ਯਜ੍ਯਵਲਕਯ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਮੈਤ੍ਰੇਈ ਨੂੰ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜ਼ ਬਾਰੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, “ਜੋ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਰਾਜਸੀ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਚਿੱਟੇ ਉਨ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਵਾਂਗ, ਜੁਗਨੂ ਵਾਂਗ, ਅੱਗ ਦੀ ਲੌ ਵਾਂਗ, ਕਮਲ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚਮਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਭਾ ਹੈ—ਇਹ ਉਹੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਤੱਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੁਣ ਸੁਣ, ਇਹ ਹੈ ਸਿੱਧਾਂਤ—‘ਇਹ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਨਹੀਂ।’ ਇਸ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ ‘ਸੱਚ ਦਾ ਸੱਚ।’ ਸਾਹ (ਪ੍ਰਾਣ) ਸੱਚ ਹੈ; ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੱਚ ਹੈ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਯਜ੍ਯਵਲਕਯ ਨੇ ਮੈਤ੍ਰੇਈ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, “ਮੈਤ੍ਰੇਈ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਇੱਥੋਂ ਤੁਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਆ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੇ ਕਾਟਿਆਯਨੀ ਲਈ ਆਖਰੀ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।” ਮੈਤ੍ਰੇਈ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮਹਾਰਾਜ, ਜੇ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਸੋਨੇ-ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕੀ ਮੈਂ ਇਸ ਨਾਲ ਅਮਰ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?” ਯਜ੍ਯਵਲਕਯ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਜਿਵੇਂ ਧਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਵਧ ਤੋਂ ਵਧ ਉਹੋ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ; ਪਰ ਧਨ ਨਾਲ ਅਮਰਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ।” ਮੈਤ੍ਰੇਈ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਜਿਸ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਅਮਰਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਉਸ ਦਾ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਜੋ ਕੁਝ ਆਪ ਜੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਓਹੀ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।” ਯਜ੍ਯਵਲਕਯ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਆ, ਬੈਠ ਜਾ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸਮਝਾਵਾਂ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰੀਂ।” ਫਿਰ ਯਜ੍ਯਵਲਕਯ ਨੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੀ ਲੜੀ ਜੋੜੀ—ਇਹ ਹੈ ਸੰਬੰਧ, ਇਹ ਹੈ ਉਪਨਿਸ਼ਦ, ਇਹ ਹੈ ਬ੍ਰਹਦਾਰਣ੍ਯਕ ਉਪਨਿਸ਼ਦ ਦੀ ਕਥਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮ ਗੁਆਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਸ਼ਕਤੀ ਗੁਆਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕਾਂ (ਜਗਤਾਂ) ਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਸਾਰੇ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਗੁਆ ਬੈਠਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਇਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਇਹੀ ਲੋਕ ਹਨ, ਇਹੀ ਦੇਵਤੇ ਹਨ, ਇਹੀ ਜੀਵ ਹਨ, ਇਹੀ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਹੈ—ਇਹੀ ਆਤਮਾ ਹੈ।” ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਦਾਹਰਨ ਦਿੱਤੀ, “ਜਿਵੇਂ ਜਦੋਂ ਡੋਲ (ਡਰਮ) ਵੱਜਦਾ ਹੈ, ਬਾਹਰਲੇ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਨਹੀਂ ਫੜੀਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ, ਪਰ ਜੇ ਡੋਲ ਜਾਂ ਵਜਾਉਣ ਵਾਲਾ ਫੜੀਏ, ਤਾਂ ਅਵਾਜ਼ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਉਂ ਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਵੀਣਾ ਵੱਜਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਸ਼ੰਖ ਵੱਜਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਧੁਨ ਨੂੰ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਨਹੀਂ ਫੜ ਸਕਦੇ, ਪਰ ਵਜਾਉਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਵਜਾਉਣ ਦੀ ਕਲਾ ਫੜੀਏ ਤਾਂ ਅਸਲ ਅਵਾਜ਼ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।” “ਜਿਵੇਂ ਗਿੱਲੇ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਅੱਗ ਸਲਗਾਈਏ ਤਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧੂੰਆਂ ਉੱਠਦੇ ਹਨ, ਉਵੇਂ ਹੀ, ਇਸ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਤੋਂ—ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਤੋਂ—ਰਿਗਵੇਦ, ਯਜੁਰਵੇਦ, ਸਮਵੇਦ, ਅਥਰਵਵੇਦ, ਇਤਿਹਾਸ, ਪੁਰਾਣ, ਗਿਆਨ, ਉਪਨਿਸ਼ਦ, ਸ਼ਲੋਕ, ਸੁਤਰ, ਵਿਆਖਿਆ, ਟਿੱਪਣੀਆਂ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਵਾਂਗ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ।” “ਜਿਵੇਂ ਸਾਰਾ ਪਾਣੀ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਸਪਰਸ਼ ਚਮੜੀ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੀਆਂ ਸੁਗੰਧਾਂ ਨੱਕ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਸੁਆਦ ਜੀਭ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਰੂਪ ਅੱਖ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਧੁਨੀਆਂ ਕੰਨ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਮਨ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਵੇਦ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਹੱਥ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੀ ਚਲਣ ਪੈਰ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਜਨਨੇਂਦਰੀ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੀ ਮਲ-ਨਿਕਾਸ ਗੁਦਾ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” “ਜਿਵੇਂ ਨਮਕ ਦਾ ਟਿੱਕਾ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟੀਏ ਤਾਂ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੁਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿੱਥੇ ਵੀ ਚੱਖੋ, ਪਾਣੀ ਨਮਕੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਨਮਕ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਇਉਂ ਹੀ, ਇਹ ਮਹਾਨ, ਅੰਤਹਿਨ ਗਿਆਨ-ਸਰੂਪ ਆਤਮਾ ਤੱਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਪਜਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੋਈ ਵੱਖਰੀ ਚੇਤਨਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ—ਇਹ ਮੈਂ ਆਖਦਾ ਹਾਂ।” ਮੈਤ੍ਰੇਈ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮਹਾਰਾਜ, ਤੁਸੀਂ ਆਖ ਕੇ ਕਿ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੋਈ ਵੱਖਰੀ ਚੇਤਨਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਉਲਝਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।” ਯਜ੍ਯਵਲਕਯ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਨਹੀਂ, ਬੇਟੀ, ਮੈਂ ਉਲਝਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ। ਇਹੀ ਸਮਝਣ ਲਈ ਕਾਫੀ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਦੁਅਤਾ (ਦੂਜਾ) ਹੈ, ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਸੁੰਘਦਾ, ਸੁਣਦਾ, ਬੋਲਦਾ, ਸੋਚਦਾ, ਜਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੇ ਕਿਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਜਾਵੇ? ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੁੰਘਿਆ, ਸੁਣਿਆ, ਬੋਲਿਆ, ਸੋਚਿਆ ਜਾਂ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ? ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇ?” ਫਿਰ ਯਜ੍ਯਵਲਕਯ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, “ਇਹ ਧਰਤੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਮਿਠਾਸ (ਮਧੁ) ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਇਸ ਧਰਤੀ ਲਈ ਮਿਠਾਸ ਹਨ। ਜੋ ਤੇਜਸਵੀ, ਅਮਰ ਪੁਰਖ ਇਸ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹੀ ਇਹ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਇਹ ਅਮਰ ਹੈ, ਇਹ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ।” ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਆਕਾਸ਼, ਹਵਾ, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਬਿਜਲੀ, ਗੜਗੜਾਹਟ, ਧਰਮ, ਸੱਚ, ਮਨੁੱਖ, ਤੇ ਆਤਮਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ, ਤੇ ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਤੇਜਸਵੀ ਅਮਰ ਪੁਰਖ, ਉਹੀ ਇਹ ਆਤਮਾ, ਇਹ ਅਮਰ, ਇਹ ਬ੍ਰਹਮ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ। ਫਿਰ ਯਜ੍ਯਵਲਕਯ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਆਤਮਾ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਰਾਜਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪਹੀਏ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਤੀਲੀਆਂ ਕੇਂਦਰ ਤੇ ਗੇੜ ਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਉਂ ਹੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਸਾਰੇ ਦੇਵ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਾਣ, ਸਾਰੇ ਆਤਮਾ ਇਸ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।” ਇਹੀ ਉਹ ਮਿਠਾਸ (ਮਧੁ) ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਧੀਚ ਅਥਰਵਣ ਨੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਰਿਗਵੇਦ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਵੱਡੀ, ਭਿਆਨਕ ਵਸਤੂ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਮੀਂਹ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਦਧੀਚ ਨੇ ਘੋੜੇ ਦੇ ਸਿਰ ਰਾਹੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਮਿਠਾਸ ਦਿੱਤੀ।” ਇਹੀ ਉਹ ਮਿਠਾਸ ਹੈ ਜੋ ਦਧੀਚ ਨੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਘੋੜੇ ਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤਦ ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਰਾਜ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਜੋ ਟਵਸ਼ਟਰੀ ਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਲੁਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਪੁਰਖ, ਜੋ ਦੁਪਦ (ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲੇ) ਤੇ ਚਤੁਸ਼ਪਦ (ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲੇ) ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਪੰਛੀ ਬਣ ਕੇ ਹਰ ਥਾਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਲੁਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਕੁਝ ਵੀ ਓਹਦੇ ਲਈ ਛੁਪਿਆ ਨਹੀਂ। ਇਹੀ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ ਜੋ ਹਰ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਵੱਖਰਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਕਈ ਰੂਪ ਧਾਰਦਾ ਹੈ, ਕਈ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਕਈ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ। ਇਹੀ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ—ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ, ਨਾ ਅਖੀਰ, ਨਾ ਅੰਦਰ, ਨਾ ਬਾਹਰ—ਇਹ ਆਤਮਾ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਸਭ ਵਿਆਪਕ। ਫਿਰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਯਜ੍ਯਵਲਕਯ ਨੇ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ (ਗੁਰੂ-ਸ਼ਿਸ਼੍ਯ ਪਰੰਪਰਾ) ਵੀ ਦੱਸੀ, ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਇਹ ਗਿਆਨ ਇੱਕ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ—ਵਸ਼ਾ ਤੋਂ ਔਰਪਣਯਾ, ਔਰਪਣਯਾ ਤੋਂ ਗੌਤਮ, ... ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਖੀਰਕਾਰ, ਬ੍ਰਹਮਨ ਤੱਕ, ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ। ਇਹੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਹੋਰ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਸ਼ੁਤਿਮਾਸ਼ਯਾ ਤੋਂ ਗੌਪਵਾਨਾ, ... ਕਈਆਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਗੁਰੂਆਂ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਿਸ਼੍ਯਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਅਖੀਰਕਾਰ ਬ੍ਰਹਮਨ ਤੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਨ ਆਪੋ-ਆਪ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਜ੍ਯਵਲਕਯ ਨੇ ਮੈਤ੍ਰੇਈ ਨੂੰ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਪਰਮ ਸੱਚ, ਉਸ ਦੀ ਸਰਬਵਿਆਪਕਤਾ, ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਪਰੰਪਰਾ ਬੜੀ ਪਿਆਰ ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਸਮਝਾਈ।