ਇੱਕ ਵਾਰ, ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਪਿਤਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਉਹੀ ਜਾਣੋ ਜੋ ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਉਥੇ ਜਾਓ ਤੇ ਜਦੋਂ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੋ, ਅਸੀਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਰਹੀਏ।" ਪਿਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਜਾ।" ਇਸ ਉਪਰੰਤ, ਉਹ ਗੌਤਮ, ਜੋ ਪ੍ਰਵਾਹਣ ਜੈਵਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਉਸ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਆਗਵਾਨੀ ਹੋਈ—ਉਸ ਲਈ ਅਸਨ ਤੇ ਹਥ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਗੌਤਮ, ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।" ਗੌਤਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ, ਓਹੀ ਵਰ ਹੋਵੇ; ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਗੱਲ ਦੱਸੋ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਖਰੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ।" ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਗੌਤਮ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਇਹ ਵਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਗੱਲ ਕਰ।" ਗੌਤਮ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਸੋਨੇ, ਧਨ, ਘੋੜੇ, ਦਾਸੀਆਂ, ਕੱਪੜੇ—ਇਹ ਸਭ ਦਾਨ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਤੁਸੀਂ, ਮਹਿਲਾ, ਅਨੰਤ ਦਾਤਾ ਹੋ। ਇਸ ਲਈ, ਗੌਤਮ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਭੇਟ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਲੋਕ ਵਚਨ ਭੇਟ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਸਨ।" ਉਸ ਨੇ ਭੇਟ ਦਾ ਉਲਲੇਖ ਕਰਕੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। "ਗੌਤਮ, ਸਾਨੂੰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਭੁੱਲੀਂ। ਇਹ ਗਿਆਨ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ, ਉਸਨੂੰ ਕੌਣ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?" "ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਹੀ ਅੱਗ ਹੈ, ਗੌਤਮ। ਇਸ ਅੱਗ ਲਈ ਸੂਰਜ ਇੰਦਣ ਹੈ, ਕਿਰਨਾਂ ਧੂੰਆਂ, ਦਿਨ ਜਵਾਲਾ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅੰਗਾਰ, ਤੇ ਤਾਰੇ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਰਾਜਾ ਸੋਮਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੀਂਹ ਅੱਗ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਇੰਦਣ ਸਾਲ, ਧੂੰਆ ਬੱਦਲ, ਜਵਾਲਾ ਬਿਜਲੀ, ਅੰਗਾਰ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਤੇ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਗੜਗੜਾਹਟ ਹਨ। ਇਸ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ ਸੋਮਾ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਮੀਂਹ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਧਰਤੀ ਅੱਗ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਇੰਦਣ ਧਰਤੀ, ਧੂੰਆ ਹਵਾ, ਜਵਾਲਾ ਰਾਤ, ਅੰਗਾਰ ਦਿਸਾਵਾਂ, ਤੇ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਮੱਧ ਦਿਸਾਵਾਂ ਹਨ। ਇਸ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ ਮੀਂਹ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਅਨਾਜ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਅੱਗ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਇੰਦਣ ਖੁੱਲਾ ਮੂੰਹ, ਧੂੰਆ ਸਾਹ, ਜਵਾਲਾ ਬੋਲੀ, ਅੰਗਾਰ ਅੱਖ, ਤੇ ਚਿੰਗਾਰੀ ਕੰਨ ਹਨ। ਇਸ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ ਅਨਾਜ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਵੀਰਜ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਔਰਤ ਅੱਗ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਇੰਦਣ ਯੋਨੀ, ਧੂੰਆ ਵਾਲ, ਜਵਾਲਾ ਯੋਨੀ ਦਾ ਅਗਨਿ-ਸਥਾਨ, ਅੰਗਾਰ ਅੰਦਰ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਕਿਰਿਆ, ਤੇ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਸੁਖ ਹਨ। ਇਸ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ ਵੀਰਜ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਮਨੁੱਖ ਜੰਮਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜੰਮਦਾ ਹੈ, ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਮਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਗ ਕੋਲ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਲਈ, ਅੱਗ ਅੱਗ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਲੱਕੜ ਲੱਕੜ, ਧੂੰਆ ਧੂੰਆ, ਜਵਾਲਾ ਜਵਾਲਾ, ਅੰਗਾਰ ਅੰਗਾਰ, ਤੇ ਚਿੰਗਾਰੀ ਚਿੰਗਾਰੀ। ਇਸ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਸ਼ਰਧਾ ਤੇ ਸੱਚ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਵਾਲਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜਵਾਲਾ ਤੋਂ ਦਿਨ; ਦਿਨ ਤੋਂ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ; ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਤੋਂ ਉੱਤਰਾਯਣ ਦੇ ਛੇ ਮਹੀਨੇ; ਉਥੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ; ਉਥੋਂ ਸੂਰਜ; ਉਥੋਂ ਬਿਜਲੀ। ਫਿਰ ਬਿਜਲੀ ਤੋਂ ਇੱਕ ਮਨ-ਜਨਮਿਆ ਜੀਵ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਮੁੜ ਆਉਣਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜੋ ਲੋਕ ਯਜ, ਦਾਨ, ਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਲੋਕ ਜਿੱਤਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧੂੰਏਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਧੂੰਏਂ ਤੋਂ ਰਾਤ; ਰਾਤ ਤੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਤੋਂ ਦੱਖਣਾਯਣ ਦੇ ਛੇ ਮਹੀਨੇ; ਉਥੋਂ ਪਿਤਰ ਲੋਕ; ਉਥੋਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਉੱਤੇ ਉਹ ਭੋਜਨ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਸੋਮਾ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਭਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਵਧ, ਘਟ," ਉਹ ਉਥੇ ਖਪ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਥੋਂ ਹਵਾ, ਉਥੋਂ ਮੀਂਹ, ਉਥੋਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਅਨਾਜ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੋਂ, ਔਰਤ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਹੀ ਫਸੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਇਹ ਦੋ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਉਹ ਕੀੜੇ, ਤਿਤਲੀਆਂ ਆਦਿਕ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਚੰਗਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਚ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਵੱਡਾ ਤੇ ਚੰਗਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਹ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਚੰਗਾ ਹੈ; ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਚੰਗਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬੋਲੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ; ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਆਧਾਰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਡਿੱਗਦਾ ਨਹੀਂ। ਅੱਖ ਆਧਾਰ ਹੈ; ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਥਿਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਜੋ ਚਾਹੀਦਾ ਉਹ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੰਨ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੈ; ਜਿਸ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਵੇਦ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਨਿਵਾਸ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਨਿਵਾਸ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਨ ਨਿਵਾਸ ਹੈ; ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਲਈ ਨਿਵਾਸ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸੰਤਾਨ-ਉਤਪੱਤੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਜੰਮਦਾ ਹੈ। ਵੀਰਜ ਹੀ ਸੰਤਾਨ-ਉਤਪੱਤੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇਹ ਪ੍ਰਾਣ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਆਪਸ ਵਿਚ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੌਣ ਹੈ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਕੌਣ?" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਸਦੀ ਰਵਾਨਗੀ ਨਾਲ ਇਹ ਸਰੀਰ ਨਿਕੰਮਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ।" ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬੋਲੀ ਚਲੀ ਗਈ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਵਾਪਸ ਆਈ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਕਿਵੇਂ ਜੀਏ?" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਗੂੰਗੇ ਲੋਕ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੰਨ ਨਾਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨ ਨਾਲ ਸੋਚ ਕੇ, ਤੇ ਵੀਰਜ ਨਾਲ ਸੰਤਾਨ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਜੀਏ।" ਫਿਰ ਬੋਲੀ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ। ਫਿਰ ਅੱਖ ਚਲੀ ਗਈ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਆਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਕਿਵੇਂ ਜੀਏ?" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਅੰਨ੍ਹੇ ਲੋਕ, ਪਰ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ, ਬੋਲੀ ਨਾਲ, ਕੰਨ ਨਾਲ, ਮਨ ਨਾਲ, ਤੇ ਵੀਰਜ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਜੀਏ।" ਫਿਰ ਅੱਖ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ। ਫਿਰ ਕੰਨ ਚੱਲਿਆ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਆਇਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਕਿਵੇਂ ਜੀਏ?" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਬਹਿਰੇ ਲੋਕ, ਪਰ ਸਾਹ, ਬੋਲੀ, ਅੱਖ, ਮਨ, ਤੇ ਵੀਰਜ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਜੀਏ।" ਕੰਨ ਵੀ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਮਨ ਚੱਲਿਆ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਆਇਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਕਿਵੇਂ ਜੀਏ?" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਮੂਰਖ ਲੋਕ, ਪਰ ਸਾਹ, ਬੋਲੀ, ਅੱਖ, ਕੰਨ, ਤੇ ਵੀਰਜ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਜੀਏ।" ਮਨ ਵੀ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਵੀਰਜ ਚੱਲਿਆ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਆਇਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਕਿਵੇਂ ਜੀਏ?" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਨਪੁੰਸਕ, ਪਰ ਸਾਹ, ਬੋਲੀ, ਅੱਖ, ਕੰਨ, ਤੇ ਮਨ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਜੀਏ।" ਵੀਰਜ ਵੀ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਸਾਹ ਚੱਲਣ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਾਣ ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਧ ਦੇ ਉਤਮ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮਾਣਯੋਗ, ਤੁਸੀਂ ਨਾ ਜਾਓ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।" ਸਾਹ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਦਿਓ।" ਸਭ ਨੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਮੰਨ ਲਿਆ। ਬੋਲੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਉੱਤਮ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਵੀ ਉੱਤਮ ਹੈਂ।" ਅੱਖ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਧਾਰ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਵੀ ਆਧਾਰ ਹੈਂ।" ਕੰਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਸੰਪੱਤਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਵੀ ਸੰਪੱਤਾ ਹੈਂ।" ਮਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਨਿਵਾਸ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਵੀ ਨਿਵਾਸ ਹੈਂ।" ਵੀਰਜ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਸੰਤਾਨ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਵੀ ਸੰਤਾਨ ਹੈਂ।" ਸਾਹ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੇਰਾ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪਹਿਰਾਵਾ ਕੀ ਹੈ?" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਘੋੜਿਆਂ, ਪਸ਼ੂਆਂ, ਕੀੜਿਆਂ, ਪੰਖੀ—ਇਹ ਸਭ ਤੇਰਾ ਭੋਜਨ ਹਨ; ਪਾਣੀ ਤੇਰਾ ਪਹਿਰਾਵਾ ਹੈ।" ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਖਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇ ਬਾਅਦ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਮੰਨਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇ ਬਾਅਦ ਪਾਣੀ ਪੀਵੇ, ਇਸ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਚਾਹੇ, "ਮੈਂ ਮਹਾਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂ," ਤਾਂ ਚੰਗੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਉਦੁੰਬਰਾ ਰੁੱਖ ਦੇ ਫਲ ਤੇ ਸਭ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਲ ਕੇ, ਅੱਗ ਸਥਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਘਿਉ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਪੁਸ਼ਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਮਥ ਕੇ, ਆਹੁਤੀਆਂ ਪਾਵੇ। "ਜਿਤਨੇ ਦੇਵਤਾ ਤੁਸੀਂ ਹੋ, ਹੇ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੋਕਦੇ ਹੋ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ। ਸ੍ਵਾਹਾ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਚੌਪਾਇਆ ਵਾਂਗ ਲੈਂਡਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਆਧਾਰ ਹਾਂ; ਘਿਉ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਸ੍ਵਾਹਾ। ਸੰਤਾਨ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਇਹ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਾ ਜਾਣ। ਤੀਜੀ ਆਹੁਤੀ ਪਾਵੇ। ਫਿਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਤਮਿਕ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡਿਕ ਤੱਤਾਂ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਉੱਤਮ, ਆਧਾਰ, ਸੰਪੱਤਾ, ਨਿਵਾਸ, ਸੰਤਾਨ, ਹੋਣ, ਬਣਨ, ਸੰਸਾਰ, ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼, ਸੁਰਗ, ਦਿਸਾਵਾਂ, ਬ੍ਰਹਮ, ਖ਼ੱਤਰੀ, ਭੂ: ਭੁਵ: ਸਵ: ਆਦਿ, ਅਗਨੀ, ਸੋਮਾ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਇਕ-ਇਕ ਆਹੁਤੀ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹਰ ਵਾਰੀ ਮਥੇ ਹੋਏ ਸਰ ਦੀ ਧਾਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ: "ਤੂੰ ਗਤਿ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਪੂਰਨਤਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਥਿਰਤਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਏਕਤਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਪੁਸ਼ਟੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਪੁਸ਼ਟ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਗੀਤ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਗਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸੁਣਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਭੀਨ ਤੇ ਜਲ ਰਹਿਤ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਪ੍ਰਚੁਰ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਭੋਜਨ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਮੌਤ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਲੀਨਤਾ ਹੈਂ।" ਫਿਰ, ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਆਖਦਾ ਹੈ: "ਤੂੰ ਕੱਚਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਬਣ; ਰਾਜਾ ਤੈਨੂੰ ਰਾਜਾ ਕਰੇ।" ਫਿਰ ਉਹ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦਾ ਹੈ, ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ: "ਉਹ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਸੱਚ ਲਈ ਵਹਿਣ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਹਿਣ; ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਿੱਠੀਆਂ ਹੋਣ। ਭੂ: ਸ੍ਵਾਹਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਆਨ, ਆਹੁਤੀਆਂ, ਤੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੀ ਇਹ ਮਹਿਲਾ ਪਰੰਪਰਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ।