భక్తులు, ఇప్పుడు నేను మీకు బ్రహ్మసూత్రాల నాలుగవ అధ్యాయంలోని ఈ వరుస శ్లోకాల ఆధారంగా ఒక ఆధ్యాత్మిక కథను చెప్పబోతున్నాను. మనసులో సంకల్పం కలిగినప్పుడు, కేవలం ఆ సంకల్పమే ఫలితాన్ని ఇస్తుందని వేదాలు వినిపిస్తున్నట్లు చెబుతాయి. అప్పుడు ఆ వ్యక్తికి మరొక అధిపతి ఉండదు; అతను స్వతంత్రుడిగా ఉంటాడు. కానీ బాదరి ముని, ఇక్కడ అధిపతి లేకపోతేనే సరైనదని స్పష్టంగా అభిప్రాయపడతాడు. జైమిని ముని మాత్రం deliberation, reflection వల్ల అధిపతి ఉండటం తప్పనిసరి అని అంటాడు. బాదరాయణుడు, ఇక్కడ రెండు విధాలైన అనుభవాలు ఉంటాయని, పండితులు చెప్పిన ద్వాదశాహ వ్రతంలో లాగే, ఇక్కడ కూడా రెండు స్థితులు ఉంటాయని వివరిస్తాడు. శరీరం లేకపోతే, అది సంధ్యాకాలంలా ఉంటుంది; అంటే, శరీరాన్ని విడిచిన తరువాతి స్థితి అలాంటి మసక దశగా ఉంటుంది, ఇది యుక్తిగా భావించబడుతుంది. శరీరంతో ఉన్నప్పుడు, అది జాగరణ స్థితిలా ఉంటుంది; మనం మేలుకుని ఉన్నప్పుడు అనుభవించే స్పష్టత, చైతన్యం ఉంటుంది. దీని గురించి, దీపం ఆవిర్భవించి, చివరకు లయమైపోయే విధంగా, జీవుడు కూడా శరీరాన్ని విడిచినప్పుడు లయమవుతాడని వేదాలు సూచించాయి. ఇక్కడ, లయ (దేహం విడిచిన తర్వాత) మరియు ప్రాప్తి (దేహంలో ఉన్నప్పుడు) రెండూ, జీవుని స్థితికి ఆధారపడి ఉంటాయని స్పష్టంగా చెప్పబడింది. ప్రపంచంలో జరిగే కార్యాలకు తప్ప, ఈ స్థితులు మరొకటి వర్తించవు; సందర్భాన్ని బట్టి, అది అక్కడ ఉండదు. కొందరు నేరుగా ఉపదేశం వల్లే ఇది జరుగుతుందని వాదించవచ్చు, కానీ అది సరియైనది కాదు; ఎందుకంటే, ఆ ఉపదేశం కేవలం సంబంధిత వర్గానికి మాత్రమే వర్తిస్తుంది. ఈ స్థితి, పరమార్థంలో మార్పుతో కూడినదిగా వర్ణించబడింది. ఇది ప్రత్యక్ష అనుభవం మరియు తర్కంతో కూడా నిరూపించబడింది. అలాగే, అనుభవంలో కలిగే ఆనందం, భోగం, ఇది కేవలం సారూప్యంగా మాత్రమే గుర్తించబడుతుంది. అంతలో, వేదాలు స్పష్టంగా ప్రకటించాయి — అక్కడ తిరిగి రావడం లేదు; జీవుడు ముక్తి పొందిన తరువాత తిరిగి జన్మించడంలేదు, తిరిగి రావడం లేదు అని వేద వాక్యాలు తిరిగి తిరిగి ధృవీకరించాయి. ఈ విధంగా, ఈ బ్రహ్మసూత్రాల వరుస ద్వారా జీవుని స్వరూపం, ముక్తి, స్థితి, అనుభవం, తిరిగి రావడం లేదని వేదాలు ఎలా వివరించాయో మనం తెలుసుకున్నాము.