ਜਿਵੇਂ ਸੰਗੀਨ ਦੀ ਧੁਨ ਬਜਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਬਾਹਰਲੇ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਸੰਗੀਨ ਜਾਂ ਉਸਦੀ ਬੁੱਕੀ ਨੂੰ ਫੜੀਏ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਅਸਲ ਧੁਨ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਤੀਕਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਗਿੱਲੇ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਅੱਗ ਜਲਾਉਣ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧੂੰਆਂ ਉੱਠਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸ ਮਹਾਨ ਸੱਤ ਤੋਂ—ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ—ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਹੀ ਰਿਗਵੇਦ, ਯਜੁਰਵੇਦ, ਸਾਮਵੇਦ, ਅਥਰਵਵੇਦ, ਇਤਿਹਾਸ, ਪੁਰਾਣ, ਗਿਆਨ, ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ, ਸ਼ਲੋਕ, ਸੁਤਰ, ਵਿਆਖਿਆ, ਭਾਸ਼ਾ—all ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸਾਰਾ ਪਾਣੀ ਅਖੀਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਛੂਹਣ ਦਾ ਅੰਤ ਚਮੜੀ, ਸਾਰੀ ਸੁਗੰਧ ਦਾ ਨੱਕ, ਸਾਰੇ ਸੁਆਦ ਦੀ ਜ਼ੁਬਾਨ, ਸਾਰੇ ਰੂਪ ਦੀ ਅੱਖ, ਸਾਰੀ ਧੁਨ ਦਾ ਕੰਨ, ਸਾਰੇ ਇਰਾਦਿਆਂ ਦਾ ਮਨ, ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਬੋਲੀ, ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਦਾ ਹੱਥ, ਸਾਰੀ ਚਾਲ ਦਾ ਪੈਰ, ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਦਾ ਜਨਨ-ਇੰਦ੍ਰ, ਸਾਰੀ ਮਲ ਦਾ ਗੁਦਾ, ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਆ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਕ ਹੀ ਸਰੋਤ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਨਮਕ ਦਾ ਡੱਲਾ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿਓ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੁਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਫਿਰ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਕੱਢਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ—ਜਿੱਥੋਂ ਵੀ ਪਾਣੀ ਚੱਖੋ, ਨਮਕੀਨ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ—ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਅੰਤਹੀਣ, ਅਨੰਤ, ਪੂਰਨ ਗਿਆਨ-ਰੂਪ ਮਹਾਨ ਅਸਤੀ ਇਸ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਉੱਭਰਦੀ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੋਈ ਵੱਖਰੀ ਚੇਤਨਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਇਹ ਮੈਂ ਆਖਿਆ, ਯਾਜ਼੍ਨਵਲਕਯ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਮੈਤ੍ਰੇਈ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਭਾਈ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਕਿ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੋਈ ਵੱਖਰੀ ਚੇਤਨਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਮੈਨੂੰ ਪੂਰਾ ਉਲਝਾ ਦਿੱਤਾ।” ਯਾਜ਼੍ਨਵਲਕਯ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਨਹੀਂ ਪ੍ਰिये, ਮੈਂ ਕੋਈ ਉਲਝਣ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਿਹਾ; ਇਹੀ ਜਾਣਨ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ।” ਉਸ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਜਿੱਥੇ ਦਵੈਤ ਹੈ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ, ਸੁੰਘਦਾ, ਸੁਣਦਾ, ਗੱਲ ਕਰਦਾ, ਸੋਚਦਾ, ਜਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਥੇ ਫਿਰ ਕਿਸ ਨਾਲ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਵੇਖੀਏ, ਸੁੰਘੀਏ, ਸੁਣੀਏ, ਗੱਲ ਕਰੀਏ, ਸੋਚੀਏ ਜਾਂ ਜਾਣੀਏ? ਜੋ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣੀਏ? ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣੀਏ? ਫਿਰ, ਯਾਜ਼੍ਨਵਲਕਯ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇਹ ਧਰਤੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮਧੁ (ਮਧੁਰਤਾ) ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਧੁ ਹਨ। ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ, ਅਮਰ ਪੁਰਖ ਇਸ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਹੈ—ਉਹੀ ਇਹ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਇਹ ਅਮਰ, ਇਹੀ ਬ੍ਰਹਮ, ਇਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਆਕਾਸ਼, ਹਵਾ, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਬਿਜਲੀ, ਗਰਜ, ਧਰਮ, ਸਤ, ਮਨੁੱਖ, ਤੇ ਆਤਮਾ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਤੇ ਹਰ ਇਕ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਅਮਰ ਪੁਰਖ—ਇਹੀ ਆਤਮਾ, ਇਹੀ ਅਮਰ, ਇਹੀ ਬ੍ਰਹਮ, ਇਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ। ਇਹ ਆਤਮਾ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਧੁ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਆਤਮਾ ਦੇ ਮਧੁ ਹਨ। ਇਹ ਆਤਮਾ ਹੀ ਸਭ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਸਭ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪਹੀਏ ਦੇ ਸਾਰੇ ਤੀਲੇ ਕੇਂਦਰ ਤੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਸ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਸਾਰੀ ਸਾਹ, ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਇਹੀ ਉਹ ਮਧੁ ਹੈ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਦਧਿਚ ਅਥਰਵਣ ਨੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੌੜੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ। ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ—“ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ, ਹੇ ਪੁਰਖੋ, ਵੱਡੀ ਤੇ ਭਾਰੀ ਚੀਜ਼ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਮੀਂਹ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਦਧਿਚ ਅਥਰਵਣ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਘੋੜੇ ਦੇ ਸਿਰ ਰਾਹੀਂ ਇਹ ਮਧੁ ਦੱਸਿਆ।” ਫਿਰ, ਦੂਜੇ ਰਿਗਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ—“ਅਥਰਵਣ ਲਈ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਤੁਸੀਂ ਦਧਿਚ ਦਾ ਸਿਰ ਘੋੜੇ ਦਾ ਲਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਧੁ, ਸੱਚਾ ਤ੍ਵਸ਼ਟਰੀ ਦਾ ਰਾਜ, ਜੋ ਬਾਂਹ ਹੇਠ ਲੁਕਿਆ ਸੀ, ਦੱਸਿਆ।” ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਵੇਖ ਕੇ ਆਖਿਆ—“ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਬਣਾਇਆ, ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਬਣਾਇਆ; ਉਹ ਪੰਛੀ ਬਣ ਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਆ ਗਿਆ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਪੁਰਖ ਹਰੇਕ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ, ਹਰੇਕ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਓਪਰਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਕੁਝ ਉਸ ਤੋਂ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਫਿਰ, ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ ਹੋਰ ਮੰਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ, “ਉਹ ਹਰ ਰੂਪ ਦਾ ਰੂਪ ਬਣ ਗਿਆ; ਹਰ ਕੋਈ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ—ਇੰਦਰ ਆਪਣੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਘੋੜੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹਨ।” ਇਹੀ ਉਹ ਘੋੜੇ, ਦਸ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਹਨ। ਇਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ—ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ, ਨਾ ਪਿੱਛੋਂ, ਨਾ ਅੰਦਰ, ਨਾ ਬਾਹਰ। ਇਹ ਆਤਮਾ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਸਭ ਵਿਆਪਕ। ਇਹੀ ਉਪਦੇਸ਼ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਵੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ—ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੇ ਨਾਮ, ਇੱਕ ਤੋਂ ਦੂਜੇ, ਜਿਵੇਂ ਵਸ਼ਾ ਤੋਂ ਔਰਪਣਯ, ਔਰਪਣਯ ਤੋਂ ਗੌਤਮ, ਤੇ ਅਗੇ ਤਕ, ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਬ੍ਰਹਮਣ ਤੱਕ, ਜੋ ਆਪੋ-ਆਪ ਜੰਮੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੋਰ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀਆਂ ਵੀ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਸ਼ੁਤਿਮਾਸ਼ਯ ਤੋਂ ਗੌਪਵਾਨਾ, ਕਉਸ਼ਿਕਾ, ਕੌਂਡਿਨਯਾ, ਤੇ ਹੋਰ, ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਬ੍ਰਹਮਣ ਤੱਕ। ਬ੍ਰਹਮਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਵਿਦੇਹ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਯਜਨਾ ਕਰਵਾਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੁਰੂ ਅਤੇ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਜਨਕ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਗਿਆਨਵਾਨ ਕੌਣ ਹੈ?” ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਵਾਈਆਂ, ਤੇ ਹਰ ਗਾਂ ਦੀ ਸਿੰਗ ਉੱਤੇ ਦਸ-ਦਸ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮੂਹਰਾਂ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਜੇਹੜਾ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਇਹ ਗਾਂਵਾਂ ਲੈ ਜਾਵੇ।” ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਹਿੰਮਤ ਨਾ ਕੀਤੀ। ਤਦ ਯਾਜ਼੍ਨਵਲਕਯ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਯ ਸਮਾਸ਼੍ਰਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਪਿਆਰੇ, ਇਹ ਗਾਂਵਾਂ ਲੈ ਜਾ।” ਉਹ ਲੈ ਗਿਆ। ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਗਏ, “ਇਹ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਗਿਆਨੀ ਆਖ ਸਕਦਾ ਹੈ?” ਫਿਰ, ਜਨਕ ਦੇ ਮੁੱਖ ਪੁਰੋਹਿਤ ਅਸ਼ਵਲ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਯਾਜ਼੍ਨਵਲਕਯ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋ?” ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, “ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਗਾਂਵਾਂ ਲੈਣ ਆਏ ਹਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਗਿਆਨਵਾਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛੋ।” ਫਿਰ, ਅਸ਼ਵਲ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਜਦੋਂ ਮੌਤ ਸਭ ਕੁਝ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਯਜਮਾਨ ਮੌਤ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਬਚਦਾ ਹੈ?” ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਹੋਤ੍ਰ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਬੋਲੀ, ਤੇ ਅੱਗ ਰਾਹੀਂ; ਬੋਲੀ ਹੀ ਯਜਨਾ ਦੀ ਹੋਤ੍ਰ ਹੈ।” ਇਹੀ ਬਚਾਅ ਦਾ ਮਾਰਗ ਹੈ। ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਜਦੋਂ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਸਭ ਕੁਝ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਯਜਮਾਨ ਕਿਵੇਂ ਬਚਦਾ ਹੈ?” ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਅਧਵਰਯੁ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਅੱਖ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਰਾਹੀਂ; ਅੱਖ ਹੀ ਅਧਵਰਯੁ ਹੈ।” ਇਹੀ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਰਾਹ ਹੈ। ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਪੱਖ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਪਖ਼ ਸਭ ਕੁਝ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਯਜਮਾਨ ਕਿਵੇਂ ਬਚਦਾ ਹੈ?” ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਬ੍ਰਹਮਣ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਮਨ, ਤੇ ਚੰਦ ਰਾਹੀਂ; ਮਨ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਣ ਹੈ।” ਇਹੀ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਰਾਹ ਹੈ। ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇਹ ਜੋ ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ, ਉੱਪਰਲੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ?” ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਉਦਗਾਤ੍ਰ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਪ੍ਰਾਣ ਰਾਹੀਂ; ਪ੍ਰਾਣ ਹੀ ਉਦਗਾਤ੍ਰ ਹੈ, ਇਹੀ ਮੁਕਤੀ, ਇਹੀ ਪਰਮ ਮੁਕਤੀ ਹੈ।” ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੋਤ੍ਰ ਅੱਜ ਕਿੰਨੀ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ?” ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਤਿੰਨ ਨਾਲ—ਪੁਰੋਨੁਵਾਕਯਾ, ਯਾਜਯਾ, ਤੇ ਸ਼ਸਯਾ। ਪੁਰੋਨੁਵਾਕਯਾ ਨਾਲ ਧਰਤੀ-ਲੋਕ, ਯਾਜਯਾ ਨਾਲ ਅੰਤਰੀਕਸ਼-ਲੋਕ, ਤੇ ਸ਼ਸਯਾ ਨਾਲ ਸਵਰਗ-ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਾਜ਼੍ਨਵਲਕਯ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਆਤਮਾ ਦੀ ਵਿਆਪਕਤਾ, ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਬਾਰੇ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ।