வாங் மே மநஸி ப்ரதிஷ்டிதா மநோ மே வாசி ப்ரதிஷ்டிதமாவிராவீர்ம ஏதி தந்மாமவது தத்வக்தாரமவத்வவது மாமவது வக்தாரமவது வக்தாரம் ௐ ஶாந்திஃ ஶாந்திஃ ஶாந்திஃ அத ஐதரேயோபநிஷதி ப்ரதமாத்யாயே ப்ரதமஃ கண்டஃ ॥ ஆத்மா வா இதமேக ஏவாக்ர ஆஸீந்நாந்யத்கிஞ்சசந । ஸ ஈக்ஷத லோகாந்நு ஸ்ரு'ஜா இதி
என் பேச்சு என் மனதில் நிலைபெற வேண்டும்; என் மனம் என் பேச்சில் நிலைபெற வேண்டும். ஒளிரும் ஒருவனே, எனக்கு தென்பட வேண்டும்; நீ என்னையும், பேசுபவரையும் காப்பாற்ற வேண்டும். ஓம், அமைதி, அமைதி, அமைதி. இப்போது ஐதரேய உபநிஷத்தில், முதல் அதிகாரத்தின், முதல் பகுதி: ஆரம்பத்தில் ஆத்மா மட்டுமே இருந்தான்; வேறு எதுவும் இல்லை. அவன் எண்ணினான்: 'நான் உலகங்களை உருவாக்க வேண்டும்' என்று.
ஸ இமாँல்லோகாநஸ்ரு'ஜத । அம்போ மரீசீர்மாபோऽதோऽம்பஃ பரேண திவம் த்யௌஃ ப்ரதிஷ்டாऽந்தரிக்ஷம் மரீசயஃ । ப்ரு'திவீ மரோ யா அதஸ்தாத்த ஆபஃ
அவன் இந்த உலகங்களை உருவாக்கினான்: நீர், வெளிச்சம், மரணமுடையவர்கள், மேலே உள்ள நீர். அந்த நீர் வானத்துக்கு அப்பால் உள்ளது; வெளிச்சம் என்பது ஆகாயம்; பூமி என்பது மரணமுடைய உலகம்; கீழே இருப்பது நீர்.
ஸ ஈக்ஷதேமே நு லோகா லோகபாலாந்நு ஸ்ரு'ஜா இதி ॥ ஸோऽத்ப்ய ஏவ புருஷம் ஸமுத்த்ரு'த்யாமூர்சயத்
அவன் எண்ணினான்: 'இப்போது இந்த உலகங்கள் இருக்கின்றன; ஆனால் உலகங்களை காப்பாற்றுபவர்களை உருவாக்க வேண்டும்.' பின்னர், அவன் நீரிலிருந்து ஒரு மனிதனை எடுத்தெடுத்து வடிவமைத்தான்.
தா ஏதா தேவதா ஸ்ரு'ஷ்டா அஸ்மிந்மஹத்யர்ணவே ப்ராபதந் । தமஶநாபிபாஸாப்யாமந்வவார்ஜத் । தா ஏநமப்ருவந்நாயதநம் நஃ ப்ரஜாநீஹி யஸ்மிந்ப்ரதிஷ்டிதா அந்நமதாமேதி
இவ்வாறு உருவாக்கப்பட்ட தெய்வங்கள் அந்தப் பெரும் கடலில் விழுந்தன. பசிப்பும் தாகமும் அவர்களை பிடித்தன. அவர்கள் அவனை நோக்கி, 'நாங்கள் நிலைபெறி உணவு உண்ணும் இடத்தை கண்டுபிடி' என்று கேட்டார்கள்.
தாப்யோ காமாநயத்தா அப்ருவந்ந வை நோऽயமலமிதி । தாப்யோऽஶ்வமாநயத்தா அப்ருவந்ந வை நோऽயமலமிதி
அவன் அவர்களுக்கு ஒரு பசுவை கொண்டு வந்தான். அவர்கள், 'இது எங்களுக்கு போதாது' என்றார்கள். அவன் ஒரு குதிரையை கொண்டு வந்தான். அவர்கள், 'இது எங்களுக்கு போதாது' என்றார்கள்.
தாப்யஃ புருஷமாநயத்தா அப்ருவந் ஸுக்ரு'தம் பதேதி புருஷோ வாவ ஸுக்ரு'தம் । தா அப்ரவீத்யதாயதநம் ப்ரவிஶதேதி
அவன் மனிதனை அவர்களுக்கு கொண்டு வந்தான். அவர்கள், 'மிகச் சிறப்பாக உள்ளது!' என்றார்கள். உண்மையில், மனிதன் மிகச் சிறந்த உருவம். அவன், 'உங்கள் இடங்களில் புகுந்து கொள்ளுங்கள்' என்று சொன்னான்.
அக்நிர்வாக்பூத்வா முகம் ப்ராவிஶத்வாயுஃ ப்ராணோ பூத்வா நாஸிகே ப்ராவிஶதாதித்யஶ்சக்ஷுர்பூத்வாऽக்ஷிணீ ப்ராவிஶத்திஶஃ ஶ்ரோத்ரம் பூத்வா கர்ணௌ ப்ராவிஶந்நோஷதிவநஸ்பதயோ லோமாநி பூத்வா த்வசம் ப்ராவிஶம்ஶ்சந்த்ரமா மநோ பூத்வா ஹ்ரு'தயம் ப்ராவிஶந்ம்ரு'த்யுரபாநோ பூத்வா நாபிம் ப்ராவிஶதாபோ ரேதோ பூத்வா ஶிஶ்நம் ப்ராவிஶந்
தமஶநாயாபிபாஸே அப்ரூதாமாவாப்யாமபிப்ரஜாநீஹீதி தே அப்ரவீதேதாஸ்வேவ வாம் தேவதாஸ்வாபஜாம்யேதாஸு பாகிந்யௌ கரோமீதி । தஸ்மாத்யஸ்யை கஸ்யை ச தேவதாயை ஹவிர்க்ரு'ஹ்யதே பாகிந்யாவேவாஸ்யாமஶநாயாபிபாஸே பவதஃ
பசி, தாகம் இருவரும், 'எங்களுக்கும் இதில் இடம் கொடு' என்று கேட்டார்கள். அவன், 'நான் உங்களை இந்த தெய்வங்களில் சேர்க்கிறேன்; இதில் பங்கு பெற்றவர்களாக ஆக்குகிறேன்' என்றான். ஆகவே, எந்த தெய்வத்திற்கு அர்ப்பணம் செய்யப்படுகிறதோ, பசியும் தாகமும் அதற்குப் பங்காளிகள் ஆகின்றனர்.
ஸ ஈக்ஷதேமே நு லோகாஶ்ச லோகபாலாஶ்சாந்நமேப்யஃ ஸ்ரு'ஜா இதி
அவன் எண்ணினான்: 'இப்போது உலகங்களும், அவற்றை காப்பாற்றுபவர்களும் இருக்கின்றனர்; இப்போது அவர்களுக்கு உணவு உருவாக்க வேண்டும்' என்று.
ஸோऽபோऽப்யதபத்தாப்யோऽபிதப்தாப்யோ மூர்திரஜாயத । யா வை ஸா மூர்திரஜாயதாந்நம் வை தத்
அவன் நீர்களை வெப்பமூட்டினான்; வெப்பமடைந்த நீர்களிலிருந்து ஒரு உருவம் தோன்றியது. அந்த உருவமே உணவு.
ததேநத்ஸ்ரு'ஷ்டம் பராங்த்யஜிகாம்ஸத்தத்வாசாऽஜிக்ரு'க்ஷத் தந்நாஶக்நோத்வாசா க்ரஹீதும் । ஸ யத்தைநத்வாசாऽக்ரஹைஷ்யதபிவ்யாஹ்ரு'த்ய ஹைவாந்நமத்ரப்ஸ்யத்
அவன் அந்த உணவை வாக்கால் பிடிக்க முயன்றான்; ஆனால் வாக்கால் பிடிக்க முடியவில்லை. வாக்கால் பிடித்திருந்தால், உணவைச் சொன்னாலே திருப்தி அடைந்திருப்பான்.
தத்ப்ராணேநாஜிக்ரு'க்ஷத் தந்நாஶக்நோத்ப்ராணேந க்ரஹீதும் । ஸ யத்தைநத்ப்ராணேநாக்ரஹைஷ்யதபிப்ராண்ய ஹைவாந்நமத்ரப்ஸ்யத்
அவன் அதை மூச்சால் பிடிக்க முயன்றான்; ஆனால் மூச்சால் பிடிக்க முடியவில்லை. மூச்சால் பிடித்திருந்தால், சுவாசித்தாலே உணவு திருப்தி கொடுத்திருக்கும்.
தச்சக்ஷுஷாऽஜிக்ரு'க்ஷத் தந்நாஶக்நோச்சக்ஷுஷா க்ரஹீதும் । ஸ யத்தைநச்சக்ஷுஷாऽக்ரஹைஷ்யத்த்ரு'ஷ்ட்வா ஹைவாநமத்ரப்ஸ்யத்
அவன் அதை பார்வையால் பிடிக்க முயன்றான்; ஆனால் பார்வையால் பிடிக்க முடியவில்லை. பார்வையால் பிடித்திருந்தால், பார்த்தாலே உணவு திருப்தி அளித்திருக்கும்.
தச்ச்ரோத்ரேணாஜிக்ரு'க்ஷத் தந்நாஶக்நோச்ச்ரோத்ரேண க்ரஹீதும் । ஸ யத்தைநச்ச்ரோத்ரேணாக்ரஹைஷ்யச்ச்ருத்வா ஹைவாந்நமத்ரப்ஸ்யத்
அவன் அதை கேள்வியால் பிடிக்க முயன்றான்; ஆனால் கேள்வியால் பிடிக்க முடியவில்லை. கேள்வியால் பிடித்திருந்தால், கேட்டாலே உணவு திருப்தி அளித்திருக்கும்.
தத்த்வசாऽஜிக்ரு'க்ஷத் தந்நாஶக்நோத்த்வசா க்ரஹீதும் । ஸ யத்தைநத்த்வசாऽக்ரஹைஷ்யத் ஸ்ப்ரு'ஷ்ட்வா ஹைவாந்நமத்ரப்ஸ்யத்
அவன் அதை தொடுதலால் பிடிக்க முயன்றான்; ஆனால் தொடுதலால் பிடிக்க முடியவில்லை. தொடுதலால் பிடித்திருந்தால், தொட்ந்தாலே உணவு திருப்தி அளித்திருக்கும்.
தந்மநஸாऽஜிக்ரு'க்ஷத் தந்நாஶக்நோந்மநஸா க்ரஹீதும் । ஸ யத்தைநந்மநஸாऽக்ரஹைஷ்யத்த்யாத்வா ஹைவாந்நமத்ரப்ஸ்யத்
அவன் அதை மனத்தால் பிடிக்க முயன்றான்; ஆனால் மனத்தால் பிடிக்க முடியவில்லை. மனத்தால் பிடித்திருந்தால், நினைத்தாலே உணவு திருப்தி அளித்திருக்கும்.
தச்சிஶ்நேநாஜிக்ரு'க்ஷத் தந்நாஶக்நோச்சிஶ்நேந க்ரஹீதும் । ஸ யத்தைநச்சிஶ்நேநாக்ரஹைஷ்யத்வித்ஸ்ரு'ஜ்ய ஹைவாநமத்ரப்ஸ்யத்
அவன் அதை விந்துப்பொருளால் பிடிக்க முயன்றான்; ஆனால் விந்துப்பொருளால் பிடிக்க முடியவில்லை. விந்துப்பொருளால் பிடித்திருந்தால், வெளியேற்றினாலே உணவு திருப்தி அளித்திருக்கும்.
ததபாநேநாஜிக்ரு'க்ஷத் ததாவயத் ஸைஷோऽந்நஸ்ய க்ரஹோ யத்வாயுரநாயுர்வா ஏஷ யத்வாயுஃ
அபான வாயுவால் அவன் அந்த உணவைப் பிடிக்க விரும்பினான்; பிடிக்க முயன்றான். உணவைப் பிடிப்பது என்பது வாயுவே, அதுவே உயிரும் ஆகும்; இதுவே வாயு.
