ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਆਤਮ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਆਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਨ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਧਰ ਕੇ ਕਰਦੇ, ਕਹਿੰਦੇ: "ਆਓ ਅਸੀਂ ਦਿਵ੍ਯ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਧਰੀਏ। ਰਾਤਾਂ ਤੇ ਸਵੇਰਾਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਹੋਣ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਧੂੜ ਮਿੱਠੀ ਹੋਵੇ, ਅਸਮਾਨ, ਜੋ ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮਿੱਠਾ ਹੋਵੇ।" ਫਿਰ ਉਹ ਬੋਲਦੇ, "ਹੇ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਸਾਡੀ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਮਿਲੇ। ਜੰਗਲ ਮਿੱਠਾ ਹੋਵੇ, ਸੂਰਜ ਮਿੱਠਾ ਹੋਵੇ, ਗਾਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਹੋਣ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਸਾਰੀ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਅਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਰਿਚਾਵਾਂ ਉਚਾਰਦੇ, ਅਤੇ ਆਖ਼ਿਰ 'ਚ ਕਹਿੰਦੇ, "ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਬਣ ਜਾਵਾਂ।" ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਹੱਥ ਧੋ ਕੇ, ਉਹ ਅੱਗ ਵੱਲ ਪਿੱਠ ਕਰਕੇ ਬੈਠ ਜਾਂਦੇ। ਸਵੇਰੇ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਤੇ ਕਹਿੰਦੇ, "ਤੂੰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੋ ਲੋਟਸ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੋ ਲੋਟਸ ਬਣ ਜਾਵਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੱਗ ਵੱਲ ਪਿੱਠ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਦੇ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਉਦਾਲਕ ਆਰੁਣੀ, ਜੋ ਵਾਜਸਨੇਯ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਯਾਜ਼੍ਨਵਲਕ੍ਯ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਸਨ, ਕਹਿੰਦੇ: "ਜੇਕਰ ਸੁੱਕੇ ਠੁੱਟਿਆਂ 'ਤੇ ਇਹ ਛਿੜਕਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਡਾਲੀਆਂ ਉੱਗਣਗੀਆਂ, ਪੱਤੇ ਨਿਕਲਣਗੇ।" ਇਹ ਗੱਲ ਯਾਜ਼੍ਨਵਲਕ੍ਯ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਮਧੁਕਾ, ਭਾਗਵਿੱਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਚੂਡਾ, ਆਯਸਥੂਨਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਜਨਕ, ਅਤੇ ਜਾਬਾਲਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਤ੍ਯਕਾਮਾ ਨੂੰ ਵੀ ਦੱਸੀ। ਹਰ ਵਿਦਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਜੇਕਰ ਇਹ ਵਿਦਿਆ ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ 'ਤੇ ਵਰਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ 'ਚ ਵੀ ਨਵੀਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਵਿਦਿਆ ਕਿਸੇ ਅਣਜਾਣ ਜਾਂ ਅਪਾਤ੍ਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸੀ ਜਾਂਦੀ। ਉਦੁੰਬਰ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਬਣੇ ਚਾਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ: ਉਦੁੰਬਰ ਦੀ ਕਰਛੀ, ਹਵਨ ਦੀ ਚਮਚ, ਸਮੀਦ੍ਹਾ ਅਤੇ ਅੱਗ ਪ੍ਰਜਲਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਦੋ ਲੱਕੜਾਂ। ਦਸ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਅਨਾਜ—ਚੌਲ, ਜੌ, ਤਿਲ, ਮੂੰਗ, ਅਨੁਪ੍ਰਿਯੰਗੁ, ਗੇਹੂੰ, ਮਸੂਰ, ਖਲਵਾ ਅਤੇ ਖਲਕੁਲਾ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੀਸ ਕੇ, ਦਹੀਂ, ਮਧੂ ਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਹਵਨ ਲਈ ਘੀ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ। ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਸਰਵੋਤਮ ਤੱਤ ਪੌਦੇ ਹਨ, ਪੌਦਿਆਂ ਦੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਫਲ, ਫਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਵੀਰਜ—ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਸਾਰ ਹੈ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਆਪਣੀ ਨੀਂਹ ਇੱਥੇ ਰੱਖਾਂ।" ਉਸ ਨੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਰਚਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਲਈ, ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਇਸਤ੍ਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹੀ ਲੱਖਮੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਉਸਤ੍ਰੀ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਇਸਤ੍ਰੀ ਦੀ ਗੋਦ ਹੀ ਵੇਦੀ, ਵਾਲ ਕੁਸ਼ਾ, ਚਮੜਾ ਆਵਰਨ ਪੱਥਰ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਪ੍ਰਜਲਿਤ ਹੁੰਦੀ, ਉਹ ਜਗ੍ਹਾ ਯੋਨੀ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਇਸਤ੍ਰੀ ਨਾਲ ਸੰਭੋਗ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਵਜਪੀਯ ਯਜña ਵਾਂਗੂ ਵੱਡਾ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਪੂੰਜੀ ਇਸਤ੍ਰੀ ਲੈ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਉਦਾਲਕ ਆਰੁਣੀ, ਨਖ ਮੌਦਗਲਯ, ਅਤੇ ਕੁਮਾਰ ਹਰਿਤ ਨੇ ਵੀ ਇਹੀ ਗਿਆਨ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਉੱਚ ਕੋਟ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸਯਮ ਜਾਂ ਪੁੰਨ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਇਹ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ ਸੰਭੋਗ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਇਸ ਲੋਕ ਤੋਂ ਵਿਹਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਈਆਂ ਦਾ ਵੀਰਜ ਸੁੱਤੇ ਜਾਂ ਜਾਗਦੇ ਹੋਇਆ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਐਸੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੀਰਜ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ, "ਅੱਜ ਜਿੰਨਾ ਵੀ ਮੇਰਾ ਵੀਰਜ ਧਰਤੀ, ਪੌਦਿਆਂ ਜਾਂ ਪਾਣੀ 'ਚ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਉਹ ਵਾਪਸ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ, ਉੱਨਤੀ, ਅਤੇ ਧਨ ਵਾਪਸ ਆਵੇ; ਘਰ ਦੇ ਅੱਗ ਸਥਾਪਿਤ ਰਹਿਣ।" ਉਹ ਅੰਗੂਠਾ ਅਤੇ ਅੰਗੁਠੇ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ, ਛਾਤੀ ਜਾਂ ਭੌਂਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਪਾਣੀ 'ਚ ਆਪਣਾ ਆਪ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਕਹਿੰਦਾ, "ਉੱਨਤੀ, ਤਾਕਤ, ਯਸ਼, ਧਨ ਅਤੇ ਪੁੰਨ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੋਣ।" ਔਰਤ ਦੀ ਮਹਾਵਾਰੀ ਵਾਲਾ ਕਪੜਾ ਉਸ ਦੀ ਲੱਖਮੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਆਪ ਕਪੜਾ ਦੇਵੇ ਤੇ ਪਤੀ ਚਾਹਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੇ। ਜੇ ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ, "ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਯਸ਼ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਯਸ਼ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ," ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਪਤੀ ਸੰਯਮ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੇ, ਤਾਂ ਕਹਿੰਦਾ, "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ," ਅਤੇ ਉਦੇਸ਼ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਜੋੜ ਕੇ, ਯੋਨੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਦਾ: "ਅੰਗ ਤੋਂ ਅੰਗ ਤੂੰ ਜੰਮੀ, ਦਿਲ ਤੋਂ ਉਠੀ; ਤੂੰ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਤੱਤ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ।" ਜੇ ਉਹ ਚਾਹੇ ਕਿ ਇਸਤ੍ਰੀ ਗਰਭਵਤੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅੰਗ ਨਾਲ ਵੀਰਜ ਵਾਪਸ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਕਹਿੰਦਾ, "ਤੇਰੇ ਵੀਰਜ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਵੀਰਜ ਵਾਪਸ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ," ਤਾਂ ਇਸਤ੍ਰੀ ਗਰਭਵਤੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਜੇ ਚਾਹੇ ਕਿ ਗਰਭ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਉਲਟਾ ਕਰਕੇ ਕਹਿੰਦਾ, "ਤੇਰੇ ਵੀਰਜ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਵੀਰਜ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ," ਤਾਂ ਗਰਭ ਠਹਿਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗੇ ਕਿ ਇਸਤ੍ਰੀ ਦਾ ਪ੍ਰੇਮੀ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਰੁੱਸਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਘੜੇ 'ਚ ਅੱਗ ਜਗਾਉਂਦਾ, ਕੁਸ਼ਾ ਉਲਟੀ ਰੱਖ ਕੇ, ਉੱਤੇ ਘਿਉ ਲਗੀਆਂ ਤਿੰਨ ਸ਼ਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲੱਕੜਾਂ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਤੇ ਹਰ ਵਾਰੀ ਕਹਿੰਦਾ, "ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਅਪਸ਼ਕੁਨ, ਬਾਂਝਪਨ, ਨਿਸ਼ਕੰਤਾ, ਅਤੇ ਅਸ਼ਕਤੀ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਐਸਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਪੁੰਨ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਕਿਸੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਇਸਤ੍ਰੀ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਜੇ ਪਤੀ, ਇਸਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਮਹਾਵਾਰੀ ਵਿੱਚ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਤੱਕ ਕੁਸ਼ਾ ਨਾਲ ਘਿਉ ਪੀਵੇ, ਗੰਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਅਤੇ ਨਾ ਉਹ ਤੇ ਨਾ ਕੋਈ ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰਣੀ ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹੇ। ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਬਾਅਦ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਚੌਲ ਪੀਸੇ। ਜੇ ਚਾਹੇ ਕਿ ਚਿੱਟਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੇਦ ਉਚਾਰ ਕੇ, "ਉਹ ਪੂਰਾ ਆਯੁ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ," ਕਹਿ ਕੇ, ਦੁੱਧ ਤੇ ਘਿਉ ਨਾਲ ਚੌਲ ਪਕਾ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਵਣ। ਜੇ ਚਾਹੇ ਕਿ ਪੀਲਾ ਜਾਂ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦੋ ਵੇਦ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਦਹੀਂ ਤੇ ਘਿਉ ਨਾਲ ਚੌਲ ਪਕਾ ਕੇ ਖਾਵਣ। ਜੇ ਚਾਹੇ ਕਿ ਕਾਲਾ ਜਾਂ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਤਿੰਨ ਵੇਦ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਘਿਉ ਨਾਲ ਚੌਲ ਪਕਾ ਕੇ ਖਾਵਣ। ਜੇ ਚਾਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਧੀ ਹੋਵੇ, ਤਿਲ ਤੇ ਘਿਉ ਨਾਲ ਚੌਲ ਪਕਾ ਕੇ ਖਾਵਣ। ਜੇ ਚਾਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਵੇਦ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਮਾਸ ਤੇ ਘਿਉ ਨਾਲ ਚੌਲ ਪਕਾ ਕੇ ਖਾਵਣ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਲਦ ਜਾਂ ਸਾਂਡ ਦਾ ਮਾਸ ਵਰਤਿਆ ਜਾਵੇ। ਸਵੇਰੇ, ਪੱਕੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ, ਅਨੁਮਤੀ ਨੂੰ, ਤੇ ਸਾਵਿਤਾ ਨੂੰ "ਸੱਚਾ ਸੰਤਾਨ" ਕਹਿ ਕੇ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ, ਜੋ ਬਚ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਦੇਂਦੇ ਹਨ। ਹੱਥ ਧੋ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ ਲੋਟਾ ਭਰ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪਤਨੀ 'ਤੇ ਛਿੜਕਦੇ ਹਨ, ਕਹਿੰਦੇ, "ਉਠ, ਹੇ ਲੱਖਮੀਵਤੀ, ਹੋਰ ਖੇਤ ਵਲ ਵਧ; ਤੂੰ ਤੇ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਮਿਲ ਕੇ ਸੰਤਾਨ ਉਤਪੰਨ ਕਰੋ।" ਫਿਰ, ਉਹ ਪਤਨੀ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ, "ਮੈਂ ਪ੍ਰਾਣ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਸਰੀਰ; ਤੂੰ ਪ੍ਰਾਣ, ਮੈਂ ਸਰੀਰ; ਮੈਂ ਸਾਮਨ, ਤੂੰ ਰਿਗ; ਮੈਂ ਅਕਾਸ਼, ਤੂੰ ਧਰਤੀ। ਆ, ਅਸੀਂ ਮਿਲ ਕੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਲਈ ਵੀਰਜ ਰੱਖੀਏ।" ਪਤਨੀ ਦੇ ਪੈਰ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ, "ਮੈਂ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹਾਂ।" ਉਦੇਸ਼ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਜੋੜ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਲਕੀਰ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹਥ ਫੇਰਦੇ, ਕਹਿੰਦੇ, "ਵਿਸ਼ਣੂ ਗਰਭ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰੇ, ਤਵਸ਼ਟਰ ਰੂਪ ਬਣਾਵੇ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਡਾਲੇ, ਧਾਤਾ ਗਰਭ ਰੱਖੇ। ਸਿਨੀਵਾਲੀ, ਪ੍ਰਥੁਸ਼ਟੁਕਾ, ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕਵਚ ਵਾਲੇ ਦੇਵੀ, ਤੁਸੀਂ ਗਰਭ ਰੱਖੋ।" ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਦੋ ਅਰਣੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਦੇਵਤੇ ਗਰਭ churn ਕਰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਗਰਭ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਲਈ। ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਅਕਾਸ਼ ਇੰਦਰ ਨਾਲ, ਤੇ ਹਵਾ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨਾਲ ਗਰਭਵਤੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਗਰਭ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ। ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਦੇ ਹੋਏ, ਕਹਿੰਦੇ, "ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਕਮਲ-ਸਰੋਵਰ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦੀ, ਇਉਂ ਹੀ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਗਰਭ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਿਲੇ, ਤੇ ਗਰਭ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹੇ। ਇੰਦਰ ਲਈ ਇਹ ਰੱਖਿਆ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਇਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਗਰਭ ਨਾਲ ਇਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਵੇ।" ਜਦੋਂ ਬੱਚਾ ਜੰਮਦਾ, ਪਿਤਾ ਅੱਗ ਲਗਾ ਕੇ, ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਗੋਦ 'ਚ ਰੱਖਦਾ, ਤੇ ਦਹੀਂ, ਮਧੂ ਤੇ ਘਿਉ ਮਿਲਾ ਕੇ ਹਵਨ ਕਰਦਾ, ਕਹਿੰਦਾ, "ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਘਰ-ਵਾਧੂ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਵਾਧੂ ਕਰਾਂ, ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਪਸ਼ੂ ਤੋਂ ਵਿੱਛੋੜਾ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ, ਮਨ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਕੰਨ ਨੂੰ ਬੱਚੇ ਦੇ ਸੱਜੇ ਕੰਨ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ "ਵਾਣੀ, ਵਾਣੀ, ਵਾਣੀ" ਕਹਿੰਦਾ। ਫਿਰ, ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਨਾਮ ਰੱਖ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ, "ਤੂੰ ਵੇਦ ਹੈਂ," ਤੇ ਇਹ ਉਸ ਦਾ ਗੁਪਤ ਨਾਮ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦਹੀਂ, ਮਧੂ, ਘਿਉ ਤੇ ਲੁਕਿਆ ਸੋਨਾ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਖੁਆਉਂਦਾ, ਕਹਿੰਦਾ, "ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮੈਂ ਧਰਤੀ, ਅਕਾਸ਼, ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਪਿਆਰ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਰੀਤਾਂ ਨਾਲ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਹਰ ਪੜਾਅ 'ਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਜੋਤ ਜਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਧਰਮ, ਆਰਥ, ਕਾਮ ਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।