ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਅਸਲੀਅਤ ਅਤੇ ਅਸਲੀਅਤ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦਾ ਫਰਕ ਸਮਝਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਆਰਜ਼ੂ ਕੀਤੀ, "ਮੇਰੇ ਲਈ ਅਸੱਚ ਤੋਂ ਸੱਚ ਦੀ ਓਰ ਲੈ ਜਾ।" ਉਸਦਾ ਮਤਲਬ ਸੀ ਕਿ ਮੌਤ, ਜੋ ਕਿ ਅਸੱਚ ਹੈ, ਤੋਂ ਅਮਰਤਾ, ਜੋ ਕਿ ਸੱਚ ਹੈ, ਦੀ ਓਰ ਲੈ ਜਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮੌਤ ਤੋਂ ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਜੇਕਰ ਮੌਤ ਹਨੇਰੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਮਰਤਾ ਚਾਨਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਮੌਤ ਤੋਂ ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਓਰ ਲੈ ਜਾ," ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਮੌਤ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਲਈ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਗਾਇਕ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਤੇ ਯਾਜਮਾਨ ਦੇ ਲਈ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਜੇਤੂ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸਿਰਫ਼ ਆਤਮਾਈ ਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਦੇਖਿਆ, ਪਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ। ਉਸਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ "ਮੈਂ" ਨਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਅੱਜ ਵੀ ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪੂਛਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ "ਮੈਂ ਹਾਂ" ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਜੋ ਹੋਰ ਨਾਮ ਹੈ, ਉਹ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਸਾਰੇ ਬੁਰੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਪੁਰੁਸ਼ ਕਿਹਾ ਗਿਆ। ਜੋ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਸਾੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਾੜ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਡਰ ਗਿਆ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਇਕੱਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਡਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਜਦੋਂ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਕਿਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਡਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹਾਂ?" ਉਸਦੇ ਡਰ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੱਚਮੁੱਚ, ਡਰ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਉੱਧਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਇਕੱਲਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉਸਨੇ ਦੂਜੇ ਦੀ ਖੋਜ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੇ ਜਿਥੇ ਮਿਲ ਕੇ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤੀ ਅਤੇ ਪਤਨੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਯਾਜ਼੍ਞਵਲਕ੍ਯ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਇੱਕ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਮਟਰ ਦੇ ਪਾਸੇ ਵਾਂਗ ਹੈ।" ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਥਾਂ ਇਕ ਔਰਤ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਲਏ। ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲੇਗਾ?" ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੁਪਾ ਲਿਆ। ਉਹ ਇੱਕ ਬੁੱਲ ਅਤੇ ਉਹ ਇੱਕ ਗਾਈ ਬਣ ਗਏ; ਉਸਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਸ਼ੂ ਜਨਮ ਲਏ। ਉਹ ਇੱਕ ਘੋੜਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਉਹ ਇੱਕ ਮਾਦਾ ਘੋੜੀ; ਉਹ ਇੱਕ ਗਧਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਉਹ ਇੱਕ ਮਾਦਾ ਗਧਾ; ਉਸਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ-ਹੋਫ਼ ਵਾਲੇ ਪਸ਼ੂ ਜਨਮ ਲਏ। ਉਹ ਇੱਕ ਬੱਕਰੀ ਬਣ ਗਿਆ, ਉਹ ਇੱਕ ਮਾਦਾ ਬੱਕਰੀ; ਉਹ ਇੱਕ ਰਾਮ ਬਣ ਗਿਆ, ਉਹ ਇੱਕ ਮਾਦਾ ਰਾਮ; ਉਸਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੱਕਰੀਆਂ ਅਤੇ ਭੇੜਾਂ ਜਨਮ ਲਏ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਜੋੜੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਸਨੇ ਬਣਾਏ। ਉਸਨੇ ਜਾਣਿਆ, "ਮੈਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਬਣਾਇਆ।" ਇਸ ਲਈ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਇਸ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰਗੜਿਆ; ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਅਤੇ ਹੱਥਾਂ ਤੋਂ ਅੱਗ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੂੰਹ ਦੇ ਅੰਦਰ ਅਤੇ ਯੋਨੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵਾਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਯੋਨੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵਾਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਆਓ ਇਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੀਏ, ਆਓ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੀਏ," ਹਰ ਇੱਕ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਇਕ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਇੱਕ ਅੰਸ਼ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਸੱਚਮੁੱਚ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਇੱਥੇ ਨਮੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਸਨੇ ਸੇਮਨ ਵਜੋਂ ਬਣਾਇਆ; ਉਹ ਸੋਮਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰਾ ਖਾਣਾ ਅਤੇ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਖਾਣਾ ਇੱਕਠੇ ਹਨ: ਸੋਮਾ ਸੱਚਮੁੱਚ ਖਾਣਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਖਾਣੇ ਦਾ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੈ: ਉਹ, ਜੋ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਉਸਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ; ਫਿਰ, ਜੋ ਮੌਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸਨੇ ਮੌਤ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੈ। ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਇੱਕ ਇਸ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਅਣਵਿਭਾਜਿਤ ਸੀ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਮ ਅਤੇ ਰੂਪ ਦੁਆਰਾ ਵਿਭਾਜਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ: "ਉਹ ਨਾਮ ਦੁਆਰਾ ਐਸਾ ਹੈ, ਰੂਪ ਦੁਆਰਾ ਐਸਾ ਹੈ।" ਅੱਜ ਵੀ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਮ ਅਤੇ ਰੂਪ ਦੁਆਰਾ ਵਿਭਾਜਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ: "ਉਹ ਨਾਮ ਦੁਆਰਾ ਐਸਾ ਹੈ, ਰੂਪ ਦੁਆਰਾ ਐਸਾ ਹੈ।" ਉਹ ਇੱਥੇ, ਨਖਾਂ ਦੇ ਸਿਰੇ ਤੱਕ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਕੁਰਤਾਬ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਕੇਸ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਆਪਣੇ ਘੋਰੇ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ "ਸਾਹ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਬੋਲਦਾ ਹੈ, "ਬੋਲ"; ਵੇਖਦਾ ਹੈ, "ਅੱਖ"; ਸੁਣਦਾ ਹੈ, "ਕਾਨ"; ਸੋਚਦਾ ਹੈ, "ਮਨ"। ਇਹ ਉਸਦੇ ਨਾਮ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਾਰਜਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ। ਜੋ ਕੋਈ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਵੱਖਰੇ ਵੱਖਰੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਹਰ ਇੱਕ ਵਾਂਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਆਤਮਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਥੇ ਸਾਰੇ ਇੱਕ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ: ਇਹ ਆਤਮਾ ਉਹ ਮਾਰਗ ਹੈ ਜਿਸ ਦੁਆਰਾ ਸਾਰਾ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਦਚਿੰਹਾਂ ਦੀ ਪੈਰਵੀ ਕਰਕੇ ਰਾਹ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਅਤੇ ਕਵਿਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਵੀ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਧਨ ਤੋਂ ਵੀ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਤੋਂ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਹੈ: ਇਹ ਆਤਮਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, "ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪਿਆਰਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ," ਤਾਂ ਇਹ ਹੋਵੇ। ਇੱਕ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਆਤਮਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਸਿਰਫ਼ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਸਭ ਕੁਝ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ," ਅਤੇ ਲੋਕ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਣ ਕੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਇਸ ਤੋਂ ਬਣਿਆ? ਸੱਚਮੁੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਇਸ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੀ ਸੀ। ਇਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ: "ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਣ ਹਾਂ।" ਇਸ ਲਈ, ਸਭ ਕੁਝ ਇਸ ਤੋਂ ਬਣਿਆ। ਜੋ ਕੋਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਉਹ ਬਣ ਗਿਆ; ਇੱਥੇ ਸਾਧੂਆਂ ਵਿੱਚ, ਇੱਥੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ। ਇਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਧੂ ਵਾਮਦੇਵ ਨੇ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ: "ਮੈਂ ਮਨੂ ਬਣ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਬਣ ਗਿਆ।" ਅਜੇ ਵੀ, ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਣ ਹਾਂ," ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਾ ਤਾਂ ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਪੂਰਖ ਉਸਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਤਮਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਕੋਈ ਹੋਰ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸੋਚਦਾ ਹੈ "ਉਹ ਇੱਕ ਹੈ, ਮੈਂ ਦੂਜਾ ਹਾਂ," ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਪਸ਼ੂ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪਸ਼ੂ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਹੀ ਪਸ਼ੂ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਅਸੁਖਦਾਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਕਿੰਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਜਦੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਕੁਝ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਅਸੁਖਦਾਈ ਹੈ, ਉਹ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਸੱਚਮੁੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਇਸ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੀ ਸੀ। ਇੱਕ ਹੋ ਕੇ, ਇਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਿਭਾਜਿਤ ਕੀਤਾ। ਇਸਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਸ਼ਕਲ ਬਣਾਈ, ਕਸ਼ਤ੍ਰਿਆ (ਸਰਵਤ੍ਰਤਾ): ਇਹ ਹਨ ਦਿਵਿਆ ਕਸ਼ਤ੍ਰਿਆ—ਇੰਦਰ, ਵਰੁਣਾ, ਸੋਮਾ, ਰੁਦਰ, ਪਾਰਜਨਯ, ਯਮ, ਮ੍ਰਿਤਯੁ, ਇਸਾਨਾ। ਇਸ ਲਈ, ਕਸ਼ਤ੍ਰਿਆ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਾਜਸੂਯ ਵਿੱਚ ਕਸ਼ਤ੍ਰਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕਸ਼ਤ੍ਰਿਆ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕਸ਼ਤ੍ਰਿਆ ਦਾ ਗਰਭ ਬ੍ਰਹਮਣ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੇਕਰ ਰਾਜਾ ਉੱਚਾਈ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਗਰਭ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਉਸਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਗਰਭ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹੋਰ ਪਾਪੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਿਭਾਜਿਤ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਵਰਗ ਬਣਾਏ ਜੋ ਗਰੁੱਪਾਂ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: ਵਾਸੁ, ਰੁਦਰ, ਆਦਿਤਿਆ, ਵਿਸ਼ਵੇ ਦੇਵ, ਮਰੁਤ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਿਭਾਜਿਤ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਸ਼ੂਦਰ ਵਰਗ, ਪੁਸ਼ਨ ਬਣਾਇਆ। ਸੱਚਮੁੱਚ, ਇਹ ਪੁਸ਼ਨ ਇੱਥੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਿਭਾਜਿਤ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਸ਼ਕਲ, ਧਰਮ ਬਣਾਇਆ। ਇਹ ਸਰਵਤ੍ਰਤਾ ਦਾ ਸਰਵਤ੍ਰਤਾ ਹੈ: ਧਰਮ। ਇਸ ਲਈ, ਧਰਮ ਦੁਆਰਾ ਕਮਜ਼ੋਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਨੂੰ। ਜੋ ਕੁਝ ਧਰਮ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੋ ਕੋਈ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, "ਉਹ ਧਰਮ ਬੋਲਦਾ ਹੈ"; ਅਤੇ ਜੋ ਕੋਈ ਧਰਮ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, "ਉਹ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹੈ।" ਦੋਹਾਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਇੱਕ ਜੇਹੇ ਹਨ। ਇਹ ਹੈ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਕਸ਼ਤ੍ਰਿਆ, ਵੈਸ਼ਿਆ, ਸ਼ੂਦਰ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਅੱਗ ਬਣ ਗਿਆ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਕਸ਼ਤ੍ਰਿਆ ਦੁਆਰਾ, ਕਸ਼ਤ੍ਰਿਆ; ਵੈਸ਼ਿਆ ਦੁਆਰਾ, ਵੈਸ਼ਿਆ; ਸ਼ੂਦਰ ਦੁਆਰਾ, ਸ਼ੂਦਰ। ਇਸ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਅੱਗ ਦੁਆਰਾ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੁਆਰਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਸ਼ਕਲਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਬਣ ਗਿਆ। ਪਰ ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਆਪਣੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਉਹ ਅਣਜਾਣ ਦਾ ਆਨੰਦ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ; ਜਿਵੇਂ ਵੇਦ ਜੋ ਪਾਠ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੰਮ ਜੋ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੁਨਿਆਤਮਕ ਕੰਮ ਕਰੇ, ਉਹ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੰਸਾਰ ਵਜੋਂ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੰਸਾਰ ਵਜੋਂ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਇਹ ਆਤਮਾ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸੰਸਾਰ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਯਾਜ਼ਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੁਆਰਾ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸੰਸਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਾਧੂਆਂ ਦਾ ਸੰਸਾਰ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਪੂਰਖਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪੂਰਖਾਂ ਦਾ ਸੰਸਾਰ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਸੰਸਾਰ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਘਾਹ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਸੰਸਾਰ; ਜਦੋਂ ਉਸਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜੀਵ—ਕੁੱਤੇ, ਪੰਛੀਆਂ, ਕੀੜੇ—ਉਸ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸੰਸਾਰ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਲਈ ਭਲਾਈ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਸ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਜਾਣਿਆ ਅਤੇ ਪੜਤਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਆਤਮਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਦੂਜੇ। ਉਸਨੇ ਆਸ ਕੀਤੀ: "ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਪਤਨੀ ਮਿਲੇ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਸੰਤਾਨ ਜਨਮ ਦੇ ਸਕਾਂ, ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਧਨ ਮਿਲੇ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਕੰਮ ਕਰਾਂ।" ਇਹ ਹੈ ਇੱਛਾ ਦੀ ਸੀਮਾ; ਕੋਈ ਹੋਰ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਅਜੇ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਇਕੱਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ: "ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਪਤਨੀ ਮਿਲੇ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਸੰਤਾਨ ਜਨਮ ਦੇ ਸਕਾਂ, ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਧਨ ਮਿਲੇ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਕੰਮ ਕਰਾਂ।" ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਧੂਰਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਮਨ ਉਸਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ; ਬੋਲ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ; ਸਾਹ ਉਸਦਾ ਸੰਤਾਨ ਹੈ; ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਉਸਦਾ ਮਨੁੱਖੀ ਧਨ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੁਆਰਾ ਲਾਭਦਾਇਕ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਹੈ; ਸੁਣਨਾ ਉਸਦਾ ਦਿਵਿਆ ਧਨ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੁਣਨ ਦੁਆਰਾ ਲਾਭਦਾਇਕ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਦਾ ਹੈ। ਆਤਮਾ ਉਸਦਾ ਕੰਮ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਆਤਮਾ ਦੁਆਰਾ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।