న వా ప్రకరణభేదాత్ పరోవరీయస్త్వాదివత్
ఇది కాదు, ఎందుకంటే సందర్భం వేరు అయినంత మాత్రాన, ఎవరూ ఎక్కువ లేదా తక్కువ అని అర్థం కాదు; పెద్దదీ చిన్నదీ అన్నట్టు కాదు.
సంజ్ఞాతశ్ చేత్ తద్ ఉక్తమ్ అస్తి తు తద్ అపి
అది అలా గుర్తించబడితే, అది ముందే చెప్పబడింది; అయినా, అది కూడా ఉంది.
వ్యాప్తేశ్ చ సమఞ్జసమ్
అన్ని చోట్ల వ్యాపించడంవల్ల, ఇది సమంజసం.
సర్వాభేదాదన్యత్రేమే
ఇది తప్ప మిగతా అన్నింటిలో ఎలాంటి భేదం లేదు.
ఆనన్దాదయః ప్రధానస్య
ఆనందం మొదలైనవి ప్రధాన కారణానికి చెందుతాయి.
ప్రియశిరస్త్వాద్యప్రాప్తిరుపచయాపచయౌ హి భేదే
ప్రియమైన తల మొదలైనవి లభించకపోవడం, పెరుగుదల తగ్గుదల భేదం వల్లే జరుగుతాయి.
ఇతరే త్వర్థసామాన్యాత్
ఇతరవి మాత్రం, అర్థం సాధారణంగా ఉండడంవల్ల కలుగుతాయి.
ఆధ్యానాయ ప్రయోజనాభావాత్
ధ్యానం కోసం ఎలాంటి ప్రయోజనం లేకపోవడం వల్ల.
ఆత్మశబ్దాచ్ చ
మరియు 'ఆత్మ' అనే పదం వాడినందువల్ల.
ఆత్మగృహీతిర్ ఇతరవద్ ఉత్తరాత్
తర్వాత చెప్పినదాని ప్రకారం, ఇతర సందర్భంలోలాగే, ఆత్మను గ్రహించడం జరుగుతుంది.
అన్వయాద్ ఇతి చేత్ స్యాద్ అవధారణాత్
కనెక్ట్ అయి ఉందని చెప్పినా, స్పష్టంగా నిర్ధారించడంవల్ల అలా కావచ్చు.
కార్యాఖ్యానాదపూర్వమ్
ఫలితాన్ని చెప్పినందువల్ల, అది కొత్తది కాదు.
సమాన ఏవం చాభేదాత్
అలాగే, భేదం లేకపోవడం వల్ల ఇది ఒకేలా ఉంటుంది.
సమ్బన్ధాదేవమన్యత్రాపి
ఇలా, సంబంధం ఉన్నందువల్ల, ఇతర చోట్ల కూడా ఇదే వర్తిస్తుంది.
న వా విశేషాత్
లేదనుకుంటే, భేదం ఉన్నందువల్ల కాదు.
దర్శయతి చ
ఇది చూపబడింది కూడా.
సంభృతిద్యువ్యాప్త్యపి చాతః
సేకరణ, వ్యాపనం ఉన్నందువల్ల కూడా, అందుకే.
పురుషవిద్యాయామపి చేతరేషామనామ్నానాత్
పురుషుని ధ్యానంలో కూడా, ఇతరులు చెప్పబడినందువల్ల.
వేధాద్యర్థభేదాత్
సృష్టికర్త మొదలైనవారి అర్థంలో తేడా ఉన్నందునే ఇది వస్తుంది.
హానౌ తూపాయనశబ్దశేషత్వాత్ కుశాచ్ఛన్దస్స్తుత్యుపగానవత్తదుక్తమ్
వదిలిపెట్టినప్పుడు 'ఉపాయన' అన్న పదం మిగిలిపోతుంది కనుక, కుశాలు, ఛందస్సులు ప్రశంస, పాటల వంటివే అని చెప్పబడింది.
సాంపరాయే తర్తవ్యాభావాత్ తథా హ్య్ అన్యే
అంత్యక్రియల సమయంలో దాటి వెళ్లడం ఉండదు; ఎందుకంటే ఇతరులు కూడా అలా చెప్పారు.
ఛన్దత ఉభయావిరోధాత్
ఇద్దరికీ అనుమతి ఉన్నందున, ఏవిధంగానైనా విరోధం లేదు.
గతేర్ అర్థవత్త్వమ్ ఉభయథాన్యథా హి విరోధః
రెండు విధాలా ప్రయోజనం సిద్ధిస్తుంది; లేకపోతే విరోధం కలుగుతుంది.
ఉపపన్నస్ తల్లక్షణార్థోపలబ్ధేర్ లోకవత్
అది తగినదే, ఎందుకంటే లక్షణార్థం సాధించబడుతుంది; ఇది లోకంలో జరిగేదిలా ఉంటుంది.
యావదధికారమ్ అవస్థితిర్ ఆధికారికాణామ్
ఆధికారులు ఉన్నంతవరకు వారి బాధ్యత కొనసాగుతుంది.
అనియమస్సర్వేషామవిరోధశ్శబ్దానుమానాభ్యామ్
అందరికీ ఎలాంటి పరిమితి లేదు; వేదవాక్యాలు, తర్కం ప్రకారం విరోధం లేదు.
అక్షరధియాం త్వవరోధస్సామాన్యతద్భావాభ్యామౌపసదవత్తదుక్తమ్
అక్షరాన్ని ధ్యానం చేసే వారికి మాత్రం పరిమితి ఉంటుంది; ఎందుకంటే సాధారణత, విశేషతల వల్ల, ఉపసద్ కర్మలవలె అని చెప్పబడింది.
ఇయదామననాత్
ఇలాంటి ఆలోచన వల్లే ఇది వస్తుంది.
అన్తరా భూతగ్రామవత్స్వాత్మనో ఽన్యథా భేదానుపపత్తిర్ ఇతి చేన్ నోపదేశవత్
భూతగ్రూపం లాగానే మధ్యలో ఆత్మకు వేరే తేడా ఉండదని అనుకుంటే, అలా కాదు; ఉపదేశం ఉన్నందున.
వ్యతిహారో విశింషన్తి హీతరవత్
వారు మార్పును అంగీకరిస్తారు; తక్కువదానికి జరిగినట్లే.