ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, ପ୍ରଜାପତିଙ୍କର ଦୁଇ ପ୍ରକାର ସନ୍ତାନ ଥିଲେ—ଦେବତା ଏବଂ ଦାନବ। ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଦେବତାମାନେ ଛୋଟ ଏବଂ ଦାନବମାନେ ବଡ଼ ଥିଲେ। ସେମାନେ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା କରୁଥିଲେ। ଏହାପରେ, ଦେବତାମାନେ ଆପସରେ କହିଲେ: “ଆସ, ଯଜ୍ଞର ସ୍ତୋତ୍ର ପାଠ କରି ଦାନବମାନଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା।” ସେମାନେ ବାଣୀକୁ କହିଲେ: “ତୁମେ ଗାଓ।” ବାଣୀ ସମ୍ମତି ଦେଲେ ଏବଂ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଗାଇଲେ। ବାଣୀରେ ଯେତେ ଆନନ୍ଦ ଅଛି, ସେ ସବୁ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଲବ୍ଧ ହେଲା; ଯେଉଁ ଶୁଭ ବାଣୀ ବାଣୀ କହେ, ତାହା ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଅଟୁଟ ରହିଲା। ଦାନବମାନେ ଜାଣିଲେ: “ଏହି ପାଠକ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଆମକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବେ।” ସେମାନେ ବାଣୀକୁ ଅଶୁଭତା ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଯେଉଁଠି ମନୁଷ୍ୟ ଅନୁଚିତ କଥା କହେ, ସେଉଁଠି ଅଶୁଭତାରେ ପୀଡିତ ହୁଏ। ଏପରେ, ଦେବତାମାନେ ପ୍ରାଣକୁ କହିଲେ: “ତୁମେ ଗାଓ।” ପ୍ରାଣ ସମ୍ମତି ଦେଲେ ଏବଂ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଗାଇଲେ। ପ୍ରାଣରେ ଯେତେ ଆନନ୍ଦ ଅଛି, ସେ ସବୁ ଦେବତାଙ୍କୁ ମିଳିଲା; ଯେଉଁ ଶୁଭ ଗନ୍ଧ ପ୍ରାଣ ନେଇଥାଏ, ତାହା ତାଙ୍କ ପାଇଁ। ଦାନବମାନେ ଏହି ଚାଳ ଜାଣି, ପ୍ରାଣକୁ ଅଶୁଭତା ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଯେଉଁଠି ଅନୁଚିତ ଗନ୍ଧ ନେଇଯାଏ, ସେଉଁଠି ଅଶୁଭତା ଲାଗିଯାଏ। ତାପରେ ଦେବତାମାନେ ଚକ୍ଷୁକୁ କହିଲେ: “ତୁମେ ଗାଓ।” ଚକ୍ଷୁ ସମ୍ମତି ଦେଲେ ଏବଂ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଗାଇଲେ। ଚକ୍ଷୁରେ ଯେତେ ଆନନ୍ଦ ଅଛି, ସେ ସବୁ ଦେବତାଙ୍କୁ ମିଳିଲା; ଯେଉଁ ଶୁଭ ଦୃଶ୍ୟ ଚକ୍ଷୁ ଦେଖେ, ତାହା ତାଙ୍କ ପାଇଁ। ଦାନବମାନେ ଏହି ଚାଳ ଜାଣି, ଚକ୍ଷୁକୁ ଅଶୁଭତା ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଯେଉଁଠି ଅନୁଚିତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ, ସେଉଁଠି ଅଶୁଭତା ଲାଗିଯାଏ। ପୁନି, ଦେବତାମାନେ କର୍ଣ୍ଣକୁ କହିଲେ: “ତୁମେ ଗାଓ।” କର୍ଣ୍ଣ ସମ୍ମତି ଦେଲେ ଏବଂ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଗାଇଲେ। କର୍ଣ୍ଣରେ ଯେତେ ଆନନ୍ଦ ଅଛି, ସେ ସବୁ ଦେବତାଙ୍କୁ ମିଳିଲା; ଯେଉଁ ଶୁଭ ଶବ୍ଦ କର୍ଣ୍ଣ ଶୁଣେ, ତାହା ତାଙ୍କ ପାଇଁ। ଦାନବମାନେ ଏହି ଚାଳ ଜାଣି, କର୍ଣ୍ଣକୁ ଅଶୁଭତା ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଯେଉଁଠି ଅନୁଚିତ ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଯାଏ, ସେଉଁଠି ଅଶୁଭତା ଲାଗିଯାଏ। ତାପରେ, ଦେବତାମାନେ ମନକୁ କହିଲେ: “ତୁମେ ଗାଓ।” ମନ ସମ୍ମତି ଦେଲେ ଏବଂ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଗାଇଲେ। ମନରେ ଯେତେ ଆନନ୍ଦ ଅଛି, ସେ ସବୁ ଦେବତାଙ୍କୁ ମିଳିଲା; ଯେଉଁ ଶୁଭ ଚିନ୍ତା ମନ କରେ, ତାହା ତାଙ୍କ ପାଇଁ। ଦାନବମାନେ ଏହି ଚାଳ ଜାଣି, ମନକୁ ଅଶୁଭତା ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଯେଉଁଠି ଅନୁଚିତ ଚିନ୍ତା ହୁଏ, ସେଉଁଠି ଅଶୁଭତା ଲାଗିଯାଏ। ଏଭଳି, ଏହି ଦେବତାମାନେ ଅଶୁଭତାରେ ପୀଡିତ ହେଲେ; ଦାନବମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ଅଶୁଭତା ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମଣ କରିଥିଲେ। ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ, ଯଜ୍ଞ ମଞ୍ଚରେ ସେମାନେ ପ୍ରାଣକୁ ପୁନି କହିଲେ: “ତୁମେ ଗାଓ।” ପ୍ରାଣ ସମ୍ମତି ଦେଲେ ଏବଂ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଗାଇଲେ। ଦାନବମାନେ ଏହା ଜାଣି, ପ୍ରାଣକୁ ଅଶୁଭତା ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମଣ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଯେପରି ଏକ ପାହାଡ଼ କିମ୍ବା ମାଟିର ଗୋଟିଏ ଗଠାକୁ ଆଘାତ କଲେ ତାହା ଭାଙ୍ଗିଯାଏ, ସେପରି ତାଙ୍କ ଅଶୁଭତା ଧ୍ୱଂସ ହେଲା। ଏହା ଦେଖି ଦେବତାମାନେ ବିଜୟୀ ହେଲେ, ଦାନବମାନେ ପରାଜିତ ହେଲେ। ଏହି ଜ୍ଞାନ ଯିଏ ଅନୁସରଣ କରେ, ସେ ନିଜ ଆତ୍ମା ଦ୍ୱାରା ବିଜୟୀ ହୁଏ; ତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁ, ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀ ପରାଜିତ ହୁଏ। ତେବେ ସେମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ଏହିପରି ବନ୍ଧା ହୋଇଥିବା ପ୍ରାଣ କେଉଁଠି ଗଲେ?” ସେମାନେ କହିଲେ: “ସେ ମୁହଁ ମଧ୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି; ସେ ଅଙ୍ଗମାନଙ୍କର ସାର, ରସ।” ଏହି ଦେବତାଙ୍କୁ ‘ଦୂର୍’ କୁହାଯାଏ, କାରଣ ମୃତ୍ୟୁ ତାଙ୍କୁ ଦୂରେ ରହିଥାଏ। ଏହିପରି ଜ୍ଞାନ ଯିଏ ଜାଣେ, ତାଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁ ଦୂରେ ରହିଥାଏ। ଏହି ଦେବତା, ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଅଶୁଭତା ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଛାଡ଼ି, ସେମାନେ ଯେଉଁଠି ଦିଗମାନଙ୍କ ସୀମା ଅଛି ସେଠାକୁ ନେଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ ସେମାନଙ୍କ ଅଶୁଭତାକୁ ରଖିଦେଲେ। ତେଣୁ କେବେ ମନୁଷ୍ୟରୁ ଅଧମ ସ୍ଥାନକୁ ଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ନାହିଁ ସୀମାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବା, ନ ମୃତ୍ୟୁ ଏବଂ ଅଶୁଭତାକୁ ଅନୁସରଣ କରିବା। ଏହି ଦେବତା, ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଅଶୁଭତା ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଛାଡ଼ି, ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଦେଲେ। ପ୍ରଥମେ, ସେ ବାଣୀକୁ ମୃତ୍ୟୁରୁ ମୁକ୍ତ କଲେ। ବାଣୀ ମୃତ୍ୟୁରୁ ମୁକ୍ତ ହେବା ପରେ, ସେ ଅଗ୍ନି ହେଲେ; ଏହି ଅଗ୍ନି, ମୃତ୍ୟୁକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଏବେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ ଜଳୁଛି। ତାପରେ, ସେ ପ୍ରାଣକୁ ମୃତ୍ୟୁରୁ ମୁକ୍ତ କଲେ। ପ୍ରାଣ ମୁକ୍ତ ହେବା ପରେ, ସେ ବାୟୁ ହେଲେ; ଏହି ବାୟୁ, ମୃତ୍ୟୁକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଏବେ ବହୁଛି। ତାପରେ, ସେ ଚକ୍ଷୁକୁ ମୃତ୍ୟୁରୁ ମୁକ୍ତ କଲେ। ଚକ୍ଷୁ ମୁକ୍ତ ହେବା ପରେ, ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ; ଏହି ସୂର୍ଯ୍ୟ, ମୃତ୍ୟୁକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଏବେ ଦୀପ୍ତିମାନ। ତାପରେ, ସେ କର୍ଣ୍ଣକୁ ମୃତ୍ୟୁରୁ ମୁକ୍ତ କଲେ। କର୍ଣ୍ଣ ମୁକ୍ତ ହେବା ପରେ, ସେ ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକ ହେଲେ; ଏହି ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକ, ମୃତ୍ୟୁକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଏବେ ବିଦ୍ୟମାନ। ତାପରେ, ସେ ମନକୁ ମୃତ୍ୟୁରୁ ମୁକ୍ତ କଲେ। ମନ ମୁକ୍ତ ହେବା ପରେ, ସେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ହେଲେ; ଏହି ଚନ୍ଦ୍ରମା, ମୃତ୍ୟୁକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଏବେ ଦୀପ୍ତିମାନ। ଏଭଳି, ଏହି ଦେବତା ଯିଏ ଏହିପରି ଜାଣେ, ତାଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଦେଇଥାଏ। ଏହାପରେ, ଆତ୍ମା ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ଆଣାଯାଇଥିଲା। ଯେଉଁଠି ଖାଦ୍ୟ ଖାଯାଏ, ଏହି ଆତ୍ମା ଦ୍ୱାରା ଏହା ଖାଯାଏ; ଏଠାରେ ଏହା ସ୍ଥିତ। ସେମାନେ କହିଲେ: “ଏହି ସମସ୍ତ ଖାଦ୍ୟର ଅଂଶ; ତୁମେ ଆତ୍ମାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛ। ଏବେ ଆମାନେ ମଧ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ ଭାଗ କର।” ସେମାନେ ତାଙ୍କ ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେ କହିଲେ: “ଏହିପରି ହେଉ।” ସେମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତାଙ୍କ ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ତେଣୁ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସେ ଖାଦ୍ୟ ଖାଏ, ତାହା ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଏ। ଏଭଳି, ସେମାନେ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି; ନିଜର ମାଲିକ ହେଉଛି ସ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ମୁଖ୍ୟ, ଯିଏ ଏହିପରି ଜାଣେ। ଯିଏ ଏହିପରି ଜାଣି, ନିଜ ଘରେ ସନ୍ତାନ ଚାହେ, ସେ ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ କ୍ଷୀଣ ହୁଏନାହିଁ।