਮਵਨਯਤਿ॥ ਭੁਵਃ ਸ੍ਵਾਹੇਤਿ ਅਗ੍ਨੌ ਹੁਤ੍ਵਾ, ਮਨ੍ਥੇ ਸਁਸ੍ਰਵਮਵਨਯਤਿ॥ ਸ੍ਵਃ ਸ੍ਵਾਹੇਤਿ ਅਗ੍ਨੌ ਹੁਤ੍ਵਾ, ਮਨ੍ਥੇ ਸਁਸ੍ਰਵਮਵਨਯਤਿ॥ ਭੂਰ੍ਭੁਵਃ ਸ੍ਵਃ ਸ੍ਵਾਹੇਤਿ ਅਗ੍ਨੌ ਹੁਤ੍ਵਾ, ਮਨ੍ਥੇ ਸਁਸ੍ਰਵਮਵਨਯਤਿ॥ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਸ੍ਵਾਹੇਤਿ ਅਗ੍ਨੌ ਹੁਤ੍ਵਾ, ਮਨ੍ਥੇ ਸਁਸ੍ਰਵਮਵਨਯਤਿ॥ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਯ ਸ੍ਵਾਹੇਤਿ ਅਗ੍ਨੌ ਹੁਤ੍ਵਾ, ਮਨ੍ਥੇ ਸਁਸ੍ਰਵਮਵਨਯਤਿ॥ ਭੂਤਾਯ ਸ੍ਵਾਹੇਤਿ ਅਗ੍ਨੌ ਹੁਤ੍ਵਾ, ਮਨ੍ਥੇ ਸਁਸ੍ਰਵਮਵਨਯਤਿ॥ ਭਵਿष੍ਯਤੇ ਸ੍ਵਾਹੇਤਿ ਅਗ੍ਨੌ ਹੁਤ੍ਵਾ, ਮਨ੍ਥੇ ਸਁਸ੍ਰਵਮਵਨਯਤਿ॥ ਵਿਸ਼੍ਵਾਯ ਸ੍ਵਾਹੇਤਿ ਅਗ੍ਨੌ ਹੁਤ੍ਵਾ, ਮਨ੍ਥੇ ਸਁਸ੍ਰਵਮਵਨਯਤਿ॥ ਸਰ੍ਵਾਯ ਸ੍ਵਾਹੇਤਿ ਅਗ੍ਨੌ ਹੁਤ੍ਵਾ, ਮਨ੍ਥੇ ਸਁਸ੍ਰਵਮਵਨਯਤਿ॥ ਪ੍ਰਜਾਪਤਯੇ ਸ੍ਵਾਹੇਤਿ ਅਗ੍ਨੌ ਹੁਤ੍ਵਾ, ਮਨ੍ਥੇ ਸਁਸ੍ਰਵਮਵਨਯਤਿ
ਅੱਗ ਲਈ ਸਵਾਹਾ—ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਰੜਕ ਤੋਂ ਰਸ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸੋਮ ਲਈ ਸਵਾਹਾ—ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਰੜਕ ਤੋਂ ਰਸ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਭੂਹ ਲਈ ਸਵਾਹਾ—ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਰੜਕ ਤੋਂ ਰਸ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਭੁਵਹ ਲਈ ਸਵਾਹਾ—ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਰੜਕ ਤੋਂ ਰਸ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸਵਹ ਲਈ ਸਵਾਹਾ—ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਰੜਕ ਤੋਂ ਰਸ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਭੂਭੁਵਹ ਸਵਹ ਲਈ ਸਵਾਹਾ—ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਰੜਕ ਤੋਂ ਰਸ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮ ਲਈ ਸਵਾਹਾ—ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਰੜਕ ਤੋਂ ਰਸ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਕਤੀ ਲਈ ਸਵਾਹਾ—ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਰੜਕ ਤੋਂ ਰਸ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੀਵ ਲਈ ਸਵਾਹਾ—ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਰੜਕ ਤੋਂ ਰਸ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਸਵਾਹਾ—ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਰੜਕ ਤੋਂ ਰਸ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਸਵਾਹਾ—ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਰੜਕ ਤੋਂ ਰਸ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਲਈ ਸਵਾਹਾ—ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਰੜਕ ਤੋਂ ਰਸ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਲਈ ਸਵਾਹਾ—ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਰੜਕ ਤੋਂ ਰਸ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਫਿਰ ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ, ਕਹਿੰਦਾ: "ਤੂੰ ਗਤੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਪੂਰਨ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਢੁੱਕਵੀਂ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਇਕਤਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਵੀਕਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਉਚਾਰ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸੁਣਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸੁਣਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਨਮੀ ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਵੱਧ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਹੈਂ, ਤੂੰ ਚਾਨਣ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਖਾਣਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਮੌਤ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਲੀਨਤਾ ਹੈਂ।"