ஐதரேயோபநிஷத்

ஒரு காலத்தில், எல்லாம் ஆரம்பிக்கும் முன், இந்த உலகில் ஆத்மா மட்டுமே இருந்தது; வேறு எதுவும் இல்லை. அந்த பரமாத்மா, "நான் இந்த உலகங்களை படைக்க வேண்டும்" என்று எண்ணினார். அவர் உலகங்களை படைத்தார்: மேலே நீருலகம், வெளிச்சுலகம், மரணமுள்ள உலகம்—அதாவது பூமி, மற்றும் கீழே இருக்கும் நீர். மேலே வானத்திற்கு அப்பால் நீருலகம், வானமே வெளிச்சுலகம், பூமிதான் மரணமுள்ள உலகம், கீழே நீர். பின் அவர், "இப்போது உலகங்கள் உள்ளன, ஆனால் உலகங்களை காக்கும் காவலர்கள் யாரும் இல்லை. அவர்களையும் படைக்க வேண்டும்," என்று எண்ணினார். அப்பொழுது, அவர் நீரில் இருந்து ஒரு மனித உருவை எடுத்துக் கொண்டு, அதை வடிவமைத்தார். அந்த உருவை அவர் உஷ்ணப்படுத்தினார். அந்த உஷ்ணத்திலிருந்து முதலில் வாய் வெடித்தது, அண்டை முட்டைபோல். வாயிலிருந்து வாக்கு பிறந்தது; வாக்கிலிருந்து அக்னி. மூக்குகள் வெடித்தன; மூக்குகளில் இருந்து மூச்சு, மூச்சிலிருந்து வாயு. கண்கள் வெடித்தன; கண்களில் இருந்து பார்வை, பார்வையிலிருந்து சூரியன். காதுகள் வெடித்தன; காதுகளில் இருந்து கேள்வி, கேள்வியிலிருந்து திசைகள். தோல் வெடித்தது; தோலில் இருந்து முடி, முடியில் இருந்து செடிகள், மரங்கள். இதயம் வெடித்தது; இதயத்தில் இருந்து மனம், மனதில் இருந்து சந்திரன். நாபி வெடித்தது; நாபியில் இருந்து அபான வாயு, அதிலிருந்து மரணம். பிறப்புறுப்பு வெடித்தது; அதிலிருந்து விந்து, விந்திலிருந்து நீர். இவ்வாறு உருவான தெய்வங்கள் எல்லாம் பெரிய சமுத்திரத்தில் விழுந்தன. அப்போது பசி, தாகம் அவர்களை ஆட்கொண்டன. அவர்கள் அந்த பரமாத்மாவிடம், "எங்களுக்கு ஒரு இருப்பிடம் தேடு; அங்கு நாங்கள் நிலைபெற்று, உணவு உண்ண விரும்புகிறோம்," என்று கூறினர். அவர் ஒரு பசுவை கொண்டுவந்தார். அவர்கள், "இது போதாது," என்றனர். அவர் ஒரு குதிரையை கொண்டுவந்தார். "இது போதாது," என்றனர். பின்னர் அவர் ஒரு மனிதனை கொண்டுவந்தார். "இது மிக அருமை!" என்று தெய்வங்கள் மகிழ்ந்தனர். "மனிதன் மிகச் சிறப்பாக உருவாக்கப்பட்டவன்." அப்போது அவர், "உங்கள்-உங்கள் இடங்களில் புகுந்து நிலைபெறுங்கள்," என்று கூறினார். அக்னி வாக்காக வாயில் புகுந்தது; வாயுவாக மூச்சு மூக்கில் புகுந்தது; சூரியனாக பார்வை கண்களில் புகுந்தது; திசைகளாக கேள்வி காதுகளில் புகுந்தது; செடிகள், மரங்கள் முடியாக தோலில் புகுந்தன; சந்திரனாக மனம் இதயத்தில் புகுந்தது; மரணமாக அபானம் நாபியில் புகுந்தது; நீராக விந்து பிறப்புறுப்பில் புகுந்தது. பசி, தாகம் அவரிடம், "எங்களுக்கும் இடம் கொடு," என்று கேட்டன. அவர், "நான் உங்களை இந்த தெய்வங்களிலேயே