ഇഹലോകം വിട്ടുപോകുമ്പോൾ തനിക്കു സ്വന്തം ലോകം അറിയാതെ പോകുന്നവനെ, അവനു അജ്ഞാതമായത് അനുഭവിക്കില്ല; അതുപോലെ തന്നെ, വേദം പാരായണം ചെയ്യാതിരിക്കുക, മറ്റ് കര്മ്മങ്ങള് നിര്വഹിക്കാതിരിക്കുക എന്നിവ പോലെ. എത്ര മഹത്തായ പുണ്യകര്മ്മങ്ങള് ചെയ്താലും, അവ ഒടുവില് ക്ഷയിക്കപ്പെടും. അതിനാൽ, സ്വന്തം ലോകമായി ആത്മാവിനേയാണ് ധ്യാനിക്കേണ്ടത്. ആത്മാവിനെ തന്റെ ലോകമായി ധ്യാനിക്കുന്നവന്റെ കര്മ്മങ്ങൾ ക്ഷയിക്കപ്പെടില്ല. അവന് തന്റെ ആത്മാവിൽ നിന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നതെല്ലാം സൃഷ്ടിക്കാൻ കഴിയും. ഈ ആത്മാവ് എല്ലാ ജീവികളുടെ ലോകമാണ്. യജ്ഞങ്ങൾ അർപ്പിക്കുന്നവൻ ദേവലോകം പ്രാപിക്കും; വേദപാരായണം ചെയ്യുന്നവൻ ഋഷികളുടേയും ലോകം; സന്താനാഗ്രഹം പുലർത്തുന്നവനും പിതൃകർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവനും പിതൃലോകം; മനുഷ്യരെ സേവിക്കുന്നവനും അന്നം നൽകുന്നവനും മനുഷ്യലോകം; മൃഗങ്ങൾക്ക് പുല്ലും വെള്ളവും നൽകുന്നവൻ മൃഗലോകം; വീട്ടിലെ നായ്ക്കൾ, പക്ഷികൾ, കീടങ്ങൾ എന്നിവ അവനിൽ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, അവ ജീവിക്കുന്ന ലോകം അവനാണ്. എല്ലാ ലോകങ്ങളിലും ക്ഷേമം ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ പോലെ, ഈ ജ്ഞാനത്തെ അറിഞ്ഞവനു എല്ലാ ജീവികളും ക്ഷേമം ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഇതാണ് അറിയപ്പെടുന്നതും അന്വേഷിക്കപ്പെടുന്നതും. ആദ്യത്തിൽ, ഈ ആത്മാവ് മാത്രമായിരുന്നു, ഏകതയും ദ്വിതീയതയും ഇല്ലാതെ. അവന് ആഗ്രഹം ഉണർന്നു: “എനിക്ക് ഭാര്യയുണ്ടാകണം, സന്താനം നേടണം, സമ്പത്ത് സമ്പാദിക്കണം, കര്മ്മങ്ങൾ ചെയ്യണം.” ഇതാണ് ആഗ്രഹത്തിന്റെ പരിധി; അതിലധികം ആഗ്രഹിച്ച് നേടുവാൻ കഴിയില്ല. അതിനാൽ ഇന്നും ഒരാൾ ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കുമ്പോൾ അവൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു: “എനിക്ക് ഭാര്യയുണ്ടാകണം, സന്താനം നേടണം, സമ്പത്ത് സമ്പാദിക്കണം, കര്മ്മങ്ങൾ ചെയ്യണം.” ഇതിലൊന്നും ലഭിക്കാതിരുന്നാൽ അവൻ താനിപ്പോഴും അപൂർണ്ണനാണെന്ന് കരുതുന്നു. ഇതിലൂടെയാണ് അവന്റെ പൂർണ്ണത. അവന്റെ മനസാണ് അവന്റെ ആത്മാവ്; വാക്ക് ഭാര്യ; ശ്വാസം സന്താനം; ദൃഷ്ടിയാണ് മനുഷ്യസമ്പത്ത്, കാരണം ദൃഷ്ടിയിലൂടെ അവന് ഉപകാരകരമായത് കണ്ടെത്താൻ കഴിയും; ശ്രവണമാണ് ദൈവിക സമ്പത്ത്, കാരണം ശ്രവണത്തിലൂടെ ഉപകാരകരമായത് അറിയാം. ആത്മാവാണ് കര്മ്മം, കാരണം കര്മ്മങ്ങൾ ആത്മാവിനാലാണ് നടക്കുന്നത്. ഈ യജ്ഞം അഞ്ചുവിധമാണ്; മൃഗം അഞ്ചുവിധം; വ്യക്തി അഞ്ചുവിധം; സകലവും അഞ്ചുവിധമാണ്. ഇതെല്ലാം അറിയുന്നവന് ഇതെല്ലാം ലഭിക്കും. അവൻ തീവ്രമായ ബുദ്ധിയിലും തപസ്സിലും നിന്ന് ഏഴ് വിധത്തിലുള്ള അന്നങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചു: ഒന്നെല്ലാവർക്കും പൊതുവായി നൽകി, രണ്ടെ ദേവന്മാർക്കായി മാറ്റിവെച്ചു, മൂന്നെ സ്വയം സംരക്ഷിച്ചു, ഒന്നു മൃഗങ്ങൾക്ക് നൽകി. അതിൽ, ശ്വസിക്കുന്നതും ശ്വസിക്കാത്തതുമായ എല്ലാം സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു. ഈ അന്നങ്ങൾ എപ്പോഴും കഴിക്കപ്പെടുന്നുവെങ്കിലും എങ്ങനെയാണ് ക്ഷയിക്കാതെ തുടരുന്നത്? ഈ അക്ഷയത്വം അറിയുന്നവൻ അന്നം അതിന്റെ ചിഹ്നത്തോടൊപ്പം കഴിക്കുന്നു; അവൻ ദേവന്മാരിലേക്കെത്തുന്നു, ബലത്തിൽ ജീവിക്കുന്നു — ശ്ലോകങ്ങൾ ഇങ്ങനെ പറയുന്നു. അവൻ ഏഴ് വിധത്തിലുള്ള അന്നങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചു, ഒന്നെല്ലാവർക്കും പൊതുവാണ്. ഇത് പൊതുവായ അന്നമാണ് — ഭക്ഷ്യമായി ഉപയോഗിക്കുന്നത്. ഇതിനെ ആരാധിക്കുന്നവൻ ദുരിതത്തിൽ അകപ്പെടുന്നില്ല; കാരണം, ഇത് മിശ്രിതമാണ്. അവൻ രണ്ടെ ദേവന്മാർക്കായി മാറ്റിവെച്ചു: ഹവിരഹിതവും പുനർഹവിരഹിതവുമാണ് അവ. അതിനാൽ ദേവന്മാർക്കായി പ്രധാന ഹോമവും ഉപഹോമവും അർപ്പിക്കുന്നു. അതിനാൽ, “അമാവാസ്യയും പൗർണമിയും” എന്നിങ്ങനെയാണ് പറയുന്നത്. അതിനാൽ, ഹോമം ചെയ്യുന്നവൻ ആയിരിക്കണം. അവൻ ഒന്നെ മൃഗങ്ങൾക്ക് നൽകി: അതാണ് പാൽ. ആദ്യം മനുഷ്യരും മൃഗങ്ങളും പാലിൽ ആശ്രയിച്ചാണ് ജീവിക്കുന്നത്. അതിനാൽ, ഒരു കുഞ്ഞ് ജനിച്ചാൽ ആദ്യം അതിന് നെയ്യ് ചൊരിയുകയോ, അമ്മയുടെ മുലയിൽ പുരട്ടുകയോ ചെയ്യുന്നു. ഒരു കാളകുഞ്ഞ് ജനിച്ചാൽ, “ഇതുവരെ പുല്ല് കഴിക്കാറില്ല” എന്നാണ് പറയുന്നത്. അതിൽ ശ്വസിക്കുന്നതും ശ്വസിക്കാത്തതുമായ എല്ലാം സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു; കാരണം പാലിൽ എല്ലാം സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു. “വർഷം മുഴുവൻ പാൽ ഹോമം ചെയ്താൽ മരണത്തെ വീണ്ടും ജയിക്കും” എന്നത് അർത്ഥമാക്കേണ്ടതില്ല. ഏത് ദിവസവും ഹോമം ചെയ്താലും ആ ദിവസം മരണത്തെ ജയിക്കും; അതിനാൽ, ഈ അറിവോടെ ദേവന്മാർക്കൊക്കെ അന്നം നൽകുന്നു. ഈ അന്നങ്ങൾ എപ്പോഴും കഴിക്കപ്പെടുമ്പോഴും എങ്ങനെയാണ് ക്ഷയിക്കാതെ തുടരുന്നത്? വ്യക്തിയിലാണ് അക്ഷയത്വം, കാരണം അവൻ വീണ്ടും വീണ്ടും ഈ അന്നം സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ഈ അക്ഷയത്വം അറിയുന്നവനാണ് അക്ഷയത്വം. അവൻ ബുദ്ധിയിലും കര്മ്മത്തിലും നിന്ന് ഈ അന്നം സൃഷ്ടിക്കുന്നു; അങ്ങനെ ചെയ്യാതിരുന്നാൽ അത് ക്ഷയിക്കും. അവൻ അന്നം അതിന്റെ ചിഹ്നത്തോടൊപ്പം കഴിക്കുന്നു: വായാണ് ചിഹ്നം, വായിലൂടെ അന്നം കഴിക്കുന്നു. അവൻ ദേവന്മാരിലേക്കെത്തുന്നു, ബലത്തിൽ ജീവിക്കുന്നു — ശ്ലോകങ്ങൾ ഇങ്ങനെ പറയുന്നു. അവൻ മൂന്നെ സ്വയം സംരക്ഷിച്ചു: മനസ്സ്, വാക്ക്, ശ്വാസം. ഇവ സ്വയം സംരക്ഷിച്ചു. “എന്റെ മനസ്സ് മറ്റിടത്തായിരുന്നാൽ ഞാൻ കാണുന്നില്ല; എന്റെ മനസ്സ് മറ്റിടത്തായിരുന്നാൽ ഞാൻ കേൾക്കുന്നില്ല.” മനസ്സിലൂടെ മാത്രമാണ് കാണാനും കേൾക്കാനും കഴിയുന്നത്. ആഗ്രഹം, സംकल्पം, സംശയം, വിശ്വാസം, അവിശ്വാസം, സ്ഥിരത, അസ്ഥിരത, ലജ്ജ, ബുദ്ധി, ഭയം — ഇതെല്ലാം മനസ്സിലാണ്. അതിനാൽ, പിന്നിൽ നിന്ന് സ്പർശിച്ചാലും മനസ്സിലൂടെ അറിയാം. എല്ലാ ശബ്ദവും വാക്കിൽ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു, വാക്ക് അതിൽ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. ശ്വാസം പഞ്ചപ്രകാരം: പ്രാണൻ, അപാനൻ, വ്യാനൻ, ഉദാനൻ, സമാനൻ; ഇവയൊക്കെ ശ്വാസത്തിൽ നിന്നാണ്. ഈ ആത്മാവ് വാക്കിൽ നിന്നുള്ളതും, മനസ്സിൽ നിന്നുള്ളതും, ശ്വാസത്തിൽ നിന്നുള്ളതുമാണ്. മൂന്ന് ലോകങ്ങൾ ഉണ്ട്: ഈ ലോകം വാക്ക്, അന്തരീക്ഷം മനസ്, സ്വർഗ്ഗലോകം ശ്വാസം. മൂന്ന് വേദങ്ങൾ ഉണ്ട്: വാക്ക് ഋഗ്വേദം, മനസ് യജുർവേദം, ശ്വാസം സാമവേദം. ദേവന്മാർ, പിതാക്കൾ, മനുഷ്യർ: വാക്ക് ദേവന്മാർ, മനസ് പിതാക്കൾ, ശ്വാസം മനുഷ്യർ. പിതാവ്, മാതാവ്, സന്താനം: മനസ് പിതാവ്, വാക്ക് മാതാവ്, ശ്വാസം സന്താനം. എന്തെല്ലാം അറിയപ്പെടുന്നുവോ, അറിയേണ്ടതോ, അറിയാത്തതോ — ഇവയൊക്കെ വാക്കിലാണ്. അറിയപ്പെടുന്നത് വാക്കിന്റെ രൂപമാണ്; വാക്ക് അറിയുന്നവളാണ്, വാക്കായി മാറി അതിനെ സംരക്ഷിക്കുന്നു. അറിയേണ്ടതെല്ലാം മനസ്സിന്റെ രൂപമാണ്; മനസ്സാണ് അറിയേണ്ടത്, മനസ്സായി മാറി അതിനെ സംരക്ഷിക്കുന്നു. അറിയാത്തത് എല്ലാം ശ്വാസത്തിന്റെ രൂപമാണ്; കാരണം ശ്വാസമാണ് അജ്ഞാതം; അതായി മാറി ശ്വാസം അവനെ സംരക്ഷിക്കുന്നു. വാക്കിന് ഭൂമി ആണ് ശരീരം, അതിന്റെ ദീപ്തമായ രൂപം അഗ്നിയാണ്; വാക്ക് എത്രയുണ്ടോ, അത്രയാണ് ഭൂമി, അത്രയാണ് അഗ്നി. മനസ്സിന് ആകാശമാണ് ശരീരം, അതിന്റെ ദീപ്തമായ രൂപം സൂര്യൻ; മനസ്സ് എത്രയുണ്ടോ, അത്രയാണ് ആകാശം, അത്രയാണ് സൂര്യൻ. ഇവ രണ്ടും ദമ്പതികളായി ചേർന്നു; അവയിൽ നിന്ന് ശ്വാസം ജനിച്ചു. അവൻ ഇന്ദ്രൻ; അവന് എതിരാളിയില്ല; രണ്ടാമത്തേതിന് എതിരാളിയുണ്ട്. ഇത് അറിയുന്നവന് എതിരാളിയില്ല. ഈ ശ്വാസത്തിന് ജലം ആണ് ശരീരം, അതിന്റെ ദീപ്തമായ രൂപം ചന്ദ്രൻ; ഈ ശ്വാസം എത്രയുണ്ടോ, അത്രയാണ് ജലം, അത്രയാണ് ചന്ദ്രൻ. ഇവയൊക്കെയും തുല്യമാണ്, എല്ലാം അനന്തമാണ്. ഇവയെ പരിമിതമായി ആരാധിക്കുന്നവൻ പരിമിത ലോകം നേടുന്നു; അനന്തമായി ആരാധിക്കുന്നവൻ അനന്ത ലോകം നേടുന്നു. അവൻ വർഷമാണ്, പ്രജാപതിയാണ്, പതിനാറു ഭാഗങ്ങളുള്ളവൻ. അതിൽ പതിനഞ്ച് ഭാഗം രാത്രികൾ; പതിനാറാം ഭാഗം സ്ഥിരമാണ്. രാത്രികളാൽ അവൻ നിറയുന്നു, ജലങ്ങളാൽ ക്ഷയിക്കുന്നു. അമാവാസ്യാ രാത്രിയിൽ ആ പതിനാറാം ഭാഗത്തോടെ അവൻ എല്ലാ ശ്വസിക്കുന്ന ജീവികളിലേക്കും പ്രവേശിക്കുന്നു; പിന്നെ രാവിലെ വീണ്ടും ജനിക്കുന്നു. അതിനാൽ, ആ രാത്രിയിൽ ജീവികളുടെ ശ്വാസം മുറിക്കരുത്, അണലിയുടേയും പോലും, ഈ ദേവതയ്ക്കു വേണ്ടി. ഈ വർഷനായ, പതിനാറു ഭാഗങ്ങളുള്ള പ്രജാപതിയാണ് ഈ ജ്ഞാനമുള്ള വ്യക്തി. അവന് സമ്പത്താണ് പതിനഞ്ച് ഭാഗം; ആത്മാവാണ് പതിനാറാം ഭാഗം. സമ്പത്തുകൊണ്ട് അവൻ നിറയുന്നു, ജലങ്ങളാൽ ക്ഷയിക്കുന്നു. അതിനാൽ, ആത്മാവ് സമ്പത്തല്ല; ആത്മാവ് സമ്പത്തിനേക്കാൾ ഉന്നതമാണ്. ആകയാൽ, ഒരാൾക്ക് എല്ലാ സമ്പത്തും ഉണ്ടായിരുന്നാലും, ആത്മാവിലൂടെ ജീവിച്ചാൽ, “അവൻ ഉത്തമത്തിൽ ജീവിച്ചു” എന്നാണ് പറയുന്നത്. മൂന്ന് ലോകങ്ങൾ ഉണ്ട്: മനുഷ്യലോകം, പിതൃലോകം, ദേവലോകം. മനുഷ്യലോകം പുത്രൻകൊണ്ട് ജയിക്കപ്പെടുന്നു, മറ്റെന്തിനാലും അല്ല; പിതൃലോകം കര്മ്മത്താൽ; ദേവലോകം ജ്ഞാനത്താൽ. ഇവയിൽ ദേവലോകമാണ് ഉന്നതം; അതിനാൽ ജ്ഞാനത്തെ പ്രശംസിക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ, പാരമ്പര്യത്തെക്കുറിച്ച്: ഒരു പുരുഷന് മരണം സമീപിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, അവൻ പുത്രനോട് പറയുന്നു: “നീ ബ്രഹ്മണാണ്, നീ യജ്ഞമാണ്, നീ ലോകമാണ്.” പുത്രൻ മറുപടി പറയുന്നു: “ഞാൻ ബ്രഹ്മണാണ്, ഞാൻ യജ്ഞമാണ്, ഞാൻ ലോകമാണ്.” എന്തെല്ലാം പറയപ്പെടാതെ പോയിയിരിക്കുകയോ, അവയെല്ലാം ബ്രഹ്മണിൽ ഏകീകരിക്കുന്നു. യജ്ഞങ്ങൾ എല്ലാം യജ്ഞത്തിൽ ഏകീകരിക്കുന്നു. ലോകങ്ങൾ എല്ലാം ലോകത്തിൽ ഏകീകരിക്കുന്നു. “എനിക്ക് ഇതിൽ നിന്ന് വേറുപെടേണ്ടതില്ല.” അതിനാൽ, ഉപദേശിക്കപ്പെട്ട പുത്രനെയാണ് കാണേണ്ടത്; അതിനാൽ, അവനെ ഉപദേശിക്കുന്നു. ഈ ജ്ഞാനത്തോടെ ഇഹലോകം വിട്ടുപോകുന്നവൻ ഈ ശ്വാസങ്ങളോടൊപ്പം പുത്രനിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു. എന്തെങ്കിലും കടം അല്ലെങ്കിൽ പാപം ശേഷിച്ചാൽ, പുത്രൻ അതിൽ നിന്ന് അവനെ മോചിപ്പിക്കുന്നു; അതിനാലാണ് അവനെ “പുത്രൻ” എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. പുത്രനിലൂടെ ഈ ലോകത്ത് ഉറപ്പുള്ളവനാകും, അവനിൽ ഈ അമൃതശ്വാസങ്ങൾ പ്രവേശിക്കുന്നു. ഭൂമിയിലും അഗ്നിയിലും നിന്നാണ് ദൈവികമായ വാക്ക് അവനിൽ പ്രവേശിക്കുന്നത്; അതാണ് ദൈവിക വാക്ക്, അവൻ പറയുന്നതെല്ലാം സഫലമാകും. ആകാശത്തിലും സൂര്യനിലും നിന്നാണ് ദൈവികമായ മനസ് അവനിൽ പ്രവേശിക്കുന്നത്; അതാണ് ദൈവിക മനസ്, അതിലൂടെ അവൻ സന്തോഷത്തോടെ ദുഃഖമില്ലാതെ ജീവിക്കും. ജലത്തിലും ചന്ദ്രനിലും നിന്നാണ് ദൈവികമായ ശ്വാസം അവനിൽ പ്രവേശിക്കുന്നത്; അതാണ് ദൈവിക ശ്വാസം, അത് ചലിക്കുകയും അചലമാവുകയും, ദുഃഖിക്കുകയോ നശിക്കുകയോ ചെയ്യില്ല. ഇത് അറിയുന്നവൻ എല്ലാ ജീവികളുടെയും ആത്മാവാവുന്നു. ഈ ദേവത എങ്ങനെയാണോ, അവനും അങ്ങനെ തന്നെയാണ്. എല്ലാ ജീവികളും ഈ ദേവതയെ എങ്ങനെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുകയോ, അവനെ അറിയുന്നവനെയും അങ്ങനെ തന്നെ എല്ലാ ജീവികളും ആശ്രയിക്കുന്നു. ഈ ജീവികൾ ദുഃഖിച്ചാലും, അത് അവനെ ബാധിക്കില്ല; അവൻ പുണ്യലോകത്തിലേക്കു പോകുന്നു, ദോഷം ദേവന്മാരെ എത്തുന്നില്ല. ഇപ്പോൾ, വ്രതത്തെക്കുറിച്ച്: പ്രജാപതി കര്മ്മങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചു. അവ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, ഓരോന്നും തമ്മിൽ മത്സരം നടത്തി: “ഞാനാണ് സംസാരിക്കുക,” വാക്ക് പറഞ്ഞു; “ഞാനാണ് കാണുക,” കണ്ണ് പറഞ്ഞു; “ഞാനാണ് കേൾക്കുക,” ചെവി പറഞ്ഞു; മറ്റുള്ളവയും അങ്ങനെ തന്നെ. മരണം, ക്ഷീണത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ, അവയെ പിടിച്ചു; അവയെ ജയിച്ചു; അവയെ ബന്ധിച്ചു. അതിനാൽ, വാക്ക് ക്ഷീണിക്കുന്നു, കണ്ണ് ക്ഷീണിക്കുന്നു, ചെവി ക്ഷീണിക്കുന്നു. പക്ഷേ, മദ്ധ്യപ്രാണനെ (ശ്വാസം) അവൻ പിടിച്ചില്ല. അവരൊക്കെ തീരുമാനിച്ചു: “ഇവനാണ് മികച്ചത്; ഇദ്ദേഹം ചലിക്കുകയും അചലമാവുകയും, ദുഃഖിക്കുകയോ നശിക്കുകയോ ചെയ്യില്ല. നാം എല്ലാവരും അവന്റെ രൂപമായിരിക്കുക.” അവരൊക്കെ അവന്റെ രൂപമായി. അതിനാൽ അവയെ “ശ്വാസങ്ങൾ” എന്ന് വിളിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ അറിഞ്ഞവൻ ഉള്ള കുടുംബം “മഹാനായ വംശജൻ” എന്ന് പറയുന്നു. ഇങ്ങനെ അറിഞ്ഞവർ തമ്മിൽ മത്സരം നടത്തി, ക്ഷീണിച്ചാൽ ഒടുവിൽ മരിക്കും. ഇതാണ് ആത്മാവിനെക്കുറിച്ച്. ഇപ്പോൾ, ദേവന്മാരെക്കുറിച്ച്: “ഞാനാണ് ജ്വലിക്കുക,” അഗ്നി പറഞ്ഞു; “ഞാനാണ് ചൂടാക്കുക,” സൂര്യൻ പറഞ്ഞു; “ഞാനാണ് പ്രകാശിക്കുക,” ചന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു; മറ്റു ദേവന്മാരും അങ്ങനെ തന്നെ. ശ്വാസങ്ങളിൽ മദ്ധ്യപ്രാണൻ പ്രധാനമായതുപോലെ, ദേവന്മാരിൽ വായു പ്രധാനമാണ്. മറ്റുള്ള ദേവന്മാർ ക്ഷയിക്കുന്നു, വായു ക്ഷയിക്കുന്നില്ല. വായുവാണ് അക്ഷയദേവത. ഇപ്പോൾ ഈ ശ്ലോകം പാരായണം ചെയ്യുന്നു: “സൂര്യൻ ഉദയിക്കുന്നിടത്ത് നിന്ന് അസ്തമിക്കുന്നിടത്തേക്കു” — ശ്വാസത്തിൽ നിന്ന് ഉദിച്ചു, ശ്വാസത്തിലേക്ക് അസ്തമിക്കുന്നു. ദേവന്മാർ അവനെ ധർമ്മമാക്കി; അവൻ ഇന്നാണ്, അവൻ നാളെയും ആണ്. അവർ മുമ്പ് ചെയ്തതെല്ലാം ഇപ്പോഴും ചെയ്യുന്നു. അതിനാൽ ഒരേ വ്രതം മാത്രം പാലിക്കണം: “ശ്വാസത്തിൽ നിന്നും ജലത്തിൽ നിന്നും, ദോഷവും മരണവും എന്നെ എത്തരുതേ.” ഇതു പാലിക്കുന്നവൻ ഈ ദേവതയുമായി ഐക്യവും സൗഹൃദവും നേടുന്നു. മൂന്ന് ഉണ്ട്: നാമം, രൂപം, കര്മ്മം. ഇവയിൽ നാമങ്ങൾ വാക്കിൽ നിന്നാണ്, എല്ലാം അതിൽ നിന്ന് ഉത്ഭവിക്കുന്നു. അതാണ് അവയുടെ സ്തുതി, കാരണം എല്ലാ നാമങ്ങളോടും തുല്യമാണ്. അതാണ് അവയുടെ ബ്രഹ്മം, കാരണം എല്ലാ നാമങ്ങളെയും അതാണ് വഹിക്കുന്നത്. ഇപ്പോൾ, രൂപങ്ങളിൽ കണ്ണാണ് അവയുടെ മൂല്യം, എല്ലാം അതിൽ നിന്ന് ഉത്ഭവിക്കുന്നു. അതാണ് അവയുടെ സ്തുതി, കാരണം എല്ലാ രൂപങ്ങളോടും തുല്യമാണ്. അതാണ് അവയുടെ ബ്രഹ്മം, കാരണം എല്ലാ രൂപങ്ങളെയും അതാണ് വഹിക്കുന്നത്.