ਬृਹਦਾਰਣ੍ਯਕੋਪਨਿषਦ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਰਚਨਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਮੌਤ ਅਤੇ ਭੁੱਖ ਦਾ ਸਾਯਾ ਸੀ। ਪਰ ਇਸ ਸਾਯੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਸਮਾਨੀ ਇੱਛਾ ਜਾਗੀ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਮੈਂ ਇੱਕ ਆਪ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਇਸ ਇੱਛਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਪਾਣੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਦਿਵਾਇਆ, ਅਤੇ ਇਹ ਪੂਜਾ ਦੀ ਸਹੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਇਸ ਪੂਜਾ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਾਣੀ ਦੀ ਪੁੰਜੀ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ। ਪਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਥਕਾਵਟ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਇਸ ਥਕਾਵਟ ਅਤੇ ਗਰਮੀ ਤੋਂ ਅੱਗ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ: ਸੂਰਜ, ਹਵਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਵਾਸ। ਇਹ ਸਵਾਸ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਇਆ। ਪੂਰਬ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ, ਪੱਛਮ ਉਸ ਦੀ ਲੱਤ, ਅਤੇ ਉੱਤਰ-ਦੱਖਣ ਉਸ ਦੇ ਪਾਸੇ ਬਣੇ। ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਗਿਆ, ਉੱਥੇ ਸਥਿਰ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਚਾਹਿਆ, "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਇੱਕ ਦੂਜਾ ਆਪ ਜਨਮ ਦੇਵਾਂ।" ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਅਤੇ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਜੋੜਿਆ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਸਾਲ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਨਮਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਬੋਲੀ ਪਾਈ, ਜੋ ਬੋਲੀ ਬਣ ਗਈ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਜੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਬਣਾ ਸਕਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਵਧੀਆ ਹੋਵਾਂਗਾ।" ਥਕਾਵਟ ਅਤੇ ਗਰਮੀ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਸ਼ක්ਤੀ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਮੈਂ ਇਸ ਬਲੀ ਦੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਘੋੜਾ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਬਲੀ ਦਾ ਘੋੜਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਘੋੜਾ ਸਮੂਹ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਲੀ ਦਾ ਸਮਾਰੋਹ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਸਮਾਰੋਹ ਦਾ ਅਸਲੀ ਅਰਥ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਇੱਕ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੌਤ ਪਾਣੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਉਹ ਸਦਾ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਹ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਤ ਦੇਣ ਲਈ ਬਲੀ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਉਣਗੇ। ਬੋਲੀ, ਹਵਾ, ਅੱਖ, ਕੰਨ, ਅਤੇ ਮਨ ਨੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਗੀਤ ਗਾਏ, ਪਰ ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੁਰਾਈ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਬਲੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੀਤ ਨਾਲ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਬੁਰਾਈ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਜਿੱਤ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਜੋ ਬੁਰਾਈ ਅਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਰੇ ਲੈ ਗਿਆ। ਬੋਲੀ ਦੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅੱਗ ਬਣ ਗਈ, ਹਵਾ ਬਣ ਗਈ, ਸੂਰਜ ਬਣ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਚੰਦ ਬਣ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਰੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਖਾਣੇ ਦੀ ਬਾਤ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਉਸ ਦੀ ਸਵਾਸ ਦੇ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਲਈ ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਘਾਟ ਨਹੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਸੱਚਮੁਚ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਬ੍ਰਹਤੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਮਾਨ ਦਾ ਗਾਇਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸਾਨੂੰ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਣਾ ਹੀ ਸੱਚੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਚਾਬੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਹੜਾ ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।