ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਵਿਚ ਵਿਚਾਰ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਬੋਲੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਵੀ ਉੱਤਮ ਹੈਂ।" ਅੱਖ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਆਧਾਰ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਵੀ ਆਧਾਰ ਹੈਂ।" ਕੰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਸੰਪੱਤੀ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਵੀ ਸੰਪੱਤੀ ਹੈਂ।" ਮਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਨਿਵਾਸ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਵੀ ਨਿਵਾਸ ਹੈਂ।" ਤੇ ਵੰਸ਼ਜ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਵੰਸ਼ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਵੀ ਵੰਸ਼ ਹੈਂ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੇਰਾ ਭੋਜਨ ਤੇ ਮੇਰਾ ਵਸਤ੍ਰ ਕੀ ਹੈ?" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਘੋੜਿਆਂ, ਪਸ਼ੂਆਂ, ਕੀੜਿਆਂ, ਉੱਡਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰਾ ਭੋਜਨ ਹੈ; ਪਾਣੀ ਤੇਰਾ ਵਸਤ੍ਰ ਹੈ।" ਦਰਅਸਲ, ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭੋਜਨ ਹੀ ਹੈ। ਜੋ ਗਿਆਨੀ ਇਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਖਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇ ਮਗਰੋਂ ਪਾਣੀ ਚੁੰਢਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣਾ ਭੋਜਨ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਖਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇ ਮਗਰੋਂ ਪਾਣੀ ਚੁੰਢੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਭੋਜਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੱਡਿਆਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾਸ ਦੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਭ ਦਿਨਾਂ ਉੱਤੇ, ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ ਦੀ ਉਪਸਦ ਵਰਤ ਰੱਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਉਦੁੰਬਰ ਦੇ ਫਲ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਗਾ ਕੇ, ਅੱਗ ਸਜਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਘਿਉ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਪੁਸ਼ਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਥ ਕੇ, ਹਵਨ ਕਰੇ। "ਹੇ ਜਾਤਵੇਦਸ! ਜਿੰਨੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਮੇਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨ। ਸਵਾਹਾ।" "ਜਦ ਤੂੰ ਚੌਪਾਇਆ ਵਾਂਗ ਲੇਟਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਆਸਰਾ ਹਾਂ; ਘਿਉ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਾਲਣਹਾਰ! ਸਵਾਹਾ। ਵੰਸ਼ ਵਧੇ, ਤੇ ਇਹ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਨਾ ਚਲੇ ਜਾਣ।" ਇਹ ਤੀਜੀ ਆਹੁਤੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਵੱਡੇ ਨਾਮ ਤੇ ਗੁਣ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ - ਜੇਠੇ ਲਈ, ਉੱਤਮ ਲਈ, ਪ੍ਰਾਣ ਲਈ, ਬੋਲੀ ਲਈ, ਆਧਾਰ ਲਈ, ਅੱਖ ਲਈ, ਸੰਪੱਤੀ ਲਈ, ਕੰਨ ਲਈ, ਨਿਵਾਸ ਲਈ, ਮਨ ਲਈ, ਵੰਸ਼ ਲਈ, ਬੀਜ ਲਈ, ਅਸਤਿਤਵ ਲਈ, ਬਣਨ ਲਈ, ਸੰਸਾਰ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਲਈ, ਧਰਤੀ ਲਈ, ਆਕਾਸ਼ ਲਈ, ਅਸਮਾਨ ਲਈ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਲਈ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਲਈ, ਕਸ਼ਤ੍ਰ ਲਈ, ਭੂਹ, ਭੁਵਹ, ਸਵਹ, ਭੂਰਭੁਵਹ, ਅਗਨਿ, ਸੋਮ, ਤੇਜ, ਚਮਕ, ਸੰਪੱਤੀ, ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ, ਸਰਸਵਤੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ - ਹਰ ਇੱਕ ਲਈ "ਸਵਾਹਾ" ਆਖ ਕੇ, ਮਥਣ ਵਾਲੀ ਵਸਤੂ ਦੀ ਸਾਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਫਿਰ ਅੱਗ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ, ਆਖਦਾ ਹੈ: "ਤੂੰ ਗਤੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਪੂਰਨਤਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਥਿਰਤਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਏਕਤਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਵੀਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਗੀਤ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸੁਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਨਮੀ ਤੇ ਜਲ ਰਹਿਤ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਵਿਅਪਕ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਚਾਨਣ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਭੋਜਨ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਮੌਤ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਲੀਨਤਾ ਹੈਂ।" ਫਿਰ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਆਖਦਾ ਹੈ: "ਤੂੰ ਕੱਚੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰ, ਰਾਜਾ ਤੈਨੂੰ ਰਾਜ ਕਰੇ।" ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਚੁੰਢਦਾ ਹੈ, ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ: "ਉਹ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਸੱਚ ਲਈ ਵਹਿਣ, ਮਿੱਠੇ ਦਰਿਆ ਵਹਿਣ; ਜੜੀਆਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਿੱਠੀਆਂ ਹੋਣ। ਭੂਹ, ਸਵਾਹਾ।" "ਅਸੀਂ ਦਿਵ੍ਯ ਚਮਕ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰੀਏ; ਰਾਤਾਂ ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਧੂੜ ਮਿੱਠੀ ਹੈ, ਅਸਮਾਨ, ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ, ਮਿੱਠਾ ਹੈ। ਭੁਵਹ, ਸਵਾਹਾ।" "ਬੁੱਧਿ ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੇਵੇ। ਜੰਗਲ ਮਿੱਠਾ ਹੋਵੇ, ਸੂਰਜ ਮਿੱਠਾ ਹੋਵੇ, ਗਾਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਿੱਠੀਆਂ ਹੋਣ। ਸਵਹ, ਸਵਾਹਾ।" ਉਹ ਪੂਰੀ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ, ਸਾਰੇ ਮਧੁਰ ਮੰਤ੍ਰ, ਸਾਰੇ ਉਚਾਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ: "ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਬਣ ਜਾਵਾਂ।" ਭੂਰਭੁਵਹ ਸਵਹ, ਸਵਾਹਾ। ਪਾਣੀ ਚੁੰਢਣ, ਹੱਥ ਧੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਲ ਪਿੱਠ ਕਰਕੇ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਖਦਾ ਹੈ: "ਤੂੰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚ ਇਕੱਲਾ ਕੌਂਵਲ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਇਕੱਲਾ ਕੌਂਵਲ ਬਣ ਜਾਵਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾ ਕੇ, ਅੱਗ ਵੱਲ ਪਿੱਠ ਕਰਕੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਦਾਲਕ ਆਰੁਣੀ, ਜੋ ਯਾਜ਼ਨਵਲਕ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਸਨ, ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਜੇ ਕੋਈ ਸੁੱਕੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਉੱਤੇ ਇਹ ਛਿੜਕ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਡਾਲੀਆਂ ਨਿਕਲ ਆਉਣ, ਪੱਤੇ ਉੱਗਣ।" ਇਹ ਗੱਲ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਮਧੂਕਾ, ਪੈੰਗੀ ਪੁੱਤਰ, ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਯਾਜ਼ਨਵਲਕ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਜੇ ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ ਉੱਤੇ ਇਹ ਛਿੜਕੋ, ਤਾਂ ਡਾਲੀਆਂ ਤੇ ਪੱਤੇ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਮਧੂਕਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਚੂਡਾ, ਭਗਵਿੱਤਾ ਪੁੱਤਰ, ਨੂੰ ਇਹੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ: "ਜੇ ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ ਉੱਤੇ ਇਹ ਛਿੜਕੋ, ਤਾਂ ਡਾਲੀਆਂ ਤੇ ਪੱਤੇ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਚੂਡਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਜਨਕ, ਆਯਸਥੂਨਾ ਪੁੱਤਰ, ਨੂੰ ਇਹੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ। ਜਨਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਸਤ੍ਯਕਾਮ, ਜਾਬਾਲਾ ਪੁੱਤਰ, ਨੂੰ ਇਹੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ। ਫਿਰ ਸਤ੍ਯਕਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਇਹ ਗਿਆਨ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਦੱਸੋ ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਉਦੁੰਬਰ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਬਣੇ ਚਾਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ: ਉਦੁੰਬਰ ਦਾ ਚਮਚਾ, ਉਦੁੰਬਰ ਦੀ ਹਵਨ ਚਮਚੀ, ਉਦੁੰਬਰ ਦੀ ਲੱਕੜ, ਅਤੇ ਦੋ ਮਥਣ ਵਾਲੀਆਂ ਲੱਕੜਾਂ। ਦੱਸ ਕਿਸਮ ਦੇ ਅਨਾਜ ਹਨ: ਚੌਲ, ਜੌ, ਤਿਲ, ਮਸ਼, ਅਨੁਪ੍ਰਿਯੰਗੂ, ਗੇਹੂੰ, ਮਸੂਰ, ਖਲਵਾ, ਖਲਕੁਲਾ। ਹਰ ਇੱਕ ਦਾ ਅੱਧਾ ਪੀਸ ਕੇ, ਦਹੀਂ, ਸ਼ਹਦ, ਤੇ ਘਿਉ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਘਿਉ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਰਸ ਪੌਦੇ ਹਨ, ਪੌਦਿਆਂ ਦਾ ਫੁੱਲ, ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਫਲ, ਫਲ ਦਾ ਮਨੁੱਖ, ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਬੀਜ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇੱਥੇ ਆਧਾਰ ਬਣਾਵਾਂ।" ਉਸ ਨੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਰਚਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਲਈ, ਇਸਤਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੰਪੱਤੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਪੱਥਰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਬਣਾਇਆ। ਉਸ ਦਾ ਵੇਦਿਕਾ ਗੋਦ ਹੈ, ਵਾਲ ਕੂਸ਼ਾ ਘਾਸ ਹਨ, ਚਮੜੀ ਦੋ ਢੱਕਣ ਵਾਲੇ ਪੱਥਰ ਹਨ, ਤੇ ਅੱਗ ਵਿਚਕਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਯੋਨੀ ਹੈ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨਾ ਵਾਂਗ ਇਸਤਰੀ ਨਾਲ ਸੰਭੋਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਤਨਾ ਹੀ ਵੱਡਾ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਨਾ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਇਸਤਰੀ ਲੈ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਦਾਲਕ ਆਰੁਣੀ, ਨਖ ਮੌਦਗਲਯ, ਤੇ ਕੁਮਾਰ ਹਰਿਤ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਕਈ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸੈਲਖ ਤੇ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਕਈਆਂ ਦਾ ਬੀਜ ਸੁੱਤੇ ਜਾਂ ਜਾਗਦੇ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਆਖੇ: "ਅੱਜ ਜੋ ਵੀ ਮੇਰਾ ਬੀਜ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਪੌਦਿਆਂ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਇਹ ਬੀਜ ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ, ਉੱਤਸਾਹ, ਤੇ ਭਾਗ ਵਾਪਸ ਆਵੇ; ਘਰ ਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਟਿਕੀਆਂ ਰਹਿਣ।" ਅੰਗੂਠਾ ਤੇ ਅੰਗੂਠੀ ਵਾਲੀ ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ, ਛਾਤੀ ਜਾਂ ਭੌਂਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਜਾਣੇ, ਤਾਂ ਆਖੇ: "ਤਾਕਤ, ਉੱਤਸਾਹ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਧਨ, ਤੇ ਪੂਜਾ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵੇ।" ਇਸਤਰੀਆਂ ਲਈ, ਮਾਸਿਕ ਧੋਤੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਪੱਤੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਇਸਤਰੀ ਮਾਸਿਕ ਧੋਤੀ ਪਾਈ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਇਸਤਰੀ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਾਸਿਕ ਧੋਤੀ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਪਤੀ ਉਸਨੂੰ ਚਾਹੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜਾਂ ਉਸਨੂੰ ਛੜੀ ਜਾਂ ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ ਮਿਲਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਖਣਾ: "ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ," ਤਾਂ ਪਤੀ ਅਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਆਖੇ, "ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ," ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਚਾਹੇ, ਤਾਂ ਆਖੇ, "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਆਪਣਾ ਮਨ ਉਸ ਵਿੱਚ ਧਰ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਯੋਨਿ ਅੰਗ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਆਖੇ: "ਅੰਗ ਤੋਂ ਅੰਗ ਤੂੰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਦਿਲ ਤੋਂ ਉੱਤਰੀ; ਤੂੰ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਸਰ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚੁਭੀ ਤੇ ਲਗਾਈ ਹੋਈ ਹੈਂ।" ਜੇ ਉਹ ਚਾਹੇ ਕਿ ਔਰਤ ਗਰਭਵਤੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮਨ ਉਸ ਵਿੱਚ ਧਰ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ ਤੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅੰਗ ਨਾਲ ਬੀਜ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ ਆਖੇ: "ਤੇਰੇ ਬੀਜ ਨਾਲ ਮੈਂ ਬੀਜ ਵਾਪਸ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਔਰਤ ਗਰਭਵਤੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਜੇ ਉਹ ਚਾਹੇ ਕਿ ਔਰਤ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮਨ ਉਸ ਵਿੱਚ ਧਰ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਸਾਹ ਛੱਡ ਕੇ ਤੇ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅੰਗ ਨਾਲ ਬੀਜ ਦੇ ਕੇ ਆਖੇ: "ਤੇਰੇ ਬੀਜ ਨਾਲ ਮੈਂ ਬੀਜ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਔਰਤ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਪਤਨੀ ਨੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ ਤੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕੱਚੇ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਲਗਾ ਕੇ, ਉਲਟ ਘਾਸ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਘਿਉ ਲਗਾਈ ਹੋਈ ਸ਼ਰਾਂ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਲੱਕੜੀਆਂ ਉਲਟ ਰੱਖ ਕੇ, ਹਵਨ ਕਰੇ: "ਉਸ ਦੀ ਕੁਕਰਮਤਾ, ਬਾਂਝਪਨ, ਨਿਸ਼ਫਲਤਾ, ਤੇ ਨਿਰਜੀਵਤਾ ਮੈਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।" ਹਰ ਵਾਰੀ "ਮੈਂ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ" ਆਖੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਸ਼ਾਪ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਤਾਕਤ ਤੇ ਪੂਜਾ ਤੋਂ ਵੰਞ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਉਪਹਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇ ਪਤਨੀ ਨੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ ਤੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕੱਚੇ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਲਗਾ ਕੇ, ਉਲਟ ਘਾਸ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਘਿਉ ਲਗਾਈ ਹੋਈ ਸ਼ਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਉਲਟ ਰੱਖ ਕੇ, ਹਵਨ ਕਰੇ: "ਉਸ ਦੀ ਕੁਕਰਮਤਾ, ਨਿਰਜੀਵਤਾ, ਨਿਸ਼ਫਲਤਾ, ਬਾਂਝਪਨ, ਤੇ ਅਪੂਜਤਾ ਮੈਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।" ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਸ਼ਾਪ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਤਾਕਤ ਤੇ ਪੂਜਾ ਤੋਂ ਵੰਞ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਉਪਹਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇ ਪਤੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮਾਸਿਕ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਤੱਕ ਉਹ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਨਾਲ ਘਿਉ ਪੀਵੇ, ਮੈਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ, ਤੇ ਨਾ ਉਹਨੂੰ ਕੋਈ ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰਣੀ ਛੂਹੇ। ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਬਾਅਦ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਚੌਲ ਪੀਸੇ। ਜੇ ਉਹ ਚਾਹੇ ਕਿ ਗੋਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, "ਉਹ ਪੂਰੀ ਉਮਰ ਜਿਉਵੇ," ਆਖ ਕੇ, ਦੂਧ ਤੇ ਘਿਉ ਨਾਲ ਚੌਲ ਪਕਾ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਉਹ ਚਾਹੇ ਕਿ ਗਹਿਰੇ ਜਾਂ ਸੁਨਹਿਰੀ ਰੰਗ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦੋ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, "ਉਹ ਪੂਰੀ ਉਮਰ ਜਿਉਵੇ," ਆਖ ਕੇ, ਦਹੀਂ ਤੇ ਘਿਉ ਨਾਲ ਚੌਲ ਪਕਾ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਣ। ਜੇ ਉਹ ਚਾਹੇ ਕਿ ਕਾਲੀਆਂ ਜਾਂ ਲਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, "ਉਹ ਪੂਰੀ ਉਮਰ ਜਿਉਵੇ," ਆਖ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਘਿਉ ਨਾਲ ਚੌਲ ਪਕਾ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।