சேர்க்கிறேன்; நீங்கள் அவர்களுடன் பங்காளிகள்," என்றார். ஆகவே, எந்த தெய்வத்திற்கும் யாகம் செய்யப்படும்போது, பசி, தாகம் அதனுடன் பங்காளிகள். அப்போது அவர், "இப்போது உலகங்களும், காவலர்களும் உள்ளனர்; ஆனால், அவர்களுக்கு உணவு வேண்டும்," என்று எண்ணினார். அவர் நீரை உஷ்ணப்படுத்தினார். அந்த உஷ்ணத்தில் இருந்து ஒரு உருவம் தோன்றியது; அதுவே உணவு. அவர் அந்த உணவை வாக்கால் பிடிக்க முயன்றார்; முடியவில்லை. வாக்கால் பிடித்திருந்தால், உணவைக் கூறுவதால் மட்டும் திருப்தி அடைந்திருப்பார். மூச்சால் பிடிக்க முயன்றார்; முடியவில்லை. மூச்சால் பிடித்திருந்தால், சுவாசிப்பதால் மட்டும் திருப்தி அடைந்திருப்பார். பார்வையால் பிடிக்க முயன்றார்; முடியவில்லை. பார்வையால் பிடித்திருந்தால், பார்ப்பதால் மட்டும் திருப்தி அடைந்திருப்பார். கேள்வியால் பிடிக்க முயன்றார்; முடியவில்லை. கேள்வியால் பிடித்திருந்தால், கேட்பதாலேயே திருப்தி அடைந்திருப்பார். தோற்றால் (தோலைத் தொடுவதால்) பிடிக்க முயன்றார்; முடியவில்லை. பிடித்திருந்தால், தொடுவதால் மட்டும் திருப்தி அடைந்திருப்பார். மனதால் பிடிக்க முயன்றார்; முடியவில்லை. மனதால் பிடித்திருந்தால், நினைப்பதாலே திருப்தி அடைந்திருப்பார். பிறப்புறுப்பால் பிடிக்க முயன்றார்; முடியவில்லை. பிடித்திருந்தால், வெளியேற்றுவதால் மட்டும் திருப்தி அடைந்திருப்பார். அப்போது அபான வாயுவால் (கீழ்நோக்கி செல்லும் உயிர்சுவாசால்) பிடிக்க முயன்றார்; அதில் வெற்றி பெற்றார். உணவைப் பிடிப்பது அபானம், அதுவே வாயு, அதுவே உயிர். பின் அவர் சிந்தித்தார்: "இவை எல்லாம் என் இல்லாமல் எப்படி இருக்கும்? நான் எதை மூலம் இதில் புகவேண்டும்?" அவர் சிந்தித்தார்: "வாக்கு பேசினாலும், மூச்சு இழுத்தாலும், கண்கள் பார்த்தாலும், காதுகள் கேட்டாலும், தோல் தொடினாலும், மனம் நினைத்தாலும், அபானம் உணவை எடுத்தாலும், விந்து வெளியேறினாலும்—அதில் நான் யார்?" அவர் அந்த எல்லையை உடைத்து, அந்த வாயிலாக உள்ளே புகுந்தார். அந்தத் திறப்பு 'வித்ருதி', ஆனந்தக் கதவு என்று அழைக்கப்படுகிறது. அவருக்கு மூன்று இருப்பிடங்கள்; மூன்று கனவுகள்—"இதுவே இருப்பிடம், இதுவே இருப்பிடம், இதுவே இருப்பிடம்" என்று. பிறந்தவுடன், அவர் எல்லா உயிர்களையும் அறிந்து அறிவித்தார். "இங்கே இன்னும் என்ன பேசலாம்?" என்று அவர் எண்ணினார். அவர் ஒரே அந்த பரிபூரணமான புருஷனையே கண்டார்—அதுவே பரம்பொருள், பிரம்மம். "இதுவே தரிசனம்," என்று அவர் கூறினார். அதனால், அவருக்கு 'இதந்த்ர' என்ற பெயர் வந்தது. உண்மையில் அவர் இதந்த்ர, ஆனால் மக்கள் மறைமுகமாக 'இந்திரன்' என்று அழைக்கிறார்கள்; ஏனென்றால் தேவர்கள் மறைமுகமானதை விரும்புகிறார்கள். மனிதனில், இந்த கரு விந்திலிருந்து உருவாகிறது; அந்த விந்து, உடலின் சாரம்சம், ஆத்மாவால் சேகரிக்கப்படுகிறது. அது பெண்ணிடம் சேர்க்கப்பட்டால், அவன் கருவை உண்டாக்குகிறான்; அதுவே அவனது முதல் பிறப்பு. அந்த கரு, பெண்ணுடனே ஒன்றாகிவிடுகிறது; அவளது உடலின் ஒரு அங்கமாகவே ஆகிறது; எனவே, அவனுக்கு அவளைத் தீங்கு செய்ய முடியாது. அந்த பெண், உள்ளே வந்துள்ள இந்த ஆத்மாவை வளர்க்கிறாள். வளர்ப்பவளாகிய பெண், வளர்க்கப்பட வேண்டியவளாக இருக்கிறாள். அவள் கருவை சுமக்கிறாள். கருவாக உள்ளபோதே, அந்த ஆண், பிறக்கும் முன்பே அந்தக் குழந்தையை வளர்க்கிறான். இப்படிச் செய்வதன் மூலம், அவன் தன் ஆத்மாவையே வளர்க்கிறான், இந்த உலகங்கள் தொடர்ச்சியாக இருக்கும்படி. இதுவே அவனது இரண்டாம் பிறப்பு. அந்த ஆத்மா, நல்ல செயல்களுக்கு ஒப்படைக்கப்படுகிறது. பிறகு, மற்ற ஆத்மா, கடமைகளை முடித்துவிட்டு, முதுமை அடைந்ததும், இந்த உலகத்தை விட்டு பிரிந்து, மீண்டும் பிறக்கிறான்; இதுவே அவனது மூன்றாம் பிறப்பு. இதைக் குறித்து ஒரு முனிவர் கூறினார்: "கருவிலேயே இருக்கும்போது, நான் தேவர்களின் பிறப்புகளை எல்லாம் அறிந்தேன். நூறு இரும்புக் கோட்டைகள் என்னை அடைத்தன; ஆனாலும், பறவையைப் போல விரைவாக நான் அவற்றை உடைத்துவிட்டேன்." இப்படியே வாமதேவன் கருவிலேயே இருந்து பேசினார். இவ்வாறு அறிந்தவனாக, இந்த உடலை விட்டு பிரிந்தபின், மேலுலகிற்கு எழுந்து, அங்கு எல்லா ஆசைகளையும் பெற்றவனாக, அவன் அமரனாயிற்று, அமரனாயிற்று. நாம் வழிபடுகிற அந்த ஆத்மா யார்? எது அந்த ஆத்மா? அதுவே பார்வை, கேள்வி, வாசனை, வாக்கு, இன்பம், துன்பம் அறிதல் ஆகியவற்றுக்கு காரணம். இதயம், மனம், உணர்வு, கட்டளை, அறிவு, ஞானம், தைரியம், சிந்தனை, நினைவு, விருப்பம், நோக்கம், உயிர், ஆசை, கட்டுப்பாடு—இவை எல்லாம் அந்த சைதன்யத்தின் பெயர்களே. அதுவே பிரம்மம், அதுவே இந்திரன், அதுவே பிரஜாபதி; எல்லா தேவர்கள், ஐந்து மஹாபூதங்கள்—பூமி, வாயு, ஆகாயம், நீர், ஒளி—மற்றும் எல்லா சிறிய, கலந்த பொருள்கள்; விதைகள், முட்டையிலிருந்து பிறப்பவை, கருவிலிருந்து பிறப்பவை, வியர்வையிலிருந்து, முளையிலிருந்து பிறப்பவை; குதிரைகள், மாடுகள், மனிதர்கள், யானைகள், எது உயிர் வாழ்கிறதோ, நகர்கிறதோ, பறக்கிறதோ, நிலையாக இருக்கிறதோ—இவை அனைத்தும் சைதன்யத்தால் நடத்தப்படுகின்றன, சைதன்யத்தில் நிலைபெற்றுள்ளன. உலகம் சைதன்யத்தால் நடத்தப்படுகிறது; சைதன்யமே அதன் ஆதாரம்; சைதன்யமே பிரம்மம். இந்த அறிவால் ஆன ஆத்மாவோ, இந்த உலகத்தை விட்டு வெளியேறி, மேலுலகில் எல்லா ஆசைகளையும் அடைந்து, அமரனானான், அமரனானான்.