ପୃଥିବୀର ଅନେକ ଧାନ୍ୟ ଉପଜାଇଯାଏ—ଚାଉଳ, ଜଉ, ତିଳ, ବୁଟ, ଅନୁପ୍ରିୟଙ୍ଗୁ, ଗହୁଁ, ମସୁରି, ଖଲ୍ଭା, ଖଲକୁଳା ଇତ୍ୟାଦି ଦଶ ପ୍ରକାର ଶସ୍ୟ। ଏହି ପ୍ରତ୍ୟେକ ଧାନ୍ୟର ଅର୍ଦ୍ଧ ଅଂଶ ନେଇ, ଛାନ୍ହ, ମଧୁ ଓ ଘୃତ ସହିତ ମିଶାଇ, ତାହାକୁ ଘୃତ ଆହୁତି ଦେବାକୁ ଉଚିତ। ଏହି ସମସ୍ତ ଜୀବର ମଧ୍ୟରେ, ପୃଥିବୀର ସାର ହେଉଛି ଉଦ୍ଭିଦ; ଉଦ୍ଭିଦର ସାର ହେଉଛି ମଳିକା; ମଳିକାର ସାର ହେଉଛି ଫଳ; ଫଳର ସାର ହେଉଛି ମନୁଷ୍ୟ; ମନୁଷ୍ୟର ସାର ହେଉଛି ବୀର୍ୟ। ପ୍ରଜାପତି ଚିନ୍ତା କଲେ, "ମୁଁ ଏଠାରେ ଏକ ଆଧାର ସ୍ଥାପନ କରିବି।" ସେ ଚାହାଣ୍ଡି ସହିତ ଏକାଜଣୀଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ; ସୃଷ୍ଟି କରି, ତାଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ। ଏହି କାରଣରୁ, ନାରୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ, କାରଣ ସେ ହେଉଛି ଶ୍ରୀ। ପ୍ରଜାପତି ପୂର୍ବମୁଖୀ ହୋଇ ପାଥର ଉଠାଇ, ତାହା ସହିତ ତାଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ତାଙ୍କର ବେଦି ହେଉଛି ଜଂଘା, କେଶ ହେଉଛି କୁଶ, ଚର୍ମ ହେଉଛି ଦୁଇଟି ଆବରଣ ପାଥର, ଏବଂ ମଧ୍ୟଭାଗର ଅଗ୍ନି ହେଉଛି ଯୋନି। ଏହି ଜ୍ଞାନ ସହିତ, ଯେଉଁଠି ବଜପେୟ ଯଜ୍ଞ ପ୍ରକାର ମିଳନ ହୁଏ, ସେଉଁଠି ଏପରି ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ୟକ୍ତି ବଡ଼ ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ଏହି ଜ୍ଞାନ ଛଡ଼ା ମିଳନ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ ନାରୀ ନେଇ ନେଇଥାଏ। ଉଦ୍ଦାଳକ ଅରୁଣି, ନଖ ମୌଦ୍ଗଲ୍ୟ, କୁମାର ହରିତ—ଏହି ଜ୍ଞାନ ଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କହିଛନ୍ତି, "ଅନେକ ସଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିଜ ଅନୁଶାସନ ଓ ପୁଣ୍ୟ ଅଭାବରେ ଏହି ଜଗତ୍ ଛାଡ଼ି ଯାଆନ୍ତି, କାରଣ ସେମାନେ ଏହି ଜ୍ଞାନ ଛଡ଼ା ମିଳନ କରନ୍ତି।" ଅନେକଙ୍କର ବୀର୍ୟ ସ୍ୱପ୍ନରେ କିମ୍ବା ଜାଗ୍ରତ ଅବସ୍ଥାରେ ତ୍ୟାଗ ହୁଏ। ଏପରି ହେଲେ, ବ୍ୟକ୍ତିଟି ଏହାକୁ ଛୁଇଁ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ—"ମୋର ଯେଉଁ ବୀର୍ୟ ଭୂମିରେ, ଉଦ୍ଭିଦରେ କିମ୍ବା ଜଳରେ ପଡ଼ିଛି, ଏହି ବୀର୍ୟକୁ ମୁଁ ପୁନଃ ନେଉଛି। ମୋର ଶକ୍ତି, ପ୍ରଭା, ଶ୍ରୀ ପୁନଃ ଫେରୁ, ଗୃହ୍ୟାଗ୍ନି ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ରହୁ।" ଅଙ୍ଗୁଠି ଓ ଅଙ୍ଗୁଳି ସହିତ ଏହାକୁ ଛୁଇଁ, ଚେଷ୍ଟ କିମ୍ବା ଭୃକୁଟି ମଧ୍ୟରେ ଛୁଇଁବାକୁ ଉଚିତ। ଯଦି ସେ ଜଳକୁ ନିଜ ସ୍ୱରୂପ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି, ତେବେ ଏହି ମନ୍ତ୍ର କହିବା ଉଚିତ—"ଶକ୍ତି, ପ୍ରଭା, କୀର୍ତ୍ତି, ଧନ, ଧର୍ମ ମୋରେ ରହୁ।" ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କର ରଜୋନିବୃତ ଚୀର ତାଙ୍କର ଶ୍ରୀ। ତେଣୁ, ଏପରି ଚୀର ପିନ୍ଧିଥିବା ନାରୀଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ସହିତ ସମ୍ବୋଧନ କରିବା ଉଚିତ। ଯଦି ସେ ଏହି ଚୀର ଦେଇଥାନ୍ତି ଓ ପୁରୁଷ ତାଙ୍କୁ ଚାହାନ୍ତି, ତେବେ ସେ ତାଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବା ଉଚିତ; ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ଦଣ୍ଡ କିମ୍ବା ହାତ ସହିତ ଛୁଇଁ ଏକତ୍ରିତ ହେବା ଉଚିତ; "ତୁମ ଶକ୍ତି ଓ କୀର୍ତ୍ତି ସହିତ ମୁଁ ତୁମ କୀର୍ତ୍ତି ନେଉଛି" ବୋଲି କହିଲେ, ପୁରୁଷ କୀର୍ତ୍ତିହୀନ ହୁଏ। କିନ୍ତୁ, ଯଦି ସେ ଏହା ଦେଉଛନ୍ତି ଓ ପୁରୁଷ କହିଲେ, "ତୁମ ଶକ୍ତି ଓ କୀର୍ତ୍ତି ସହିତ ମୁଁ ତୁମ କୀର୍ତ୍ତି ନେଉଛି", ତେବେ ଉଭୟ କୀର୍ତ୍ତିଶାଳୀ ହୁଅନ୍ତି। ଯଦି ପୁରୁଷ ନିଜକୁ ସଂୟମ କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ସେ "ମୁଁ ତୁମକୁ ଚାହେ" ବୋଲି କହି, ମନସ୍ଥିର କରି, ମୁଖ ମୁଖରେ ଲଗାଇ, ଯୋନିକୁ ଛୁଇଁ ଏହି ମନ୍ତ୍ର କହିବା ଉଚିତ—"ଅଙ୍ଗ ଅଙ୍ଗରୁ ତୁମ ଉତ୍ପନ୍ନ, ହୃଦୟରୁ ଉଦ୍ଭବ; ତୁମେ ଅଙ୍ଗର ସାର, ମୋତେ ଆନନ୍ଦ ଦିଅ।" ଯଦି ସେ ଚାହନ୍ତି—"ସେ ଗର୍ଭବତୀ ହେଉନାହିଁ"—ତେବେ ମନସ୍ଥିର କରି, ମୁଖ ମୁଖରେ ଲଗାଇ, ଶ୍ୱାସ-ପ୍ରଶ୍ୱାସ ଦେଇ, ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗ ସହିତ ବୀର୍ୟକୁ ଫେରାଇ, "ତୁମ ବୀର୍ୟ ସହିତ ମୁଁ ବୀର୍ୟ ଫେରାଉଛି" ବୋଲି କହିବା ଉଚିତ; ଏପରି କଲେ ସେ ଗର୍ଭବତୀ ହେବେ ନାହିଁ। ଯଦି ସେ ଚାହନ୍ତି—"ସେ ଗର୍ଭବତୀ ହେଉନ୍ତୁ"—ତେବେ ମନସ୍ଥିର କରି, ମୁଖ ମୁଖରେ ଲଗାଇ, ଶ୍ୱାସ-ପ୍ରଶ୍ୱାସ ବଦଳାଇ, ଅଙ୍ଗ ସହିତ ବୀର୍ୟ ଦେଇ, "ତୁମ ବୀର୍ୟ ସହିତ ମୁଁ ବୀର୍ୟ ରଖିଲି" ବୋଲି କହିବା ଉଚିତ; ଏପରି କଲେ ସେ ଗର୍ଭବତୀ ହେବେ। ଯଦି ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀ ପ୍ରେମିକ ରହିଥିବାରେ ପତି ଦୁଃଖିତ, ସେ ଏକ କাঁচା ମାଟିର ପାତ୍ରରେ ଅଗ୍ନି ସ୍ଥାପନ କରି, କୁଶ ଉଲ୍ଟା ରଖି, ତାହାରେ ଘୃତ ଲିପ୍ତ ଶର ତିଣିଟି ଉଲ୍ଟା ରଖି, ବିଭିନ୍ନ ମନ୍ତ୍ର କହିବା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଅଶୁଭ, ବନ୍ଧ୍ୟାତ୍ୱ, ସନ୍ତାନ ଅଭାବ, ଶକ୍ତି ଅଭାବ ଦୂର କରିପାରିବେ। ଏହି ଭଳି ଜ୍ଞାନୀ ଯଦି ଶାପ ଦେଉଛନ୍ତି, ତେବେ ଶକ୍ତି ଓ ପୁଣ୍ୟ ହୀନ ହୋଇ ଲୋକ ଛାଡ଼ିଯାଆନ୍ତି। ଏହି କାରଣରୁ, ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଅବମାନ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଯଦି ପତି ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀକୁ ରଜୋନିବୃତ ଅବସ୍ଥାରେ ପାଇଥାନ୍ତି, ସେ ତିନି ଦିନ ଧରି କୁଶ ଘାସ ସହିତ ଘୃତ ପିଇବେ, ମେଳା କପଡ଼ା ପିନ୍ଧିବେ; ଏହି ସମୟରେ ଶୂଦ୍ର କିମ୍ବା ଶୂଦ୍ରା ତାଙ୍କୁ ଛୁଇଁବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ତିନି ରାତି ପରେ ସ୍ନାନ କରି, ଚାଉଳ ଚକିବେ। ଯଦି ସେ ଚାହନ୍ତି—"ମୋତେ ଗୋରା ପୁଅ ହେଉ"—ବେଦ ପଢ଼ି, "ସେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆୟୁ ଯାଉ" ବୋଲି କହି, ଚାଉଳ ଦୁଧ ଓ ଘୃତରେ ରାନ୍ଧି, ଉଭୟ ଏହା ଖାଇବେ; ଏହାଦ୍ୱାରା ଚାହିଦା ଅନୁଯାୟୀ ସନ୍ତାନ ହେବ। ଯଦି ସେ ଚାହନ୍ତି—"ପିତାଳି କିମ୍ବା ରକ୍ତିମ ପୁଅ ହେଉ"—ଦୁଇଟି ବେଦ ପଢ଼ି, ଚାଉଳ ଦହି ଓ ଘୃତରେ ରାନ୍ଧି, ଉଭୟ ଖାଇବେ। ଯଦି ସେ ଚାହନ୍ତି—"କଳା କିମ୍ବା ରକ୍ତ ଚକ୍ଷୁ ପୁଅ ହେଉ"—ତିନିଟି ବେଦ ପଢ଼ି, ଚାଉଳ ପାଣି ଓ ଘୃତରେ ରାନ୍ଧି, ଉଭୟ ଖାଇବେ। ଯଦି ସେ ଚାହନ୍ତି—"ବିଦ୍ୱାନ୍ କନ୍ୟା ହେଉ"—"ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆୟୁ ହେଉ" ବୋଲି କହି, ଚାଉଳ ତିଳ ଓ ଘୃତରେ ରାନ୍ଧି, ଉଭୟ ଖାଇବେ। ଯଦି ସେ ଚାହନ୍ତି—"ବିଦ୍ୱାନ୍ ପୁଅ, ସଭାରେ ବିଜୟୀ, ଧ୍ୟାନଦାୟକ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରୁଥିବା ପୁଅ ହେଉ"—ସମସ୍ତ ବେଦ ପଢ଼ି, ଚାଉଳ ମାଂସ ଓ ଘୃତରେ ରାନ୍ଧି, ଉଭୟ ଖାଇବେ; ଏଠାରେ ବୃଷ୍ଠି କିମ୍ବା ବୃଷଭ ମାଂସ ବ୍ୟବହାର କରାଯିବ। ପ୍ରଭାତରେ, ଘୃତ ଦିଆ ପାକା ନେଇ, ଏହାର ଏକ ଅଂଶ ଅଗ୍ନିକୁ "ଅଗ୍ନି ସ୍ୱାହା, ଅନୁମତି ସ୍ୱାହା, ସବିତା ଦେବତା, ସତ୍ୟ ପ୍ରଜନନ ସ୍ୱାହା" ବୋଲି ଆହୁତି ଦେବେ। ଏହା ପରେ ସେ ଖାଇବେ, ଅବଶିଷ୍ଟ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀକୁ ଦେବେ।