ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਸੰਕਲਪ ਦੀ ਗੱਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਸੀ ਸੰਬੰਧਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟਤਾ ਬਾਰੇ ਵਿਦਿਆਨੁਸ਼ਾਰ ਨਿਯਮ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ। ਜੇਕਰ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਯਸ਼ ਦੇ ਨਾਲ ਕੁਝ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਤੀ ਵਚਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਯਸ਼ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਯਸ਼ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ,” ਤਾਂ ਦੋਹਾਂ ਹੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਪਤੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਕਹੇ, “ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।” ਆਪਣਾ ਮਨ ਪਤਨੀ ਵਿੱਚ ਕੇਂਦਰਤ ਕਰਕੇ, ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਯੋਨਿ ਅੰਗ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਉਹ ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰੇ: “ਤੂੰ ਅੰਗ-ਅੰਗ ਵਿਚੋਂ ਜਨਮੀ ਹੈਂ, ਦਿਲ ਤੋਂ ਉਠੀ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਸਾਰ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਤੀਰ ਲੱਗਿਆ ਤੇ ਚੋਪੜਿਆ ਹੋਇਆ।” ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਚਾਹੇ ਕਿ ਪਤਨੀ ਗਰਭਵਤੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮਨ ਦੀ ਨਿਯਤ ਪਤਨੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਾਹ ਲੈਣ ਤੇ ਛੱਡਣ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਆਪਣੀ ਇਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੇ ਬੀਜ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ ਕਹੇ, “ਤੇਰੇ ਬੀਜ ਨਾਲ ਮੈਂ ਬੀਜ ਵਾਪਸ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।” ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਤਨੀ ਗਰਭਵਤੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਉਲਟ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਚਾਹੇ ਕਿ ਪਤਨੀ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਮਨ ਦੀ ਨਿਯਤ ਪਤਨੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਾਹ ਛੱਡਣ ਤੇ ਲੈਣ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਨਿਵੇਦਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਹੇ, “ਤੇਰੇ ਬੀਜ ਨਾਲ ਮੈਂ ਬੀਜ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।” ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਤਨੀ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਪਤਨੀ ਨੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪੁਰਖ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਇਆ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਦੁੱਖ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਕ ਕੱਚੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਜਗਾਏ, ਕੁਸ਼ਾ ਦੀ ਘਾਸ਼ ਉਲਟ ਰੱਖੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਘਿਉ ਨਾਲ ਚੋਪੜੀਆਂ ਤਿੰਨ ਸ਼ਰਾਘਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਉਲਟ ਰੱਖੇ। ਹਰ ਵਾਰੀ ਇਹ ਕਹੇ, “ਜਗਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਦੁਸ਼ਟਤਾ ਦੂਰ ਕਰਾਂ, ਉਸਦੀ ਬਾਂਝਪਨ ਦੂਰ ਕਰਾਂ, ਉਸਦੀ ਨਿਸ਼ਫਲਤਾ ਦੂਰ ਕਰਾਂ, ਉਸਦੀ ਜੀਵਨ-ਤਾਕਤ ਦੂਰ ਕਰਾਂ।” ਹਰੇਕ ਵਾਰੀ “ਮੈਂ ਦੂਰ ਕਰਾਂ” ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਤਨੀ ਦੀ ਦੁਸ਼ਟਤਾ, ਨਿਸ਼ਫਲਤਾ ਅਤੇ ਜੀਵਨ-ਤਾਕਤ ਦੀ ਘਾਟ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਦਵਾਨ ਏਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸ਼ਾਪ ਦੇਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਪੁੰਨ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਇਹ ਗਿਆਨ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਾ ਕਰੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਪਤੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਰਜੋਦਰਮ ਵਿਚ ਪਾਏ, ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਤੱਕ ਉਹ ਕੁਸ਼ਾ-ਘਾਸ਼ ਨਾਲ ਘਿਉ ਪੀਵੇ, ਮੈਲੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਅਤੇ ਨਾ ਕੋਈ ਸ਼ੂਦਰ, ਨਾ ਸ਼ੂਦਰਣੀ, ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੂਹਣ। ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਚਾਵਲ ਕੁਟੇ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਚਾਹੇ, “ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਗੋਰਾ ਹੋਵੇ,” ਤਾਂ ਵੇਦ ਉਚਾਰ ਕੇ, “ਉਹ ਪੂਰਾ ਆਯੁਸ਼ ਲਵੇ,” ਕਹੇ, ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਤੇ ਘਿਉ ਨਾਲ ਚਾਵਲ ਪਕਾ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਣ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣੀ ਇਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਚਾਹੇ, “ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਗਹਿਰਾ ਪੀਲਾ ਜਾਂ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ ਹੋਵੇ,” ਤਾਂ ਦੋ ਵੇਦ ਉਚਾਰ ਕੇ, “ਉਹ ਪੂਰਾ ਆਯੁਸ਼ ਲਵੇ,” ਕਹੇ, ਅਤੇ ਦਹੀਂ ਤੇ ਘਿਉ ਨਾਲ ਚਾਵਲ ਪਕਾ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਣ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਚਾਹੇ, “ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਕਾਲਾ ਜਾਂ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ,” ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਵੇਦ ਉਚਾਰ ਕੇ, “ਉਹ ਪੂਰਾ ਆਯੁਸ਼ ਲਵੇ,” ਕਹੇ, ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਤੇ ਘਿਉ ਨਾਲ ਚਾਵਲ ਪਕਾ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਣ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਚਾਹੇ, “ਮੇਰੀ ਧੀ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋਵੇ,” ਤਾਂ, “ਉਹ ਪੂਰਾ ਆਯੁਸ਼ ਲਵੇ,” ਕਹਿ ਕੇ, ਤਿਲ ਤੇ ਘਿਉ ਨਾਲ ਚਾਵਲ ਪਕਾ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਣ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਚਾਹੇ, “ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸਭਾ ਵਿਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ,” ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਵੇਦ ਉਚਾਰ ਕੇ, “ਉਹ ਪੂਰਾ ਆਯੁਸ਼ ਲਵੇ,” ਕਹੇ, ਅਤੇ ਗੋਸ਼ਤ ਤੇ ਘਿਉ ਨਾਲ ਚਾਵਲ ਪਕਾ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਣ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਲਦ ਜਾਂ ਬਲਦ ਦੇ ਮਾਸ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਹੋਵੇ। ਸਵੇਰੇ, ਘਿਉ ਨਾਲ ਬਣੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਅੱਗ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੀ ਭਾਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ: “ਅੱਗ ਨੂੰ, ਸਵਾਹਾ; ਅਨੁਮਤੀ ਨੂੰ, ਸਵਾਹਾ; ਦੇਵਤਾ ਸਵਿਤਾ ਨੂੰ, ਸੱਚਾ ਸੰਤਾਨਦਾਨ, ਸਵਾਹਾ।” ਫਿਰ ਆਪ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਧੋ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ ਭਾਂਡਾ ਭਰ ਕੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪਤਨੀ ਉੱਤੇ ਛਿੜਕਦਾ ਹੈ, ਕਹਿੰਦਾ, “ਉਠ, ਸੁਭਾਗਵਤੀ, ਹੋਰ ਖੇਤ ਵਲ ਜਾ; ਤੂੰ ਅਤੇ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਮਿਲ ਕੇ ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਕਰੋ।” ਫਿਰ ਉਹ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਆਸਰੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਹਿੰਦਾ, “ਮੈਂ ਪ੍ਰਾਣ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਸਰੀਰ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਪ੍ਰਾਣ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਸਰੀਰ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਸਾਮਨ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਰਿਗ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਅਕਾਸ਼ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਹੈਂ। ਆ, ਅਸੀਂ ਇਕ ਹੋਈਏ, ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਲਈ ਬੀਜ ਰੱਖੀਏ।” ਫਿਰ ਉਹ ਪਤਨੀ ਦੀਆਂ ਟੰਗਾਂ ਵੱਖ ਕਰਕੇ ਕਹਿੰਦਾ, “ਮੈਂ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹਾਂ।” ਮਨ ਦੀ ਨਿਯਤ ਪਤਨੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਜੋੜ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਅਨੁਕੂਲ ਰੁਝਦਾ ਹੋਇਆ ਕਹਿੰਦਾ, “ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜਠਰ ਤਿਆਰ ਕਰੇ, ਤਵਸ਼ਟਰ ਆਕਾਰ ਦੇਵੇ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਬੀਜ ਪਾਏ, ਧਾਤਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਗਰਭ ਰੱਖੇ। ਗਰਭ ਰੱਖ, ਓ ਸ਼ਿਨੀਵਾਲੀ; ਗਰਭ ਰੱਖ, ਓ ਪ੍ਰਥੁਸ਼ਟੁਕਾ; ਦੋਵੇਂ ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਕਮਲ-ਮਾਲਾ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਗਰਭ ਰੱਖਣ।” ਦੋ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਅੱਗ ਵਾਲੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਦੋ ਅਸ਼ਵਿਨੀ churn ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਦਸਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਗਰਭ invoke ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਗਰਭਵਤੀ ਹੈ, ਅਕਾਸ਼ ਇੰਦ੍ਰ ਨਾਲ, ਹਵਾ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਗਰਭ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ। ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਕਮਲ ਦੇ ਤਲਾਬ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਰਭ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹਿਲੇ, ਜਠਰ ਵਿਚ ਮਜਬੂਤ ਰਹੇ। ਇੰਦ੍ਰ ਲਈ ਇਹ ਘੇਰਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਬੰਦ ਤੇ ਆਸਰੇ ਨਾਲ; ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਇਸਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਇਹ ਗਰਭ ਨਾਲ ਮਜਬੂਤ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਬੱਚਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਾ ਅੱਗ ਜਗਾ ਕੇ, ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਘਿਉ ਤੇ ਦਹੀਂ ਮਿਲਾ ਕੇ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਹੈ: “ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹੋਵਾਂ, ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਧਨ-ਧਾਨ ਤੋਂ ਵੱਖ ਨਾ ਹੋਵਾਂ, ਸਵਾਹਾ। ਮੈਂ ਪ੍ਰਾਣ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ, ਮਨ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਸਵਾਹਾ।” ਜੋ ਕੁਝ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਅੱਗੀ, ਜੋ ਯੋਗ੍ਯਤਾ ਜਾਣਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡਾ ਹਵਨ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ, ਸਵਾਹਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣਾ ਸੱਜਾ ਕੰਨ ਬੱਚੇ ਦੇ ਸੱਜੇ ਕੰਨ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ “ਵਾਣੀ, ਵਾਣੀ, ਵਾਣੀ” ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਨਾਂਮ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, “ਤੂੰ ਵੇਦ ਹੈਂ”—ਇਹ ਉਸਦਾ ਗੁਪਤ ਨਾਂਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਦਹੀਂ, ਸ਼ਹਦ, ਘਿਉ ਅਤੇ ਲੁਕਿਆ ਸੋਨਾ ਮਿਲਾ ਕੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਹਿੰਦਾ, “ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।” ਫਿਰ, ਉਹ ਬੱਚੇ ਨੂੰ “ਵੇਦ” ਨਾਂਮ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਸਦਾ ਗੁਪਤ ਨਾਂਮ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦਾ ਹੈ: “ਪਥਰ ਵਰਗਾ ਹੋ, ਕੁਹਾੜੀ ਵਰਗਾ ਹੋ, ਅਪਿਘਲਤ ਸੋਨਾ ਹੋ; ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਨਾਂਮ ਨਾਲ ਆਪਾ ਹੈਂ। ਸੌ ਪਤਝੜਾਂ ਜੀਉ।” ਫਿਰ ਮਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ: “ਹੇ ਮੈਤ੍ਰਾਵਰੁਣੀ, ਤੂੰ ਵੀਰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਅਜਿਹਾ ਹੀਰੋ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕ ਬਣ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਵੀਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।” ਫਿਰ, ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਮਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਮਾਂ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਹਿੰਦਾ: “ਤੇਰੀ ਇਹ ਛਾਤੀ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਘਿਉ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦਾਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਲਦੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਸਰਸਵਤੀ, ਇਹ ਇੱਥੇ ਪਾਲਣ ਲਈ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ।” ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: “ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਪਿਤਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਮਹਾਨ ਦਾਦਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਹਾਨ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਯਸ਼ ਅਤੇ ਆਤਮਿਕ ਤੇਜ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਅਜਿਹਾ ਪੁੱਤਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।