ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਦੇ ਗੁੱਝੇ ਰਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਦਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਵਾਲੇ ਅਨਾਜ—ਚਾਵਲ, ਜੌ, ਤਿਲ, ਮਾਸ, ਅਨੁਪ੍ਰਿਯੰਗੁ, ਗਹੂੰ, ਦਾਲ, ਖਲਵਾ ਅਤੇ ਖਲਾਕੁਲਾ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਧਾ-ਅੱਧਾ ਪੀਸ ਕੇ, ਦਹੀਂ, ਸ਼ਹਦ ਅਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਅੰਸ਼ ਪੌਦੇ ਹਨ, ਪੌਦਿਆਂ ਦਾ ਫੁੱਲ, ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਫਲ, ਫਲ ਦਾ ਮਨੁੱਖ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਅੰਸ਼ ਵੀਰਯ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਇਥੇ ਮੈਂ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਨੀਂਹ ਰੱਖਾਂ।” ਉਸ ਨੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਇੱਕ ਨਾਰੀ ਦਾ ਸ੍ਰਿਜਨ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਨਾਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹੀ ਸੰਪਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਰੀ ਦਾ ਸ੍ਰਿਜਨ ਕੀਤਾ। ਨਾਰੀ ਦਾ ਚੌਕ—ਉਸ ਦੀ ਗੋਦ; ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ—ਯਜਨ ਦੀ ਕੁਸ਼; ਚਮੜੀ—ਦੋ ਢੱਕਣ ਵਾਲੇ ਪੱਥਰ; ਅਤੇ ਅੱਗ—ਮੱਧ ਵਿਚ, ਜੋ ਯੋਨੀ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਨਾਰੀ ਨਾਲ ਸੰਭੋਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਜਾਣਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦਾ ਧਰਮ ਨਾਰੀ ਲੈ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਬਾਰੇ, ਉਦਦਾਲਕ ਅਰੁਣੀ, ਨਖਾ ਮੌਦਗਲਯ ਅਤੇ ਕੁਮਾਰ ਹਰੀਤਾ ਨੇ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਯਮ ਜਾਂ ਧਰਮ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਇਹ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ, ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਕਸਰ, ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਵੀਰਯ ਸੁਪਨੇ ਜਾਂ ਜਾਗਣ ਵਿੱਚ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤਦ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ: “ਜੋ ਵੀਰਯ ਅੱਜ ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਪੌਦਿਆਂ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਉਹ ਵਾਪਸ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ, ਮੇਰੀ ਚਮਕ, ਮੇਰੀ ਸੰਪਤੀ ਵਾਪਸ ਆਵੇ; ਘਰ ਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਆਪਣੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਣ।” ਉਹ ਅੰਗੂਠਾ ਤੇ ਅੰਗੂਠੀ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ, ਛਾਤੀ ਜਾਂ ਭੌਂਹਾਂ ਵਿਚ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ: “ਤਾਕਤ, ਸ਼ਕਤੀ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਸੰਪਤੀ ਅਤੇ ਧਰਮ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਹੋਣ।” ਮਹਾਵਾਰੀ ਵਾਲਾ ਕਪੜਾ ਨਾਰੀ ਦੀ ਸੰਪਤੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਨਾਰੀ ਮਹਾਵਾਰੀ ਵਾਲਾ ਕਪੜਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਵੇ, ਉਹਦੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਲਾਮ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਨਾਰੀ ਉਹ ਕਪੜਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੇ। ਜੇ ਨਾਰੀ ਖੁਦ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਪਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਦੰਡ ਜਾਂ ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ ਮਿਲਾਪ ਕਰੇ; “ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਤੀ ਬਿਨਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਦੇ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ, “ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ,” ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਪਤੀ ਸੰਯਮ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ, “ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।” ਆਪਣਾ ਮਨ ਉਸ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਜੋੜ ਕੇ, ਯੋਨੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ: “ਤੂੰ ਅੰਗ-ਅੰਗ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਦਿਲ ਤੋਂ ਉਭਰੀ; ਤੂੰ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਸਰਵੋਤਮ ਅੰਸ਼, ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਚੋਟ ਲੱਗੀ ਤੇ ਲਗਾਈ।” ਜੇ ਪਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, “ਉਹ ਗਰਭਵਤੀ ਨਾ ਹੋਵੇ,” ਤਾਂ ਮਨ ਉਸ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅੰਗ ਨਾਲ ਵੀਰਯ ਵਾਪਸ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, “ਤੇਰੇ ਵੀਰਯ ਨਾਲ ਮੈਂ ਵੀਰਯ ਵਾਪਸ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਰੀ ਗਰਭਵਤੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਜੇ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, “ਉਹ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋਵੇ,” ਤਾਂ ਮਨ ਉਸ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਾਹ ਦੇ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅੰਗ ਨਾਲ ਵੀਰਯ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, “ਤੇਰੇ ਵੀਰਯ ਨਾਲ ਮੈਂ ਵੀਰਯ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਰੀ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਪਤੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ ਤੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਾਰਾਜ਼ੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕੱਚੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਜਗਾ ਕੇ, ਕੁਸ਼ ਦੀ ਘਾਸ ਅਲਟ-ਪਲਟ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ 'ਤੇ ਘੀ ਲਗਾਈ ਸ਼ਰਾ ਘਾਸ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਲੱਕੜਾਂ ਅਲਟ-ਪਲਟ ਰੱਖ ਕੇ, ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ: “ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਅਸੁਭਾਗਤਾ ਲੈ ਲਵਾਂ, ਬਾਂਝਪਨ ਲੈ ਲਵਾਂ, ਨਿਸ਼-ਸੰਤਾਨਤਾ ਲੈ ਲਵਾਂ, ਨਿਸ਼-ਤਾਕਤ ਲੈ ਲਵਾਂ।” ਹਰ ਵਾਰੀ “ਲੈ ਲਵਾਂ” ਕਹਿੰਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਸ਼ਾਪ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਤਾਕਤ ਤੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਹੋ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਮਜ਼ਾਕ ਨਹੀਂ ਉਡਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਐਸਾ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਰੀਤ ਦੁਬਾਰਾ ਦੱਸ ਕੇ, ਐਸਾ ਹੀ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, “ਲੈ ਲਵਾਂ”, ਅਤੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਪਤੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮਹਾਵਾਰੀ ਵਿਚ ਪਾਏ, ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਤੱਕ ਕੁਸ਼ ਘਾਸ ਨਾਲ ਘੀ ਪੀ ਕੇ, ਗੰਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ ਰਹੇ; ਨਾ ਕੋਈ ਸ਼ੂਦਰ, ਨਾ ਸ਼ੂਦਰਣ ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹੇ। ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਬਾਅਦ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਚਾਵਲ ਪੀਸੇ। ਜੇ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, “ਸਫੈਦ ਚਮੜੀ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ,” ਤਾਂ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, “ਪੂਰਾ ਜੀਵਨ ਜੀਵੇ,” ਕਹਿ ਕੇ, ਦੂਧ ਤੇ ਘੀ ਵਾਲਾ ਚਾਵਲ ਪਕਾ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, “ਪਿਲਾ ਜਾਂ ਲਾਲ ਚਮੜੀ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ,” ਤਾਂ ਦੋ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, “ਪੂਰਾ ਜੀਵਨ ਜੀਵੇ,” ਕਹਿ ਕੇ, ਦਹੀਂ ਤੇ ਘੀ ਵਾਲਾ ਚਾਵਲ ਪਕਾ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਖਾਂ। ਜੇ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, “ਕਾਲੀ ਜਾਂ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ,” ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, “ਪੂਰਾ ਜੀਵਨ ਜੀਵੇ,” ਕਹਿ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਘੀ ਵਾਲਾ ਚਾਵਲ ਪਕਾ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਖਾਂ। ਜੇ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, “ਗਿਆਨੀ ਧੀ ਹੋਵੇ,” ਤਾਂ, “ਪੂਰਾ ਜੀਵਨ ਜੀਵੇ,” ਕਹਿ ਕੇ, ਤਿਲ ਤੇ ਘੀ ਵਾਲਾ ਚਾਵਲ ਪਕਾ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਖਾਂ। ਜੇ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, “ਗਿਆਨੀ ਪੁੱਤਰ, ਸਭਾ ਵਿਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ,” ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, “ਪੂਰਾ ਜੀਵਨ ਜੀਵੇ,” ਕਹਿ ਕੇ, ਮਾਸ ਤੇ ਘੀ ਵਾਲਾ ਚਾਵਲ ਪਕਾ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਖਾਂ; ਇਸ ਲਈ, ਬਲਦ ਜਾਂ ਬਲਦ ਦੀ ਮਾਸ ਵਰਤੋ। ਸਵੇਰ ਨੂੰ, ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਘੀ ਨਾਲ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਕੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ, “ਅੱਗਿ ਨੂੰ, ਸਵਾਹਾ; ਅਨੁਮਤੀ ਨੂੰ, ਸਵਾਹਾ; ਸਵਿਤਾ ਨੂੰ, ਸੱਚੀ ਉਤਪਤੀ, ਸਵਾਹਾ,” ਕਹਿ ਕੇ, ਆਹੁਤੀ ਦੇ। ਫਿਰ ਭੋਜਨ ਖਾਏ, ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਦੇ। ਹੱਥ ਧੋ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਦਾ ਭਾਂਡਾ ਭਰ ਕੇ, ਪਤਨੀ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਛਿੜਕ ਕੇ ਕਹੇ, “ਉਠ, ਸੰਪਤੀ ਵਾਲੀ, ਹੋਰ ਖੇਤ ਚੁਣ; ਤੂੰ ਤੇ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਮਿਲ ਕੇ ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਕਰੋ।” ਫਿਰ ਪਤੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ, “ਮੈਂ ਪ੍ਰਾਣ-ਸ਼ਕਤੀ, ਤੂੰ ਸਰੀਰ; ਤੂੰ ਪ੍ਰਾਣ-ਸ਼ਕਤੀ, ਮੈਂ ਸਰੀਰ; ਮੈਂ ਸਾਮਨ, ਤੂੰ ਰਿਕ; ਮੈਂ ਅਕਾਸ਼, ਤੂੰ ਧਰਤੀ। ਆ, ਮਿਲ ਕੇ ਸੰਤਾਨ ਲਈ ਵੀਰਯ ਰੱਖੀਏ।” ਪਤਨੀ ਦੇ ਪੈਰ ਖੋਲ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ, “ਮੈਂ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਖੋਲਦਾ ਹਾਂ।” ਮਨ ਉਸ 'ਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਜੋੜ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਅੰਗ-ਅੰਗ 'ਤੇ ਹਥ ਰੱਖ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ, “ਵਿਸ਼ਨੂ ਗਰਭ ਤਿਆਰ ਕਰੇ, ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਰੂਪ ਬਣਾਏ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਵੀਰਯ ਦੇਵੇ, ਧਾਤ੍ਰ ਗਰਭ ਰੱਖੇ। ਸ਼ਿਨੀਵਾਲੀ, ਗਰਭ ਰੱਖ; ਪ੍ਰਥੁਸ਼ਟੁਕਾ, ਗਰਭ ਰੱਖ; ਦੋ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਕਮਲ ਮਾਲਾ ਵਾਲੇ, ਗਰਭ ਰੱਖਣ।” ਦੋ ਸੁਨਹਿਰੀ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲੱਕੜਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਦੋ ਅਸ਼ਵਿਨ churn ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗਰਭ invoke ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦਸਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਲਈ। ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਗਰਭਵਤੀ, ਆਕਾਸ਼ ਇੰਦਰ ਨਾਲ, ਹਵਾ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਗਰਭ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ। ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਕਮਲ ਵਾਲੇ ਤਲਾਬ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦੀ, ਤਿਵੇਂ ਗਰਭ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਿਲੇ; ਗਰਭ ਪੇਟ 'ਚ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋਵੇ। ਇੰਦਰ ਲਈ ਇਹ enclosure ਬਣਾਇਆ, ਬਾਰ ਤੇ shelter; ਇੰਦਰ, ਇਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਗਰਭ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਬੱਚਾ ਜੰਮਦਾ, ਪਤੀ ਅੱਗ ਜਗਾ ਕੇ, ਬੱਚਾ ਗੋਦ 'ਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਘੀ ਤੇ ਦਹੀਂ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ, “ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਲ ਸੰਪੰਨ ਹੋਵਾਂ, ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਪਸ਼ੂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਨਾ ਹੋਵਾਂ, ਸਵਾਹਾ। ਮੈਂ ਪ੍ਰਾਣ ਆਪਣੇ ਵਿਚ, ਮਨ ਤੇਰੇ ਵਿਚ, ਸਵਾਹਾ।” ਜੋ ਕੁਝ ਵਧ-ਵਧ ਕਰਿਆ, ਜਾਂ ਜੋ ਨਾ ਕਰਿਆ, ਅੱਗਿ, ਯੋਗ ਆਹੁਤੀ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਆਹੁਤੀ ਚੰਗੀ ਕਰੇ, ਸਵਾਹਾ। ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਸੱਜਾ ਕੰਨ ਬੱਚੇ ਦੇ ਸੱਜੇ ਕੰਨ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, “ਵਾਣੀ, ਵਾਣੀ, ਵਾਣੀ” ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਕਹਿੰਦਾ। ਫਿਰ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਨਾਮ ਦਿੰਦਾ, “ਤੂੰ ਵੇਦ ਹੈਂ,” ਇਹ ਉਸ ਦਾ ਗੁਪਤ ਨਾਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਫਿਰ ਦਹੀਂ, ਸ਼ਹਦ, ਘੀ ਤੇ ਲੁਕਿਆ ਸੋਨਾ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਖਵਾਉਂਦਾ, “ਤੇਰੇ 'ਤੇ ਧਰਤੀ, ਤੇਰੇ 'ਤੇ ਆਕਾਸ਼, ਤੇਰੇ 'ਤੇ ਅਕਾਸ਼, ਤੇਰੇ 'ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।” ਫਿਰ, ਸੱਜਾ ਕੰਨ ਬੱਚੇ ਦੇ ਸੱਜੇ ਕੰਨ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, “ਵਾਣੀ, ਵਾਣੀ, ਵਾਣੀ” ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਕਹਿੰਦਾ। ਫਿਰ, ਦਹੀਂ, ਸ਼ਹਦ, ਘੀ ਤੇ ਲੁਕਿਆ ਸੋਨਾ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਖਵਾਉਂਦਾ, “ਤੇਰੇ 'ਤੇ ਧਰਤੀ, ਤੇਰੇ 'ਤੇ ਆਕਾਸ਼, ਤੇਰੇ 'ਤੇ ਅਕਾਸ਼, ਤੇਰੇ 'ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।” ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਮ ਦਿੰਦਾ, “ਤੂੰ ਵੇਦ ਹੈਂ।” ਇਹ ਉਸ ਦਾ ਗੁਪਤ ਨਾਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਫਿਰ ਛੂਹ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ, “ਪੱਥਰ ਹੋ, ਕੁਲ੍ਹਾ ਹੋ, ਨਾ ਪਿਘਲਿਆ ਸੋਨਾ ਹੋ; ਤੂੰ ਆਪ ਹੈਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ। ਸੌ ਸਤੰਬਰ ਜੀਵ।” ਫਿਰ ਮਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ, “ਮੈਤਰਾਵਰੁਣੀ, ਤੂੰ ਵੀਰਪੁਰਖ ਤੋਂ ਵੀਰਪੁਰਖ ਜੰਮਿਆ। ਤੂੰ ਵੀਰਪੁਰਖ ਵਾਲੀ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਵੀਰਪੁਰਖ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ।” ਫਿਰ, ਬੱਚਾ ਮਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਮਾਂ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਦਿੰਦਾ, “ਤੇਰੀ ਛਾਤੀ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਘੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਵਾਧੂ, ਚੰਗੀ ਆਹੁਤੀ ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਧਨ ਪਾਲਦੀ, ਸਰਸਵਤੀ, ਇੱਥੇ ਪਾਲਣ ਲਈ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ।” ਲੋਕ ਉਸ ਬਾਰੇ ਕਹਿੰਦੇ, “ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਿਤਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਵੱਡਾ ਦਾਦਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਹ ਵੱਡੀ ਸੰਪਦਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਤੇ ਆਤਮ-ਤੇਜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਜੰਮਦਾ ਹੈ।