பிரம்மசூத்திரம் கூறும் இந்த வரிசையான ஸூத்திரங்களில், ஒரு அழகான, ஆழமான விவாதம் நிகழ்கிறது. முதலில், ஒரு கருத்து எல்லோருக்கும் நன்கு அறியப்பட்டதாக இருப்பதால் அது ஏற்கப்படுகிறது என்று கூறப்படுகிறது. ஆனால், “இது வேறொரு பொருளை குறிப்பதால் அல்லவா?” என்று ஒருவர் கேட்பின், அது பொருந்தாது என விளக்கப்படுகிறது. ஏனெனில், உண்மைத் தன்மை பிறகு வெளிப்படுகிறது; மேலும் அந்த மேற்கோள் வேறு நோக்கிற்காகத்தான் பயன்படுத்தப்படுகிறது. “குறிப்புகள் குறைவாக உள்ளதால் அல்லவா?” என்று கேட்கப்படின், அதற்கான விளக்கம் ஏற்கனவே வழங்கப்பட்டுள்ளது. மேலும், ஒப்புமை காரணமாகவும், அதற்கும் பொருந்தும் என்று கூறப்படுகிறது. இதோடு, இது நினைவில் கொள்ளப்படுவது கூட உண்மையை உறுதிப்படுத்துகிறது. ஒரே ஒரு சொல்லிலிருந்தே அது உறுதியாக அறியப்படுகிறது. இதில், இதயம் சார்ந்ததாக எடுத்துக்கொள்ளப்படுவதால் மனிதர்களுக்கே தகுதி உண்டு என்று கூறப்படுகிறது. அதற்கு மேலும், “அது சாத்தியமாக இருப்பதால்,” என்று பாதராயணர் வலியுறுத்துகிறார். “இது கர்மத்துடன் முரண்படுகிறதா?” என்று வாதிடினும், பலவகை பயன்பாடுகள் காணப்படுவதால் அது பொருந்தாது. “இது வெறும் ஒலி மட்டுமே” என்று சொன்னாலும், அதன் தோற்றம் நேரடி அனுபவம் மற்றும் அனுமானத்தால் நிரூபிக்கப்பட்டிருப்பதால், அது ஏற்கப்படாது. எனவே, அது நித்தியமானது என்று கூறப்படுகிறது. பெயர் மற்றும் ரூபத்தில் ஒருமை இருப்பதால், மீண்டும் மீண்டும் சொல்லப்பட்டாலும் முரண்பாடு இல்லை; இது அனுபவத்திலும், நினைவிலும் காணப்படுகிறது. ஜைமினி, தேனில் போல் சில இடங்களில் தகுதி இல்லை என்று நினைத்தாலும், ஜ்யோதிர்யாகத்தில் அதன் இருப்பு இருப்பதாக கூறப்படுகிறது. பாதராயணர், உண்மையில் அந்த இருப்பு உள்ளது என உறுதிப்படுத்துகிறார். சர்க்கரை உருகுதல் பற்றியும், அதை பெருமைபடுத்தாமல் இருப்பது பற்றியும் கேட்கப்படுவதால், அது உருகுவதைப் புறப்படுத்துகிறது. மேலும், க்ஷத்ரிய நிலை அடையப்படுவதாகவும், பின்னர் சித்ரரதனால் அது குறிப்பதாகவும் கூறப்படுகிறது. தூய்மை குறித்தும், அதற்கான இல்லாமை பேசப்படுவதும் குறிப்பிடப்படுகிறது. செயல்பாடு, அந்த இல்லாமையால் தீர்மானிக்கப்படுகிறது. கேட்கும் படிப்பும் தடைசெய்யப்பட்டுள்ளன; இது மரபால் உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது. அடுத்து, சிலர் நடுக்கம் அடைவதை, ஒளி காணப்படுவதை, ஆகாயம் வேறு பெயர்களால் குறிப்பிடப்படுவதை, ஆழ்ந்த தூக்கம் மற்றும் புறப்பாடு ஆகியவற்றில் வேறுபாடு இருப்பதை, “இறையவன்” போன்ற சொற்களில் இருந்து எடுத்துக்காட்டப்படுகிறது. இப்போது, “சிலருக்கு அது அனுமானத்தால் தெரிகிறது” என்று கூறினால், அது பொருந்தாது; ஏனெனில், உடல் போன்ற ஒப்புமை மூலம் ஏற்கப்பட்டிருப்பது உறுதி செய்யப்பட்டிருப்பது காட்டப்படுகிறது. ஆனால் அது மிகவும் சூட்சமமானது; ஏனெனில், அப்படிப்பட்டதுதான் பொருத்தமானது. அது அதைப் பொறுத்து இருப்பதால் அர்த்தமுள்ளது; மேலும், அதை அறியக்கூடியதாக எங்கும் கூறப்படவில்லை. “அவன் பேசுகிறான்” என்று சொல்லப்படினும், பண்டிதர்கள் சூழ்நிலையிலிருந்து அதை ஏற்க மறுக்கிறார்கள். இவ்வாறு, விளக்கம் மற்றும் விசாரணை மூன்று விஷயங்களை மட்டும் பற்றியதாக இருக்கிறது; மேலும், பெரிய ஒன்றையும் பற்றியது. வேதியில் பயன்படுத்தும் பாத்திரத்தில் போன்று, வேறுபாடு இல்லை. ஆனால் சிலர் ஒளியுடன் ஆரம்பிப்பதாகவும், அதுபோல் சிலர் படிப்பதாகவும் கூறப்படுகிறது. தேன் போன்ற உதாரணங்களால் கற்றல் நிகழ்வதால், முரண்பாடு இல்லை. இறுதியாக, எண்கள் சேர்க்கப்பட்டாலும், அறிவு இல்லாமையாலும், அதிகமாக இருப்பதாலும், எந்த முரண்பாடும் இல்லை என்று கூறப்படுகிறது. இவ்வாறு, இந்த ஸூத்திரங்கள் ஒன்றோடொன்று தொடர்ந்தும், ஆழமான ஞானத்தை நமக்கு முன்வைக்கின்றன; ஒவ்வொன்றும் மற்றொன்றை விளக்கி, பரம்பொருளின் தன்மை, அதன் அனுபவம், தகுதி, மற்றும் அதன் அறிவு பற்றிய விவாதங்களை அழகாக நம்மிடம் பகிர்கின்றன.