ஸ ஈக்ஷத கதம் ந்விதம் மத்ரு'தே ஸ்யாதிதி ஸ ஈக்ஷத கதரேண ப்ரபத்யா இதி । ஸ ஈக்ஷத யதி வாசாऽபிவ்யாஹ்ரு'தம் யதி ப்ராணேநாபிப்ராணிதம் யதி சக்ஷுஷா த்ரு'ஷ்டம் யதி ஶ்ரோத்ரேண ஶ்ருதம் யதி த்வசா ஸ்ப்ரு'ஷ்டம் யதி மநஸா த்யாதம் யத்யபாநேநாப்யபாநிதம் யதி ஶிஶ்நேந விஸ்ரு'ஷ்டமத கோऽஹமிதி
தமப்யதபத்தஸ்யாபிதப்தஸ்ய முகம் நிரபித்யத யதாऽண்டம் முகாத்வாக்வாசோऽக்நிர்நாஸிகே நிரபித்யேதம் நாஸிகாப்யாம் ப்ராணஃ । ப்ராணாத்வாயுரக்ஷிணீ நிரபித்யேதமக்ஷிப்யாம் சக்ஷுஶ்சக்ஷுஷ ஆதித்யஃ கர்ணௌ நிரபித்யேதாம் கர்ணாப்யாம் ஶ்ரோத்ரம் ஶ்ரோத்ரத்திஶஸ்த்வங்நிரபித்யத த்வசோ லோமாநி லோமப்ய ஓஷதிவநஸ்பதயோ ஹ்ரு'தயம் நிரபித்யத ஹ்ரு'தயாந்மநோ மநஸஶ்சந்த்ரமா நாபிர்நிரபித்யத நாப்யா அபாநோऽபாநாந்ம்ரு'த்யுஃ ஶிஶ்நம் நிரபித்யத ஶிஶ்நாத்ரேதோ ரேதஸ ஆபஃ
அவனை வெப்பமூட்டினான். வெப்பமடைந்த அவனிடமிருந்து, முட்டைபோல் வாய்த் திறந்தது; வாயிலிருந்து பேச்சும், பேச்சிலிருந்து நெருப்பும் தோன்றின. மூக்குகள் திறந்தன; மூக்குகளில் இருந்து மூச்சும், மூச்சிலிருந்து காற்றும் வந்தது. கண்கள் திறந்தன; கண்களில் இருந்து பார்வையும், பார்வையிலிருந்து சூரியனும் தோன்றின. காதுகள் திறந்தன; காதுகளில் இருந்து கேள்வியும், கேள்வியிலிருந்து திசைகளும் வந்தன. தோல் திறந்தது; தோலில் இருந்து முடியும், முடியில் இருந்து செடிகள் மரங்களும் வந்தன. இதயம் திறந்தது; இதயத்தில் இருந்து மனமும், மனத்தில் இருந்து சந்திரனும் தோன்றின. நாபி திறந்தது; நாபியில் இருந்து வெளியேறும் மூச்சும், அதிலிருந்து மரணமும் வந்தது. விந்துப்பொருள் திறந்தது; அதிலிருந்து விந்தும், விந்திலிருந்து நீரும் தோன்றின.
நெருப்பு, பேச்சாகி வாயில் புகுந்தது. காற்று, மூச்சாகி மூக்கில் புகுந்தது. சூரியன், பார்வையாகி கண்களில் புகுந்தான். திசைகள், கேள்வியாகி காதுகளில் புகுந்தன. செடிகள் மரங்கள், முடியாகி தோலில் புகுந்தன. சந்திரன், மனமாகி இதயத்தில் புகுந்தான். மரணம், வெளியேறும் மூச்சாகி நாபியில் புகுந்தது. நீர், விந்தாகி விந்துப்பொருளில் புகுந்தது.
அவன் யோசித்தான்: 'நான் இல்லாமல் இது எப்படி இருக்கும்?' 'நான் எங்கே நுழைய வேண்டும்?' என்று எண்ணினான். 'வாக்கால் பேசினால், மூச்சால் இழுத்தால், கண்களால் பார்த்தால், செவியால் கேட்டால், தோலில் தொடுந்தால், மனதில் நினைத்தால், அபான வாயுவால் உணவு உட்கொண்டால், விந்து வெளியேறினால்—அப்பொழுது நான் யார்?' என்று எண்ணினான்.